Бразилиялық жазушы Эрико Вериссимо өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Бразилиялық жазушы Эрико Лопес Вериссимо (17 желтоқсан 1905 – 28 қараша 1975) – Рио-Гранде-ду-Сул штатында дүниеге келген көрнекті бразилиялық жазушы.

Өмірбаян

Эрико Вериссимо – Себастьян Вериссимо да Фонсека мен Абегахи Лопес Вериссимоның ұлы болды. Оның әкесі, Круз-Альтадағы бай отбасының мұрагері, ұлының жастық шағында қаржылық қиындыққа тап болып, күйреуге ұшырады. Осының салдарынан Эрико жұмыс істеу қажеттілігінен орта мектепті бітіре алмады. Вериссимо Круз-Альтада дәріхана ашып, иесі болды, бірақ табысқа жете алмады. 1930 жылы Порто-Алегреге көшіп, тек қана жазуын сату арқылы өмір сүруді көздеді. Ол Марио Кинтана, Аугусто Мейер, Гильермино Сезар және тағы басқалар сияқты белгілі жазушылармен араласып, жақын дос болды. Келесі жылы ол "Ревиста до Глобо" журналының редакциялық хатшысы болып жұмысқа орналасты, ал 1933 жылы редакторлық қызметке тағайындалды. Содан кейін "Editora Globo" баспасының барлық редакциялық жобасын өз қолына алып, оның бүкіл елге танылуына үлкен үлес қосты. Ол 1932 жылы өзінің алғашқы туындысын – "Fantoches" ("Күшіктер") шығармасын жариялады. Бұл кітаптағы әңгімелер көбінесе қысқа пьесалар түрінде болды. Келесі жылы "Clarissa" романымен үлкен жетістікке қол жеткізді. 1931 жылы Мафальда Вольпеге үйленді және Луис Фернандо Вериссимо (өз кезегінде ол да жазушы) және Кларисса есімді екі баласы болды. 1943 жылы отбасымен бірге АҚШ-қа көшіп, 1945 жылға дейін Калифорния университетінде (Беркли) бразилия әдебиетінен дәріс берді. 1953-1956 жылдары Вашингтондағы Америка мемлекеттері ұйымының Мәдени істер департаментіне жетекшілік етті. Оның өмірінің осы кезеңі "Gato Preto em Campo de Neve" ("Қарлы даладағы қара мысық"), "A Volta do Gato Preto" ("Қара мысықтың оралуы") және "História da Literatura Brasileira" ("Бразилия әдебиетінің тарихы") кітаптарында қалпына келтірілген. Соңғы кітапта ол UCLA-да оқыған дәрістерінен үзінділер берген. Оның "O Tempo e o Vento" ("Уақыт және жел") эпопеясы Евклид да Куньяның "Os Sertões" және Гвимара Розаның "Grande Sertão: Veredas" шығармаларымен қатар, бразилия романының ең ұлы шедеврлерінің бірі саналады. Оның тарихи трилогиясы "O Tempo e o Vento" ("Уақыт және жел") 1949-1961 жылдары жазылды. Бұл шығармада Ана Терра және Капитан Родриго сияқты есімдері оқырмандардың есінде қалған басты кейіпкерлер пайда болды. Оның төрт туындысы – "Уақыт және жел", "Түн", "Мексика" және "Ең мәртебелі елші" – Линтон Ломас Барретт тарапынан ағылшын тіліне аударылды. 1965 жылы Verissimo "O Senhor Embaixador" ("Ең мәртебелі елші") романын жариялады, онда Латын Америкасының кемшіліктері туралы ойларын білдірді. 1971 жылы жазылған "Incidente em Antares" ("Антарестегі оқиға") романында ол фантастикалық элементтерді пайдаланып, бразилия саясатымен салыстыру жасайды. Онда Антарес қаласындағы зират күзетшілерінің ереуілі кезінде мәйіттердің көтерілісі бейнеленген. 1975 жылы жүрек талмасынан кейін Верриссимо "Solo de Clarineta" ("Кларнет соло") деп аталатын автобиографиясының екінші томын аяқтай алмады. Бұл кітап трилогия болуы жоспарланған, сонымен қатар "A Hora do Sétimo Anjo" ("Жетінші періштенің сағаты") атты тағы бір роман жазу ниеті болған. Ол Рио-Гранде-ду-Сулдың тағы бір белгілі жазушысы Луис Фернандо Вериссимоның әкесі болды.

Érico Verissimo was the son of Sebastião Verissimo da Fonseca and Abegahy Lopes Verissimo. His father, heir of a rich family in Cruz Alta, met financial ruin during his son's youth and, as a result, Erico didn't complete secondary school because of the need to work. Verissimo settled in Cruz Alta as the owner of a drugstore, but was unsuccessful. He then moved to Porto Alegre in 1930, willing to live solely by selling his writing. There he began to live around writers of renown, such as Mário Quintana, Augusto Meyer, Guilhermino César and others. In the following year, he was hired to occupy the position of secretary of edition of the Revista do Globo, of which he would become editor in 1933. He then undertook the whole editorial project at Editora Globo, propelling its nationwide fame. He published his first work, Fantoches ("Puppets"), in 1932, with a sequence of short stories, mostly in the form of short plays. The following year, he saw his first great success with the romance Clarissa. Verissimo married in 1931 to Mafalda Volpe and had two children, Luis Fernando Verissimo, also a writer, and Clarissa. In 1943 he moved with his family to the United States, where he gave lessons on Brazilian Literature in the University of California Berkeley, until 1945. Between 1953 and 1956 he was director of the Department of Cultural Affairs of the Organization of American States, in Washington, D. C. This period of his life was recorded in some of his books, including: Gato Preto em Campo de Neve ("Black Cat in a Snow Field"), A Volta do Gato Preto ("The Return of the Black Cat"), and História da Literatura Brasileira ("History of Brazilian Literature"), which contains some of his lectures at UCLA. His epic O Tempo e o Vento ("The Time and the Wind'") became one of the great masterpieces of the Brazilian novel, alongside Os Sertões by Euclides da Cunha, and Grande Sertão: Veredas by Guimarães Rosa. His historical trilogy O Tempo e o Vento ("The Time and the Wind") is considered as his greatest work, written in the period of 1949 1961, from which arose primordial characters such as Ana Terra and Capitão Rodrigo that went on to become popular amongst his readers. Four of his, Time and the Wind, Night, Mexico, and His Excellency, the Ambassador, were translated into the English language by Linton Lomas Barrett. In 1965 Verissimo published the romance O Senhor Embaixador ("His Excellency, the Ambassador"), in which he reflected upon the deviations of Latin America. In the romance Incidente em Antares ("Incident in Antares"), written in 1971, he traces a parallel with Brazilian politics with the use of fantasy, with the rebellion of corpses during a strike of the gravekeepers, in the fictitious city of Antares. After suffering from a heart attack in 1975, Verissimo was unable to complete the second volume of his autobiography entitled Solo de Clarineta ("Clarinet Solo"), which was intended to be a trilogy, apart from a romance which would be entitled A Hora do Sétimo Anjo ("The Hour of the Seventh Angel"). He was the father of another famous writer of Rio Grande do Sul, Luis Fernando Verissimo.