Кіріспе
1830-1848 жылдар аралығында Франция королі болған Луи Филипп I (6 қазан 1773 – 26 тамыз 1850), «Азамат королі» деген лақап атымен белгілі, Францияның соңғы монархтарының бірі болды. Шартр герцогы Луи Филипп ретінде ол Революциялық соғыстар кезінде әскерлерді басқаруда көзге түсті және он тоғыз жасында генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Алайда, король Людовик XVI-ны өлімге кесу туралы республиканың шешімімен ол келіспеді. 1793 жылы Франция монархиясын қайта орнатуға жасалған қастандыққа қатысқандығы үшін Швейцарияға қашып кетті. Оның әкесі, Орлеан герцогы Луи Филипп II (Филипп Эгалит), Террор кезеңінде күдікке ілігіп, жазаланды. Луи Филипп Бурбон монархиясы қайта орнатылғанға дейін 21 жыл жер аударылып өмір сүрді. 1830 жылы оның туысы Карл X шілде революциясы салдарынан тақтан бас тарғаннан кейін король деп жарияланды. Луи Филипптің билеу кезеңі шілделік монархия деп аталады және оның билігінде бай өнеркәсіпшілер мен банкирлер тұрды. 1840-1848 жылдар аралығында ол консервативті саясат ұстанды, әсіресе француз мемлекет қайраткері Франсуа Гизоның ықпалымен. Ол Ұлыбританиямен достық қарым-қатынасты нығайтты және отарлық кеңеюді, әсіресе Францияның Алжирді жаулап алуын қолдады. 1847 жылы Франциядағы экономикалық жағдай нашарлағандықтан оның халыққа деген беделі төмендеді және 1848 жылғы француз революциясы басталғаннан кейін тақтан түсуге мәжбүр болды. Ол өмірінің соңына дейін Ұлыбританияда жер аударылып өмір сүрді. Оның жақтастары орлеанистер деп аталды. Легитимистер Бурбон әулетінің басты тармағын, ал бонапартистер Бонапарт отбасын қолдады. Оның немерелерінің арасында Бельгия королі Леопольд II, Мексика император қызы Карлота, Болгария королі Фердинанд I және Испания королевасы Мерседес бар.
Louis Philippe I (6 October 1773 – 26 August 1850), nicknamed the Citizen King, was King of the French from 1830 to 1848, and the penultimate monarch of France. As Louis Philippe, Duke of Chartres, he distinguished himself commanding troops during the Revolutionary Wars and was promoted to lieutenant general by the age of nineteen, but he broke with the Republic over its decision to execute King Louis XVI. He fled to Switzerland in 1793 after being connected with a plot to restore France's monarchy. His father Louis Philippe II, Duke of Orléans (Philippe Égalité), fell under suspicion and was executed during the Reign of Terror. Louis Philippe remained in exile for 21 years until the Bourbon Restoration. He was proclaimed king in 1830 after his cousin Charles X was forced to abdicate by the July Revolution. The reign of Louis Philippe is known as the July Monarchy and was dominated by wealthy industrialists and bankers. During the period 1840–1848, he followed conservative policies, especially under the influence of French statesman François Guizot. He also promoted friendship with Great Britain and sponsored colonial expansion, notably the French conquest of Algeria. His popularity faded as economic conditions in France deteriorated in 1847, and he was forced to abdicate after the outbreak of the French Revolution of 1848. He lived for the remainder of his life in exile in the United Kingdom. His supporters were known as Orléanists. The Legitimists supported the main line of the House of Bourbon, and the Bonapartists supported the Bonaparte family. Among his grandchildren were the monarchs Leopold II of Belgium, Empress Carlota of Mexico, Ferdinand I of Bulgaria, and Queen Mercedes of Spain.
Ерте өмір
Луи Филипп Париждегі Орлеан отбасының резиденциясы – Король сарайында, Шартр герцогы Луи Филипп пен Луиза Мари Аделаида де Бурбон отбасында дүниеге келді. Әкесі Луи Филипп I қайтыс болғаннан кейін ол Орлеан герцогы атанды. Бурбон әулетінің мүшесі ретінде ол "Құрметті билік" аталымын пайдалануға құқылы ханзада болды. Оның анасы – Луи XIV-тен заңды түрде тараған, өте бай мұрагер әйел еді. Луи Филипп үш ұл мен бір қыздың үлкені болды, олардың отбасы француз төңкерісінен Бурбон монархиясының қайта орнауына дейін ауытқулы тағдырға тап болды. Франция патшаларына тиесілі Бурбон әулетінің ересек тармағы, егер ересек тармақ қырылса Франция тағына мұрагер болатын кіші тармақтың ниетіне күдікпен қарады. Луи Филипптің әкесі патша сарайынан қуылды, ал Орлеандықтар Ағарту дәуірінен пайда болған әдебиет пен ғылымдарды зерттеумен айналысты.
Білім
Людовик Филиппке 1782 жылдан бастап Генлис графинесі тәрбиеледі. Ол оған либералдық ой-пікірге құштарлықты сіңірді; осы кезеңде Луи Филипп католицизмнің сәл Вольтерлік сипатын қабылдады деуге болады. 1785 жылы Луи Филипптің әкесі қайтыс болғаннан кейін, оның әкесі Орлеан герцогы болды, ал Луи Филипп әкесінің орнына Чартр герцогы аталды. 1788 жылы Француз революциясы басталуға асыққанда, жас Луи Филипп либералдық көзқарастарын көрсетті, Генлис графинесімен бірге Мон-Сен-Мишельге сапар барысында түрме камерасының есігін бұзуға көмектесті. 1788 жылдың қазанынан 1789 жылдың қазанына дейін Корольдік сарай революционерлердің бас қосып отыратын орнына айналды.
Революция (17891793)
Луи Филипп бүкіл Еуропаны өзгертетін кезеңде өсті және әкесі Революцияны күшті қолдағандықтан, ол осы өзгерістерге толыққанды қатысты. Ол күнделігінде Якобиндер клубына өзі бастама көтеріп қосылғанын, және әкесі оны қолдағанын жазған.
Әскери қызмет
1791 жылдың маусым айында Луи-Филипп Францияның істеріне қатысуға алғашқы мүмкіндік алды. 1785 жылы оған Шартр драгундарының полковнигі (1791 жылы 14-драгун полкі деп қайта аталды) лауазымы берілді. 1791 жылы соғыс жақындағандықтан, барлық полковниктер өз полктеріне қосылуға бұйрық алды. Луи-Филипп үлгілі офицер болды және екі мәшһүр оқиғада жеке батылдығын көрсетті. Біріншіден, Людовик XVI Варенске қашқаннан кейін үш күн өткен соң, екі жергілікті дін қызметкері мен жаңа конституциялық викарийдің бірі арасында дау қызып кетті. Көптеген адамдар дін қызметкерлері тұрған қонақ үйді қоршап алып, қан төгуді талап етті. Жас полковник көпшілік арқылы өтіп, екі дін қызметкерін құтқарып алды, олар қашып кетті. Сол күні өзенді кешіп өту кезінде тағы бір топ дін қызметкерлеріне зиян келтірумен қорқытты. Луи-Филипп карбинмен қаруланған шаруа мен дін қызметкерлерінің арасына тұрып, олардың өмірін сақтап қалды. Келесі күні Луи-Филипп суға батып бара жатқан жергілікті инженерді құтқару үшін өзенге секірді. Осы әрекеті үшін ол жергілікті муниципалитеттен азаматтық тәж алды. 1791 жылдың 27 тамызындағы Пилниц декларациясынан кейін оның полкі Фландрияға, солтүстікке көшірілді. Луи-Филипп әкесі Арман Луи де Гонто, Бирон герцогының басшылығымен қызмет етті, сондай-ақ кейіннен танымал болған бірнеше офицерлермен бірге болды. Олардың арасында полковник Луи Александр Бертье және подполковник Александр де Боарна (болашақ императрица Жозефинаның күйеуі) болды. Франция Корольдігі 20 сәуір 1792 жылы Габсбург монархиясына соғыс жариялағаннан кейін Луи-Филипп алғаш рет француз төңкеріс соғыстарына қатысты. Ол 28 сәуір 1792 жылы Буссуда, 29 сәуір 1792 жылы Квареньонда, ал 30 сәуір 1792 жылы Джемаппес маңындағы Киевренде шайқасты. Ол жерде француз күштері Киеврен шайқасында (1792) жеңіске жеткеннен кейін екі күн бұрын, 28 сәуірде кері шегініп жатқан сарбаздардың бірлігін қайта жинауға көмектесті. Бирон герцогы соғыс министрі Пьер Мари де Грейге жас полковник туралы мақтау хат жазды, ол бригадир-генерал болып тағайындалды; ол Николас Лакнердің Солтүстік армиясындағы 4-ші кавалерия бригадасына қолбасшылық етті. Солтүстік армиясында Луи-Филипп Францияның болашақ төрт маршалымен бірге қызмет етті: Этьен Жак Жозеф Александр Макдональд, Эдуард Адольф Казимир Жозеф Мортье (кейін Луи-Филиппке жасалған қастандық кезінде қаза табады), Луи Николас Даву және Николас Одино. Шарль Франсуа Дюмориес 1792 жылдың тамызында Солтүстік армияға қолбасшылық етуге тағайындалды. Луи-Филипп Вальми жорығында өзінің бригадасына басшылық етуді жалғастырды. 20 қыркүйек 1792 жылғы Вальми шайқасында Луи-Филиппке Вальми төбесінде артиллерия батареясын орналастыруға бұйрық берілді. Шайқас шешілмейтіндей болды, бірақ австриялық-пруссиялық армия азық-түлік жетіспеуінен Рейн арқылы кері шегінуге мәжбүр болды. Дюмориес шайқастан кейін жазған хатында Луи-Филипптің өнерін жоғары бағалады. Луи-Филипп француз үкіметінің алдында Вальми шайқасы туралы есеп беру үшін Парижге шақырылды. Ол әділет министрі Жорж Дантонмен қиын сұхбатта болды, ол кейіннен балаларына айтқан. Одан кейін ол Страсбургтың губернаторы болып тағайындалды. Парижде жүргенде генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Қазан айында Луи-Филипп Солтүстік армияға оралды, онда Дюмориес Австрияның Нидерландысына (қазіргі Бельгия) жорық бастады. Луи-Филипп генерал-лейтенант шеніне ие болғанына қарамастан, тағы да бригадаға қолбасшылық етті. 6 қараша 1792 жылы Дюмориес Монстан батысқа қарай Куесмес пен Джемаппе биіктіктерінде мықты позицияда тұрған австриялық күштерге шабуыл жасауды шешті. Луи-Филипп дивизиясы орман арқылы шабуылдағанда ауыр зардап шекті және тәртіпсіздікпен кері шегінді. Генерал-лейтенант Луи-Филипп бірнеше бөлімдерді жинап, оларды "Монс батальоны" деп атады және басқа француз бөлімшелерімен бірге алға жылжып, ақыр соңында австриялықтарды жеңді. Париждегі оқиғалар оның әскери мансабына нұқсан келтірді. 3 қазан 1792 жылы жаңа Жирондистік тағайындалған Жан Николас Паштің қабілетсіздігі Солтүстік армиясын жеткілікті азық-түліксіз қалдырды. Көп ұзамай мыңдаған сарбаз армиядан қашып кетті. Луи-Филипп Республиканың радикалды саясатына наразы болды. Ұлттық конвент құлатылған патшаны өлім жазасына кесу туралы шешім қабылдағаннан кейін, Луи-Филипп Франциядан кетуді ойлады. Ол өзінің сол кезде Филипп Эгалите деп аталған әкесі өлім жазасына кесуге дауыс бергенін білгенде қатты қайғырды. Луи-Филипп армиядағы міндеттерін орындау үшін қалуға дайын болды, бірақ ол Дюмориес жоспарлаған Австриямен одақтасу, армиясын Парижге бағыттап, 1791 жылғы Конституцияны қайта орнату жоспарына қатысқандықтан айыпталып, сотқа тартылды. Дюмориес 22 наурыз 1793 жылы Луи-Филипппен кездесіп, оның бағыныштысын осы әрекетке қосылуға шақырды. Француз үкіметі наурыз айының басында құрылған төңкеріс трибуналының құрылуымен бірге Террор дәуіріне енген кезде Луи-Филипп өмірін сақтап қалу үшін Франциядан кетуді шешті. 4 сәуірде Дюмориес пен Луи-Филипп австриялық лагерге кетті. Оларды подполковник Луи Николас Даву ұстады, ол Луи-Филипппен Джемаппе шайқасында бірге қызмет еткен. Дюмориес полковникке лагерге қайтуға бұйрық берген кезде, оның сарбаздарының бірі генералға қарсы айқайлады, ол енді Ұлттық конвентпен сатқын деп жарияланды. Екеуі де австриялық лагерге қашқанда оқ атылды. Келесі күні Дюмориес конвентке қарсы сарбаздарды қайта жинауға тырысты, бірақ артиллерия Республиканы қолдайтынын білді. Олар Филипп Эгалите тұтқынға алынғанда, эмиграцияға баруға мәжбүр болды. Он тоғыз жасында, генерал-лейтенант шеніне ие болған Луи-Филипп Франциядан кетті. Ол жиырма бір жыл бойын отанға оралмады.
Шет елге жер аударылу (1793-1815)
Луи Филипптің Дюмориедің сатқындығына қатысы Парижде қатты резонанс тудырып, Орлеан отбасына қасірет әкелді. Филипп Эгалите Ұлттық конвенцияда сөз сөйлеп, ұлын жасаған ісі үшін айыптады, өз ұлын жазалаудан тартынбайтынын, бұл жағдайдың Рим консулы Брут пен оның ұлдарына ұқсас екенін мәлімдеді. Бірақ Луи Филипптің әкесіне жазған хаттары жол үстінде табылғандықтан, Конвенция отырысында оқылып шығарылды. Содан кейін Филипп Эгалите үздіксіз бақылауға алынды. Көп ұзамай Жирондистер оны, сондай-ақ Луи Филипптің екі інісі – Луи Шарль мен Антуан Филиппті тұтқындауға кірісті; соңғысы Италия армиясында қызмет ететін. Үшеуі де Марсельдегі Сен-Жан бекінісіне қамалды. Осы уақытта Луи Филипптің көлеңкеде жасыруға мәжбүр болды, республикалық революционерлерден, Еуропаның түрлі аймақтарындағы легитимист француз эмигранттарының орталықтарынан және австрия армиясынан қашып жүрді. Ол алдымен Швейцарияға жалған есіммен көшіп, Шаффхаузенде Генлис графесімен және әпкесі Аделаидамен кездесті. Содан кейін олар Цюрихке барды, онда швейцариялық билік швейцариялық бейтараптықты сақтау үшін Луи Филипптің қаладан кетуі керек деген жарлық шығарды. Олар Цугке барды, онда Луи Филиппті эмигранттар тобы тауып алды. Әйелдердің тыныш өмір сүруі үшін Луи Филипптен ажырасу қажеттігі анық болды. Ол содан кейін адал қызметшісі Бадуэнмен бірге Альп тауларының биіктігіне, сосын Базельге кетті, онда барлық аттарынан бір-еуін қалдырып, қалғанын сатты. Енді Швейцарияның қалаларынан қалаларға көшіп-қонып, ол мен Бадуэн ұзақ саяхаттың барлық қиындықтарына тап болды. Оларды жас бродягалар деп ойлаған монахтар монастырға кіргізбеді. Бірде ол түнді қорада өткізгеннен кейін оянғанда, өзін мылтыққа тікелей қарап тұрған, ұрыларды тоқтатуға тырысқан адаммен бетпе-бет кездестірді. Ол осы кезеңде бірде-бір жерде 48 сағаттан артық тұрмады. Соңында, 1793 жылдың қазан айында Луи Филипп ұлдарға арналған пансионда география, тарих, математика және заманауи тілдер пәнінің мұғалімі болып тағайындалды. Мектепті Мсье Жост иеленген, ол Рейхнауда, қазіргі Швейцарияның құрамындағы, сол кезде тәуелсіз Гризон лигасының аймағында орналасқан. Оның жалақысы 1400 франк болды және ол Мсье Шабос деген атпен сабақ берді. Ол мектепте бір ай жұмыс істегеннен кейін Паристен хабар естіді: оның әкесі 1793 жылдың 6 қарашасында революциялық трибуналда сотталғаннан кейін гильотинаға алынды.
Саяхат
Луи Филипп Рейхнаудан кеткен соң, ол он алты жасар Аделаиданы Луи Филипппен араздасқан Генлис графинясынан бөліп жіберді. Аделаида Фрибургте әжесі Конти ханшайымымен бірге тұрды, сосын Бавария мен Венгрияға, ал түпкілікті Испанияға, жер аударылған анасына барды. Луи Филипп көп саяхат етті. 1795 жылы ол Скандинавияға сапар шекті, содан кейін Финляндияға көшті. Ол шамамен бір жыл Лапландиядағы Торнио өзенінің жағасындағы шалғай Муонио ауылында тұрды. Ол Мюллер есімімен жергілікті лютерандық пастордың қонағы ретінде пасторлық үйінде өмір сүрді. Муониоға сапар барысында ол Беата Кайса Вальборнмен (1766–1830) Эрик Колстрём (1796–1879) деген баланың әкесі болды деген қауесет бар. Луи Филипп Америка Құрама Штаттарына (шамамен 1796–1798 жылдары) сапар жасады, Филадельфияда (онда оның ағалары Антуан мен Луи Шарль жер аударылған), Нью-Йоркте (онда ол, мүмкін, Бродвей мен 75-ші көшедегі Сомериндиктердің үйінде, басқа жер аударылған ханзадалармен бірге тұрды) және Бостонда болды. Бостонда ол бір кезде француз тілін оқытты және қазіргі Бостонның ең көне мейрамханасы – Юнион Ойстер Хаус үйінің үстіндегі пәтерде тұрды. АҚШ-та болған кезінде Луи Филипп американдық саясаткерлермен және жоғары қоғам өкілдерімен, соның ішінде Джордж Клинтонмен, Джон Джеймен, Александр Гамильтонмен және Джордж Вашингтонмен кездесті. 1797 жылы Кейп-Кодқа жасаған сапары Эстхэм қаласын екіге бөлумен бірге болды, олардың бірі оның құрметіне Орлеанс деп аталды. Орлеан князьдері саяхаттары барысында елдің оңтүстігіндегі Нэшвиллге, солтүстігіндегі Мэнге дейін барды. Ағалар сары безгек кезінде Филадельфияда қысқа уақытқа қамауға алынды. Луи Филипп сонымен қатар Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде британдық түрмеден Францияға қашқан Массачусетс штатының Орлеан қаласының тұрғыны Исаак Сноумен кездескен деген болжам бар. 1839 жылы АҚШ-қа жасаған сапары туралы ойланып, Луи Филипп Франсуа Гизоға жазған хатында ондағы үш жылдың оның саяси нанымы мен бағалауларына патша болғанда үлкен әсер еткенін түсіндірді. Бостонда Луи Филипп 18 Фруктидор төңкерісі (1797 жылдың 4 қыркүйегі) және анасының Испанияға жер аударылуы туралы білді. Содан кейін ол және оның ағалары Еуропаға қайтуға шешім қабылдады. Олар Гаванаға, содан Испанияға жүзуді жоспарлап, Нью-Орлеанға барды. Алайда, бұл сапар қиын болды, себебі Испания мен Ұлыбритания соғыста болды. 1798 жылы колониялық Луизианада болған кезде, оларды Пуанте Купе қаласындағы Джулиен Пойдрас, сондай-ақ Нью-Орлеандағы Мариньи де Мандевиль отбасы құрметпен қабылдады. Олар Гаванаға америкалық корветпен аттанды, бірақ Мексика шығанағында британдық әскери кеме олардың кемесін тоқтатып, қарап отырды. Британдықтар үш бауырласты ұстады, бірақ оларды Гаванаға жеткізді. Еуропаға өтуге мүмкіндік таппаған үш бауырлас Кубада бір жыл (1798 жылдың көктемінен 1799 жылдың күзіне дейін) болды, бірақ испан билігі оларды күтпеген жерден қуды. Олар Багам аралдары арқылы Жаңа Шотландияға барды, онда оларды король Георг III-тің ұлы және (кейін) королева Викторияның әкесі Кент герцогы күтіп алды. Луи Филипп британдық ханзадамен берік достық қарым-қатынас орнатты. Ақырында, бауырластар Нью-Йоркке қайтып, 1800 жылдың қаңтарында Англияға келді, онда келесі он бес жыл бойы тұрды. Осы жылдары Луи Филипп қазір жабылып қалған Ұлы Элинг мектебінде математика мен география пәндерін оқытты, ол 19 ғасырдағы өркендеген кезеңінде «Англиядағы ең жақсы жеке мектеп» саналды.
Неке
1808 жылы Людовик Филипп король Георг III-нің қызы Елизаветаға үйлену ұсынысын жасады. Оның католиктік діні және анасы королева Шарлоттаның қарсылығы салдарынан принцесса ұсыныстан тартынуға мәжбүр болды. 1809 жылы Людовик Филипп Неаполь және Сицилия принцессасы Мария Амалияға, Неаполь патшасы Фердинанд IV және Австрияның Мария Каролинасының қызына үйленді. Салтанатты рәсім 1809 жылғы 25 қарашада Палермода өтті. Бұл неке даулы болды, себебі оның анасының кіші әпкесі Мария Антуанетта патшайым болған, ал Людовик Филипптің әкесі Мария Антуанеттаның өліміне қатысы бар деп есептелді. Неаполь патшайымы осы себепті бұл одаққа қарсы болды. Ол әпкесімен тығыз қарым-қатынаста болған және оның өліміне қатты қайғырған, бірақ Людовик Филипп әкесінің қателіктерін өтеуге бейілді екенін оған сендіргеннен кейін, сондай-ақ әкесі туралы барлық сұрақтарына жауап беруге келіскеннен кейін ғана келісім берді.
Бурбондық реставрация (1815-1830)
Наполеон тақтан басқаннан кейін, Орлеан герцогы Луи Филипп, Францияға өз туысы Людовик XVIII билік құрған Бурбон монархиясы қайта орнатылған кезде оралды. Луи Филипп Орлеан әулетін Людовик XVIII-мен эмиграцияда татуластырды және қайтадан патша сарайының сәнін көрді. Дегенмен, оның отбасына, Ескі тәртіп заманындағы Бурбон әулетінің екінші буынына жасалған қанағатсыздық, оның Людовик XVIII-мен араздасуына себеп болды, ол либералды оппозицияны ашық қолдады. 1814 жылғы мамырда Парижге оралғаннан кейін, Орлеан герцогы Людовик XVIII-нің бұйрығымен әскерде генерал-лейтенант шеніне ие болды. Оның әйеліне «Altesse Royale» (Патшалық билік) атағы берілгенімен, оған бұл атақ берілмеді. Луи Филипп «Altesse Sérénissime» (Сәндік билік) атағымен қанағаттандыруға мәжбүр болды. Францияға оралғаннан кейін бір жыл өтпей, Наполеонның Эльбадан оралуы, «Жүз күн» деп белгілі болған оқиға, оны және оның отбасын елден қуды. 1815 жылғы 6 наурызда Наполеонның Францияға оралуы туралы хабар Парижге жеткен соң, Луи Филипп граф д’Артуамен (болашақ Карл X) бірге Лионға императорға қарсы қорғаныс ұйымдастыру үшін жіберілді, бірақ жағдайдың үмітсіздігі тез байқалды және ол 12-сі күні астанаға оралды. Содан кейін Людовик XVIII оны Солтүстік армиясының бас қолбасшысы етіп тағайындады. Наполеон Парижге кіргеннен кейін (20 наурыз), Людовик XVIII Бельгияға қашып кетті, ал Луи Филипп қызметтен кетіп, Англиядағы отбасына қосылуды жөн көрді. Бұл оның Людовик XVIII-ге Бельгияға қосылмағаны үшін роялистер тарапынан одан әрі кінәлауына әкелді. Наполеон жақын арада Ватерлоо шайқасында жеңіліске ұшырады және Людовик XVIII қайтадан билікке келді, бірақ Луи Филипп және оның отбасы Францияға 1817 жылы ғана, қуғын-сүргін мен айыптау толқыны басылғаннан кейін оралды. Луи Филипп 1824 жылы таққа отырған Людовик XVIII-нің інісі және мұрагері Карл X-пен жақсы қарым-қатынаста болды және оның қоғамдастығында жиі кездесетін. Карл X оған «Altesse Royale» атағын берді және Конде принці Луи Анриге Луи Филипптің төртінші ұлы Анри д’Орлеанды, Омаль герцогын, Шантиль доменінің мұрагері етіп тағайындауға рұқсат берді. Алайда, Луи Филипптің Жозеф де Вильельдің, кейін Жюль де Полиньяқтың саясатына қарсылығы оны Карл үкіметінің тұрақтылығына үнемі қауіп төндіретін тұлға ретінде қарауға себеп болды. Бұл оған көп ұзамай тиімді болып шықты.
Француздар патшасы (1830-1848)
1830 жылы шілде революциясы Карл X-ті құлатты, ол өзінің 10 жасар немересі, Анри, Бордо герцогының пайдасына тақтан бас тарды. Карл X Людовик Филиппті Корольдік генерал-лейтенанты етіп тағайындады және оған халық сайлаған депутаттар палатасына өзінің немересінің мұрагер болып келуін жариялауды тапсырды. Луи Филипп өзінің таққа отыру мүмкіндігін арттыру үшін бұл тапсырманы орындамады. Соның салдарынан, палата оның либералды саясатын және халық арасындағы зор беделін білгендіктен, Луи Филиппті жаңа француз патшасы деп жариялады, осылайша Бурбон әулетінің ересек тармағын ығыстырды. Алдыңғы он бір күн бойы Людовик Филипп жас Генридің регенті ретінде қызмет етті. Карл X және оның отбасы, соның ішінде немересі де, Ұлыбританияға жер аударылды. Жер аударылған бұрынғы жас король, Бордо герцогы, граф де Шамбор титулын алды. Кейін ол Франция тағына үміткер атанды және Легитимистер тарапынан қолдау тапты. Людовик Филипп 1830 жылдың 9 тамызында король Людовик Филипп I ретінде ант берді. Таққа отырғаннан кейін Людовик Филипп «француздар королі» атағын алды, бұл атақты бұрын Людовик XVI 1791 жылғы қысқа мерзімді Конституцияда қабылдаған еді. Монархияны аумақ емес, халықпен байланыстыру (бұрынғы «Франция және Наварра королі» атағы) Карл X және оның отбасының заңды талаптарын әлсірету мақсатын көздеді. 1830 жылдың 13 тамызындағы жарлық бойынша жаңа король өзінің балаларының, сондай-ақ «жақын» қарындасының «d'Orléans» тегін және Орлеанның гербін сақтайтынын белгіледі, өзінің үлкен ұлының Корольдік принц (дофин емес) ретінде Орлеан герцогы атағын алатынын, кіші ұлдарының бұрынғы титулдары сақталады және оның қарындасы мен қыздары Франция емес, Орлеанның ханшайымдары деп аталатынын жариялады. Оның француз королі атағына көтерілуі Ресей императоры Николай I тарапынан сатқындыққа теңестірілді. Николай олардың достығын үзді. 1832 жылы Луидің қызы Луиза Мари Бельгияның алғашқы билеушісі Леопольд I патшаға үйленді. Олардың ұрпақтары Бельгияның барлық келесі патшаларын және Мексика императрицасы Карлотаны қамтиды.
Адам өлтіруге әрекеттену
Луи Филиппті өлтіруге жеті рет әрекет жасалды. 1835 жылғы 28 шілдеде Луи Филипп Парижде Джузеппе Марио Фиески және тағы екі заговоршының қолынан өлтіруге талпыныс жасады. Патшаның Париж Ұлттық гвардиясының жылдық қарауы кезінде, революцияны еске алу мақсатында, Луи Филипп өзінің үш ұлы – Орлеан герцогы Фердинанд Филипп, Немур герцогы Луи және Жоинвиль принці Франсуа д’Орлеан, сондай-ақ көптеген қызметкерлерімен бірге Республика алаңынан Бастилияға дейінгі Бульвар дю Темпль бойымен өтіп бара жатқанда, Фиески шабуыл жасады. Корсикалық бұрынғы әскерші Фиески өз қолымен жасаған қарумен – кейін «Инфернал машинасы» деп аталған құрылғымен шеруге шабуылдады. Бұл құрылғы ағаш қаңқаға бекітілген 25 оқтан тұратын және бір уақытта атуға болатын қару еді. Фиески бұл құрылғыны Бульвар дю Темпльдегі №50 үйдің үшінші қабатынан оқты, қазір сол жерде ескерткіш тақта орнатылған, оны Фиески жалға алған болатын. Оқтардың бірі ғана патшаның маңдайына сырттан тиді. Оқиға салдарынан он сегіз адам қаза тапты, олардың ішінде 8-ші легионның подполковнигі, тағы сегіз офицер, Маршал Мортье, Тревизе герцогы, полковник Рафет, генерал Жирар, капитан Виллате, генерал Ла Шасс де Вериньи, бір әйел, 14 жастағы қыз және екі ер адам болды. Тағы 22 адам жарақат алды. Патша мен принцтер көп зиян келмей аман қалды. Патшаның суретшісі Гораций Вернеге оқиғаның суретін салу тапсырылды. Фиескинің қаруының бірнеше оқ түтігі атылғанда жарылып кетті, ол ауыр жарақат алды және дереу ұсталды. Ол келесі жылы екі серігімен бірге гильотинада атқыланды.
Тағзылықтан бас тарту және қайтыс болу (18481850)
1848 жылдың 24 ақпанында, 1848 жылғы ақпан революциясы кезінде, король Людовик Филипп өзінің тоғыз жасар немересі Филипп, Париж графы, пайдасына тақтан бас тарды. Құлатылған Людовик XVI-ның тағдырынан қорқып, Людовик Филипп дереу Парижді жасырынған күйде тастап кетті. Ол "Мистер Смит" деген атпен қарапайым таксиде сапар шекті. Әйелімен бірге Ле-Хаврдағы британдық консул ұсынған кемемен Англияға қашып кетті. Францияның Ұлттық Ассамблеясы бастапқыда жас Филиппті король ретінде қабылдауды жоспарлаған, бірақ халық пікірінің күшті қарсылығына тап болды. 26 ақпанда Екінші Республика жарияланды. Луи Наполеон Бонапарт 1848 жылдың 10 желтоқсанында президент болып сайланды; 1851 жылдың 2 желтоқсанында ол өзін өмір бойы президент деп жариялады, ал 1852 жылы – император Наполеон III деп жариялады. Людовик Филипп және оның отбасы Ұлыбританияда, Суррейдегі Клармонтта жер аударылды, бірақ Ангел төбесі, Бьюри Сент-Эдмундс, ол онда біраз уақыт өткізгенін, мүмкін, жақын маңдағы Икворт Хаусының иесі, Бристоль маркизімен достығының арқасында болған деседі. Корольдік жұп Сент-Леонардс теңіз жағасында, содан кейін Брайтондағы маркиздің үйінде уақыт өткізді. Людовик Филипп 1850 жылдың 26 тамызында Клармонтта қайтыс болды. Ол алғаш рет Суррейдің Вейбридж қаласындағы Сент-Чарльз Боромео шіркеуіне жерленді. 1876 жылы оның және әйелінің денелері Францияға жеткізіліп, анасы 1816 жылы салған, ол қайтыс болғаннан кейін кеңейтіп, сәндеген Орлеан әулетінің қабір орны – Chapelle royale de Dreux-те жерленді.
Аумағы
Порт-Луи-Филипп (Акароа) – Оңтүстік Тынық мұхитындағы ең көне француз колониясы және Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралындағы Кентербери аймағындағы ең көне қала. Бұл қала 1840 жылғы 18 тамызда колония құрылған кезде Франция королі Луи-Филипптің құрметіне аталған. Луи-Филипп осы қоныс аудару жобасын қолдауда шешуші рөл атқарды. Жобаны жүзеге асырған компания 1839 жылғы 11 желтоқсанда Луи-Филипптің қол қойған келісімін алды, сондай-ақ оның колониялық кеңеюді қолдау және он жылдай бұрын Алжирде бастау алған екінші империя құру саясатына сәйкес сапарды жүзеге асыруға рұқсат алды. Британдық вице-губернатор капитан Уильям Хобсон кейіннен Порт-Луи-Филиппке билікті талап етті. Луи-Филиппке және оның Орлеандық Бурбондар тармағына көрсетілген тағы бір құрмет ретінде, Порт-Луи-Филипп колониясын құру үшін саяхат жасаған кеме Луи-Филипптің сүйікті немересі, Париж графы Филипп д'Орлеанның құрметіне «Париж графы» деп аталды. Ол 1838 жылғы 24 тамызда дүниеге келген.