Карло Гинзбург: Микротарихи және тарих зерттеушісі
Carlo Ginzburg
Карло Гинзбург – италиялық тарихшы, микротарихинің маманы. "Ірімшік және құрттар" еңбегімен танымал, сонымен қатар ерте заманғы Еуропаның көрулер дәстүріне арналған зерттеулер авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық тарихшы және микротарихшы Карло Гинцбург (15 сәуір 1939 жылы туған) – итальяндық тарихшы және микротарих саласын қолдайтын ғалым. Ол ең белгілі «Сыр және құрттар» (Il formaggio e i vermi, 1976, ағылшын тілінде: The Cheese and the Worms) еңбегімен танымал, онда Монтереале Вальчеллинадан шыққан итальяндық еретик Меноккьоның сенімдері зерттелген. 1966 жылы ол «Түнгі шайқастар» атты еңбегін жариялады, онда Италияның солтүстік-шығысындағы Фриулиде XVI және XVII ғасырларда кездесетін бендантилердің көреген халықтық дәстүрі зерттелді. 1989 жылы жарық көрген «Экстази: Сиқыршылардың мерекесін түсіндіру» кітабында ол ерте заманауи Еуропаның көрегендік дәстүрлерін қарастырды.
Italian historian and microhistorian
Carlo Ginzburg (ˈkarlo ˈɡintsburɡ; born 15 April 1939) is an Italian historian and a proponent of the field of microhistory. He is best known for Il formaggio e i vermi (1976, English title: The Cheese and the Worms), which examined the beliefs of an Italian heretic, Menocchio, from Montereale Valcellina. In 1966, he published The Night Battles, an examination of the benandanti visionary folk tradition found in sixteenth and seventeenth century Friuli in northeastern Italy. He returned to looking at the visionary traditions of early modern Europe for his 1989 book Ecstasies: Deciphering the Witches' Sabbath.
Өмір
Романшы Наталья Гинцбург пен филолог, тарихшы және әдеби сыншы Леоне Гинцбургтің ұлы Карло Гинцбург 1939 жылы Италияның Турин қаласында дүниеге келді. Оның тарихқа деген қызығушылығына тарихшылар Делио Кантимори мен Марк Блохтың еңбектері әсер етті. 1961 жылы Пиза университетінен докторлық дәрежесін алды. Кейіннен Болонья университетінде, Калифорния университеті, Лос-Анджелес (1988–2006), және Пизадағы Scuola Normale Superiore-де оқытушылық қызметтер атқарды. Оның қызығушылықтары итальяндық Ренессанс дәуірінен бастап, ерте заманалық Еуропа тарихына дейін, сондай-ақ өнер тарихы, әдебиеттану және тарихнама теориясы салаларын қамтиды. 1979 жылы Гинцбург Папа Иоанн Павел ІІ-нің Инквизиция мұрағатын ашуын ресми түрде сұрады. Ватиканның дереу жауабы әлі күнге дейін жарияланбаса да, 1991 жылы шектеулі ғалымдар тобына мұрағатқа кіруге рұқсат берілді. 1998 жылдың қаңтар айында мұрағат «білікті зерттеушілерге» ресми түрде ашылды. Кардинал Ратцингер (кейіннен Папа Бенедикт XVI болды) Гинцбургтің және оның 1979 жылғы хатының Ватиканның осы мұрағаттарды ашу туралы шешіміне зор ықпал еткенін айтты. Гинцбург осы кезең туралы шешім қабылдау үшін статистиканы пайдалануға қатысты күмәндарын білдірді. «Көп жағдайда, бізде дәлелдер жоқ, дәлелдер жоғалып кеткен», - деді Гинцбург. Пол Гинзборгпен бірге Марчелло Флорес, Серджио Луццатто, Клаудио Павоне, Энцо Траверсо және т.б. 2002 жылдың қаңтарында Холокостты жоққа шығаруды қылмыстық жазамен қамтуды көздеген Әділет министрі Клементе Мастелла ұсынған заң жобасын қабылдамауға шақырды. Олар Италияның заңнамасы мұндай әрекеттермен күресу үшін жеткілікті екенін мәлімдеді. Өзгертілген заң жобасы нәлетке толы сөздерге қатысты жазаларды күшейтумен шектелді. 2010 жылы Балзан сыйлығымен марапатталды және 2013 жылы Америка философиялық қоғамының халықаралық мүшесі болып сайланды.
The son of Natalia Ginzburg, a novelist, and Leone Ginzburg, a philologist, historian, and literary critic, Carlo Ginzburg was born in 1939 in Turin, Italy. His interest for history was influenced by the works of historians Delio Cantimori and Marc Bloch. He received a PhD from the University of Pisa in 1961. He subsequently held teaching positions at the University of Bologna, the University of California, Los Angeles (1988–2006), and the Scuola Normale Superiore di Pisa. His fields of interest range from the Italian Renaissance to early modern European history, with contributions to art history, literary studies, and the theory of historiography. In 1979, Ginzburg formally requested that Pope John Paul II open the Inquisition Archives. While the immediate response of the Vatican has not yet come to light, a limited group of scholars had been granted access by 1991. In January 1998 the archives were formally opened to "qualified researchers." Cardinal Ratzinger (who later became Pope Benedict XVI) credited Ginzburg, and his 1979 letter, as having been instrumental in the Vatican's decision to open these archives. Ginzburg had his doubts about using statistics to reach a judgment about the period. “In many cases, we don’t have the evidence, the evidence has been lost,” said Ginzburg. Along with Paul Ginsborg, Marcello Flores, Sergio Luzzatto, Claudio Pavone, Enzo Traverso, etc., Ginzburg called, in January 2002, for the rejection of a bill, presented by Justice Minister Clemente Mastella, that would have outlawed Holocaust denial. They argued that Italy's legislation was sufficient to cope with such acts. The amended bill finally restricted itself to reinforcing sentences concerning hate speech. He was awarded the 2010 Balzan Prize and was elected an International Member of the American Philosophical Society in 2013.
Жұмыс
"Түнгі шайқастар мен шаттықтар" еңбегінде Гинцбург Еуропадағы шамандық культтердің негізін құрайтын дәлел ретінде сипаттайтын кейбір еуропалық сиқыршыларды қуғын-сүргіннен бастап, бенданти және түрлі тәжірибелерге дейінгі күрделі жолды зерттеді. 1999 жылғы "Сот және тарихшы" атты жұмысы Адриано Софри ісіндегі әділетсіздікті ашық көрсетуге бағытталған, бірақ жаңа сот процесін қозғауға мүмкін болмады. Оның кітабы Софри туралы ғана емес, сонымен қатар тарихшылар қолданатын ғылыми әдістер мен судьяның жұмысының ұқсастығы туралы ой-толғаныс болды, себебі судья да шындықты анықтау үшін куәліктерді материалдық деректермен салыстырып қарастыруға тиіс. Осылайша, ол ертедегі тарихнаманың сот үлгісінің оны тексеруге оңай фактілерге назар аударуға қалай бағытталғанын түсіндіреді, нәтижесінде зерттеулер жеке тұлғаларға немесе Люсьен Февр мен Марк Блохтың "Экономикалық және әлеуметтік тарих анналында" ("Annales d'histoire économique et sociale") "оқиғалар тарихы" деп атаған нәрсеге шоғырланды. "Тарих, риторика және дәлел" (1999) кітабында ол Аристотельдің ежелгі риторикасын Ницшенің заманауи риторикасымен салыстырады.
In The Night Battles and Ecstasies, Ginzburg traced a complex path from certain European witch persecutions to the benandanti and a wide variety of practices which he describes as evidence of a substrate of shamanic cults in Europe. His 1999 work, The Judge and the Historian, sought to expose injustice in the trial of Adriano Sofri, but failed to win a new trial. His book was not only about Sofri but was also a general reflection on the scientific methods used by a historian, and their similarity to the work of a judge, who also has to correlate testimonies with material evidence in order to deduce what really happened. Thus, he explains how the judicial model of early historiography made it focus on easily verifiable facts, resulting in studies that centred on individuals or on what Lucien Febvre and Marc Bloch called in the Annales d'histoire économique et sociale an "evenemential history". In his book History, Rhetoric, and Proof (1999), he contrasts the ancient rhetoric of Aristotle with the modern rhetoric of Nietzsche.