Кіріспе

Жойылып кеткен сүтқоректілер туысы, Carnivora отрядында

Nimravidae – жойылған етқоректілер туысы, кейде жалған семсер тісті мысықтар деп аталады, олардың қазба қалдықтары Солтүстік Америка мен Еуразияда табылған. Нағыз мысықтар (Felidae туысы) қатарына жатпайтын nimravidae, әдетте олармен тығыз байланысты және Feliformia подотрядындағы жеке тұқым ретінде жіктеледі. Қазбалар Орта эоценнен Кейінгі миоценге дейінгі кезеңдерде (бартониялықтан тортониялыққа дейін, 40,4–7,2 миллион жыл бұрын) да келген. Бұрын Nimravidae тұқымының кіші туысы саналған барбурофелидтер 2004 жылы жеке Барбурофелидтер тұқымына қайта жіктелді. Алайда, кейбір соңғы (2020) зерттеулер барбурофелидтердің нимравидтердің бір тармағы екенін көрсетеді, бұл мәселе әлі де толық шешілмегендігін білдіреді.

Морфологиясы мен эволюциясы

Көптеген нимравидтердің денелері бұлшық етті, төменгі және мысыққа ұқсас болған, аяқтары мен құйрықтары мысықтарға қарағанда қысқарақ келген. Қазіргі Фелиформдардан айырмашылығы, нимравидтердің құлақтың кішкентай сүйектерінің құрылымы өзгеше болған. Нағыз мысықтардың ортаңғы құлағы «аудиторлық бүйірқабық» деп аталатын сыртқы құрылымда орналасқан, ол септум арқылы екі камераға бөлінген. Нимравидтердің қалдықтарында септумсыз немесе бүйірқабықтың іздері жоқ, сүйектенген бүйірқабықтар табылды. Олардың құлақ механизмі шеміршек қабықшада орналасқан деп есептеледі. Нимравидтердің аяқтары қысқа болған, бұл олардың қазіргі мысықтар сияқты емес, аяқ табандарымен немесе жартылай аяқ табандарымен жүргенін көрсетеді. Кейбір нимравидтер Смилодон сияқты семсер тісті мысықтарға физикалық жағынан ұқсағанмен, олармен тығыз байланысты емес, бірақ параллель эволюция арқылы ұқсас формаға жеткен. Олардың бас сүйегі, жақ сүйегі, тіс қатары және посткраниумда барбурофелидтермен синапоморфиялары болған. Олардың жақтың алдыңғы бөлігінде иек тістерінің ұзындығындай төмен қарай қараған жалпақ бөлігі болған, мұндай ерекшелік семсер тісті спарассодонт Thylacosmilus-та да конвергентті түрде дамыған. Нимравидтер мен мысықтардың ата-бабалары Caniformia–Feliformia бөлінісінен кейін көп ұзамай, шамамен 50 миллион жыл бұрын (Мя) орта эоценде, ең төменгі шегі 43 Мя-да ортақ атадан айырылған. Нимравидтердің анықталған қазбалары эоценнің соңынан (37 Мя) бастап, Вайоминг штатындағы Флагстафф Римдегі Чадрониялық Ақ өзен формациясынан миоценнің соңына (5 Мя) дейін кездеседі. Нимравидтердің түрлерінің әртүрлілігі шамамен 28 Мя-да ең жоғары деңгейге жеткен. 2021 жылғы зерттеуде семсер тісті таксондармен қатар, көптеген түрлердің мысыққа ұқсас морфологиясы дамығаны көрсетілді.