Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Партия өзінің құрылуы кезінде келесі сайлауда "алты немесе жеті орын" жеңіп, билік тепе-теңдігін қамтамасыз ететінін болжаған. Майлс пен МакИнтайр үшінші Ұлттық партиясы депутатының жақын арада қосылатынын да күтіп отырғанын айтты. Олар есімді атаудан сақтанды, бірақ БАҚ тез арада Кэм Кэмпионды аталған депутат деп анықтады. Кэмпион сұхбатта берген жауабында әлі Ұлттық партиясынан бас тартпағанын және Ұлттық партияның саясатын өзгерту үшін бар күшімен жұмыс істеп жатқанын мәлімдеді. Қараша айында бұрынғы Ұлттық партиясының бөлімшелік кеңесшісі Малкольм Райт партия президенті болып сайланды.
At its launch the party predicted it would win "six or seven seats" at the next election and hold the balance of power. Myles and MacIntyre also stated that they were anticipating a third National MP would soon join. They were careful not to mention a name, but media quickly identified Cam Campion as the MP inferred. Campion was interviewed and stated that he had not given up on National just yet and was still "flat out" trying to change National's policy direction. In November another former National Party divisional councillor Malcolm Wright was chosen as the president of the party.
Альянсқа мүшелік
Жаңа ұйым ұйымдастыру қиындықтарына тап болды, және Майлз бен МакИнтайр – екеуі де бірінші мерзімдегі депутаттар – көп саяси тәжірибесі болған жоқ. Партия құрылғаннан кейін көп ұзамай Майлз бен МакИнтайр либералдарға, сондай-ақ жаңадан құрылған Альянс партиясына қосылуды жөн көрді. Альянс либералдардан әлдеқайда солшыл болғанымен, Рут Ричардсонның саясатына қарсы шығу үшін ең маңызды саяси күш ретінде көзге көріне бастады. Альянстың жетекшісі Джим Андертон, Ричардсонның идеологиялық одақтасы Роджер Дугласқа қарсылық білдіргендіктен, өзінің Еңбек партиясынан кетіп қалды. Либерал саясаткер Сью Корбет, Окленд қалалық кеңесінің мүшесі, 1992 жылғы жергілікті сайлауда Окленд қаласының мэріне Альянс атынан үлкен кампания жүргізді. Бірақ Корбет соңында бұрынғы мэр Лес Миллске жеңіліп қалды. 1993 жылы Ұлттық партияның ішіндегі танымал оппозиционер Уинстон Петерс те қызметтен кетті. Альянс пен Петерс арасында келісімге келу мүмкіндігі қарастырылғанмен, екеуі де үйлесім таппады, нәтижесінде Петерс «Жаңа Зеландия Бірінші» партиясын құрды. Майлз бен МакИнтайр Ұлттық партиядан бөлінген кезде Петерстің (немесе мүмкін Майкл Лоус немесе Кэм Кэмпионның) оларға қосылатынына үміттенген, сондықтан Петерс пен Альянс арасындағы келіссөздердің сәтсіз аяқталуына көңілі толмады. Альянстан шығып, «Жаңа Зеландия Бірінші» партиясымен бірігу мүмкіндігі талқыланды, бірақ партия ішінде осы мәселе бойынша терең даулар туды. Соңында Майлс (партия президенті Малкольм Райт пен орталық аймақтық төраға Тревор Янспен бірге) либералдарды тастап, «Жаңа Зеландия Бірінші» партиясына қосылуды шешті. МакИнтайр біраз уақыт либералдармен бірге болды, бірақ 1993 жылы сайлауда жеңіліп, енді парламентке оралмады. 1996 жылғы сайлауда Альянс тізімі бойынша кандидат болғаннан кейін ол саясаттан кетуге бел буып, компания директоры болып жұмыс істеді.
The new organisation was plagued by organisational difficulties, and neither Myles not MacIntyre — both first term MPs — had much political experience. Not long after the party was established, Myles and McIntyre opted to join the Liberals with the newly formed Alliance party. Although the Alliance was considerably more left wing than the Liberals, it was emerging as the most significant political group to oppose Ruth Richardson's policies — the leader of the Alliance, Jim Anderton, had quit his own Labour Party out of opposition to Roger Douglas, an ideological ally of Richardson. Liberal politician Sue Corbett, an Auckland City Councillor, was the Alliance candidate for Mayor of Auckland City, running a high profile campaign at the 1992 local body elections. Corbett ultimately lost to incumbent mayor Les Mills. In 1993, however, a more prominent dissident within the National Party, Winston Peters, also quit. Although it was briefly considered that a pact might be formed between the Alliance and Peters, the two proved incompatible, and Peters established the New Zealand First party. At the time when Myles and McIntyre had split from National, they had entertained hopes that Peters (and possibly Michael Laws or Cam Campion) would join them, and were therefore disappointed at the failure of talks between Peters and the Alliance. The possibility of leaving the Alliance and merging with New Zealand First was discussed, but deep divisions emerged within the party about this possibility. In the end, Myles (along with party president Malcolm Wright and central regional chairman Trevor Jans) opted to leave the Liberals and join New Zealand First. MacIntyre remained with the Liberals for some time afterwards but he was defeated in 1993 and did not enter Parliament again and following the 1996 election where he was a list candidate for the Alliance, he then retired from politics becoming a company director.
Таратылуы
1996 жылы либералдардың басшылығы Франк Гроверге көшті, ол 1996 жылғы сайлауда Альянс тізімі бойынша Парламент депутаты болып сайланған еді. Партия президенті Гровер Корбетті жеңіп, либералдық партияның төрағасы болды. 1998 жылы партия мүшелерінің саны 100-ден асып, ақырында таратылды. Оның жалғыз депутаты мен қалған мүшелері Альянс құрамына толыққандай қосылды. Бұған дейін, 1997 жылдың қараша айында Альянс өз конституциясын өзгертіп, құрамына кіретін партиялардың кемінде 500 мүшесі болуын міндетті етті. Либералдық партия Майлз 1993 жылы Жаңа Зеландия партиясына өткен кезде одан әлдеқайда көп мүшесіне ие болған, бірақ көптеген мүшелер оның қатарына қосылып, партия мүшелігі күрт азайды. МакИнтайр бұл шешімді қолдады, бірақ партияның тарағанын көріп "сәл өкінді", бірақ бұл "шындығында ең орынды нұсқа" деді.
In 1996, leadership of the Liberals fell to Frank Grover, who had been elected to Parliament as an Alliance list MP in the 1996 election. Grover, the party president, defeated Corbett for the Liberal leadership. In 1998 the party had declined to just over 100 members and was eventually dissolved, with its sole MP and remaining members simply becoming members of the Alliance as a whole. This was preceded by the Alliance changing its constitution in November 1997 to make it obligatory for constituent member parties have at least 500 members. The Liberal Party had well over this number at the time Myles defected to New Zealand First in 1993, but swathes of members joined him leaving the party membership decimated. MacIntyre supported the decision but was "a little sad" to see the party wind up but said it was "by far the most realistic option".