Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер (1920–2003)
мұз хоккейі ойыншысы
Canadian politician (1920–2003)
the ice hockey player
Дональд Маккей Дикон (24 сәуір 1920 – 16 қыркүйек 2003) – Канаданың Онтарио провинциясындағы саясаткер. Ол 1967 жылдан 1975 жылға дейін Онтарио заң шығарушы жиналысының либералдық депутаты болды және Йорк-Центр сайлау округін өкілдік етті.
Donald MacKay Deacon (April 24, 1920 – September 16, 2003) was a politician in Ontario, Canada. He was a Liberal member of the Legislative Assembly of Ontario from 1967 to 1975 who represented the riding of York Centre.
Өмірбаян
Дикон Онтарионың Торонто қаласында он балалы отбасында туып өсті және Торонто университетінің мектептерінде білім алды. 1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 3-ші орта полк, Корольдік Канада артиллериясында қызмет етуге ерікті түрде қатысып, капитан шеніне дейін көтерілді. Дикон, алдыңғы бақылау офицері, радио байланысы арқылы артиллерия отын бағыттау үшін майдан желісіндегі жаяу әскермен бірге жүрді. Кейінгі жылдары ол Джордж Блэкберннің «Нормандияның қарулары» кітабындағы ФОО рөлін қаншалықты дәл бейнелегеніне жиі тоқталды. Диконның Нова-Шотландиялық артиллериялық батареясы Франция, Бельгия, Нидерланды және Германия арқылы шайқасқанда оның есімі хабарламаларда айтылды. Радиосы істен шыққанда, өмірін қауіпке тігіп, атыс астындағы әскерлерді құтқарып қалғандығы үшін Әскери крестпен марапатталды. Король Георг VI Диконға Әскери крест табыстауға тиіс болды. Соғыстан кейінгі өмірді қалпына келтіруге көмектескен алты айдан кейін, Англияға қайтмай, Дикон Канадаға оралатын алғашқы кемеге билет алды. Оның әскери қызметі 1945 жылғы Рождество күні таңертең ата-анасының үйіне қауіпсіз оралумен аяқталды. Соғыстан кейін Дикон ең жақын досы Джон Кэмпбеллдің қарындасы Флоренс Кэмпбеллға үйленді. Олар Онтарионың Юнионвилл қаласынан тыс жердегі Диконның отбасылық шаруашылығына көшіп, алты бала тәрбиеледі (Кэмпбелл, Дэвид, Марта, Дуглас, Ричард және Колин Дикон). Ол Маркхэм-Стауфвилл ауруханасының негізін қалаушылардың бірі болды және Торонтодағы Канада клубының президенті қызметін атқарды. Дикон өзінің еңбек өмірінің көп бөлігін қаржы секторындағы бизнесте өткізді, F. H. Deacon Hodgson Ltd. компаниясының төрағасы болды.
Deacon was born and raised in a family of ten children in Toronto, Ontario and attended the University of Toronto Schools. In 1942, he volunteered to serve in the 3rd Medium Regiment, Royal Canadian Artillery during World War II, rising to the rank of captain. Deacon, a Forward Observation Officer, travelled with front line infantry in order to direct artillery fire via radio transmission. In later years, he often commented at how accurately George G. Blackburn had captured the role of a FOO in his book The Guns of Normandy. Deacon was mentioned in dispatches as his Battery of Nova Scotian gunners fought its way across France, Belgium, the Netherlands and into Germany. He was awarded the Military Cross for risking his life to save soldiers under fire when his radio failed. King George VI was to present Deacon with the Military Cross. After six months helping to re build post war life in Holland, instead of heading to England, Deacon chose to accept passage on the first ship home to Canada. His military service ended safely as he walked up to his parents' home on Christmas morning 1945. Following the war, Deacon married Florence Campbell, sister of his best friend John Campbell. They moved to Deacon's family farm outside of Unionville, Ontario where they raised a family of six (Campbell, David, Martha, Douglas, Richard and Colin Deacon). He was one of the founders of Markham Stouffville Hospital and also served as president of the Canadian Club of Toronto. Deacon spent most of his working career in business in the financial sector, serving as chair of F. H. Deacon Hodgson Ltd.
Саясат
Дикон алғаш рет Онтарио штатының Маркхэм қалалық кеңесіне рев орынбасары болып сайланды. 1967 жылғы провинциялық сайлауда ол Онтарио заңнамалық жиналысына либералдық провинциялық парламент мүшесі (МПП) ретінде сайланды және 1971 жылғы сайлауда қайта сайланды. 1975 жылғы наурыз айында заң шығарушы органнан кеткенге дейін Йорк-Центр сайлау округінде Торонто аймағында өкілдік етті. 1973 жылы Роберт Никсон көшбасшылықтан бас тартатынын мәлімдеген кезде Дикон Онтарио либералдық партиясының төрағалығына кандидат болды. Бірақ Никсон шешімін өзгертті және Диконды үшінші орынға ықпал етіп, Никсон мен Норман Кафиктан кейін қалдырды. 1976 жылы Премьер-министр Пьер Трюдо өзінің досы және саяси әріптесі Барни Дансонды Канаданың қорғаныс министрі етіп тағайындағанда, Дикон Дансонмен және Жак Эбермен бірлесіп жұмыссыз жастарға басқаларға да, өздеріне де көмектесуге мүмкіндік беретін "Катимавик" атты ұлттық қызмет бағдарламасын құрды.
Deacon was first elected to serve on the town council of Markham, Ontario as the deputy reeve. He was elected to the Legislative Assembly of Ontario as a Liberal Member of Provincial Parliament (MPP) in the 1967 provincial election, and re elected in the 1971 election, serving the Toronto area riding of York Centre until he resigned from the legislature in March 1975. In 1973, Deacon ran for the Ontario Liberal leadership when Robert Nixon indicated he was stepping aside. Nixon changed his mind, and was re elected leader with Deacon finishing in third place behind Nixon and Norman Cafik. When Prime Minister Pierre Trudeau appointed his friend and political colleague Barney Danson as Canada's Minister of Defence in 1976, Deacon worked with Danson and Jacques Hébert to create Katimavik, a national service program designed to enable unemployed youth to help others and themselves at the same time.
Кейінгі өмірі
Дикон 1981 жылы Принс-Эдвард аралына көшіп келді, онда ол Атлантикалық Канаданың алғашқы венчурлық капитал қоры Atlantic Ventures Trust-тің негізін қалаушы және төрағасы болды. Ол сонымен қатар белсенді волонтер ретіндегі құмарлығын жалғастырды, ПЭИ Қызыл Крестінің президенті, Атлантика провинцияларының экономикалық кеңесінің төрағасы, Маунт Эллисон университетінің (анасының әкесінің альма-матері, құрметті Генри Эмерсон), SmartRisk Foundation директоры және Канада скауттарының ұлттық комиссары болды. Диконның Канада скауттарына қызметі Бекингем сарайындағы салтанатты шарада Елизавета II-нің қолынан "Күміс қасқыр" орденін алғанда ерекше құрметке ие болды. Диконның ең үлкен құмарлығы 1989 жылдың шілдесінде CN темір жолының Принс-Эдвард аралы темір жолын жабу туралы шешімінен туды. Флоренс пен Дональд әлемді аралап, жаяу және велосипедпен саяхаттағанды ұнататын, және жабылу туризм мен қоғамдық дамуға зор мүмкіндік береді деп ойлаған. 1989 жылдың 3 тамызында өткен, адамдармен толы қауымдастық жиналысы ПЭИ-де "Желжолдан жолдарға" (Rail to Trails PEI) ұйымын құруға әкелді, оның мақсаты жақын арада тасталатын темір жол желілерін провинциялық жол жүйесіне айналдыру үшін қажетті шараларды қабылдау болды. Дикон топтың құрылтайшы төрағасы атанды. 1992 жылдың 18 қыркүйегінде Самерсайдтағы (PEI) Канаданың 125 жылдық мерейтойына арналған кеңес отырысында Транс-Канада жолын Канаданың 125 жылдығына арналған мұралық жоба ретінде қолдау туралы резолюция қабылданды. Дикон Транс-Канада жолы директорлар кеңесінің ертедегі және белсенді мүшесі болды, көбінесе барлық маңызды қаражат жинау жұмыстарына назар аударды. Осы мақсатта, Диконның қолтаңбасын "бір метр" жолды "сатып алу" үшін 35.00 доллар сыйлық берген канадалықтарға берілген сертификаттарда табуға болады, бұл жолдың алғашқы қаржы жинау шараларының бірі болды. 1990 жылдары елдің әртүрлі корпорациялары мен бай отбасылары Дикон мен басқалардың келуін күтіп, оларды жолдың "бір шақырымын сатып алуға" шақыратын. 2000 жылы Флоренс пен Дональд 80 жасқа толып, өздерінің Мыңжылдық жобасын аяқтады: Канаданың барлық провинциялары мен аумақтарында (Нунавуттан басқа) 200 км велосипедпен саяхаттады, соның ішінде Түктояктұққа дейін солтүстікке дейін барды. 1987 жылы Дикон Канада орденінің серігі атағымен марапатталды. 2003 жылы ол Принс-Эдвард аралының орденімен марапатталды және Канада орденінің офицері дәрежесіне көтерілді. 2003 жылдың қыркүйегінде қайтыс болғанға дейін бір апта бұрын Дикон CBC радиосының "Sounds Like Canada" бағдарламасында Шелах Роджерспен сұхбаттасты. Бұл Канада орденінің иегерлері туралы сұхбаттар сериясының алғашқысы болды. Роджерс жиі сүйіп тыңдайтын бұл әсерлі әңгімеде Дикон Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы сағаттарында жақын досымен болған маңызды сәт туралы айтты. Дикон мен оның досы жаяу әскерлер алдағы жолдан пулемет ұясын тазарғанда, скаут машиналарын үстінде отырды. Олар өмірлерінің қандай қасіретті ысыраптан құтылуға болатынын бір-бірінен сұрады. Екеуі үйлеріне оралып, мейірімді отбасы құруға, өздерінің қауымдастықтарының өміріне үлес қосуға және кездескендердің бәрін әлемді аралап, басқа мәдениеттер мен халықтарды түсінуге және құрметтеуге шақыруға келісті. Олардың әңгімесі "барлығы қауіпсіз" деген жағдаймен аяқталды. Оның досы скаут машинасының қозғалтқышын іске қосып, Диконнан бұрын жолмен жүріп кетті, көлігі танкқа қарсы минаға түскенде бірден қаза тапты. Соғыс екі күннен кейін аяқталды. Дикон осы әңгіме мен міндеттемесін өмір бойы сақтап қалды. Дикон 2003 жылдың қыркүйегінде Шарлоттаун қаласындағы ауруханада лейкемиядан қайтыс болды. Ол 83 жаста еді.
Deacon moved to Prince Edward Island in 1981, where he was the founder and chair of Atlantic Canada's first venture capital fund, Atlantic Ventures Trust. He also continued his passion as an active volunteer, becoming president of the PEI Red Cross, chair of the Atlantic Provinces Economic Council, a board member of Mount Allison University (the alma mater of his maternal grandfather, The Hon. Henry Emmerson), a director of the SmartRisk Foundation and National Commissioner of Scouts Canada. Deacon was deeply honoured when his service to Scouts Canada was recognized with his being presented with the Silver Wolf Award by Queen Elizabeth II at a ceremony at Buckingham Palace. Deacon's greatest passion grew from CN Railway's decision to close the Prince Edward Island Railway in July 1989. Florence and Donald loved going on walking and cycling vacations around the world, and had long felt that the closure would hold great tourism and community development potential. A standing room only community meeting on August 3, 1989, led to the creation of Rail to Trails PEI with its mission being to do what was necessary to convert the soon to be abandoned rail lines into a provincial trail system. Deacon became the group's founding chairman. On September 18, 1992, at a Canada 125 board meeting held in Summerside PEI, a resolution was passed to support the creation of the Trans Canada Trail as the legacy project for Canada's 125th anniversary. Deacon became an early and active member of the Trans Canada Trail board of directors, focusing much of his attention on the all important fundraising efforts. To this end, Deacon's signature can be found on the certificates issued to Canadians who donated $35.00 to "buy a metre" of the Trail, one of the Trail's earliest fundraising efforts. Through the 1990s, corporations and wealthy families across the country could count on a visit from Deacon and others, encouraging them to "buy a kilometre" of the Trail. In 2000, then in their 80s, Florence and Donald proudly completed their Millennium Project: to bike 200 km on the Trail in each of Canada's provinces and territories (except Nunavut), making it as far north as Tuktoyaktuk. In 1987, Deacon was invested as a Companion of the Order of Canada. In 2003, he was presented with the Order of Prince Edward Island and was promoted to Officer of the Order of Canada. Exactly one week prior to his death in September 2003, Deacon was interviewed by Shelagh Rogers on CBC Radio's Sounds Like Canada. It was her first interview in a series about Order of Canada recipients. This moving conversation, which Rogers often replayed as one of her favorites, included Deacon recounting a defining moment with a close friend in the final hours of World War II. Deacon and his friend were sitting on top of their Scout cars, waiting as the infantry cleared out a machine gun nest along the road ahead. They asked one another how the horrible waste of life that they had just survived could be prevented in future. The two men agreed that all they could do was to go home, raise a family of caring individuals, contribute to the lives of others in their communities, and encourage everyone they met to travel the world so they could experience and gain respect for other cultures and people. Their conversation ended as they were given the all clear. His friend started his Scout car, proceeded down the road ahead of Deacon and was killed instantly as his vehicle passed over an anti tank mine. The war ended two days later. Deacon carried that conversation and commitment with him throughout his life. Deacon died of leukemia at a hospital in Charlottetown in September 2003. He was 83.