Солтүстік Америка Меннонит Шіркеулерінің Бірлестігі
Mennonite Church (1683–2002)
Меннонит шіркеулерінің ең ірі ұйымы – Солтүстік Америкадағы тарихы терең, швейцариялық және оңтүстік неміс текті меннониттердің бірлестігі. (158 characters)
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Меннониттік шіркеу конференцияларының бас ұйымы
Umbrella organization of Mennonite church conferences
Меннониттік шіркеу (MC), сондай-ақ Ескі меннониттік шіркеу деп белгілі, бұрын Солтүстік Америкадағы меннониттердің ең көне және ең ірі ұйымы болды. Бұл АҚШ және Канадада орналасқан, негізінен Швейцария мен Оңтүстік Германиядан шыққан меннониттік конференциялардың еркін байланыстағы жиынтығы еді. Бұл топ 1683 жылы Германтаунға қоныстанғаннан бастау алады және 1997 жылы Солтүстік Америкада 112 311 мүшеден тұрды. Ескі меннониттік шіркеудің құрамына кіретін көптеген конференциялар 1898 жылдан 1971 жылға дейін Меннониттік Бас конференциясына, ал 1971 жылдан 2002 жылға дейін Меннониттік Бас ассамблеясына қатысты. Меннониттердің Бас ассамблеясы 1995 жылы Канзас штатындағы Уичита қаласында өткен бірлескен мәжілісте Меннониттік Бас конференциясымен бірігуге дауыс берді. 2002 жылы екі топ бірігіп, кейін ұлттық принцип бойынша АҚШ меннониттік шіркеуі мен Канада меннониттік шіркеуіне бөлінді.
The Mennonite Church (MC), also known as the Old Mennonite Church, was formerly the oldest and largest body of Mennonites in North America. It was a loosely affiliated collection of Mennonite conferences based in the United States and Canada, mainly of Swiss and South German origin. The group dated to the settlement of Germantown in 1683 and included 112,311 members in North America in 1997. Many of the conferences that were considered part of the Old Mennonite Church participated in the Mennonite General Conference from 1898 1971 and the Mennonite General Assembly from 1971 2002. The Mennonite General Assembly voted to merge with the General Conference Mennonite Church at a joint session in Wichita, Kansas, in 1995. In 2002, the two groups merged and then divided along national lines into Mennonite Church USA and Mennonite Church Canada.
Шығу тегі
Меннониттер шіркеуін құраған конференциялар екі топтан – меннониттер мен амиштерден бастау алды.
The conferences that made up the Mennonite Church originated from two groups, Mennonites and Amish.
Саясат және министрлік
Меннониттер шіркеуінің басқару жүйесі әртүрлі топтардың ықпалы мен қоныстану ерекшеліктеріне байланысты әртүрлі болды. Сонымен қатар, ол уақыт өте келе өзгеріске ұшырады. Негізгі үлгі – жергілікті қауымдарға билік ететін конференцияларға негізделген басқару жүйесі болды. Конференциялар ілім мен тәжірибе мәселелерінде билікке ие болды, сондай-ақ дін қызметкерлерін және қауымдарды тәртіпке салуға құқылы болды. Қауымдар дін қызметкерлерін сайлап, шіркеу ғимараттарына иелік етті. Меннониттер шіркеуінің амиштерден тараған бөлімдері ілім мен тәжірибеге қатысты жергілікті қауымдардың басшыларына көбірек билік беруге бейімділік танытты. Қызмет етудің дәстүрлі үлгісі – жалақысыз, бірнеше дін қызметкерлерінен (епископ, уағыздаушы және диакон) тұратын жүйе болды. Көптеген конференцияларда епископтар бірнеше қауымға бекітілді, бірақ амиштер қауымдарында көбінесе әр қауымға бір епископ болды. 1950-1960 жылдары бұл үлгі өзгеріске ұшырады. Қауымдар уағыздаушылардың орнына пасторларды шақыра бастады. Меннониттер шіркеуінің прогрессивті бөлімдерінде бұл пасторлар семинарияда оқып, жалақы алатын. Көптеген конференцияларда епископ лауазымы суперинтендант немесе басшы болып қайта аталды. Диакон лауазымының маңызы төмендеді. 1990 жылдары Меннониттер Бас Ассамблеясына қатысқан көптеген конференцияларда әр жергілікті қауымға пастор, ал аудандық басшылар немесе суперинтенданттар тағайындалды, дәстүрлі көп дін қызметкерлерінен басқа, Ланкастер Меннониттер Конференциясындағы күшті епископ жүйесінен басқа.
The polity of the Mennonite Church varied because of influences of various originating groups and settlement patterns. It also changed over time. The basic pattern was a conference based polity with conferences having authority over local congregations. Conferences had authority on doctrine and practice and could discipline ministers and congregations. Congregations selected ministers and owned church buildings. The parts of the Mennonite Church with Amish origin tended to give more authority over doctrine and practice to leaders of local congregations. The traditional pattern of ministry was a plural unsalaried ministry with a bishop, preacher, and deacon. In many conferences, bishops were assigned to several congregations, though Amish origin congregations often had a single bishop per congregation. In the 1950s and 1960s, this pattern began to change. Congregations began calling pastors to replace preachers. In the more progressive parts of the Mennonite church, these pastors were seminary trained and salaried. The office of bishop was renamed as a superintendent or overseer in many conferences. The office of deacon declined in usage. By the 1990s, most of the conferences participating in Mennonite General Assembly had a pastor for each local congregation and district superintendents or overseers rather than traditional plural ministry, with the significant exception of the strong bishop system in Lancaster Mennonite Conference.