Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рут Бернхард (14 қазан 1905 – 18 желтоқсан 2006) – Германияда туған американдық фотограф.
German born American photographer (1905–2006)
Ruth Bernhard (October 14, 1905 – December 18, 2006) was a German born American photographer.
Ерте өмір және білім
Бернхард Берлинде Люциан Бернхард пен Гертруда Хоффманның қызы болып дүниеге келді. Люциан Бернхард плакаттарымен және шрифтерімен танымал болды, олардың көптегені оның атымен аталады және бүгінге дейін қолданылып келеді. Бернхард 2 жасқа толғанда ата-анасы ажырасып, ажырасқаннан кейін анасымен тек екі рет қана кездесті. Оны екі мектеп мұғалімі апалы-сіңлілі және олардың анасы тәрбиеледі. Бернхардтың әкесі Луциан Руттың жұмысын жақтап, оған жиі кеңес берді. Бернхард 1925-1927 жылдары Берлин өнер академиясында өнер тарихы мен типографияны оқыды, содан кейін әкесіне қосылу үшін Нью-Йорк қаласына көшті. 1958 жылы Калифорния университетінде оқытумен қатар, ол АҚШ-тың барлық аймақтарында дәрістер, сабақтар мен семинарлар өткізді.
Bernhard was born in Berlin to Lucian Bernhard and Gertrude Hoffmann. Lucian Bernhard was known for his poster and typeface design, many of which bear his name and are still in use. Bernhard's parents divorced when she was 2 years old and she only met her mother twice after the divorce. She was raised by two schoolteacher sisters and their mother. Bernhard's father Lucian was a major proponent of Ruth's work, and advised her frequently. Bernhard studied art history and typography at the Berlin Academy of Art from 1925 to 1927 before moving to New York City to join her father. She began teaching at the University of California in 1958, while also giving lectures, classes and workshops all over the United States.
Фотографиялық мансап
1927 жылы Бернхард әкесі бұрыннан тұрған Нью-Йорк қаласына көшіп келді. Ол Ральф Штайнердің «Delineator» журналында көмекшісі болып жұмыс істеді, бірақ нашар жұмыс істегендігі үшін жұмыстан шығарылды. Жұмыстан шығуға берілген ақшаға Бернхард өзіне камера жабдықтарын сатып алды. 1920 жылдардың соңында Манхэттенде тұрған кезде Бернхард суретші Беренис Эбботт пен оның сүйіктісі, сыншы Элизабет МакКаусландпен дос болып, көркемдік ортаның лесбияндық субмәдениетіне белсенді қатысты. 1928 жылғы Жаңа жыл қарсаңында суретші Пэтти Лайтпен кездескенде ол әйелдерге деген тартымдылығын алғаш рет сезінді. 1934 жылы Бернхард әйелдерді жалаңаш түсіре бастады. Ол осы өнер түрімен танымал болды. 1935 жылы ол Санта-Моника жағажайында Эдвард Уэстонмен кездесті. Кейін ол былай деді:
In 1927 Bernhard moved to New York City, where her father was already living. She worked as an assistant to Ralph Steiner in Delineator magazine, but he terminated her employment for indifferent performance. Using the severance pay, Bernhard bought her own camera equipment. By the late 1920s, while living in Manhattan, Bernhard was heavily involved in the lesbian sub culture of the artistic community, becoming friends with photographer Berenice Abbott and her lover, critic Elizabeth McCausland. Her first realization that she was attracted to other women occurred on New Year's Eve 1928 when she met the painter Patti Light. In 1934 Bernhard began photographing women in the nude. It would be this art form for which she would eventually become best known. In 1935, she chanced to meet Edward Weston on the beach in Santa Monica. She would later say;
"Мен оның суреттерін алғаш рет көруге дайын емес едім. Бұл мен үшін үлкен жаңалық болды. Бұл қараңғыдағы жарқын шақпақ. Мен мүмкін деп ойлаған нәрсенің нақты дәлелі алдымда болды – өте күшті суретші, оның құралы – фотография."
I was unprepared for the experience of seeing his pictures for the first time. It was overwhelming. It was lightning in the darkness here before me was indisputable evidence of what I had thought possible—an intensely vital artist whose medium was photography.|sign=Ruth Bernhard|source=http://iphf. org/inductees/ruth bernhard/
Бернхард Уэстонның жұмысынан қатты шабыттанды, сондықтан 1935 жылы онымен кездескеннен кейін Калифорнияға (ол тұрған жерге) көшіп барды. 1939 жылы Бернхард сегіз жылға Нью-Йоркке оралды, осы уақыт ішінде ол фотограф Альфред Стиглицпен танысты. Бернхардты өміріндегі шағын нәрселер шабыттандырды. 1999 жылы «Photographers Forum» журналына берген сұхбатында Рут: "Мені ең қызықтыратыны – ешкім байқамайтын, ешкімнің құнды деп ойламайтын шағын нәрселер" деді. Сол сұхбатта ол "Барлығы да жалпыға ортақ" және ол "мұны жақсы біледі" деп мәлімдеді. Оның әкесі Люсиан Бернхард оны MoMA-мен кездесуге дайындады.
Bernhard was so inspired by Weston's work that, after meeting him in 1935, she moved to California (where he lived). In 1939, Bernhard moved back to New York for eight years, during which time she met photographer Alfred Stieglitz. Bernhard was inspired by the small things in her life. In an interview from 1999 with Photographers Forum, Ruth states," I’m most interested in—the little things that nobody observes, that nobody thinks are of any value". In the same interview she stated that,"Everything is universal" and that she was "very much aware of that". Her father Lucian Bernhard set up the meeting with MoMA for her.
Батыс жағалаудағы өмір
1944 жылы ол суретші және дизайнер Эвелин (Эвелин) Фимистермен танысып, қарым-қатынас орнатты. Екеуі бірге тұрып, келесі он жыл бойы Калифорния штатының Кармел қаласында бірге болды. Осы уақытта Бернхард f/64 тобымен жұмыс істеді. Бірақ Кармельде тұрып жасырау қиын болғандықтан, олар Голливудқа көшіп, ол коммерциялық фотограф ретінде мансап құрды. 1953 жылы олар Сан-Францискоға көшіп барды. Ол негізгі түсірілімдерді қара-ақ түспен жасады, дегенмен оның кейбір түсті жұмыстары да болғаны туралы әңгімелер бар. Ол сондай-ақ лесбияндық тақырыбындағы туындыларымен танымал, ең белгілісі – «Екі форма» (1962) атты жұмысы. Бұл суретте нағыз өмірде махаббатта болған қара және ақ терілі әйелдердің денелері біріне-бірі тиісіп тұрған бейнесі бейнеленген. 1980 жылдары Бернхард Джо Фолбергпен де жұмыс істей бастады. Фолберг 1982 жылы Сан-Францискодағы Дуглас Эллиоттан (ол оны 1979 жылы құрған) Vision Gallery галереясын сатып алды. Бернхард пен Фолберг Фолберг қайтыс болғанға дейін бірлесіп жұмыс істеді. Галерея екіге бөлінді, Дебра Хеймердингер Солтүстік Америкадағы операцияларды өз мойнына алды, ал Фолбергтің ұлы Нил «Vision Gallery» галереясын Иерусалимге көшірді. 1967 жылы Бернхард оқытушылық қызметін бастады. Осы жылы ол өзінен он жас кіші афроамерикалық әскери полковник Прайс Райспен танысып, олар ғашық болды. Олар Райс 1999 жылы қайтыс болғанға дейін бірге болды. 90 жасқа келгенде Бернхард биограф Маргаретта К. Митчеллпен «Рут Бернхард: өнер мен өмір арасында» атты кітап жазуға қатысып, өмірі бойы әйелдер мен ерлермен болған қарым-қатынастарын жария етті. 1984 жылы Рут режиссер Роберт Бёрриллмен бірге «Жарқырау: Рут Бернхард, фотограф» атты автобиографиялық фильмін жасады. Фильмнің тұсаукесері 1989 жылы Сан-Францискодағы Кабуки театрында, ал 1991 жылы жергілікті PBS KQED телеарнасында өтті. Бернхард 1981 жылы Әйелдер өнері қауымдастығына қабылданды. Ансел Адамс Бернхардты «тұнжықтың ең ұлы фотографы» деп атады. Бернхард 101 жасында Сан-Францискода дүние салды. 1987 жылғы Фотография саласындағы еңбегі үшін марапат. Фотографиялық білім беру қоғамы. Орталық аймақтық конференция, Чикаго, Иллинойс штаты, 1987 жылдың 8 қарашасы.
By 1944 she had met and became involved with artist and designer Eveline (Evelyn) Phimister. The two moved in together, and remained together for the next ten years in Carmel, California. Here, Bernhard worked with Group f/64. Soon, finding Carmel a difficult place in which to earn a living, they moved to Hollywood where she fashioned a career as a commercial photographer. In 1953, they moved to San Francisco She worked almost exclusively in black and white, though there are rumours that she had done some color work as well. She also is known for her lesbian themed works, most notably Two Forms (1962). In that work, a black woman and a white woman who were real life lovers are featured with their nude bodies pressed against one another. In the 1980s Bernhard also started to work with Joe Folberg. Folberg bought Vision Gallery from Douglas Elliott (who founded it in 1979) in San Francisco in 1982. Bernhard and Folberg worked together until Folberg's death. The gallery split with Debra Heimerdinger taking over operations in North America and Folberg's son Neil moving the "Vision Gallery" to Jerusalem. In 1967, Bernhard began a teaching career. This same year, Bernhard met United States Air Force Colonel Price Rice, an African American man ten years younger than her, and the two became lovers. They would remain together until his death in 1999. In her 90s, Bernhard cooperated with biographer Margaretta K. Mitchell in the book Ruth Bernhard, Between Art and Life, publicly revealing her many affairs with women and men throughout her lifetime. In 1984 Ruth worked with filmmaker Robert Burrill on her autobiographic film entitled, Illuminations: Ruth Bernhard, Photographer. The film premièred in 1989 at the Kabuki Theater in San Francisco and on local PBS station KQED in 1991. Bernhard was inducted into the Women's Caucus for Art in 1981. Bernhard was hailed by Ansel Adams as "the greatest photographer of the nude". Bernhard died in San Francisco at age 101. 1987 Distinguished Career in Photography Award. Society of Photographic education. Midwest Regional Conference, Chicago, Illinois November 8, 1987