АҚШ экспорттық салық жеңілдіктері және Дүниежүзілік сауда ұйымындағы даулар

Кіріспе

Шетелдік сату корпорациясы (FSC) – АҚШ-тың Ішкі кіріс кодексінде көзделген, компанияларға экспорттан түскен табыс үшін АҚШ федералдық табыс салығын төмендетуге мүмкіндік берген салықтық құралдың бір түрі. FSC 1984 жылы экспортты қолдау мақсатындағы бұрынғы салықтық схема – Ішкі халықаралық сату корпорациясы (DISC) орнына құрылды. 1971 жылы АҚШ-та DISC-ті қамтамасыз ететін заңнама қабылданғанда халықаралық дау туындады. Бұл заңдарға Еуропалық қауымдастық (ЕҚ) ГАТТ аясында наразылық білдірді. АҚШ тарапынан Еуропаның аумақтық емес табысқа қатысты салық ережелері де ГАТТ-қа сәйкес емес деп мәлімделді. 1976 жылы ГАТТ сарапшылар тобы DISC-тің де, Еуропалық салық ережелерінің де ГАТТ-қа сәйкес еместігін анықтады. Алайда, бұл мәселелер Токио раундындағы субсидиялар мен өтемақылар кодексі арқылы шешілді, ол бүгінгі субсидиялар мен өтемақы шараларының (SCM) алдыңғы нұсқасы болды. ГАТТ кеңесі 1981 жылы комиссия есебін реттелу шарттары сақталатынын ескере отырып қабылдауға шешім қабылдады. 1999 жылғы іс бойынша ДСҰ сарапшылар тобы 1981 жылғы шешімнің ГАТТ 1994 мағынасындағы заңдық құжат емес екенін, демек, сарапшылар тобы үшін міндетті емес екенін анықтады. 1999 жылы Еуропалық Одақ (ЕО) АҚШ заңына қарсы Дүниежүзілік сауда ұйымында (ДСҰ) сот процесін бастады, АҚШ заңы экспорттық субсидияға мүмкіндік береді деп мәлімдеді. 2000 жылдың наурыз айында ДСҰ апелляциялық органы АҚШ заңдарының FSC ережелері Тарифтер мен сауда туралы жалпы келісімнің (GATT) Уругвай раундының субсидиялар мен өтемақы шаралары кодексіне сәйкес келмейтін тыйым салынған экспорттық субсидияны құрайтынын анықтады. 2000 жылы АҚШ Конгресі FSC-ді жою және аумақтық емес табысты алып тастау туралы 2000 жылғы заңды (ETI) қабылдады, ол FSC-ге қатысты Ішкі кіріс кодексінің 921-927 баптарын жойды. Алайда, Заңда аумақтық емес табысты салық салудан алып тастау үшін жаңа заңдар енгізілді (Аумақтық емес табысты алып тастау). Еуропалық Одақ (ЕО) 2001 жылы жаңа заңға қарсы шығып, бұрынғы ДСҰ шешімін дұрыс орындамаған деп мәлімдеді. ЕО ETI экспорттық субсидияны басқа атаумен сақтап қалды деп дәлелдеді. ДСҰ ETI-ны тыйым салынған экспорттық субсидия деп тапты. АҚШ бұл шешімді орындау мерзімін сақтамады және 2002 жылдың 30 тамызында ДСҰ Еуропалық Одақтың 4 миллиард доллардан астам АҚШ долларына қарсы тарифтерді қолдану туралы өтінішін мақұлдады. Көптеген сарапшылар Еуропалық Одақтың санкцияларды енгізуі екіталай деп санайды, себебі трансатлантикалық саудаға келтірілген бұзылыс еуропалық компанияларға кері әсер етеді. ЕО санкциялар қаупін АҚШ-тан басқа салаларда жеңілдіктер алу үшін келіссөздер жүргізу құралы ретінде пайдалануға тырысуы мүмкін. Ford Motor Co. v. United States, 132 Fed. Cl. 104, 110 (2017) ісінде АҚШ Федералдық талаптар соты: 1971 жылы Конгресс американдық өндіруші арқылы экспорттық сатуға арналған арнайы салықтық режимді ұсынды, ол «ішкі халықаралық сату корпорациясы» (DISC) ретінде танылған еншілес компания арқылы жүзеге асырылды. Бұл құқық негізінен шетелдік сату корпорацияларына (FSC) қатысты ережелермен ауыстырылды, id. 442-де, 1984 жылғы Дефицитті азайту туралы заңда, Pub. L. No. 98 369, VIII тарау, 801 (а) бап, 98-статут. 494, 985 (I. R. C. §§ 921 27-де кодталған, 2000 жылғы FSC күшін жою және Аумақтық кірісті алып тастау туралы заңмен, Pub. L. No. 106 519, § 2, 114 Stat. 2423). FSC құқықтық негіздемеге сай келген жағдайда АҚШ-тағы ана компаниясына салықтық артықшылықтар берді, себебі FSC-нің экспорттық табысының бір бөлігі салықтан босатылды. S. Comm. штабын қараңыз. 1984 жылғы Қаржы, тапшылықты азайту туралы заң, 1984 жылғы 21 наурыздағы Комитеттің мақұлдаған ережелерін түсіндіру, S. Print No. 98 169, Топ. I, 636-тармақта; сондай-ақ I. R. C. §§ 921 ((a), 923 қараңыз (FSC-нің сыртқы сауда табысының нақты бөлігін жалпы табыстан алып тастау). FSC-тің бас компаниясы осы салық жеңілдіктерін FSC-ге өзінің өнімдерін шетел нарықтарында қайта сату үшін сату арқылы немесе FSC-ге бас компанияның өнімдерін шетел нарықтарында сату үшін комиссия төлеу арқылы пайдалана алады. I.R.C. §§ 925 (a), (b) және Abbott Labs. v. United States, 84 Fed. Cl. 96, 102 (2008) (FSC схемасын егжей-тегжейлі сипаттау), affd, 573 F.3d 1327 (Fed. Cir. 2009). Салықтан босатылмаған қалған сыртқы сауда табысы, егер ол аналық компанияға дивиденд ретінде бөлінсе, әдетте, бұл бөлініске қосымша салық салынбайды. ҚР К. 245 (c) (a) (A) тармағын қараңыз. Бұл схеманың таза әсері экспорттық сатудан алынған табыстың белгіленген мөлшерін 35 пайыздық тиімді салық ставкасы бар ұйымнан шамамен 12 пайыздық тиімді салық ставкасы бар ұйымға (FSC) ауыстыру болды. Abbott Labs., 84 Fed. Cl. at 100 (Бірлескен салық комитетінің 98-конгресі, 1984 жылғы Дефицитті азайту туралы заңның кіріс ережелерінің жалпы түсіндірмесі (Комитет басылымы 1984), 1045-бетте).

Foreign Sales Corporation (FSC) was a type of tax device allowed under the United States Internal Revenue Code that allowed companies to receive a reduction in U. S. federal income tax for profits derived from exports. The FSC was created in 1984 to replace the old export promoting tax scheme, the Domestic International Sales Corporation, or DISC. An international dispute arose in 1971, when the United States introduced legislation providing for DISCs. These laws were challenged by the European Community under the GATT. The United States then counterclaimed that European tax regulations concerning extraterritorial income were also GATT incompatible. In 1976, a GATT panel found that both DISCs and the European tax regulations were GATT incompatible. These cases were settled, however, by the Tokyo Round Code on Subsidies and Countervailing Duties, predecessor to today's Subsidies and Countervailing Measures (SCM), and the GATT Council decided in 1981 to adopt the panel reports subject to the understanding that the terms of the settlement would apply. The WTO Panel in the 1999 case later ruled that the 1981 decision did not constitute a legal instrument within the meaning of GATT 1994, and hence was not binding on the panel. The European Union (EU) launched legal proceedings against the U. S. law in the World Trade Organization (WTO) in 1999, claiming the U. S. law allowed an export subsidy. In March 2000, the Appellate Body of the WTO found that the FSC provisions of U. S. law constituted a prohibited export subsidy under the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT) Uruguay Round code on Subsidies and Countervailing Measures. In 2000, the U. S. Congress enacted the FSC Repeal and Extraterritorial Income Exclusion Act of 2000, (ETI) repealing sections 921 through 927 of the Internal Revenue Code dealing with FSCs. The Act included new laws, however, to exclude extraterritorial income from taxation (the Extraterritorial income exclusion). The European Union (EU) challenged ETI in 2001, claiming the new law did not properly implement the earlier WTO decision. The EU argued that the ETI effectively retained the export subsidy, albeit under a different name. The WTO found the ETI to be a prohibited export subsidy. The United States did not meet the deadline to implement this decision and, on 30 August 30, 2002, the WTO approved the European Union request for over US$4 billion in retaliatory tariffs. Most observers viewed it as unlikely that the European Union would implement the sanctions, since the disruption that would be caused to transatlantic trade would rebound on European companies; it is likely rather than the EU will seek to use the threat of sanctions as a bargaining chip to obtain concessions from the US in other areas. In Ford Motor Co. v. United States, 132 Fed. Cl. 104, 110 (2017), the U. S. Court of Federal Claims stated:In 1971, Congress “provided special tax treatment for export sales made by an American manufacturer through a subsidiary that qualified as a ‘domestic international sales corporation’ (DISC).” Boeing Co. v. United States, 537 U. S. 437, 440 (2003) (footnote omitted). That authority was largely replaced by provisions regarding foreign sales corporations (“FSC”), id. at 442, as set forth in the Deficit Reduction Act of 1984, Pub. L. No. 98 369, Title VIII, § 801(a), 98 Stat. 494, 985 (codified at I. R. C. §§ 921 27, repealed by the FSC Repeal and Extraterritorial Income Exclusion Act of 2000, Pub. L. No. 106 519, § 2, 114 Stat. 2423). A qualifying FSC presented tax advantages for its parent company within the United States because a portion of the FSC’s export income was exempt from taxation. See Staff of S. Comm. on Finance, Deficit Reduction Act of 1984, Explanation of Provisions Approved by the Committee on March 21, 1984, S. Print No. 98 169, Vol. I, at 636; see also I. R. C. §§ 921(a), 923 (specifying the particular portion of a FSC’s foreign trade income that would be excluded from gross income). The parent company of a FSC could use those tax benefits by selling its products to the FSC for resale in foreign markets, or by paying the FSC a commission for selling the parent’s products in foreign markets. See I. R. C. §§ 925(a), (b)(1); Abbott Labs. v. United States, 84 Fed. Cl. 96, 102 (2008) (detailing the FSC scheme), aff’d, 573 F.3d 1327 (Fed. Cir. 2009). The remaining foreign trade income that was not exempt from taxation, when distributed to a parent company as a dividend, would generally not be subject to an additional tax on that distribution. See I. R. C. § 245(c)(1)(A). “The net effect of this scheme was to shift a prescribed amount of profit on export sales from an entity with a 35 percent effective tax rate to an entity (the FSC) with an effective tax rate of approximately 12 percent.” Abbott Labs., 84 Fed. Cl. at 100 (citing Staff of Joint Comm. on Taxation, 98th Congress, General Explanation of the Revenue Provisions of the Deficit Reduction Act of 1984 (Comm. Print 1984), at 1045).