Буи против қаласы Колумбия ісі: Қылмыстық кодекстің кері күшпен қолданылуының конституциялық шектеулері
Bouie v. City of Columbia
АҚШ Жоғарғы Сотының Bouie v. Columbia ісі (1964) қылмыстық кодекстің кері күшпен қолданылуына тыйым салады. Әділеттік, теңдік және конституциялық құқықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Буи Колумбия қаласы, 378 U. S. 347 (1964) ісінде АҚШ Жоғарғы Соты тиісті процестің қылмыстық заңға қатысты сот түсіндірмесінің, одан бұрынғы заңмен сәйкес келмейтін, күтпеген және қорғала алмайтын ретроактивті қолданылуына тыйым салатынын мәлімдеді. Бұл шешім АҚШ Конституциясының 14-ші түзетуіне сәйкес, арнайы, тиісті процестің кешіктірілген заңға қатысты тыйым салу ережесіне негізделген.
Bouie v. City of Columbia, 378 U. S. 347 (1964), was a case in which the US Supreme Court held that due process prohibits retroactive application of any judicial construction of a criminal statute that is unexpected and indefensible by reference to the law that has been expressed prior to the conduct in issue. The holding is based on the Fourteenth Amendment prohibition by the Due Process Clause of ex post facto laws.
Өмірбаян
1960 жылғы 14 наурызда Аллен университетінің екі афроамерикандық студенті Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласындағы «Экерд» дәріханасының асханасындағы орындыққа отырып, наразылық акциясын өткізді. Дүкен саясаты бойынша афроамерикандықтарға дүкеннің кез келген бөлімінен тауар сатып алуға және асханада қызмет көрсетілмегеннен басқа барлық мүмкіндіктерді пайдалануға рұқсат етілген. Олар отырғаннан кейін, бір қызметкер «өтпеуге тыйым» деген белгі іліп, екі студентті кетуге шақырды. Екеуі де тәртіп бұзу және заңсыз кіру айыптарымен қамауға алынды, бірақ штат кодексін бұзғаны үшін ғана сотталды. Оңтүстік Каролина Жоғарғы соты заңсыз кіру туралы сот шешімін күшінде қалдырды.
On March 14, 1960, two African American students from Allen University conducted a sit in demonstration by sitting down at a booth at the lunch counter restaurant in an Eckerd's drugstore in Columbia, South Carolina. The policy at the store was to allow African Americans to shop anywhere in the store and to use any facilities except for being served at the restaurant. After they had sat down, an employee put up a "no trespassing sign," and the two students were asked to leave. Both were arrested on charges of breach of the peace and criminal trespass but convicted only for trespass in violation of the state code. The trespass convictions were upheld by the South Carolina Supreme Court.
Шешім
Бреннан судьясының көпшілік пікірінде Оңтүстік Каролинаның заңы бойынша, меншік иесі немесе жалға алушы тыйым салғаннан кейін басқа біреудің жеріне кіру қылмыс саналады. Оңтүстік Каролинаның Жоғарғы соты, сот шешімдерін қолдап, заңды 1961 жылы басқа бір істе қабылданған түсіндірме бойынша, кету туралы хабарлама алғаннан кейін басқа біреудің жерінде қалу әрекетін де қамтитынын түсіндірді. Соттың мәлімдемесіне сәйкес, қылмыстық құрамға кіретін әрекеттерді кеңейтетін және кері күшпен қолданылатын сот түсіндірмесі, дәл осы заңға сәйкес әрекет етеді. Қылмыстық заңдарды кері күшпен қолдану, Конституцияның он төртінші түзетуіне енген Әділетті сот процесі туралы қағидаға қайшы келеді, сондықтан Сот шешімдерді өзгертті. Голдберг және Дуглас судьяларының келісетін пікірлерінде, олардың Беллге қарсы Мэриленд ісіндегі (378 АҚШ 226, 1964) пікірлеріне сүйене отырып, шешімді өзгертетінін айтты. Бұл іс, Буи ісімен бір күні жарияланған, афроамерикандық студенттердің отырып наразылық білдіруіне қатысты. Блэк судьясының қарамағы пікірінде, кетуді бұйырғаннан кейін қалу әрекеті Оңтүстік Каролинаның заңын бұзу болып есептеледі, ал Белл ісінде он төртінші түзету мейрамхана иесін клиенттерге қызмет көрсетуге міндеттемейтіні айтылды.
The majority opinion by Justice Brennan noted that the South Carolina trespass statute criminalized entry upon the lands of another after notice from an owner or tenant prohibiting such entry. The South Carolina Supreme Court, in upholding the convictions, had construed the statute as also covering the act of remaining on the premises of another after receiving notice to leave, a construction that had been adopted in another case in 1961. The Court stated that a judicial construction that has the effect of broadening the activities that constitute a crime and is applied retroactively operates precisely like an ex post facto law. Since an ex post facto application of criminal statutes violates the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment, the Court reversed the convictions. The concurring opinions of Justice Goldberg and Justice Douglas stated simply that they would reverse based upon their opinions in Bell v. Maryland, 378 U. S. 226 (1964), another case involving a sit in demonstration by African American students that was announced the same day as Bouie. The dissenting opinion by Justice Black argued that the conduct of remaining after being told to leave was understood to violate the South Carolina trespass statute, and Bell stated that the Fourteenth Amendment did not require an owner of a restaurant to serve customers.
Сыни жауап
Буи Колумбия қаласы қарсы ісі 1964 жылғы 22 маусымда шешілген сегрегацияға қарсы наразылықтарға қатысты бес істің бірі болды. Қалған төрт іс – Гриффинге қарсы Мэриленд (378 U. S. 130, 1964), Баррға қарсы Колумбия қаласы (378 U. S. 146, 1964), Робинсонға қарсы Флорида (378 U. S. 153, 1964) және Беллге қарсы Мэриленд. Бұл істердің ешқайсысында Жоғарғы Сот мемлекеттік соттармен күшіне енгізілген жеке сегрегациялық әрекеттердің он төртінші түзетутің Тең қорғау ережесін бұзатын мемлекеттік әрекет болып табылатыны туралы таластардың мәнін қарастырмады. Бұл шешімдер Сенат филибюстерді тоқтатып, 1964 жылғы Азаматтық құқықтар заңына айналатын заң жобасын қабылдағаннан кейін екі күн өткен соң жарияланды, ол заң қоғамдық орындардағы сегрегацияны тыйымдады. Жоғарғы Соттың осы істердің мәніне тоқталмауы осы заңды ескере отырып жасалғаны айтылады; егер ол солай болғанда, заңның қабылдану негізі жойылған болар еді.
Bouie v. City of Columbia was one of five cases involving segregation protests that were decided on June 22, 1964. The other four cases were Griffin v. Maryland, 378 U. S. 130 (1964), Barr v. City of Columbia, 378 U. S. 146 (1964), Robinson v. Florida, 378 U. S. 153 (1964), and Bell v. Maryland. In none of these cases did the Supreme Court reach the merits of any argument addressing whether private actions of segregation that are enforced by state courts constituted a state action, which violated the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment. These decisions were announced two days after the Senate ended a filibuster and passed the bill which would become the Civil Rights Act of 1964, which outlawed segregation in public accommodations. It has been suggested that the Supreme Court refrained from reaching the merits in these cases in consideration of the Act; had it done so, it would have eliminated the basis for passage of the legislation.