Африка және африкалық-американдық зерттеулер

Картер Г. Вудсон: Америкалық тарихшы және афроамерикандық тарихының әкесі

Картер Вудсон: афроамерикандық тарихшы, журналист, «Қара тарих айының» негізін қалаушы. Өмірі мен еңбектері, афроцентризм әлсіздігі.

14 мин оқу

100%

Дереккөз: Carter G. Woodson — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Африкалық американдық тарихшы, жазушы және журналист (1875–1950)

Картер Годвин Вудсон (19 желтоқсан 1875 – 3 сәуір 1950) – американдық тарихшы, автор, журналист және Африкалық американдық өмір мен тарихын зерттеу қауымдастығының (ASALH) негізін қалаушы. Ол африкалық диаспораның тарихын, соның ішінде африкалық американдықтардың тарихын зерттеген алғашқы ғалымдардың бірі болды. 1916 жылы «The Journal of Negro History» журналын құрған Вудсон «қара тарихтың әкесі» деп аталады. 1926 жылғы ақпанда ол «Негро тарихы апталығын» жариялады, ол «Қаралар тарихы айының» алға басушысы болды. Вудсон африкалық текті адамдарды тарихты зерттеу және адам тәжірибесінің ортасына қою тұрғысынан афроцентризм қозғалысының маңызды тұлғасы болды. Вирджинияда, бұрынғы құлдардың ұлы ретінде дүниеге келген Вудсон Батыс Вирджиниядағы көмір шахталарында жұмыс істегендіктен білімін алуды кейінге қалдыруға мәжбүр болды. Ол Берея колледжін бітіріп, мұғалім және мектеп әкімшісі болды. Чикаго университетінде магистратураны бітіргеннен кейін Вудсон В.Е.Б. Дюбуадан кейін Гарвард университетінен тарих ғылымдарының докторын алған екінші африкалық американдық болды. Вудсон – АҚШ-та құл болған ата-анасы бар және тарих ғылымы бойынша докторлық дәрежесін алған жалғыз адам. Бірқатар ақ академик тарихшылар қатарынан шеттетілген Вудсон қара тарихты және қара тарихшыларды қолдау үшін қажетті құрылымдарды құру қажеттігін түсінді. Ол тарихи қара колледждерде, Говард университетінде және Батыс Вирджиния мемлекеттік университетінде сабақ берді, бірақ мансабының көп бөлігін Вашингтон қаласында ASALH басшылығымен, қоғамдық сөздермен, жазу және басылымдармен айналысты.

Ерте өмір және білім

Картер Г. Вудсон 1875 жылдың 19 желтоқсанында Вирджиния штатының Нью-Кэнтон қаласында бұрынғы құлдар Энн Элиза (Риддл) мен Джеймс Генри Вудсонның ұлы болып дүниеге келді. Әкесі сауатсыз болғанымен, Картердің анасы Аннаны оның үй иесі оқуға үйреткен. Әкесі Джеймс Азамат соғысы кезінде Ричмонд маңында Одақ әскерлеріне көмектесіп, қожайынынан қашып, оларды Конфедерацияның жабдықтау станциялары мен қоймаларына жетелеп, армияның жабдықтарын қаратып алған. Содан кейін, соғыс аяқталғанға дейін Джеймс Одақ әскері үшін барлаушы болып жұмыс істеген. 1867 жылы Анна мен Джеймс үйленді, кейін шағын ферма сатып алып, Батыс Вирджинияға көшіп кетті. Вудсон отбасы өте кедей болғанымен, мақтан тұтатын. Вудсонның ата-анасы екеуі де бостандыққа шыққан күні өміріндегі ең бақытты күн болғанын айтты. Оның әпкесі ақын, мұғалім және белсенді Бесси Вудсон Янси болды. Вудсон фермада көмектесу үшін бастауыш мектепке тұрақты түрде қатыса алмады. Өзін-өзі оқыту арқылы және анасының ағаларынан – олардың екеуі де оқуға үйренген еді – төрт айлық оқудан кейін Вудсон мектептік пәндердің көп бөлігін меңгерді. Он жеті жасында Вудсон үлкен ағасы Роберт Генриге еріп, Батыс Вирджиния штатының Хантингтон қаласына барды, онда ол афроамерикалықтар үшін құрылған Дуглас орта мектебінде оқуға үміттенеді. Бірақ оқуды жалғастыруға уақыты аз болды. 1897 жылы бітіргеннен кейін 1900 жылға дейін Вудсон Батыс Вирджиния штатының Уинона қаласындағы мектепте мұғалім болып жұмыс істеді. 1900 жылы ол өзінің академиялық мансабын бастаған Дуглас орта мектебінің директоры болғанда оның мансабы одан әрі дамыды. 1901-1903 жылдары Вудсон Кентуккидегі Берея колледжінде оқып, 1903 жылы әдебиет мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. 1903 жылдан 1907 жылға дейін Вудсон Американың жаңа аумағы болған Филиппинде мектеп директоры болып қызмет етті. Кейін Вудсон Чикаго университетіне түсіп, 1908 жылы A.B. және A.M. дәрежелерін алды. Ол алғашқы қара нәсілді кәсіби бауырластық Sigma Pi Phi және Omega Psi Phi мүшесі болды. Вудсонның М.А. диссертациясының тақырыбы "Австрия мұрагерлік соғысында Францияның неміс саясаты" деп аталды. 1912 жылы Гарвард университетінде тарих ғылымы бойынша докторлық дәрежесін алды, ол W.E.B. Дю Буадан кейін осы дәреже алған екінші афроамерикалық болды. Оның докторлық диссертациясы "Вирджинияның бұзылуы" Вашингтондағы орта мектепте оқыта отырып, Конгресс кітапханасында жүргізген зерттеулеріне негізделген. Зерттеу барысында Вудсон өзінің жетекшілерімен келіспеушіліктерге тап болды, бұл тарих профессоры Фредерик Джексон Тернердің Вудсонның мүддесін қорғауына себеп болды. Вудсонның диссертациялық жетекшісі Альберт Бушнелл Харт болды, ол сонымен қатар Эдвард Ченнинг пен Чарльз Хаскинспен бірге комиссия мүшесі болды. Докторлық дәрежесін алғаннан кейін ол мемлекеттік мектептерде сабақ беруді жалғастырды – ешбір университет оны жұмысқа қабылдамады – және ақыры Вашингтондағы қара нәсілді Армстронг кәсіптік-техникалық мектебінің директоры болды. Кейін ол Говард университетінің профессоры болып кірді және өнер және ғылым колледжінің деканы қызметін атқарды. Вудсон ақ нәсілді тарихшы мамандығында өзінің болашағы жоқ екеніне және қара нәсілді тарихшы ретінде жұмыс істеу үшін қара нәсілді ғалымдарға тарихты зерттеуге мүмкіндік беретін институционалдық құрылымды құру қажеттігіне сенді. Вудсонның мақсаты "жаһандық ой-пікірде елеусіз фактор болудың қорқынышты тағдырына ұшырамау" үшін "жазбаларды ғылыми тұрғыдан қарау және әлемнің зерттеулерін жариялау" болды. Оның Чикагодағы Уабаш-авеню YMCA-да және айналадағы Бронзвилл ауданында болған, соның ішінде 1915 жылғы Линкольн мерекесі, оны ASLNH (қазіргі Африкалық американдық өмір мен тарихын зерттеу қауымдастығы) құруға шабысданды. Джон Уэсли Кромвеллдің 1914 жылы жарық көрген "Америка тарихындағы негрлер: африкалық тектес америкалықтардың эволюциясындағы көрнекті ерлер мен әйелдер" атты кітабы да оған шабыт берді. Вудсон білім беру және қара және ақ адамдар арасындағы әлеуметтік және кәсіби байланыстарды арттыру нәсілшілдікті азайта алады деп сенді, және ол осы мақсат үшін афроамерикалықтардың тарихын ұйымдастырылған зерттеуді қолдады. Кейін ол 1926 жылы Вашингтонда алғашқы Негр тарихы апталығын ұйымдастырды, ол "Қаралар тарихы айының" алға басушысы болды. Қауымдастық конференциялар өткізіп, "Негр тарихы журналын" басып шығарды және "әсіресе қара нәсілді балаларды тәрбиелеуге жауапты адамдарды нысанаға алды". 1916 жылдың қаңтар айында Вудсон "Негр тарихы журналын" жариялай бастады. Ол Ұлы депрессияға, қорлардың қолдауынан айырылуына және екі дүниежүзілік соғысқа қарамастан, ешқашан бір нөмірді жіберген жоқ. 2002 жылы ол "Африкалық американдық тарих журналы" деп қайта аталды және Африкалық американдық өмір мен тарихты зерттеу қауымдастығы (ASALH) тарапынан жариялануын жалғастыруда. Вудсон "1861 жылға дейінгі негрлердің білімі" кітабын жариялады. Оның басқа кітаптары да жарық көрді: "Негрлердің ғасырлық көші-қоны" (1918) және "Негр шіркеуінің тарихы" (1927). Оның "Тарихымыздағы негрлер" атты еңбегі көптеген басылымдарда қайта басылды және Вудсонның 1950 жылы қайтыс болғаннан кейін Чарльз Х. Уэсли тарапынан қайта жаңартылды. Вудсон ASNLH мақсатын "негр өмірі мен тарихының ескерілмеген аспектілерін" "ғылыми тұрғыдан зерттеу" және тарихи зерттеулер мен әдістеме саласында жаңа буын қара нәсілді адамдарды даярлау деп сипаттады. Тарихтың тек тарихшыларға ғана емес, барлығына тиесілі екеніне сенген Вудсон қара нәсілді азаматтардың, орта мектеп мұғалімдерінің, дін қызметкерлерінің, әйелдер тобының және бауырластықтардың афроамерикалық тарихты жақсарту жобасына қатысуын қамтамасыз етуге тырысты. 1922 жылға қарай Вудсонның академиялық саясат және интрига туралы тәжірибесі оны университет өміріне соншалықты көңіл бұзды, оның нәтижесінде ол ешқашан академияда жұмыс істемеймін деп уәде берді.

Carter G. Woodson was born in New Canton, Virginia, on December 19, 1875, the son of former slaves Anne Eliza (Riddle) and James Henry Woodson. Although his father was illiterate, Carter's mother, Anna, had been taught to read by her mistress. His father, James, during the Civil War, had helped Union soldiers near Richmond, after escaping from his owner, by leading them to Confederate supply stations and warehouses to raid army supplies. Thereafter, and until the war ended, James had scouted for the Union Army. In 1867, Anna and James married, and later moved to West Virginia after buying a small farm. The Woodson family was extremely poor, but proud. Both Woodson's parents told him that it was the happiest day of their lives when they became free. His sister was the poet, teacher, and activist Bessie Woodson Yancey. Woodson was often unable to attend primary school regularly so as to help out on the farm. Through a mixture of self instruction and four months of instruction from his two uncles, brothers of his mother who were also taught to read, Woodson was able to master most school subjects. At the age of seventeen, Woodson followed his older brother Robert Henry to Huntington, West Virginia, where he hoped to attend Douglass High School, a secondary school for African Americans founded there. which left little time for pursuing an education. From his graduation in 1897 until 1900, Woodson was employed as a teacher at a school in Winona, West Virginia. His career advanced further in 1900 when he became the principal of Douglass High School, the place where he had started his academic career. Between 1901 and 1903, Woodson took classes at Berea College in Kentucky, eventually earning his bachelor's degree in literature in 1903. From 1903 to 1907, Woodson served as a school supervisor in the Philippines, which had recently become an American territory. Woodson later attended the University of Chicago, where he was awarded an A. B and A. M in 1908. He was a member of the first Black professional fraternity Sigma Pi Phi and a member of Omega Psi Phi. Woodson's M. A thesis was titled "The German Policy of France in the War of Austrian Succession." He completed his PhD in history at Harvard University in 1912, where he was the second African American (after W. E. B. Du Bois) to earn a doctorate. His doctoral dissertation, The Disruption of Virginia, was based on research he did at the Library of Congress while teaching high school in Washington, D. C. During his research, Woodson came into conflict with his supervisors, causing professor of history, Frederick Jackson Turner, to intervene on Woodson's behalf. Woodson's dissertation advisor was Albert Bushnell Hart, who had also been the advisor for Du Bois, with Edward Channing and Charles Haskins also on the committee. After earning his doctoral degree, he continued teaching in public schools–no university was willing to hire him–ultimately becoming the principal of the all Black Armstrong Manual Training School in Washington D. C. He later joined the faculty at Howard University as a professor, and served there as Dean of the College of Arts and Sciences. Woodson became convinced he had no future in the white dominated historical profession, and to work as a Black historian would require creating an institutional structure that would make it possible for Black scholars to study history. Woodson's purpose was "to treat the records scientifically and to publish the findings of the world" in order to avoid "the awful fate of becoming a negligible factor in the thought of the world." His stays at the Wabash Avenue YMCA in Chicago and in the surrounding Bronzeville neighborhood, including 1915's Lincoln Jubilee, inspired him to create the ASLNH (now the Association for the Study of African American Life and History). Another inspiration was John Wesley Cromwell's 1914 book, The Negro in American History: Men and Women Eminent in the Evolution of the American of African Descent. Woodson believed that education and increasing social and professional contacts among Black and white people could reduce racism, and he promoted the organized study of African American history partly for that purpose. He would later promote the first Negro History Week in Washington, D. C., in 1926, forerunner of Black History Month. The Association ran conferences, published The Journal of Negro History, and "particularly targeted those responsible for the education of black children." In January 1916, Woodson began publication of the scholarly Journal of Negro History. It has never missed an issue, despite the Great Depression, loss of support from foundations, and two World Wars. In 2002, it was renamed the Journal of African American History and continues to be published by the Association for the Study of African American Life and History (ASALH). Woodson published The Education of the Negro Prior to 1861. His other books followed: A Century of Negro Migration (1918) and The History of the Negro Church (1927). His work The Negro in Our History has been reprinted in numerous editions and was revised by Charles H. Wesley after Woodson's death in 1950. Woodson described the purpose of the ASNLH as the "scientific study" of the "neglected aspects of Negro life and history" by training a new generation of Black people in historical research and methodology. Believing that history belonged to everybody, not just the historians, Woodson sought to engage Black civic leaders, high school teachers, clergymen, women's groups and fraternal associations in his project to improve the understanding of African American history. By 1922, Woodson's experience of academic politics and intrigue had left him so disenchanted with university life that he vowed never to work in academia again.

Қаралар тарихының айы

Вудсон өмірінің қалған бөлігін тарихи зерттеулерге арнады. Ол афроамерикалықтардың тарихын сақтау үшін жұмыс істеді және мыңдаған артефакт пен басылымдардан тұратын жинақ құрды. Ол афроамерикалықтардың еңбегі «тарих оқулықтарын жазғандар мен оларды қолданатын мұғалімдер тарапынан елеусіз қалдырылған, назарына алынбаған және тіпті жасырылған» деп атап өтті. Ол нәсілдік преюдицияның «дәстүрдің логикалық салдары, негрлер адамзат прогресіне ешқандай үлес қоспаған деген тұжырымды қалыптастырған толыққанды оқытудың сөзсіз нәтижесі» екеніне келді. 1920 жылдар қаралардың өзін-өзі тану сезімінің арту дәуірі болды, ол Харлем Ренессансы және өте харизматикалық ямайкалық иммигрант Маркус Гарви басқарған Батыс Негрлерді Жақсарту қауымдастығы сияқты әртүрлі қозғалыстарда көрініс тапты. Вудсонның тек қара нәсілді тарихшылар ғана қара нәсілді тарихты толық түсіне алады деген пікірі 1960-1970 жылдары американдық тарихшылар қауымдастығын дүр сілкіндірген қызу пікірталастарды болжады, онда жас буын қара нәсілді тарихшылар тек қаралардың ғана қара тарихын жазуға құқылы екенін мәлімдеді. Осы талаптарға қарамастан, қаржыландыру қажеттілігі Вудсонның бірнеше ақ филантроптарын, мысалы, Джулиус Розенвальд, Джордж Фостер Пибоди және Джеймс Х. Диллардты Негрлер өмірі мен тарихын зерттеу қауымдастығының кеңесіне сайлауға ықпал етті. 1926 жылы Вудсон «Негр тарихы апталығын» жариялауды бастады, ол ақпан айының екінші аптасына белгіленді, бұл Авраам Линкольн мен Фредерик Дугластың туған күндерін атап өтумен сәйкес келді. Вудсон Негр тарихы апталығының мақсаты туралы былай деп жазды: «Бұл Негр тарихы апталығы емес, тарих апталығы. Біз Негр тарихын емес, тарихтағы Негрлерді атап өтуіміз керек. Бізге белгілі бір ұлттардың немесе нәсілдердің тарихы емес, ұлттық көзқарас, нәсілдік жеккөрушілік және діни фанатизмнен ада болған әлем тарихы қажет». Негр тарихы апталығы идеясы кең тарады және оны құрметтеу үшін парадтар, таңғы ас, баяндамалар, лекциялар, поэзия оқулары, банкеттер мен көрмелер жиі өткізілді. Кент штаты университетінің қара студенттері мен қара оқытушылары бұл идеяны 1970 жылдың 1 ақпанынан бастап бір айға дейін кеңейтті. 1976 жылдан бері АҚШ-тың барлық президенттері ақпан айын қара тарихы айы деп жариялап келеді.

Woodson devoted the rest of his life to historical research. He worked to preserve the history of African Americans and accumulated a collection of thousands of artifacts and publications. He noted that African American contributions "were overlooked, ignored, and even suppressed by the writers of history textbooks and the teachers who use them." Race prejudice, he concluded, "is merely the logical result of tradition, the inevitable outcome of thorough instruction to the effect that the Negro has never contributed anything to the progress of mankind." The 1920s were a time of rising Black self consciousness expressed variously in movements such as the Harlem Renaissance and the Universal Negro Improvement Association led by an extremely charismatic Jamaican immigrant Marcus Garvey. Woodson's claim that only Black historians could really understand Black history anticipated the fierce debates that rocked the American historical profession in the 1960s–1970s when a younger generation of Black historians asserted that only Black people were qualified to write about Black history. Despite these claims, the need for funding ensured that Woodson had several white philanthropists such as Julius Rosenwald, George Foster Peabody, and James H. Dillard elected to the board of the Association for the Study of Negro Life and History. In 1926, Woodson pioneered the celebration of "Negro History Week," designated for the second week in February, to coincide with marking the birthdays of Abraham Lincoln and Frederick Douglass. Woodson wrote of the purpose of Negro History Week as: It is not so much a Negro History Week as it is a History Week. We should emphasise not Negro History, but the Negro in History. What we need is not a history of selected races or nations, but the history of the world void of national bias, race hatred and religious prejudice. The idea of a Negro History Week was a popular one, and to honor Negro History Week parades, breakfasts, speeches, lectures, poetry readings, banquets, and exhibits were commonly held. The Black United Students and Black educators at Kent State University expanded this idea to include an entire month beginning on February 1, 1970. Since 1976, every US president has designated February as Black History Month.

Кәсіпорындар

Вудсон өзіне сенуге және нәсілдік құрметке сенді, бұл құндылықтарды Нью-Йоркте жұмыс істеген ямайкалық белсенді Маркус Гарвимен бөлісті. Вудсон Гарвидің "Негр әлемі" апталығының тұрақты авторы болды. Гарви афроамерикандықтар сегрегацияны қабылдауы керек деп санады, себебі ол нәсілдік қатынастардың әрқашан шиеленісті болып қалатынын айтты, ал оның басты мақсаты – "Африкаға қайту" жоспары еді, өйткені ол барлық афроамерикандықтар Африкаға көшіп кетуі керек деп есептеді. Вудсон Гарвимен жол айырды, ол Гарвидің Ұлттық негрлерді жақсарту қауымдастығы мен Ку-клукс-клан басшыларымен кездесіп, олардың "Африкаға қайту" жоспарын іске асыру үшін қалай ынтымақтаса алатынын талқылағанын білгеннен кейін. Вудсонның саяси белсенділігі оны 1920-1940 жылдар аралығында көптеген афроамерикандық зиялылар мен белсенділердің орталығына қойды. Ол В.Э.Б. Дюбуа, Джон Э. Брюс, Артуро Альфонсо Шомбург, Хьюберт Х. Харрисон және Т. Томас Фортун сияқты адамдармен хат алмасты. Қауымдастықтың кеңейтілген міндеттеріне қарамастан, Вудсон "Негр шіркеуінің тарихы" (1922), "Негрдің бұрыс тәрбиесі" (1933) және көптеген оқырмандарға тараған басқа да академиялық еңбектер жаза алды. Вудсон даулы мәселелерден қашқан жоқ және пікірталасқа үлес қосу үшін "Black World" беттерін пайдаланды. Бір мәселе Батыс Үндістан мен афроамерикандықтардың қарым-қатынасына қатысты. Ол "Батыс Үндістан негрілері еркіндікте" деген қорытынды жасады және Батыс Үндістан қоғамдарының адамдарды шынайы тәрбиелеу және азат ету үшін қажетті уақыт пен ресурстарды тиімді жұмсауда табысқа жеткенін атап өтті. Вудсон Батыс Үндістандықтардың қара тарихы мен мәдениетіне қатысты материалдарды мектеп бағдарламаларына енгізуге жасаған күш-жігерін мақұлдады. Вудсонды кейбір замандастары этникалық мәдениет пен нәсілге қатысты тарихтың жеке санатты анықтауға жасаған талабы үшін сыртқа ығыстырды. Ол кездегі педагогтар афроамерикандық тарихты жалпы американдық тарихтан бөлек оқыту немесе түсінудің дұрыс емес екенін ойлады. Бұл педагогтардың пікірінше, "негрлер" қараңғы терілі, бірақ басқа американдықтардан ешқандай айырмасы жоқ. Сондықтан Вудсонның қара мәдениеті мен тарихын мекемелердің, тіпті тарихи афроамерикандық колледждердің бағдарламаларына енгізуге жасаған тырысқандары көбінесе сәтсіз аяқталды.

Woodson believed in self reliance and racial respect, values he shared with Marcus Garvey, a Jamaican activist who worked in New York. Woodson became a regular columnist for Garvey's weekly Negro World. Garvey believed Afro Americans should embrace segregation, as he contended that race relations were and always would be antagonistic, and his ultimate objective was a "Back to Africa" plan as he believed all Afro Americans should move to Africa. Woodson broke with Garvey when he learned that Garvey was meeting with the leaders of the Ku Klux Klan to discuss how the Universal Negro Improvement Association and the Klan could work together to achieve his "Back to Africa" plans. Woodson's political activism placed him at the center of a circle of many Black intellectuals and activists from the 1920s to the 1940s. He corresponded with W. E. B. Du Bois, John E. Bruce, Arturo Alfonso Schomburg, Hubert H. Harrison, and T. Thomas Fortune, among others. Even with the extended duties of the Association, Woodson was able to write academic works such as The History of the Negro Church (1922), The Mis Education of the Negro (1933), and others which continue to have wide readership. Woodson did not shy away from controversial subjects, and used the pages of Black World to contribute to debates. One issue related to West Indian/African American relations. He summarized that "the West Indian Negro is free," and observed that West Indian societies had been more successful at properly dedicating the necessary amounts of time and resources needed to educate and emancipate people genuinely. Woodson approved of efforts by West Indians to include materials related to Black history and culture into their school curricula. Woodson was ostracized by some of his contemporaries because of his insistence on defining a category of history related to ethnic culture and race. At the time, these educators felt that it was wrong to teach or understand African American history as separate from more general American history. According to these educators, "Negroes" were simply Americans, darker skinned, but with no history apart from that of any other. Thus Woodson's efforts to get Black culture and history into the curricula of institutions, even historically Black colleges, were often unsuccessful.

Христиан шіркеулерін сынға алу

Вудсон христиан шіркеулерін мүмкіндіктері шектеулі болғаны және сегрегацияны қажет еткені үшін сынады. 1933 жылы ол "Негрлердің бұрыс тәрбиесі" еңбегінде: "Осы негрлер барып жиналған ритуалдық шіркеулер халықтың көп бөлігіне тиісті әсер етпейді және нәсілдік даму үшін ешқандай перспектива көрсетпейді. Мұндай мекемелер негрлерге тек шектеулі мүмкіндіктер ұсынатын, кейде оларды Құдайдың ғибадатханасының сыртындағы жұртшылық ауласында бөліп ұстау шартымен басқарылады" деп жазды.

Өлім және мұра

Вудсон 1950 жылғы 3 сәуірде 74 жасында Вашингтон қаласының Шоу ауданындағы үйінде жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды. Ол Мэриленд штатының Суитленд қаласындағы Линкольн ескерткіш зиратында жерленген. Мекемелер жыл сайын афроамерикандық тарихқа назар аудару үшін бөліп беретін уақыт – Вудсонның ең айқын мұрасы. Оның американдық және әлемдік тарихындағы қара нәсілділерді тануды одан әрі дамытуға деген құлшынысы көптеген ғалымдарға шабыт берді. Вудсон өмірінің соңына дейін жұмысына толыққанды берілді. Көптеген адамдар оны көреген және түсіне білетін тұлға ретінде қарастырады. Вудсон білімді адамдардың санатында болғанымен, элиталық білім беру ошақтарына ерекше құрмет көрсетпеді. Ол құрған қауымдастық және журнал әлі де жұмыс істеп келеді, және екеуі де зиялылық құрметіне ие. Вудсонның басқа да маңызды іс-әрекеттеріне 1920 жылы Вашингтонда «The Associated Publishers» баспасын құру кірді. Бұл қара нәсілділерге қатысты кітаптарды шығаруға мүмкіндік берді, олар нарықтың қалған бөлігінде қолдау таппауы мүмкін еді. Ол 1926 жылы «Негр тарихы апталығын» (қазір «Қара тарих айы» деп белгілі) құрды. Ол бастауыш және орта мектеп мұғалімдері үшін дайындалған және 1937 жылдан бері үздіксіз жарық көріп келе жатқан «Негр тарихы бюллетені» журналын жасады. Вудсон сонымен қатар қауымдастықтың афроамерикандық тарих бойынша зерттеулерге бағыт беруіне және қаржылық қолдау көрсетуіне ықпал етті. Ол қара нәсілділер туралы көптеген мақалалар, монографиялар мен кітаптар жазды. «Біздің тарихымыздағы негрлер» кітабы 1966 жылы 11-ші басылымына жетті, одан 90 000-нан астам дана сатылды. Дороти Портер Уэсли еске алды: «Вудсон өзінің жарияланымдарын жинап, почтаға апарып, кешкі асын YMCA-да жейтін. Ол оның қонаққа шақыруын әзілмен қабылдап: «Жоқ, сен мені үйлендіруге тырысып жатырсың. Мен жұмысыма үйленгенмін», – дейтін». Вудсонның ең бағалы арманы – алты томдық «Encyclopedia Africana» энциклопедиясы өліміне дейін аяқталмады. 1998 жылы музыкант және этномузыколог Крейг Вудсон (бір кезде эксперименталды рок-тобы «The United States of America» мүшесі болған) Картер Г. Вудсонның отбасы мүшелерін құлдыққа тартқан ақ ата-бабаларының іс-әрекеттері үшін кешірім сұрау рәсімін ұйымдастырды. Татуласудан кейін отбасының екі тарапы да афроамерикандық және ақ отбасылар арасындағы нәсілдік келіспеушіліктерді емдеу мақсатында шығармашылық өнерді, әсіресе барабан ойнау мен әңгіме айтуды қолдана отырып, «Қара-Ақ отбасылардың татуласуы» (BWFR) хаттамасын жасады.

Woodson died suddenly from a heart attack in the office within his home in the Shaw, Washington, D. C., neighborhood on April 3, 1950, at the age of 74. He is buried at Lincoln Memorial Cemetery in Suitland, Maryland. The time that schools have set aside each year to focus on African American history is Woodson's most visible legacy. His determination to further the recognition of the Black race in American and world history, however, inspired countless other scholars. Woodson remained focused on his work throughout his life. Many see him as a man of vision and understanding. Although Woodson was among the ranks of the educated few, he did not feel particularly sentimental about elite educational institutions. The Association and journal that he started are still operating, and both have earned intellectual respect. Woodson's other far reaching activities included the founding in 1920 of The Associated Publishers in Washington, D. C. This enabled the publication of books concerning Black people that might not have been supported in the rest of the market. He founded Negro History Week in 1926 (now known as Black History Month). He created the Negro History Bulletin, developed for teachers in elementary and high school grades, and published continuously since 1937. Woodson also influenced the Association's direction and subsidizing of research in African American history. He wrote numerous articles, monographs, and books on Black people. The Negro in Our History reached its 11th edition in 1966, when it had sold more than 90,000 copies. Dorothy Porter Wesley recalled: "Woodson would wrap up his publications, take them to the post office and have dinner at the YMCA. He would teasingly decline her dinner invitations saying, 'No, you are trying to marry me off. I am married to my work.'" Woodson's most cherished ambition, a six volume Encyclopedia Africana, was incomplete at the time of his death. In 1998, musician and ethnomusicologist Craig Woodson (once of the experimental rock band The United States of America), arranged a ceremony to apologize for his white ancestors' involvement in the slavery that had oppressed members of Carter G. Woodson's family. Following the reconciliation, both sides of the family developed the Black White Families Reconciliation (BWFR) Protocol, using the creative arts, particularly drumming and storytelling, with the aim of healing racial divides within Black and white families who share a surname.

Құрметтер мен сыйлықтар

1926 жылы Вудсон Түсті адамдардың жетістіктерін арттыру жөніндегі ұлттық қауымдастықтың Спингарн медалімен марапатталды. Картер Г. Вудсон атындағы кітап сыйлығы 1974 жылы «АҚШ-тағы этникалық қатынастарды көрсететін және жас оқырмандарға арналған ең көрнекті әлеуметтік ғылымдар кітаптары үшін» тағайындалды. АҚШ пошта қызметі 1984 жылы Вудсонды құрметтеп 20 центтік марка шығарды. 1992 жылы Конгресс кітапханасында «Кедергілерді жеңіп өту: Картер Г. Вудсонның мұрасы» атты көрме ұйымдастырылды. Вудсон кітапханаға 18, 19 және 20 ғасырлардан қалған 5000 экспонаттан тұратын жеке жинағын сыйға берген. 1995 жылы Вудсонның ескерткіші Хантингтон қаласында, ол орта мектепке оқыған және сабақ берген жерге жақын орнатылды. Оның Вашингтондағы үйі сақталды және Картер Г. Вудсонның ұлттық тарихи орны деп жарияланды. 2002 жылы ғалым Молефи Кете Асанте Картер Г. Вудсонды 100 ең ұлы африкалық американдықтар тізіміне қосты. 2015 жылы Вудсонның қоладан құйылған мүсіні Вашингтондағы оның атымен аталған саябақта орнатылды. 2018 жылдың 1 ақпанында ол Google Doodle арқылы құрметке ие болды.

Калифорния

Картер Г. Вудсон бастауыш мектебі Лос-Анджелесте. Картер Г. Вудсон Фресно қаласындағы мемлекеттік жалпы білім беретін мектеп.

Флорида

Картер Г. Вудсон паркі, Оукленд-Паркте. Картер Г. Вудсон бастауыш мектебі Оукленд-Паркте орналасқан. Ол 1965 жылы Бровард округінің мемлекеттік мектептер жүйесі біріктірілгенде жабылды. Доктор Картер Г. Вудсон афроамерикалықтар музейі Сент-Петербургте. Джексонвиллдегі Картер Г. Вудсон бастауыш мектебі. Доктор Картер Г. Вудсон PK–8 басшылық академиясы, Тампа, Флорида штаты.

Грузия

Атлантадағы Картер Г. Вудсон бастауыш мектебі.

Иллинойс штаты

Чикаго қаласындағы Картер Г. Вудсон аймақтық кітапханасы. Чикаго қаласындағы Картер Г. Вудсон орта мектебі. Чикаго қаласындағы Малкольм Х колледжінің Картер Г. Вудсон кітапханасы.

Индиана штаты

Картер Г. Вудсон кітапханасы, Гэри қаласында.

Кентукки штаты

Лексингтондағы Картер Г. Вудсон академиясы. Береядағы Берея колледжінің Картер Г. Вудсон нәсілдер аралық білім беру орталығы.

Луизиана

Картер Г. Вудсон орта мектебі, Нью-Орлеан қаласында. Картер Г. Вудсон азаттық өнерлер ғимараты, Грамблинг мемлекеттік университетінде, 1915 жылы Грамблингте салынған. wd=Q105341678 Луизиана штатының Лаутелл қаласында орналасқан.

Мэриленд штаты

Картер Г. Вудсон бастауыш мектебі, Крисфилд қаласында. Картер Г.

Миннесота штаты

Миннеаполис қаласындағы студенттік қабілеттілікті дамыту институты Вудсон.

Нью-Йорк

Бруклиндегі Картер Г. Вудсон атындағы 23-ші мектеп. Картер Г. Вудсон атындағы Бруклиндегі балалар саябағы.

Солтүстік Каролина

Уинстон-Салемдегі Картер Г. Вудсон харталық мектебі.

Техас

Хьюстон қаласындағы Вудсон мектебі (K–8). Одесса қаласындағы Картер Г. Вудсон паркі.

Вирджиния

Вирджиния университетінің Шарлоттсвиллдегі афроамерикандық және африкалық зерттеулер институты, Картер Г. Вудсон атындағы. Оның туған қаласы Жаңа Кантон қаласындағы С. Г. Вудсон жолы. 2012 жылы салынған Бэкингем округіндегі Картер Г. Вудсон білім беру кешені. Вирджиния мемлекеттік университетіндегі Картер Г. Вудсон даңғылы, Эттрик.
Картер Г. Вудсон атындағы жоғары мектеп, Вирджиния штатының Фэрфакс қаласындағы Уилберт Такер Вудсон жоғары мектебінің жаңа атауы, 2024–2025 оқу жылынан бастап күшіне енеді.
Картер Г. Вудсон атындағы орта мектеп, Вирджиния штатының Хопвелл қаласында.

Вашингтон, округ.

Картер Г. Вудсон атындағы орта мектеп оның құрметіне аталды. Қазіргі уақытта онда Friendship Collegiate Academy Public Charter School мектебі орналасқан. Картер Г. Вудсон мемориалдық паркі 9-шы көше, Q көшесі және Род-Айленд даңғылының арасында, Солтүстік-Батыс (NW) бөлігінде орналасқан. Паркте тарихшының қоладан құйылған мүсіні, авторы Реймонд Каски, орналасқан. Картер Г. Вудсонның үйі, Ұлттық тарихи ескерткіш, Вашингтон қаласы, DC, 1538 9th St., NW мекенжайында орналасқан.

Батыс Вирджиния

Картер Г. Вудсон атындағы кіші орта мектеп (1954 жылы біріктірілгеннен кейін МакКинли кіші орта мектебі деп аталды), 1932 жылы Сент-Олбанс қаласында салынған. Картер Г. Вудсон даңғылы (сонымен қатар 9-шы авеню деп те аталады), Батыс Вирджиния штатының Хантингтон қаласында орналасқан. Ерекше айта кетерлігі, Вудсонның білім алған мектебі – Дуглас орта мектебі, Картер Г. Вудсон даңғылы мен 10-шы авенюдің арасында, 1500-ші блокта жайласқан. Хантингтондағы Картер Г. Вудсон ескерткішінде, бұрынғы Дуглас орта мектебінің орнына қарап тұрған педагогтың Хал Грир бульвары бойындағы мүсіні орнатылған.

Негізгі дереккөздер

Миллер, М. Сэмми және Картер Г. Вудсон. "Негро тарихы журналының 1916–1976 жылдардағы алпысыншы жылдығы: Доктор Картер Г. Вудсонның Мэри Черч Террелл ханымға жазған хаттары". Негро тарихы журналы 61.1 (1976): 1–6 онлайн.

Вудсон туралы қосымша ақпарат

"Др. Картер Годвин Вудсон және Африка тарихын еске алу"
"Конгресс кітапханасы көшпелі көрмелер бағдарламасын іске қосты", Конгресс кітапханасы, 1993 жылғы 18 маусым. "Конгресс кітапханасының көшпелі көрмесі афроамерикандық тарихтың негізін қалаушы К.Г. Вудсонның еңбегін зерттейді", Конгресс кітапханасы, 7 қазан, 1993 жыл.
Картер Г. Вудсонның балауыз мүсіні Ұлттық афроамерикандық балауыз мүсіндер мұражайында.