Кіріспе
1986 жылы Клод Берри режиссерлік еткен драмалық фильм. «Жан де Флорет» фильміне сыншылар тарапынан жағымды пікірлер көп болды. Рита Кемпли The Washington Post газетінде жариялаған мақаласында бұл туындыны Уильям Фолкнердің шығармаларымен салыстырды. Ол фильмнің «француздық шедевр» болу мүмкіндігін мойындап, екінші бөлімінің премьерасынан кейін баға беру керектігін айтты, себебі «Жан де Флорет» әлі толыққанды фильм емес, «ұзақ, сақтықпен салынған құрылыс, мұқият ойластырылған алдамшылық» еді. Variety журналының редакторы Бруно Нюйттеннің операторлық жұмысын бөліп көрсетті (осы еңбегі үшін Нюйттен BAFTA сыйлығы мен «Сезар» сыйлығына ие болды). Рецензент Берриді шағын актерлік құраммен жұмыс істегені үшін және Пагнольдің түпнұсқа әңгімесіне адал болғаны үшін жоғары бағалады. Кейінгі сын-пікірлер фильмнің уақыт сынағынан өткенін көрсетіп тұр. 2007 жылы The A. V. Club үшін фильмдердің DVD нұсқасын қараған Таша Робинсон Берри мен Нюйттен бейнелеген пейзажды «көзді жаулайтын әдемі» деп сипаттады. Фильмдерге «А» бағасын беріп, оларды төрт сағаттық фильм циклы үшін «керемет тартымды және икемді» деп атады. Келесі жылы BAFTA марапаттауда фильм «Ең үздік қосалқы рольдегі актер» (Аутейл), «Ең үздік операторлық жұмыс», «Ең үздік фильм» және «Ең үздік бейімделген сценарий» сыйлықтарын жеңіп алды. Сонымен қатар, фильм тағы алты номинацияға ие болды, оның ішінде Депардье мен Монтан «Ең үздік актер» номинациясында, «Ең үздік режиссер» және «Ең үздік шетелдік фильм» номинациялары да бар еді. Фильм үшін тағы да басқа марапаттардың ішінде АҚШ Ұлттық сын кеңесінің «Ең үздік шетелдік фильм» сыйлығы және 1988 жылғы «Алтын глобус» сыйлығының «Ең үздік шетелдік фильм» номинациясы болды. Бұған қоса, фильм 15-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінде «Алтын жүлде» номинациясына ұсынылды.
Critical reception for Jean de Florette was almost universally positive. Rita Kempley, writing for The Washington Post, compared the story to the fiction of William Faulkner. Allowing that it could indeed be "a definitive French masterwork", she reserved judgement until after the premiere of the second part, as Jean de Florette was only a "half movie", "a long, methodic buildup, a pedantically paced tease". The staff reviewer for the entertainment magazine Variety highlighted – as other reviewers did as well – the cinematography of Bruno Nuytten (an effort that won Nuytten a BAFTA award and a César nomination). The reviewer commended Berri particularly for the work done with the small cast, and for his decision to stay true to Pagnol's original story. Later reviews show that the film has stood up to the passage of time. Tasha Robinson, reviewing the DVD release of the two films for The A. V. Club in 2007, called the landscape, as portrayed by Berri and Nuytten, "almost unbearably beautiful". Grading the films 'A', she called them "surprisingly tight and limber" for a four hour film cycle. At the BAFTA awards the next year it fared better, winning awards for 'Best Actor in a Supporting Role' (Auteuil), 'Best Cinematography', 'Best Film' and 'Best Adapted Screenplay'. The film also earned six more nominations, including both Depardieu and Montand in the 'Best Actor' category, as well as 'Best Direction' and 'Best Foreign Language Film'. Amongst other honours for the film were a U. S. National Board of Review award for 'Best Foreign Language Film', and a 'Best Foreign Language Film' nomination at the 1988 Golden Globes. It was also nominated for the Golden Prize at the 15th Moscow International Film Festival.
Мұра
Жан де Флорет және Манон де Соурс 1980-ші жылдардағы «мұра киносы» деп аталатын кең таралған үрдістің бір бөлігі ретінде қарастырылды: Франция тарихы, мәдениеті және ландшафтын дәріптеген кезеңдік туындылар мен костюмді драмалар. 1981 жылы сайланған президент Франсуа Миттеран мен оның Мәдениет министрі Жак Лангтың ресми саясаты – француз киноиндустриясының құлдырауын тоқтату үшін осындай фильмдерді қаржыландыруды арттыру болды. Берридің екі фильмі осы күш-жігердің ең айқын мысалы болып табылады. Сондай-ақ, Жан де Флоретке жергілікті тұрғындардың қатысы Жан-Мари Ле Пен сияқты саясаткерлер бастаған иммиграцияға қарсы қозғалыстың күшейіп келе жатқан танымалдылығының символы болды деген пікір де бар. Фильмдер аймақты ауылдық нағыздық орын ретінде бейнелеуге септі, содан кейін Францияның оңтүстігінде британдықтардың үй иелігі көбейді. 2005 жылға дейін фильмдегі Жан де Флоретке тиесілі үйдің иелері өздерінің жеріне заңсыз кірген туристерге ашуланып жүрді. 2010 жылы «Эмпайр» журналының «Әлемдік киноның 100 үздік фильмі» тізімінде 60-шы орынға ие болды.