Кіріспе

Гай Лициний Масер Кальвус (28 мамыр 82 ж.б.д. – шамамен 46 ж.б.д.)

Кальвустың шешендік стилі "азиялық" мектепке қарсы болды және қарапайым аттикалық үлгіні ұстанды: ол Цицеронды "solutum et enervem" (бос және күшсіз) деп сипаттады, ал Цицерон оны "exsanguem et aridum" (қансыз және құрғақ) деп атады. Алайда, бұл екеуінің арасында дұшмандық болған жоқ, Цицерон Кальвусты жоғары бағалады. Тацит оның жиырма бір сөйлеген сөзін, соның ішінде Публий Ватинийге қарсы бірнеше сөйлеген сөздерін айтады. Кальвус Ватинийді 58 ж.б.д. және кейін 54 ж.б.д. бірнеше рет сотқа берген, онда оны Цицерон қорғады. Осы соттардың бірі (вероятно екіншісі) Катуллдың 53-ші өлеңінде сипатталған. Сот барысында көрермендердің бірі "Ұлы құдайлар, қандай шешен салапутий!" деп айқайлап, Катуллды күлдірді. "Salaputium" сөзінің мағынасы туралы пікірталас бар, бірақ бұл сөз Кальвустың өткірлігіне немесе бойының кішкентай болуына қатысты болуы мүмкін деген болжам бар. Бұл сөздің ұятты мағынасы да болуы мүмкін. Үлкен Сенека оның бойының кішкентай екенін айтады және Кальвустың клиенттерінің бірі – Асиний Поллиоға, Гай Катонның жақтастары шабуыл жасаған кезде қорғау үшін платформаға көтерілуін сұраған оқиғаны еске алады. Сенека тағы бір оқиғаны айтады, онда сотталушы секіріп тұрып, судьялардан: «Мен тек сол адам жақсы сөйлейтін болғандықтан сотталамын ба?» деп сұрайды. Катулл оны жақын досы санап, оған бірнеше өлең арнады. Олардың бірінде, 50-ші өлеңінде, ол Кальвуспен бірге қысқа өлеңдер жазысып, әдемі кеш өткізгенін айтады. Фредерик Плессис 1896 жылы Кальвустың фрагменттерін жариялады.