Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 ғасырдағы Йорк архиепискобы, Бат және Уэллс епискобы Уолтер Гиффард (шамамен 1225 жылы туған, 1279 жылдың сәуір айында қайтыс болған) – Англияның лорд-канцлері және Йорк архиепискобы.
13th century Archbishop of York, Bishop of Bath and Wells
Walter Giffard (c. 1225April 1279) was Lord Chancellor of England and Archbishop of York.
Отбасы
Гиффард – Уилтширдегі Бойтоннан Хью Гиффардтың ұлы, корольдік сот судьясы, Сибилдің ұлы және Уолтер де Кормейлдің мұрагері. Ол шамамен 1225 жылы туған, және ағасы болған болуы мүмкін. 1239 жылы Хью мен Сибилге жас принц Эдуардты бағып-қағуға міндет жүктелді. 1256 жылы Гиффард пен оның анасы Бойтон қамалында тұруға патшаның рұқсатын алды. Осы отбасы сонымен қатар 1215-1255 жылдар аралығында Йорк архиепископы болған Уолтер де Греймен де туыс болды. 1264 жылдың 22 мамырында ол Бат және Уэллс епископы болып сайланды және 1264 жылдың 1 қыркүйегінде уақытша биліктеріне ие болды. Кентербери архиепископы Савойлық Бонифаций Францияда болғандықтан, Гиффард 1265 жылдың 4 қаңтарында Нотр-Дам соборында қасиеттілікке ие болу үшін Парижге сапарлады. Қызметті Херефорд епископы Питер д’Аквабланка атқарды, Гиффард алдымен король Генрих III-ке қарсы шықпайтынына ант берді. Алайда, барондар оның олардың еркіне қарсы шетелге шыққанына және оның барлық иеліктерін қиратқанына ашуланды. Архиепископ Бонифаций Гиффардтың Англияға оралғанда Лестер графы Симон де Монфорт пен оның жақтастарын анафемаға салуға бұйрық берді. Келесі жылдың тамызында ол Кенилворт диктатын жасау үшін төрешілердің бірі болып тағайындалды, ол мүлікті жоғалтқан ақсүйектерге олардың иеліктерін қайтаруға мүмкіндік берді. 1266 жылдың 15 қазанында Гиффардты Папа Клемент IV Йорк архиепископы лауазымына тағайындады. Осы жоғарылаудың бір бөлігі ретінде ол канцлерлік қызметінен бас тартты. Оның тізілімінде кедейлерге көптеген сыйлықтар бар, сонымен қатар ол Беверлидегі мектеп мұғалімдерін қолдауға көмектесті. Ол сондай-ақ Йорктегі екі ізбасарының – Джон ле Ромен мен Уильям Гринфилдтің ғылыми мансабын қолдады. Гиффард 1275 жылы патшаның болмаған кезінде осы лауазымда қайтадан жұмыс істеді.
Giffard was a son of Hugh Giffard of Boyton in Wiltshire, a royal justice, by Sibyl, a daughter and co heiress of Walter de Cormeilles. He was born about 1225, and may have been the oldest son. Hugh and Sybil were entrusted with the care of the young Prince Edward in 1239. In 1256 Giffard and his mother received the king's licence to live in Boyton Castle. The family was also related to Walter de Gray, who was Archbishop of York from 1215 to 1255. On 22 May 1264 he was elected Bishop of Bath and Wells and received the temporalities on 1 September 1264. As the Archbishop of Canterbury, Boniface of Savoy was in France, Giffard travelled to Paris to be consecrated at Notre Dame on 4 January 1265. The service was performed by Peter d'Acquablanca, the Bishop of Hereford, Giffard having first sworn that he would not take part against King Henry III. However, the barons were angered that he had ventured abroad against their will and ravaged nearly all his manors. Archbishop Boniface ordered him to excommunicate Simon de Montfort the Earl of Leicester and his party on Giffard's return to England. In August of the following year he was appointed one of the arbitrators for drawing up the Dictum of Kenilworth which provided the disinherited lords a means of recovering their estates. On 15 October 1266 Giffard was appointed by Pope Clement IV to the Archbishopric of York. As part of this elevation he resigned the chancellorship His register contains many gifts to the poor, and he helped support schoolmasters at Beverley. He also supported the scholarly careers of two of his successors at York, John le Romeyn and William Greenfield. Giffard again acted in this capacity during the king's absence in 1275.
Өлім
Гиффорд 1279 жылғы 22 сәуірде немесе шамамен сол кезде Йорк қаласында қайтыс болды және Йорк соборында, ықтималда хорында жерленді. Архиепископ Торсби кейіннен оның денесін өзі салған қабірге көшірді. Сол замандағы хабарлар Гиффордтың келбетті, көңілді және жақсы мінезді адам болғанын, сәнді-салтанатты ұнатқанын көрсетеді; осының салдарынан, ол қартайғанда семіріп, бұл оның денсаулығына да, мінезіне де кері әсер етті. Ол сол кезде жоғары моральдық қасиеттерімен, қабілеттілігімен және еңбекқорлығымен көзге түскен адам ретінде танымал болды.
Giffard died at York on or about 22 April 1279, and he was buried in York Minster, probably in the choir. Archbishop Thoresby later removed his body to a tomb which he had erected in the presbytery. Contemporary reports state that Giffard was a handsome, happy and genial man who was fond of luxury; as a result of this in later life he grew fat which affected both his health and his temper. He was noted at the time as being a man of high character who was able and industrious.