Джозеф Митчелл: Американ журналисінің өмірбаяны мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық журналист (1908–1996)

Джозеф Квинси Митчелл (27 шілде 1908 – 24 мамыр 1996) – американдық жазушы, ең белгілісі «The New Yorker» журналында жариялаған шығармашылық деректік туындыларымен танымал. Оның жұмысы негізінен кейіпкерлерді зерттеуден тұрады, онда ол адамдар мен оқиғалардың егжей-тегжейлі портреттерін пайдаланып, әлемдегі, әсіресе Нью-Йорк қаласындағы және оның айналасындағы кездейсоқ жағдайларды көрсетті.

Ерте өмір

Митчелл 1908 жылғы 27 шілдеде Солтүстік Каролина штатының Фермонт қаласының жанындағы анасының әкесінің фермасында дүниеге келді. Ол Аверетт Нэнс пен Элизабет Аманда Паркер Митчеллдің ұлы еді. Оның бес кіші сібілері болды: Джек, Элизабет, Линда, Гарри және Лаура. Митчеллдің әкесі, төртінші буын мақта және тамақ өсіруші, баптист шіркеуінің құндылықтарымен сіңген оңтүстік адамы еді, және ол осы құндылықтарды балаларына сіңіруге тырысты. Ең үлкен ұлы ретінде Аверетт Митчелл бір күні отбасылық бизнесті жалғап, отбасының дәстүрін жалғастырады деп үміттенеді. Митчеллдің бала кезіндегі еркін мінезі әкесінің қатаң еңбек этикасына және дәстүрлі оңтүстік құндылықтарына қайшы келді. Митчелл кішкентай кезінен табиғатқа терең құмар болды. Ол ағашқа шығуды ұнататын, және бұл оның жас қиялын дамытуға мүмкіндік берген сирек іс-әрекеттердің бірі еді. Сондай-ақ ол әкесінің жерін қоршаған батпақтарға мүмкіндігінше жиі қашып, өйткені бұл оған айналасындағы әлеммен байланысқандай сезінуге мүмкіндік берді. Митчелл былай деді: "Су мені баурап алды; оның ішіндегінің бәрі маған қызықты болды, тірі немесе өлі, жылжымайтын немесе қозғалған."

Білім

Митчелл үйден шығып, 1925 жылы Чапел-Хиллдегі Солтүстік Каролина университетінде колледжге оқуға түсті. Журналистика мамандығы бойынша оқыған ол, "жақсы болғанымен, ерекше емес студент" болды және тарих, тіл, музыка және әдебиет сияқты гуманитарлық пәндерде табысқа жетті, сонымен қатар дерлік барлық пәнді зерттеді. Оқумен қатар, ол кампустың әдеби журналы мен газетінде спорт жазушысы ретінде жаза бастады. Математикаға қабілеті болмағандықтан, ол бітіруді аяқтауға қол жеткізе алмады. Ол колледжді тастап, 1929 жылы Нью-Йорк қаласына көшіп кетті.

Отбасы

1932 жылдың 27 ақпанында ол журналист және фотограф Тереза Якобсенге үйленді. Олар 1980 жылы оның қайтысына дейін үйлене берді және Нора мен Элизабет есімді екі қызы болды.

Психикалық денсаулық

Джозеф Митчелл өмір бойы депрессиядан зардап шекті. Әкесімен арадағы тұрақсыз қарым-қатынас және Солтүстік Каролина мен Нью-Йорктегі екі үйінде өз орнын таба алмауы Митчеллді көп жыл бойы оқшауланған және күңкең қалдырды. Ол психологияның тек қана уайымға назар аударған дәуірінде өмір сүрді, дәрігерлер депрессияны уайымның ауыр салдары деп есептеді. Дегенмен, осы жағдайдың белгілері оның мансабының соңына жақын ғана айқын көрінді. Митчеллдің көптеген әріптестері, сондай-ақ оның өмірбаяуын жазған Томас Кункель, оның туындыларының тақырыптары оған, әсіресе ең басты тақырыбы – Джо Гулдқа қатты әсер еткенін айтады. Митчелл бірде «Вашингтон Пост» газетінің тілшісі Дэвид Стрейтфельдке: «Адамды соншалықты жақын таңдайсың, тіпті өзің туралы жазып жатырсың. Джо Гулд үйден кетіп қалды, себебі ол үйге сыймады, дәл сол сияқты мен де үйге сыймадым. Жо Гулдпен жылдар бойы сөйлескен соң, ол менің бір бөлігім болып кетті, түсінесің ғой», – деді. Джо Гулд арқылы өзінің ішкі әлемін зерттеуге тырысқан Митчелл, ұқсас қасиеттері бар кейіпкерлерге қызығуын арттырды. «The New Yorker» журналындағы мақаласында Чарльз Макграт «сыншы Стенли Эдгар Хайман Митчелл жазған адамдардың көбінесе өзіне ұқсап бара жатқанын алғаш атап өткен: жалғыздыққа бейім, депрессияға шалдыққан, өткенге сағынышпен қараушы, жағалауда серуендейтін, құпия ақпаратты жинауды ұнататын. Оның туындыларындағы кейіпкерлердің сөйлеу әуені ұқсас бола бастады; олардың барлығы да Митчеллге ұқсайтын еді» деп жазды. 1964 жылдан 1996 жылы қайтыс болғанға дейін Митчелл күн сайын кеңсесіне барып жұмыс істеді, бірақ ештеңе жариялаған жоқ. Ол жариялауға күш жібергенімен, бірнеше туындысының, соның ішінде өзінің өмірбаянының жүздерше бетін жазды, оны Томас Кункель Митчеллдің өмірбаянын жазу кезінде кеңінен пайдаланды. Ол қайтыс болғаннан кейін әріптесі Роджер Ангелл былай деп жазды: «Әр таңертең ол лифттен алаңдаулы түрде шығып, дәл дәл дәлізде кездескен адамға сөзсіз иесін беріп, кеңсесіне кіретін. Түскі ас кезінде әрқашан қоңыр федорасын (жазда сабандысын) және қоңыр плащын киіп шығатын; бір жарым сағаттан кейін процесті кері қайтаратын, есікті қайтадан жабатын. Іштен көп естілмейтін, ал Джоға келгендер оның үстелінде қағаз бен қарындаштан басқа ештеңе жоқ екенін айтатын. Күн біткен соң, ол үйіне қайтатын. Кейде кешкі лифтте оның кішкене зар сыбырын еститінмін, бірақ ол ешқашан шағымданған да, түсіндіруге тырысқан да жоқ. Оның психикалық денсаулықпен күресі жұмыс орнында жалғасқанмен, үйде ол отбасына адал және қамқор әке және күйеу ретінде танылды. Тереза Джейкобсон мен олардың балалары Нора мен Элизабет әкелерінің мансабы қиын болғанын білгенімен, оның есімінде тек жақсы естеліктер сақталды.»

Joseph Mitchell suffered from depression all of his life. An unsteady relationship with his father and his lack of belonging in his two homes of North Carolina and New York left Mitchell isolated and listless for much of his life. He lived in an era of psychology that focused purely on anxiety, and doctors regarded depression as a severe side effect of existing anxiety. However, symptoms of this condition did not clearly manifest in his life until late in his career. Many of Mitchell's coworkers, as well as his biographer, Thomas Kunkel, tell of the toll the subjects of his works had on him, specifically his greatest subject, Joe Gould. Mitchell once remarked to Washington Post writer David Streitfeld, "You pick someone so close that, in fact, you are writing about yourself. Joe Gould had to leave home because he didn't fit in, the same way I had to leave home because I didn't fit in. Talking to Joe Gould all those years he became me in a way, if you see what I mean." Even with Joe Gould as a way to explore his own reality, Mitchell began to attract characters with similar attributes. In a feature within The New Yorker magazine, Charles McGrath notes that "the critic Stanley Edgar Hyman first pointed out that the people Mitchell wrote about more and more resembled himself: loners, depressives, nostalgists, haunters of the waterfront, cherishers of arcane information. The characters in his pieces began to share a similar voice; they all sounded a little like Mitchell." From 1964 until his death in 1996, Mitchell would go to work at his office on a daily basis, but he never published anything further, Although he struggled to publish, he did write hundreds of pages of manuscripts for several pieces, including his own memoir, which Thomas Kunkel used extensively in writing Mitchell's biography. After he died, his colleague Roger Angell wrote:Each morning, he stepped out of the elevator with a preoccupied air, nodded wordlessly if you were just coming down the hall, and closed himself in his office. He emerged at lunchtime, always wearing his natty brown fedora (in summer, a straw one) and a tan raincoat; an hour and a half later, he reversed the process, again closing the door. Not much typing was heard from within, and people who called on Joe reported that his desktop was empty of everything but paper and pencils. When the end of the day came, he went home. Sometimes, in the evening elevator, I heard him emit a small sigh, but he never complained, never explained. While his battle with mental illness continued in the workplace, he was known by his family as a dependable and caring father and husband at home. Therese Jacobson and their children, Nora and Elizabeth, retained nothing but fond memories of their father, even though they knew he was struggling in his career.

Өлім

1995 жылы Митчеллге өкпе қатерлі ісігі диагнозы қойылды, себебі ол бел ауруына шағымдана бастады. Кейіннен қатерлі ісік миына тарап, метастаздар берді. 1996 жылдың 24 мамырында Митчелл 87 жасында Манхэттендегі Колумбия пресвитериандық медициналық орталығында қайтыс болды. Ол туған қаласы Солтүстік Каролина штатындағы Флейд мемориалдық зиратына әйелінің қасына жерленді. Оның қабіртасына қыздары Шекспирдің 73-ші сонетінен оның өте сүйіп оқыған шумағын жазды: "Жылаңаш, қираған ғибадатханалар, онда бұрын тәтті ән салар құстар бар еді".

Қасиетті зерттеу

Джозеф Митчеллдің туындыларындағы ерекшелік – әлсіз кейіпкерлерге, яки Нью-Йорк қаласының қарапайым халқына, сондай-ақ күтпеген тұлғаларға ден қоюы. Мысалы, Мази – оның есімімен аталатын «New Yorker» мақаласының орталық тұлғасы. «Мази» алғаш рет 1940 жылғы 21 желтоқсанда жарық көрген «New Yorker» журналының басылым нұсқасында пайда болды. Бұл туынды, кейін Митчеллдің «Ескі қонақүйde» атты эсселер жинағында жарияланған, «Венеция» театрының билет кассасында жұмыс істеген Мазиді жарып, қадірлі етеді. Митчеллдің ұқыпты тілшілік шеберлігі Мази туралы нақты деректермен, жақыннан байқаулармен және тікелей цитаталармен толыққанды әңгіме беруге мүмкіндік береді. Сыншылар Мазидің Митчеллдің өзіне ұқсас екенін айтады: олардың екеуі де ұсақ-түйектерді есте сақтауға және қоғамның назардан тыс қалған мүшелеріне көңіл бөлуге бейім. Мейзи П. Гордон – қатал және тікелей сөйлейтін адам. Оук-стрит полиция бөлімінің детективі Кейн Мазидің «Үшінші учаскеде ең қатал тілі мен ең жұмсақ жүрегі бар екенін» айтады. Митчеллдің очеркінде оның өмірі кинотеатрдың билет кассасымен шектеледі, онда ол айналасындағы арзан қонақүйлерден келіп-кететін «балуандармен» араласады. Тікелей әңгімелер оның қоғаммен қарым-қатынасын егжей-тегжейлі көрсетеді. Митчелл Мазидің басты әйел кейіпкерін сомдауға дайын болды. Жазу процесі қиын болды, бірақ оның басты кейіпкері оған «ақиқатты ашатын сөзді» айтқанға дейін. 1938 жылғы «World Telegram» газетіндегі Мази П. Гордон туралы сипаттамада ол «Венеция» театрының маңындағы ер адамдарға «Мисс Мази» деп танылған. Ол сары шашты, мейірімді, шашы мен макияжы әсерлі. Екі жылдан кейін Митчелл «The New Yorker» журналында Мази туралы жазғанда, кейбір сыншылар Митчеллді оның сипаттамасында антрополог деп атады. Мази жай ғана сары шашты және мейірімді әйел емес, керісінше күрделі және ерік-жігері зор тұлға болып көрінеді. Митчеллдің Мазиге деген жақыннан байқауы жазушылар мен тілшілер үшін жаңа стандарт орнатты. Митчеллдің үкім айтпастан қызығушылық танытуы жазушыларды Мазидің мұрасын жалғастыруға шабыстандырды. Мази кейіпкері Жами Аттенбергтің «Saint Mazie» романы арқылы кеңінен танымал болды. Ол Митчеллдің журналдық туындылар жинағы арқылы «Мазимен» кездесіп, Митчеллдің очеркін пайдаланып, Мазиді ойдан шығарылған кейіпкерге айналдырды. Нәтижесінде, Мази Митчеллдің ерекшеліктерін көрсететін архетипке айналады, оқырмандарды қызықтырады. Митчеллдің ерекше дауысы оның көптеген, тіпті барлық туындыларында да естіледі. «Митчелл уақытының» ең айқын мысалы – «Мистер Хантердің қабірі» әңгімесінде көрінеді, онда бір шағын жерде көптеген дәуірлердің қабаттасуы туралы айтылады.

Seen throughout Joseph Mitchell's oeuvre is his distinct focus on the underdog characters, or the laymen of NYC, and the focus on unexpected characters. For example, Mazie is a central focus for a New Yorker article bearing her name. “Mazie” first appears in the print edition of the December 21, 1940, issue of The New Yorker. The piece, later published in Mitchell's collection of essays in Up in the Old Hotel, creates and canonizes Mazie, a woman who worked in the ticket booth of The Venice theater. Mitchell's meticulous reporting skills result in an account of Mazie complete with factual details, close observation, and direct quotations. Critics believe Mazie resembles Mitchell himself: they share an affinity for remembering small facts and giving attention to the overlooked members of society. Mazie P. Gordon is tough and blunt. Detective Kain of the Oak Street Police Station declares that Mazie “has the roughest tongue and the softest heart in the Third Precinct. In Mitchell's profile, her life is confined to the ticket booth of the movie theater where she socializes with “bums” that come and go from the surrounding flophouses. Direct conversations detail her interactions with her community. Mitchell was open to taking on the challenge of profiling the female central character of Mazie. The writing process was challenging until his central character would give him “the revealing remark.” The 1938 World Telegram description of Mazie P. Gordon reveals she was known as “Miss Mazie” to the men she interacted with around the Venice Theatre. She is blonde, kind, and has exaggerated hair and makeup. Two years later, when Mitchell profiled Mazie in The New Yorker, some critics called Mitchell an anthropologist in his description. Mazie becomes more than just a blonde and kind woman, and instead is shown to be complex and strong willed. Mitchell's close observation of Mazie set a new standard for writers and reporters. Mitchell's curiosity without judgement inspired writers to continue Mazie's legacy. The character of Mazie is popularized by the novel Saint Mazie by Jami Attenberg. She encountered “Mazie” through Mitchell's collection of his magazine pieces, and used Mitchell's profile to fashion Mazie into a fictional character. Ultimately, Mazie archetypes Mitchell's distinct characteristics that intrigue readers. Mitchell's distinctive voice can be seen in many, if not all, of his works. The most notable example of "Mitchell time" is seen in the story Mr. Hunter's Grave where the narrative tells of the overlapping of many eras occurring in one small location.

Ландшафтық зерттеу

Джозеф Митчелл Солтүстік Каролинада дүниеге келді, бірақ жазушылық өмірінің көп бөлігінде Нью-Йорк қаласы мен оның тұрғындары туралы жазды. Оңтүстікте өскендіктен, ол Нью-Йоркке ерекше және бірегей репортаж стилін әкелді. Митчелл адамдарды «өздерінің қадір-қасиеттерімен» қабылдаудың оңтүстік мейірімділігін сыйлаған деседі. Митчелл Нью-Йорктегі кеңсесіне жұмысқа бара жатқанда, қаладағы осы ерекше орындарды ашты, бірақ көбінесе жұмыстан кейін қаланың көрікті жерлерін аралап, Нью-Йорктің өзін зерттеді. Шындығында, Митчеллдің көптеген туындылары Нью-Йорк қаласын аралап, «қаланың бойын аяусыз шарлағаннан» туды, ешнәрсе оның назарынан тыс қалмады. «Мистер Хантердің қабірі» 1992 жылы жарық көрген «Ескі қонақ үйде» жинағына қайта басылды. Мақала Джозеф Митчеллдің Джордж Хантер есімді афроамерикалықпен болған кездесуіне негізделген. Бұл мақала Митчеллдің «типикалық күнімен» басталады, бұл оқырманға оған жақындауға мүмкіндік береді. Бір күні Митчелл оянып, айналасындағы жағдайдан шаршағанын мойындайды, бірнеше сэндвичтерді жинап, Стейтен аралына зираттарды зерттеуге кетеді. Митчелл оқырманды осы күні сияқты күндері аралаған зираттар арқылы жетеледі, олар Вудроу қауымындағы Вудроу жолындағы Вудроу методистік шіркеуінің зираты, Россвилл қауымындағы Артур Килл жолындағы Санкт-Лука епископтық шіркеуінің зираты немесе Россвилльдің шетіндегі Артур Килл жолындағы зираттарды қамтиды. Содан кейін оқырманды Оңтүстік жағалауға, Стейтен аралының ауылдық бөлігіне, ағаштар басым болатын және ең көне зираттарды табуға болатын жерге (Митчелл) жетеледі. Митчелл бірнеше зираттарды зерттейді, қабір тастарына тоқтап, оларды зерттейді, аттарын оқиды және ойларындағы жүзім бұталарын және топырақты алып тастайды. Митчелл Россвилль зиратын тастап кетпекші болып шаршайды, сәтте оның назарын аударған жабайы гүлді байқайды, ол Рейчел Диссоуэйдің қабіріне тартылады, сол кезде Митчеллді зираттың пасторы мистер Брок байқайды. Екі адам Митчеллдің жабайы гүлдерге, әсіресе, қырыққабатқа деген қызығушылығы туралы әңгімелеседі, бұл мистер Броктың Блумингдейл жолынан тыс қара қауымдастықтағы зират туралы айтуына себеп болады. Мистер Брок Митчеллге жергілікті мефодистік шіркеудің сенімділер кеңесінің төрағасы Г. Хантердің байланыс телефонын береді. Митчелл, мистер Брок берген ақпаратты пайдаланып, мистер Хантермен байланысады және Сенди Граундты зерттеу үшін сенбі күні таңертең оның үйінде кездесуді келіседі. Сенбі күні таңертең Митчелл Хантердің үйіне келеді, оны Хантер қарсы алады, ол келгенде тортқа глазурь жағып жатыр. Митчелл мырза Хантердің үйінде болған уақытта Сенди Граундтың тарихы туралы көп нәрсе біледі. Ас үйде екеуі түрлі нәрселер туралы әңгімелейді, мысалы, жабайы гүлдің тұқымы туралы. Сенди Граундта тұратын қарт әйелдер, соның ішінде Хантер мырзаның анасы, оның тамырында емдік қасиеттер бар деп сенді, тіпті басқалар оларды улы деп санаса да. Одан кейін Хантер мырзаның үйі қандай ағаштан салынғандығы туралы әңгіме өрбиді, және екі адам верандада отырғанда, ол ұшқыштарды қаншалықты жек көретіні туралы әңгімелейді (сонымен қатар Сенди Граундтың тарихы туралы әңгіме, ол устрицалардың жетіспеуінен басталды). Ұшпен болған оқиғадан кейін Хантер мен Митчелл зиратқа сапарларын бастайды. Зиратқа бара жатқанда Митчелл Хантердің отбасы мен өзіне қатысты көбірек әңгімелейді, соның ішінде Хантер Оңтүстікте тумағанын, бірақ оның анасы туғанын; одан да көп, оның анасы Вирджиниядан келген құл болды, ал оның анасы одан бұрын. Хантердің анасы құлдықта болғаннан кейін Бруклинге көшіп келеді, онда ол оның әкесімен танысып, үйленеді, бірақ әкесі жазасын өтегеннен кейін отбасы Сенди Граундқа көшіп келеді, олар жұмысты жинап алуға үміттенеді. Әкесінің өлімінен кейін Хантер мырзаның анасы Сенди Граундтан келген еркекпен тұрмысқа шықты, Хантер мырза оны қатты ұнатпады, бірақ оның отбасы тарихында сол сияқты. Одан кейін Хантер мырза өзінің қалай арақ ішуге айналғандығын және алғашқы әйеліне үйленер алдында кірпіш салушы және бизнес иесі ретінде бірнеше жұмысты қалай атқарғанын айтады. Хантер мырза екі рет үйленгенін және екі әйелінен де айырылғанын айтады. Ол өзінің өлген ұлы бар екенін де айтады. Осы аяннан кейін екі адам зиратқа кіреді. Олар әртүрлі тамырлар туралы әңгімелейді, олардың кейбіреулерін Митчелл таниды, ал біреуін танымайды, содан кейін Хантердің айтуынша, оның ағасының қабіріне жетеді. Хантер, Митчелл тағы да зерттейтін уақытта, қабір тасынан жүзім бұталарын алып тастауға кіріседі, екеуі оны жақсырақ көре алады. Осыдан кейін екі адам бірнеше қабірлерге тоқтап, Хантер олардың әрқайсысының қысқа өмірбаянын айтады. Тоқтау, әңгімелеу және жалғастыру үрдісі екеуі Хантердің жер учаскесіне жеткенде тоқтатылады, онда ол қателік болғандықтан жерленбек емес, Хантер оны эмоциялық түрде түсіндіреді. Екі қадам басып, Хантер Митчеллге өзінің қайда жерленетінін көрсетеді, «Ах, жарайды, ( ) бұл ештеңені өзгерте қоймайды» деп аяқтайды (Митчелл). Бұл мақала, көптеген басқалары сияқты, Томас Кункелдің 2015 жылы жазған Митчеллдің өмірбаяны жарық көргеннен кейін сынға ұшырады. Кункелдің өмірбаяны Джозеф Митчеллдің өмірі туралы бірнеше қызықты фактілерді жарыққа шығарды, бірақ кейбір ақпарат «құртты ойшауды» ашты, әсіресе Митчеллдің мақалаларының кейбір бөліктерінің ойдан шығарылғаны және оқиғалардың болған уақыты қысқартылғаны туралы ақпарат. Көптеген сыншылар, көрінеді, қатты алаңдады, соның ішінде Колумбия журналистикалық шолу журналының жазушысы Майкл Розенвальд. Кітап жарық көргеннен кейін Розенвальд «Мен осы жігіттің осы кітапты жазғанын қаламаймын» деген мақала жазды. Бұл мақалада Розенвальд Митчеллмен өзінің қарым-қатынасын, оның өзіне және басқа жазушылардың буындарына қандай әсер еткенін және оның сүйікті мақаласы «Мистер Хантердің қабірі» екенін айтады, содан кейін Кункелдің өмірбаянындағы жазылғандарға деген көңілінің қалғанын айтады, «Мен үшін бұл нәрселерді білуім, сүйікті бейсбол ойыншымның стероидтерге отырғанда алысқа соққан голдар соққанын білуім сияқты болды», деп оның сезімін білдіреді. Розенвальдтың мақаласында тағы бір беделді журналист Гей Талес туралы пікір бар, Розенвальд оның досы. Өмірбаянын оқығаннан кейін және оның жайлы естігеннен кейін Талес шамамен «Менің өсіп келе жатқан әріптесімнің мен кінәлі болғым келмейтін нәрселер жасағанын естігенімде, бұл алаңдатарлық және қайғылы» деген сөздерді айтқан.

Joseph Mitchell was born in North Carolina, yet throughout the majority of his writing career he centered his writing around New York City and its subjects. He brought a distinct and unique style of reporting to NYC that stemmed from his Southern upbringing. Mitchell was said to have brought the ultimate Southern courtesy of accepting “people on their own terms”. Mitchell managed to discover these quaint everyday places as he would often set off to work in his New Yorker office, but instead, he would carry on walking, taking in NYC and its landscape. Indeed, much of Mitchell's work was conceived due to his enchanted meandering of NYC where he “walked the city incessantly . little escaped his notice” "Mr. Hunter's Grave" was republished in one of Mitchell's collections, Up In The Old Hotel, which was released in 1992. The article is based on an encounter Joseph Mitchell had with an African American man named George Hunter, who lived in Sandy Ground, a black community in Staten Island, one that is credited with being the oldest, established, free black community in the United States. This article in particular begins with what one could consider a “typical Mitchell day” and allows for the reader to get closer to Mitchell, in a sense. One day, Mitchell wakes up, admittedly feeling stressed from his surroundings, packs a couple sandwiches, and decides to go down to Staten Island to explore the cemeteries. Mitchell walks the reader through a number of cemeteries he enjoys walking in on days like that day, which include places such as “Woodrow Methodist Church on Woodrow Road in the Woodrow community, or to the cemetery of St. Luke’s Episcopal Church on the Arthur Kill Road in the Rossville community, or to one on the Arthur Kill Road on the outskirts of Rossville” before leading the reader to The South Shore, a more rural part of Staten Island, where trees tend to dominate, and a place where some of the oldest graveyards can be found, (Mitchell). Mitchell continues his exploration of several graveyards, stopping at gravestones, studying them, reading the names off them, and moving vines and dirt from certain ones he ponders upon. Mitchell begins to grow weary, preparing to leave the graveyard off of Rossville until he notices a wildflower that catches his attention, drawn to the grave of a Rachel Dissoway, which is when Mitchell is noticed by the rector of the graveyard, Mr. Brock. The two men discuss Mitchell's interest in wild flowers, particularly peppergrass, which leads to Mr. Brock telling Mitchell about a cemetery in a black community off of Bloomingdale Road. Mr. Brock gives Mitchell the contact of a Mr. G. Hunter, who is the chairman of trustees of the Methodist Church in the community, Sandy Ground, where Mitchell would like to go look for peppergrass. Mitchell, using the information given to him by Mr. Brock, contacts Mr. Hunter, and sets up a time to meet the man at his house that coming Saturday morning, for him to explore Sandy Ground. On Saturday morning, Mitchell arrives at Mr. Hunter's home, where he is greeted by Mr. Hunter, who at the time of his arrival is icing a cake. In the time while Mitchell is at Mr. Hunter's home, Mitchell learns a great deal about the history of Sandy Ground. While in the kitchen, the two men discuss various things, such as the wildflower pokeweed. The older women of Sandy Ground, including Mr. Hunter's mother, believed that its roots had healing properties, even though others generally regard them as poisonous. Following this, there's commentary about what kind of wood Mr. Hunter's house is built of, and talk about how much he despises flies while the two men are sitting on the porch (as well as a discussion about the history of Sandy Ground, which started due to the wanting of oysters). Following the incident with the flies, Mr. Hunter and Mitchell begin their trip to the graveyard. On the way to the graveyard, Mitchell discusses more discussion regarding Mr. Hunter's family and himself, including the fact that Mr. Hunter wasn't born in the South, but his mother was; more so, his mother was a slave from Virginia, and her mother before her. After Mr. Hunter's mother's slavery days, she moved to Brooklyn, where she met and married his father, although after his father served a sentence, the family moved to Sandy Ground, hoping to get work by harvesting oysters. After his father's death, Mr. Hunter's mother married a man from Sandy Ground, who Mr. Hunter did not much care for, but goes into the history of his step family nonetheless. Mr. Hunter then goes on to discuss how he too became a drunk, and several jobs he had such as a bricklayer and a business owner, before marrying his first wife. Mr. Hunter reveals that he was married twice, and lost both his wives. He also reveals that he had a son who died. After this revelation, the two men enter the cemetery. They discuss different roots, some of which Mitchell is familiar with, and one he is not, until they come across a grave that Mr. Hunter says is his Uncle's. Mr. Hunter, while Mitchell explores a little more, works on getting the vines off the gravestone, so the two men can better observe it. Following this, the two men stop at a number of different graves, with Mr. Hunter narrating short life stories of each individual they tend to stop at. The routine of stopping, narrating, and continuing comes to a cease upon the two men reaching Mr. Hunter's plot, where he will actually not be buried due to a mishap, which Mr. Hunter explains clearly and emotionally, admitting it outraged him. Taking two steps further, Mr. Hunter shows Mitchell where he will be buried in all actuality, stating, “'Ah, well, ( ), it won’t make any difference'” ending the article, (Mitchell). The article, like many others acquired a level of scrutiny following the publication of a Mitchell biography written by Thomas Kunkel in 2015. Kunkel's biography brought to light several fascinating facts about Joseph Mitchell's life, however, some of the information opened a wormhole, specifically the revelation that certain pieces of Mitchell's articles were fabricated and the period of time of which the events took place shortened. Many critics, it appears, were distraught, including Michael Rosenwald, a writer for the Columbia Journalism Review. Following the publication of the book, Rosenwald wrote an article entitled, “‘I Wish This Guy Hadn’t Written This Book’”. In this article, Rosenwald explores his own relationship with Mitchell, stating how the man influenced both himself and other generations of writers and how his favorite article by him is "Mr. Hunter's Grave", then goes into his disappointment about what was put in the Kunkel biography, stating, “For me, learning these things was like a kid discovering his favorite baseball player whacked long home runs while juicing on steroids,” showing the betrayal he felt. Rosenwald's article includes the opinion of another well respected journalist, Gay Talese, who Rosenwald is friends with. Upon reading the biography, and hearing about it himself, Rosenwald records that Talese said something along the lines of, “'To hear that one of the guys I grew up admiring did things I don’t think I’d want to be accused of doing, it’s troubling and sad'”. But Ellery is also a kind and thoughtful man. For example, unlike other draggers, he keeps the best lobster he catches for himself and his crew. When the oceanographers from Yale University sail with him on the Eleanor one day a month he flies an “old Yale pennant”. The article closes with Frank, one of Ellery's two crew mates, telling an interesting folk tale. The story is about Old Chrissy, “an old rascal of a woman that was the head of a gang of Block Island wreckers”. The gig was that Chrissy and her crew would lure ships in “with false lights, & they killed the sailors & the passengers, so there wouldn't be any tales told”. On one occasion she unknowingly lures in her own son's ship. But, she chooses to “clout him on the head. ‘A son’s a son,’ she said, ‘but a wreck’s a wreck”.

Джо Гулдтың құпиясы

Джо Гулдтың құпиясы (1965) еңбегінде Митчелл Нью-Йоркте тұратын эксцентрикті богем Джо Гулд туралы "Профессор теңіз құйрығы" (1942) және "Джо Гулдтың құпиясы" (1964) атты екі бұрынғы «Нью-Йоркер» материалдарын кеңейте түседі. Гулдтың қазасынан кейін Митчелл Гулд ұзақ жылдар бойы жазып отырмын деп мәлімдеген, зор көлемді кітабын – «Біздің заманның ауызша тарихы»н табуға кіріседі. Бірақ Митчелл көп ұзамай, он миллион сөзден тұратын ауызша тарих еңбегінің жоқ екенін біледі. Дегенмен, Гулдтың Нью-Йорк айналысындағы бірнеше топтарда танымал және маңызды тұлға екенін анықтайды. Митчеллдің антигерой және Нью-Йорк ландшафты туралы үнемі қозғалған ойларын дамыта отырып, «Джо Гулдтың құпиясы» Гулдтың жоқ ауызша тарихының мәнін оның өмірі мен даусын сақтап беру арқылы жеткізеді. Гулдтың жазу стилі ойдан-құбыла және өзіне-өз сілтеме жасайтын; алайда, Митчеллдің «Джо Гулдтың құпиясы» еңбегіндегі жазуы бұрынғы жұмыстарынан ерекшеленеді. Митчелл көбінесе бірінші жақта сөйлейді, жеке оқиғаларын және сюжет айналасындағы естеліктерін баяндайды. Сонымен қатар, Гулдтың жоқ «Ауызша тарихы» қарапайым халықтың немесе антигеройлардың дауыстарын жазуға жасалған әрекет. Митчеллдің барлық шығармалары, әсіресе «Джо Гулдтың құпиясы», осы мәнді қамтиды. Оның жұмысы көбінесе кейіпкерді зерттеуге бағытталған, онда ол Джо Гулдтың бейнесін жасайды. Гулд «Ауызша тарихының» алғашқы тарауларын жазу және қайта жазу кезінде жазушылық дағдарысқа тап болады. Қызығы, Митчеллдің өзі де жазушылық дағдарыспен күресіп, өмірінің кейінгі жылдарында бұрынғы өнімділігін жалғастыра алмайды.

Сыни қабылдау

Митчеллдің туындыларына қатысты сын тұжырымдарының көп бөлігі өте жағымды. Көптеген сыншылар Митчеллді "елдегі ең үздік репортер" деп атап, оны "әдеби журналистика саласында жетістікке ұмтылған әрбір жазушының назарында болуға тиіс" және "репортаж жасау өнерін нағыз өнерге айналдырған" автор деп таныды. Сыншылар Митчеллдің жазу шеберлігін "сұхбат алу дағдысы, кейіпкерлерін және олардың тілінің көрнекті бейнеленуі, елікпейтін юмор және әсем, тегіс стильде жазу қабілеті" деп бағалайды.