Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1931 жылғы фильм
1931 film
Дракула – 1931 жылы түсірілген американдық «кодқа дейінгі» табиғаттан тыс қорқынышты фильм. Оны Тод Браунинг режиссерлік етіп, өндірісіне де қатысқан, сценарийін Гарретт Форт жазған. Басты рөлде – Бела Лугоси. Фильм 1924 жылғы Гамильтон Дин мен Джон Л. Балдерстонның «Дракула» пьесасының негізінде түсірілген, ал пьеса өз кезегінде Брам Стокердің 1897 жылғы «Дракула» романынан бейімделген. Лугоси Трансильваниядан Англияға көшіп келген, тірі адамдардың қанын сорып ішетін вампир – граф Дракула рөлін сомдайды, соның ішінде жас жігіттің құдайының да қанын ішеді. Universal Pictures компаниясы түсіріп, таратқан «Дракула» – Стокер романының алғашқы дыбысты фильмге түсірілген нұсқасы. Басты рөлге бірнеше актер қарастырылды, бірақ бұрын Бродвейде осы рөлді ойнаған Лугоси ақырында рөлді алды. Фильм Калифорниядағы Universal Studios студиясының павильондарында түсірілді, олар түнгі уақытта Universal компаниясымен бірге испан тілінде түсірілген «Дракула» фильмінің түсірілімі үшін қайта пайдаланылды. «Дракула» шығуымен-ақ коммерциялық және сын тұрғысынан сәтті болды, содан кейін бірнеше жалғасы мен спин-оффтары жарық көрді. Ол халық мәдениетіне елеулі әсер етті, ал Лугосидің Дракула образы кейінгі көркем шығармалардағы архетиптік вампир ретінде, мәдени икона ретінде қалыптасты. 2000 жылы фильм АҚШ Конгресс кітапханасы тарапынан «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар» деп танылып, Ұлттық фильмдер тізіліміне енгізілді.
Dracula is a 1931 American pre Code supernatural horror film directed and co produced by Tod Browning from a screenplay written by Garrett Fort and starring Bela Lugosi in the title role. It is based on the 1924 stage play Dracula by Hamilton Deane and John L. Balderston, which in turn is adapted from the 1897 novel Dracula by Bram Stoker. Lugosi portrays Count Dracula, a vampire who emigrates from Transylvania to England and preys upon the blood of living victims, including a young man's fiancée. Produced and distributed by Universal Pictures, Dracula is the first sound film adaptation of the Stoker novel. Several actors were considered to portray the title character, but Lugosi, who had previously played the role on Broadway, eventually got the part. The film was partially shot on sets at Universal Studios Lot in California, which were reused at night for the filming of Dracula, a concurrently produced Spanish language version of the story also by Universal. Dracula was a commercial and critical success upon release, and led to several sequels and spin offs. It has had a notable influence on popular culture, and Lugosi's portrayal of Dracula established the character as a cultural icon, as well as the archetypal vampire in later works of fiction. In 2000, the film was selected by the United States Library of Congress for preservation in the National Film Registry as "culturally, historically, or aesthetically significant".
Сюжет
Ренфилд - Конт Дракуланың Трансильваниядағы сарайына іскерлік сапармен бара жатқан заңгер. Жергілікті ауыл тұрғындары қамалға вампирлер қоныстанғандықтан, Ренфилдке оған бармауға ескертеді. Ренфилд ауыл мейманханасында тұрудан бас тартып, өзінің күймешісін Борго асуына апаруды сұрайды. Оны Дракуланың көлігімен, жүргізуші ретінде маскировкаланған Дракуламен, сарайға алып барады. Жолда Ренфилд жүргізушіге терезені ашады, бірақ ол жоғалып кеткенін көреді. Ренфилд қамалға кіреді және оны сүйкімді, бірақ эксцентрикалық граф қарсы алады, ол Ренфилдке беймәлім, вампир. Олар Дракуланың Англиядағы Карфакс абатлығын жалға алу ниеті туралы талқылайды, ол келесі күні сапар шегуді жоспарлайды. Дракула Ренфилдті терезе ашатындай етіп гипноздайды. Ренфилд жарғақ пайда болған кезде есінен танып қалады, ал Дракуланың үш әйелі оған жақындап келеді. Дракула оларды аластатып, Ренфилдке шабуыл жасайды. "Веста" шхунасында Ренфилд Дракуланың ақылсыз құлына айналды, ол табутта жасырынып, кеме экипажымен тамақтанады. Кеме Англияға жеткенде, Ренфилд жалғыз тірі адам екені анықталады. Ол Карфакс аббатшылығына жақын орналасқан доктор Сьюардтың санаторийіне жіберіледі. Басқа жерде, Лондон театрында, Дракула Сьюардпен кездеседі. Сьюард қызы Минаны, оның күйеу жігіті Джон Харкерді және отбасылық досы Люси Уэстонды таныстырады. Люси Дракулаға қызығады. Сол түні Дракула оның бөлмесіне кіріп, ұйықтап жатқанда оның қанын жейді. Ол қан құюдан кейін келесі күні қайтыс болады. Ренфилдтің құмырсқалар мен жәндіктерді жеуге деген құмарлығы бар. Полимат дәрігер профессор Ван Хельсинг оның қанын талдап, оның маңдайына түскенін анықтады. Ол вампирлер туралы айта бастайды, сол түстен кейін Ренфилд Сьюардтан оны кетіруді сұрайды, оның түнгі жылауы Минаның түсін бұзады деп мәлімдейді. Дракула Ренфилдті қасқырдың айқайлауы арқылы шақырғанда, Ренфилд Ван Хельсингтің оған вампирлерден қорғану үшін пайдаланылатын wolfsbane көрсеткені үшін алаңдайды. Дракула Минаның жатын бөлмесінде ұйықтап жатқан кезде келіп, оны шағады. Келесі күні кешке ол қонаққа кіреді, ал Ван Хельсинг пен Харкер оның айнадағы бейнесі жоқ екенін байқайды. Ван Хельсинг мұны Дракулаға айтқанда, ол айнаны сындырып тастайды. Ван Хельсинг Дракуланың соңғы трагедиялардың артында тұрған вампир екенін айтады. Мина бөлмеден шығып, бақтағы Дракулаға жүгіреді, ол оған шабуыл жасайды. Қызметші оны табады. Харкер Минаны қауіпсіздігі үшін Лондонға алып кетуге тырысады, бірақ оны Ван Хельсингке қалдыруға көндіреді. Ван Хельсинг Бриггс медбикеге Минаны ұйықтағанда күтіп-бағуды және мойнындағы бүлдіршін гүлшоғырын алып тастамауға бұйрық береді. Ренфилд камерадан қашып кетіп, ер адамдардың вампирлер туралы сөйлескенін тыңдайды. Ренфилд өзінің камерасына қайтарылғанға дейін, Драккуланың оған қан мен өмірге толы мыңдаған тышқандарды уәде етіп, Ренфилдті санаторийге кіруге қалай көндіргенін айтады. Дракула Сьюардтың қонақ бөлмесіне кіріп, Ван Хельсингпен сөйлеседі. Ол Мина енді өзіне тиесілі екенін айтады және Ван Хельсинге туған еліне оралуға ескертеді. Ван Хельсинг Карфакс абатлығын қазып, Дракуланы жоямын деп ант береді. Дракула Ван Хельсингті гипноздауға тырысады, бірақ соңғысының шешімі күшті болып көрінеді. Дракула Ван Хельсингке қарай аттанғанда, ол пальтосынан айқышқа ілінген мүсінді тартып алады, бұл Дракуланы кері шегінуге мәжбүрлейді. Харкер Минаны терасада көріп, ол "түн мен тұманды" қаншалықты жақсы көретінін айтады. Бір жарғақ олардың үстінен ұшып келіп, Минаға шыңғырып тұр. Содан кейін ол Харкерге шабуыл жасайды, бірақ Ван Хельсинг пен Сьюард оны құтқарады. Мина Дракуланың өзіне не істегенін мойындайды және Харкерге олардың махаббатының біткенін айтады. Дракула Бриггсті Минаның мойнындағы бүлдіршінді алып тастауға және терезелерді ашуға гипноздайды. Ван Хельсинг пен Харкер Ренфилдті Карфакс абатханасына қарай бара жатқанын көреді. Олар сол жерге жеткенде, Дракула мен Минаны көреді. Харкер Минаға айқайлағанда, Дракула Ренфилд оны сол жерге алып барып, сатқан деп ойлайды және оны өлтіреді. Дракуланы Ван Хельсинг пен Харкер аңдайды, олар Дракуланың күндіз өзінің табутында ұйықтауға мәжбүр екенін біледі, ал күн шығып жатыр. Ван Хельсинг Дракуланың табутының қақпағынан ағаштан жасалған палуанды дайындайды, ал Харкер Минаны іздеп жүр. Ван Хельсинг Дракуланың жүрегін тесіп өлтіреді, ал Мина қалыпты күйіне оралады.
Renfield is a solicitor traveling to Count Dracula's castle in Transylvania on a business matter. The local village people fear that vampires inhabit the castle and warn Renfield not to go there. Renfield refuses to stay at the village inn and asks his carriage driver to take him to the Borgo Pass. He is driven to the castle by Dracula's coach, with Dracula disguised as the driver. En route, Renfield sticks his head out the window to ask the driver to slow down but sees the driver has disappeared; a bat leads the horses. Renfield enters the castle and is welcomed by the charming but eccentric Count, who, unbeknownst to Renfield, is a vampire. They discuss Dracula's intention to lease Carfax Abbey in England, where he intends to travel the next day. Dracula hypnotizes Renfield into opening a window. Renfield faints as a bat appears, and Dracula's three wives close in on him. Dracula waves them away, then attacks Renfield himself. Aboard the schooner Vesta, Renfield has become a raving lunatic slave to Dracula, who hides in a coffin and feeds on the ship's crew. When the ship reaches England, Renfield is discovered to be the only living person. He is sent to Dr. Seward's sanatorium adjoining Carfax Abbey. Elsewhere, at a London theatre, Dracula meets Seward. Seward introduces his daughter Mina, her fiancé John Harker, and a family friend, Lucy Weston. Lucy is fascinated by Dracula. That night, Dracula enters her room and feasts on her blood while she sleeps. She dies the next day after a string of blood transfusions. Renfield is obsessed with eating flies and spiders. Polymath doctor Professor Van Helsing analyzes his blood and discovers his obsession. He starts talking about vampires, and that afternoon, Renfield begs Seward to send him away, claiming his nightly cries may disturb Mina's dreams. When Dracula calls Renfield through the medium of a wolf howling, Renfield is disturbed by Van Helsing showing him wolfsbane, which Van Helsing says is used for protection from vampires. Dracula visits Mina, asleep in her bedroom, and bites her. The next evening, he enters for a visit, and Van Helsing and Harker notice that he does not have a mirror reflection. When Van Helsing reveals this to Dracula, he smashes the mirror and leaves. Van Helsing deduces that Dracula is the vampire behind the recent tragedies. Mina leaves her room and runs to Dracula in the garden, where he attacks her. The maid finds her. Harker wants to take Mina to London for safety but is convinced to leave her with Van Helsing. Van Helsing orders Nurse Briggs to take care of Mina when she sleeps and not to remove the wreath of wolfsbane from her neck. Renfield escapes from his cell and listens to the men discussing vampires. Before he is taken back to his cell, Renfield relates to them how Dracula convinced Renfield to allow him to enter the sanatorium by promising him thousands of rats full of blood and life. Dracula enters the Seward parlor and talks with Van Helsing. He states that Mina now belongs to him and warns Van Helsing to return to his home country. Van Helsing swears to excavate Carfax Abbey and destroy Dracula. Dracula attempts to hypnotize Van Helsing, but the latter's resolve proves stronger. As Dracula lunges at Van Helsing, he draws a crucifix from his coat, forcing Dracula to retreat. Harker visits Mina on a terrace, and she speaks of how much she loves "nights and fogs". A bat flies above them and squeaks to Mina. She then attacks Harker, but Van Helsing and Seward save him. Mina confesses what Dracula has done to her and tells Harker their love is finished. Dracula hypnotizes Briggs into removing the wolfsbane from Mina's neck and opening the windows. Van Helsing and Harker see Renfield heading for Carfax Abbey. Arriving there, they see Dracula with Mina. When Harker shouts to Mina, Dracula thinks Renfield has betrayed him by leading them there and kills him. Dracula is hunted by Van Helsing and Harker, who know that Dracula is forced to sleep in his coffin during daylight, and the sun is rising. Van Helsing prepares a makeshift wooden stake from Dracula's coffin lid while Harker searches for Mina. Van Helsing impales Dracula through the heart, killing him, and Mina returns to normal.
Өмірбаян
Брам Стокердің романы 1922 жылы неміс экспрессионист режиссері Ф. В. Мурнаудың рұқсатысыз "Носферату" фильмі түрінде бейімделді. Стокердің жесірі плагиат және авторлық құқықтың бұзылуы үшін сотқа шағымданды, және сот оның пайдасына шешім шығарды, нәтижесінде "Носферату" фильмінің барлық түпнұсқалары жойылды. Форт сахналық қойылымға көшті. Бродвейде үлкен сәттілікке ие болған Дийн/Балдерстонның "Дракула" пьесасы, өндіріс дами келе, негізгі жоспарға айналды. Сценарийшілер шабыт алу үшін Ф. В. Мурнаудың рұқсатсыз, үнсіз нұсқасы – "Носферату" фильмін де мұқият зерттеді. Стокердің романында кездеспейтін, "Носферату" фильміндегі дерлік бірдей көріністен тікелей алынған – графтың сарайындағы Ренфилдтің қателесіп қағаз қыстырғышқа тығылып, саусағынан қан тамған жайт. Дракула қуанышпен оған қарай беттейді, бірақ қан тамған саусақтың алдына түскен айқыш оны кері қайтарады.
Bram Stoker's novel had already been filmed without permission as Nosferatu in 1922 by German Expressionist filmmaker F. W. Murnau. Stoker's widow sued for plagiarism and copyright infringement, and the courts decided in her favor, essentially ordering that all prints of Nosferatu be destroyed. Fort turned to the stage play. Already a huge hit on Broadway, the Deane/Balderston Dracula play would end up becoming the blueprint as the production gained momentum. The screenwriters also carefully studied the silent, unauthorized version, F. W. Murnau's Nosferatu, for inspiration. Lifted directly from a nearly identical scene in Nosferatu that does not appear in Stoker's novel, was the early scene at the Count's castle when Renfield accidentally pricks his finger on a paper clip and it starts to bleed. Dracula creeps toward him with glee, only to be repelled when the crucifix falls in front of the bleeding finger.
Өндіріс
Фильм бастапқыда Конрад Вейдт үшін жоспарланған, ол Universal компаниясының «Күлкілі адам» (1928) және «Соңғы қойылым» (1929) фильмдерінде ойнаған еді. Вейдт өзінің ағылшын тілінде сөйлеуге жеткіліксіз екенінен қорқып Германияға оралғанда, Universal студиясы «Нотр-Дамның қисық денесі» (1923) және «Операның шайыры» (1925) фильмдерінің жұлдызы Лон Чейниге жүгінді. Чейни сол кезде Metro Goldwyn Mayer компаниясымен келісімшартта болған және «The Unholy Three» (1930) фильмін қайта түсіруді өзінің алғашқы дыбысты фильмі деп шешіп қойған. Оның күртен қайтыс болуынан кейін, басты рөлді табу қиындыққа толы болды. Бастапқыда Лэммл Лугозиге қызығушылық танытпады, оның сахнадағы игерген бейнесіне жақсы пікірлер түссе де. Оның орнына Лэммл экрандағы актерлерді қарастырды, Джон Рэй «Батыс майданындағы тыныштық» (1930) фильміндегі сәттілігінен кейін рөлге тағайындалды. Кейіннен Иан Кит пен Уильям Куртенэй сол кездегі баспасөз беттерінде есімдері жиі кездесті. Басқа актерлердің ішінде Пол Муни, Честер Моррис, Джозеф Шилдкраут және Артур Эдмунд Кареу де бар еді. Лугоси Бродвейде осы рөлді ойнаған, және оның бақытына орай, фильм түсіріліп жатқанда Лос-Анджелестегі пьесаның гастрольдік труппасымен бірге болды. Леу Айрс Джонатан Харкер рөліне шақырылды, бірақ түсірілім кестесіндегі келіспеушіліктерге байланысты Роберт Эймспен ауыстырылды. Эймс өзінің ажырасуы туралы жаңалықтардан кейін Дэвид Мэннерспен алмастырылды. Көптеген мәліметтерге сәйкес, өндіріс көбінесе дұрыс ұйымдастырылмаған, әдетте мұқият Тод Браунинг оператор Карл Фрёндқа түсірілімнің көп бөлігін жүктеді, осылайша Фрёнд фильмде көрсетілмеген режиссердің біріне айналды. Мэннерс түсірілім туралы былай деп еске алды: «Мен әлі де Лугозиді сахнада жоғары-төмен серуендеп, толық бойына айна қарап, шапанын иығына лақтырып, «Мен Дракуламын!» деп айқайлап тұрғанын көре аламын. Ол сырлы болды және актерлік құрамның басқа мүшелеріне тек сәлемдескенде «қалайсың» және кетіп бара жатқанда «қайырлы түн» дейтін. Ол әдепті болғанмен, әрқашан алыс тұратын». Лугози Мэннерске мақтаншы, эксцентриктік актер ретінде әсер етті: «Мен оның актерлік ойнап жатқанына ешқашан сенбедім, ол өзінің ерекше екенін көрсетіп тұрды». Тод Браунинг 1928 жылғы Бродвейдегі «Үнсіз үй» пьесасынан Хелен Чандлерді еске түсіріп, оның сол кездегі жас бейнесіне сүйене отырып, Бела Лугосидің граф Дракуласына ғашық болатын Мина рөліне оны таңдады. Кемедегі экипаж мүшелерінің қаһарлы дауылда күрескен көріністері Universal компаниясының үнсіз фильмі «Дауылды бұзушыдан» алынған. Бұл көріністер үнсіз фильмдердегі проекция жылдамдығымен түсірілген, сондықтан секундына 24 кадр дыбыстық фильм жылдамдығымен көрсетілгенде олардың қозғалысы шапшаңдау көрінеді және Дракула мен Ренфилдтің жаңа кадрларымен біріктірілген. Фильмнің аяқталуына барлығы $341,191.20 жұмсалды, бұл бастапқы есептелген $355,050 сомасынан төмен болды.
The film was originally intended for Conrad Veidt, who had just appeared in Universal's The Man Who Laughs (1928) and The Last Performance (1929). When Veidt returned to Germany fearing his English was not good enough for talkies Universal looked to Lon Chaney, star of the studio's The Hunchback of Notre Dame (1923) and The Phantom of the Opera (1925). Although at the time Chaney was under contract to Metro Goldwyn Mayer and had already decided a remake of The Unholy Three (1930) would be his first sound film. After his sudden death casting the title role proved problematic. Initially Laemmle was not at all interested in Lugosi, in spite of good reviews for his stage portrayal. Laemmle instead considered more established screen actors, with John Wray, fresh from his success in All Quiet on the Western Front (1930) being announced as cast in the role. Both Ian Keith and William Courtenay would be subsequently mentioned in the press of the time. Other actors considered included Paul Muni, Chester Morris, Joseph Schildkraut and Arthur Edmund Carewe. Lugosi had played the role on Broadway, and to his good fortune, happened to be in Los Angeles with a touring company of the play when the film was being cast. Lew Ayres was hired to play Jonathan Harker, only to be replaced with Robert Ames because of a filming conflict. Ames was himself replaced with David Manners following news reports of his messy divorce. According to numerous accounts, the production is alleged to have been a mostly disorganized affair, with the usually meticulous Tod Browning leaving cinematographer Karl Freund to take over during much of the shoot, making Freund something of an uncredited director on the film. Manners recalled about the filming: "I can still see Lugosi, parading up and down the stage, posing in front of a full length mirror, throwing his cape over his shoulder and shouting, 'I am Dracula!' He was mysterious and never really said anything to the other members of the cast except good morning when he arrived and good night when he left. He was polite, but always distant". Lugosi struck Manners as a vain, eccentric performer: "I never thought he was acting, but being the odd man he was". Tod Browning remembered actress Helen Chandler from the 1928 Broadway play The Silent House and based on that maiden performance chose her for Mina, the heroine, who becomes mistress to Bela Lugosi's Count Dracula. The scenes of crew members on the ship struggling in the violent storm were lifted from a Universal silent film, The Storm Breaker. Photographed at silent film projection speed, this accounts for the jerky, sped up appearance of the footage when projected at 24 frames per second sound film speed and cobbled together with new footage of Dracula and Renfield. The picture was completed for a total cost of $341,191.20, which was under the original estimate of $355,050.
Кинолық процесс
Фильмдегі сахналық қойылымның актерлік шеберлігі арнайы эффектілерде де көрінеді, олар тұманға, жарыққа және үлкен иілгіш жарықшаларға дейін шектеледі. Дракуланың жарықшадан адамға айналуы әрқашан камерадан тыс жағдайда түсіріледі. Фильмде сонымен қатар, драмалық эффект үшін ұзақ үнсіздік кезеңдері мен кейіпкерлерге жақын кадрлар қолданылады, ал оқиғаны дамыту үшін екі түсіндірмелік титр және газет мақаласына жақын кадр қолданылады, бұл үнсіз фильмдерден қалған сияқты. Онлайн киносыншысы Джеймс Берардинеллинің айтуынша, актерлердің ойнау стилі үнсіз кезеңге тән көрінеді. Режиссер Тод Браунинг 1915 жылдан бері үнсіз фильмдер түсірген режиссер ретінде танымал болды, оның ішінде Лон Чейнимен түсірген он қорқынышты блокбастер бар, соның ішінде «Белгісіз» (1927) фильмі де бар, бірақ ол ешқашан дыбысты фильмдерге толыққанды бейімделе алмады. Фильм осы жаңа музыкалық қосымшамен 1999 жылы Universal Studios компаниясымен VHS форматында шығарылды. Universal компаниясының DVD нұсқалары көрерменге түпнұсқа дыбысты немесе Glass-тың саундтрегін таңдау мүмкіндігін береді. «Дракула» саундтрегі 1999 жылы Nonesuch Records компаниясымен шығарылды. Glass және Kronos Quartet 1999, 2000, 2012 және 2017 жылдары фильм көрсетілімдері кезінде тікелей орындады.
The film's histrionics from the stage play are also reflected in its special effects, which are limited to fog, lighting, and large flexible bats. Dracula's transition from bat to person is always done off camera. The film also employs extended periods of silence and character close ups for dramatic effect, and employs two expository intertitles and a closeup of a newspaper article to advance the story, a seeming holdover from silent films; a point made by online film critic James Berardinelli is that the actors' performance style seems to belong to the silent era. Director Tod Browning had a reputation as a silent film director, having made them since 1915, including ten horror blockbusters with Lon Chaney including The Unknown (1927), but he never felt completely at ease with sound films. The film, with this new score, was released by Universal Studios in 1999 in the VHS format. Universal's DVD releases allow the viewer to choose between the unscored soundtrack or the Glass score. The soundtrack, Dracula, was released by Nonesuch Records in 1999. Glass and the Kronos Quartet performed live during showings of the film in 1999, 2000. 2012 and 2017.
Шығару
"Дракула" Голливудтың ірі студиясы үшін үлкен тәуекел болды. Шығарманың әдеби құндылығына қарамастан, американдық көрермен толыққанды мистикалық триллерді қабылдауға дайын екені белгісіз болды. Америкалық көрермендер бұрын "Мысық пен канарейка" (1927) сияқты басқа да фильмдерді көргенімен, бұл фильмде мистикалық құбылысты әлсіздететін комедиялық элементтер немесе күлкілі соңы болмады. Осыған қарамастан, "Дракула" кассада сәтті болды. Фильмнің тұсаукесері 1931 жылдың 12 ақпанында Нью-Йорктегі Рокси театрында өтті (екі күннен кейін бүкіл АҚШ-та көрсетілді), ал Variety басылымы фильмді "қорқынышты атмосферасының ерекше тиімді фоны" үшін мақтады және былай деп жазды: "Бела Лугосидің вампир рөліндегі өнерін тамаша орындайтын адамды табу қиын, тіпті оның шетелдік акценті де рөлге өте сәйкес келеді". Film Daily фильмді "жақсы мелодрама" деп атады және Лугоси "экрандағы ең ерекше және күшті рөлдердің бірін жасады" деп мәлімдеді. Time журналы оны "керемет мелодрама, бірақ толыққанды болмағанмен, әдеттегі құпия фильмдерден жоғары тұрады" деп сипаттады. The New Yorker журналының Джон Мошері фильмде "шынайы иллюзия жоқ" және "вампирлердің бұл әңгімесі өте әсерсіз" деп жазды. "Chicago Tribune" фильмді сахналық нұсқадан гөрі аз қорқынышты деп есептеді, оның құрылымын "әлде де анық" және "қорқыту әрекеттері тым көзге түсетін" деп атады, бірақ бәрібір оны "қанағаттанарлық триллер" деп қорытындылады.
Dracula was a big gamble for a major Hollywood studio to undertake. In spite of the literary credentials of the source material, it was uncertain if an American audience was prepared for a serious full length supernatural chiller. Though American audiences had been exposed to other chillers before, such as The Cat and the Canary (1927), this was a horror story with no comic relief or trick ending that downplayed the supernatural. Despite this, Dracula proved to be a box office success. When the film finally premiered at the Roxy Theatre in New York City on February 12, 1931 (released two days later throughout the U. S.), Variety praised the film for its "remarkably effective background of creepy atmosphere" and wrote: "It is difficult to think of anybody who could quite match the performance in the vampire part of Bela Lugosi, even to the faint flavor of foreign speech that fits so neatly". Film Daily declared the film "a fine melodrama" and remarked that Lugosi had created "one of the most unique and powerful roles of the screen". Time called it "an exciting melodrama, not as good as it ought to be but a cut above the ordinary trapdoor and winding sheet type of mystery film". John Mosher of The New Yorker wrote a negative review, remarking that "there is no real illusion in the picture" and "this whole vampire business falls pretty flat". The Chicago Tribune did not think the film was as scary as the stage version, calling its framework "too obvious" and "its attempts to frighten too evident", but still concluded that it was "quite a satisfactory thriller".
Цензура
Фильм бастапқыда 85 минуттық болды; бұл эпилог паранормальды құбылыстарға сенуді қоздыру қаупінен қорқып алынып тасталды. Бұл көрініс "Дракулаға жол" деректі фильмінде қысқаша көрсетілді, бірақ оны пайдалану мүмкін емес және қалпына келтіруге болмайды.
The film was originally released with a running time of 85 minutes; This epilogue was removed out of fear of encouraging a belief in the supernatural. This scene was briefly shown in the "Road to Dracula" documentary, but it may be unusable and can not be restored.
Басқа нұсқалары
Дыбыстық фильмдердің алғашқы жылдарында Голливуд студиялары өз фильмдерінің "Шет тілдеріндегі нұсқаларын" бірдей декорацияларды, костюмдерді және т.б. пайдалана отырып шығаруға бейім болды. Браунинг күндіз түсірген кезде, түнде Джордж Мелфорд сол декорацияларды испан тіліндегі "Дракула" фильмін түсіру үшін пайдаланды, онда Конде Дракула рөлін Карлос Вильяриас ойнады. Көптен жоғалған деп есептелген "Дракула" фильмінің бір данасы 1970 жылдары табылды, бірақ оның көп бөлігі шіріп кеткен еді. 1990 жылдардың басында Кубада сапалы түсірілімі табылды. Фильм АҚШ Конгресі кітапханасының Ұлттық кино тізілімінде сақталды. Фильмнің үшінші, үнсіз нұсқасы да шықты. 1931 жылы кейбір кинотеатрларда әлі дыбыс жүйесі орнатылмағандықтан, студиялар көптеген фильмдердің альтернативті үнсіз нұсқаларын, ішкі тітрлермен бірге шығарды. Ұлыбританиялық кино институтының Джон Оливер бұл фильмді "вампирдің экрандағы танымал бейнесін қалыптастырғаны" үшін марапаттады және "Дракуланың шығуымен бірге кинематографиялық қорқыныш жанры дүниеге келді" деп жазды. Ол фильмнің "орталық бөлігінде сахналық шешімдер басым болып кеткенін" мойындаса да, актерлік шеберлігі мен жалпы визуалды стилі осы кемшіліктерден асып түседі деп қорытындылады.
In the early days of sound films, it was common for Hollywood studios to produce "Foreign Language Versions" of their films using the same sets, costumes and so on. While Browning filmed during the day, at night George Melford was using the sets to make the Spanish language version Drácula, starring Carlos Villarías as Conde Drácula. Long thought lost, a print of Drácula was discovered in the 1970s, of which large sections had rotted away. In the early 1990s, a good copy was found in Cuba. The film was preserved in the US National Film Registry of the Library of Congress. A third, silent, version of the film was also released. In 1931, some theaters had not yet been wired for sound, and during this transition period many studios released alternative silent versions with intertitles. John Oliver of the British Film Institute credited the film with establishing the "popular on screen image of the vampire" and wrote that "the cinematic horror genre was born with the release of Dracula". He concluded that although he feels the film becomes almost "overly stage bound in its middle section, the virtues of its star performance and general visual style outweigh any such deficits".
Басқа да танымал Дракулаларға әсері
Лугасинің ізбасарлары болған, Дракула рөлін ойнап, сол рөлде үлкен даңққа ие болған актерлердің Лугасинің бейнесіне қатысты пікірлері әртүрлі болды. "Хаммер" фильмдерінің бірнешесінде Дракула рөлін сомдаған Кристофер Ли былай деді: "Ал, Лугасидің Дракуласы туралы. Мен қатты көңілім қалды. Оны көптен бері көруге асыққан едім. Оның кейбір тұстары, мысалы, менің ойымша, күлкілі. Дракула басында тым мейірімді ойналған. Тұлғада қандай да қауіп сезімі жоқ. Шок пен қорқыныш та жоқ. Лугасидің қолы да... Ол оларды қатаң түрде созып, қуыршақтай көрінеді. Оның күлкісі де әрдайым зұлым емес еді". Лугасидің жастығында әдемі, керемет бейнесі мен тұлғасы бар адам болғанын айтса да, Ли Лугасиді "ұлттық тұрғыдан Дракула рөліне лайық емес деп ойлады. Себебі Трансильвания Румынияда, ал ол Лугош қаласынан шыққан венгр, сол себепті оның аты солай". Бірақ Брам Стокер роман жазған кезде Трансильвания Венгрия Корольдігінің құрамында болған. Сонымен қатар, Лугаси туған Лугож қаласы Трансильвания деп саналатын аймақта орналасқан. Фрэнсис Форд Копполаның нұсқасында Дракула рөлін ойнаған Гэри Олдман Лугасиді өзінің сүйікті Дракуласы деп есептеп, оның ойыны туралы былай деді: "Ол шынымен бір жаңалық ашты: оның қимыл-қозғалысы, сөйлеуі". Олдман өзінің Дракула дауысын Лугасидің дауысына негіздеді.
The actors who followed in Lugosi's shoes in playing Dracula, and who achieved significant fame in that role, had different attitudes to Lugosi's portrayal. Christopher Lee, who played Dracula in a series of Hammer movies, said: "Anyhow, about the Lugosi Dracula. I was so disappointed. I absolutely had been wanting to see it for a long, long time. There are aspects of it, for instance, that I considered ridiculous. Dracula is played too nice at the beginning. Practically no menace in the character There is no shock or fright in it. Lugosi's hands too He held them out stiffly making him look like a puppet. His smile was not always sinister, either". While thinking that Lugosi was in his younger days a wonderful looking man, who had tremendous presence and personality, Lee also thought that Lugosi "was not the right man to play Dracula from the point of view of nationality. Because Transylvania is in Romania and he was a Hungarian from the town of Lugos, hence his name". At the time that Bram Stoker wrote the novel, however, Transylvania was part of the Kingdom of Hungary. In addition to this, Lugoj, the town from which Lugosi came from, is located in what can be considered Transylvania. Gary Oldman, who played Dracula in Francis Ford Coppola's adaptation, considered Lugosi to be his favourite Dracula and said about his performance: "He was really on to something: the way he moved, the way he sounded". Oldman based his Dracula voice on Lugosi's voice.