Кіріспе
Б.з.д. VI ғасырдағы грек лирикалық ақыны, гастропод туысы Ibycus (/ɪ//b//ɪ//k//ə//s/; wikt:Ἴβυκος (Ἴβυκος));) – ежелгі грек лирикалық ақыны, Магна Грециядағы Региум қаласының азаматы, тиран Поликраттың билігі кезінде Самоста белсенді болған және эллиндік Александрия ғалымдарының тоғыз лирикалық ақынның канондық тізіміне енген. Ол көбінесе антикалық педерастикалық өлеңдерімен есімдері сақталған, бірақ сонымен қатар Стесихор үлгісімен мифологиялық тақырыптарда лирикалық повестемелер жазған. Оның еңбектері бүгінде ежелгі ғалымдардың келтірген цитаталары немесе Египеттегі археологиялық қазбалардан табылған папирустардың фрагменттері түрінде ғана сақталған. Ежелгі Грекияның көптеген басқа да көрнекті ақындары сияқты, Ибюк өзінің поэзиясымен ғана емес, сонымен қатар өміріндегі оқиғалармен де танымал болды – куәліктерді түсіндіру қиын, және бізге аса көп өмірбаяндық фактілер белгілі емес. Суданың хронологиясы «шатасқан» деп есептеледі, себебі ол Ибюксті Поликраттың сарайында өркендеген тағы бір ақын Анакреоннан бір буынға ертерек көрсетеді, және ол Геродоттан біз білетін Сами тираны туралы мәліметтерге сәйкес келмейді. Евсевий ақынның атаққа алғашқы қадамының («танылды») шамамен б.з.д. 542 және 537 жылдар аралығында болғанын жазған, бұл Поликраттың билік ету кезеңімен жақсы сәйкес келеді. Суданың есебі папирус фрагментімен (P. Oxy.1790) расталатын сияқты, әдетте Ибюкке жататын, жас Поликратты даңқтап тұрған, бірақ бұл Самостың Поликраты емес, оның ұлы болуы мүмкін, оны Гимерий Родостың губернаторы Поликрат ретінде басқа контексте атап өткен. Суданың Ибюк аталарының тізімі де мәселелер тудырады: VI ғасырдың басында тарихшылар болған жоқ, ал Сердас комедиялық сахнаның туындысы сияқты көрінеді (оның төмен байланыстары бар). Пифий атты Пифагорлық заң шығарушы Региумда болған, бірақ бұл үміткер үшін 6 ғасырдың басы да ертерек. Ибюк өзінің Пифагоршыл екенін көрсетпейді, тек бір өлеңінде ол таңғы жұлдызды кешкі жұлдызбен теңестіреді, бұл теңдікті алғаш Пифагор танымал еткен. Ибюк тарихи фракиялық немесе трако-дакиялық бард Орфейдің алғашқы куәсі болды, ол Орфикалық әндердің авторы деп саналады; ("Орфейге арналған ең ерте әдеби сілтеме – б.з.д. VI ғасырлық лирикалық ақын Ибюкстің ("onomaklyton Orphēn" – "атағымен белгілі Орфей") фрагменті"). Оның аты құлдықтан шығуын білдіруі мүмкін. Самос қаласында трако-дакиялықтардың құлдыққа алынуы, атап айтқанда, басқа да осындай тұлғаның тарихымен расталады: атап айтқанда, X/Зальмоксис, бір кездегі Элевсинің иерофанты Пифагордың (сонымен қатар Самостың) үйінде фрако-дакиялық құл болған. X/Зальмоксис Пифагорлықтардың ең әйгілі ұстазымен қандай да бір шәкірттікке жеткен сияқты, содан кейін бостандыққа шығып, Платон арқылы «дене мен жанды (психе)» емдеудегі ұлы емші ретінде беделге ие болды (Zalmoxis#"Геталардың діні"). Платон дене мен жанды (психе) емдеудің тұтас тәсілін айтады, Орфей сияқты, жақын маңдағы Лесбос аралында, Ионияның солтүстік көршілері – эолиялықтар аймағында үңгірдегі оракулмен аяқталды. Музыканы құмарлықты басу үшін қолдану Пифагордың өмірінен алынған анекдоттан туындаған Пифагордың емдеуі болды, ол бір жақсы әйелдің үйіне кіруге тырысқан мас жігіттермен кездескенде, ұзын спонделермен салтанатты ән шырқады және жігіттердің «ашулы еріксіздігі» басылды. Суданың ақынның өлімі туралы ерекше есебі Плутарх пен Сидондық Антипатр сияқты басқа да көздерде кездеседі, кейінірек ол Фридрих Шиллерге «Ибюкстің құздары» деп аталатын баллада жазуға шабыт берді, бірақ аңыз ақынның атына және грек тіліндегі құс сөзіне (ἶβυξ немесе ibyx) ойнаудан туындаған болуы мүмкін, тіпті ол бастапқыда басқа біреу туралы айтылған болуы мүмкін. Диогениан Ибюкке байланысты тағы бір мақалды жазды: «Ибюкстен де ескірген» немесе «Ибюкстен де ақымақ». Бұл мақал, көрінеу, Ибюкстің поэзиялық мансабын жалғастыру үшін Региумның тираны болу мүмкіндігін ақымақтықпен немесе абыроймен бас тартқаны туралы анекдотқа негізделген (бір заманауи ғалым оның поэзиясынан Ибюк жоғары биліктің азғыруынан аулақ болу үшін жеткілікті дана болғанын айтады, мысал ретінде Платонның оның лирикасының бірінен келтірген цитатасын келтіреді: «Мен құдайлар алдындағы кейбір күнә үшін алмасу үшін адамдардан құрмет алуым мүмкін деп қорқамын»). Ибюк Батыстағы қызметі туралы басқа мәлімет жоқ, тек Гимерийдің айтуынша, ол Катания мен Гимера арасында саяхаттап бара жатып күймеден құлап, қолын қатты жарақаттағандықтан, «біршама уақытқа» лирада ойнаудан бас тартқан. Кейбір қазіргі ғалымдар сақталған поэзиядан Ибюк Самостың бағытына сапар шегуден бұрын Сикионда уақыт өткізгенін дәлелдеді. Мифологиялық сілтемелер Сикион туралы жергілікті білімді көрсетеді және қаланың Аргос пен Афинаға қарсы Спартамен одағына нұсқауы мүмкін. Оның Спарта әйелдерін «сандығын көрсетіп тұрған» деп бейнелеуі (Плутархтың ондағы әйелдердің моральдық жағдайының нашарлығын дәлелдеу үшін келтірген цитатасы) оның Спартада да өлеңдер жазғанын көрсетеді. Ол Поликраттың өлімінен кейін Анакреонмен бірге Самосты тастап кеткен болуы мүмкін, және Палатин антологиясында Региумды оның соңғы бейіті ретінде мақтайтын анонимді өлең бар, ол қарағайдың астындағы, қамыс және ақ құрақпен жабылған қабірді сипаттайды.
the gastropod genus
Ibycus ('/ɪ//b//ɪ//k//ə//s/; wikt:Ἴβυκος (Ἴβυκος]]); ) was an Ancient Greek lyric poet, a citizen of Rhegium in Magna Graecia, probably active at Samos during the reign of the tyrant Polycrates and numbered by the scholars of Hellenistic Alexandria in the canonical list of nine lyric poets. He was mainly remembered in antiquity for pederastic verses, but he also composed lyrical narratives on mythological themes in the manner of Stesichorus. His work survives today only as quotations by ancient scholars or recorded on fragments of papyrus recovered from archaeological sites in Egypt, yet his extant verses include what are considered some of the finest examples of Greek poetry. As is the case with many other major poets of ancient Greece, Ibycus became famous not just for his poetry but also for events in his life, largely the stuff of legend: the testimonia are difficult to interpret and very few biographical facts are actually known. Suda's chronology has been dismissed as "muddled" since it makes Ibycus about a generation older than Anacreon, another poet known to have flourished at the court of Polycrates, and it is inconsistent with what we know of the Samian tyrant from Herodotus. Eusebius recorded the poet's first experience of fame ("agnoscitur") somewhere between 542 and 537 BC and this better fits the period of Polycrates' reign. Suda's account seems to be corroborated by a papyrus fragment (P. Oxy.1790), usually ascribed to Ibycus, glorifying a youthful Polycrates, but this was unlikely to have been the Polycrates of Samos and might instead have been his son, mentioned in a different context by Himerius as Polycrates, governor of Rhodes. Suda's list of fathers of Ibycus also presents problems: there were no historians in the early 6th century and Cerdas looks like an invention of the comic stage (it has low associations). There was a Pythagorean lawgiver of Rhegium known as Phytius, but the early 6th century is too early for this candidate also. Ibycus gives no indication of being a Pythagorean himself, except in one poem he identifies the Morning Star with the Evening Star, an identity first popularized by Pythagoras. Ibycus provided the first attestation of an historical Thracian or Thraco Dacian bard Orpheus, purported composer of the Orphic Hymns; ("The earliest literary reference to Orpheus is a two word fragment of the 6th century BC lyric poet Ibycus of Samos: onomaklyton Orphēn ('Orpheus famous of name'). "), whose name might indicate an origin in slavery {Orpheus#Etymology}. Not incidentally, enslavenemnt of Thraco Dacians in Samos, in particular, is also (dimly) attested by the history of another such personnage who rose to prominence among the pre Hellenistic Greeks: namely, X/Zalmoxis, reputedly a Thraco Dacian slave in the household of reputed one time Hierophant of Eleusis, Pythagoras (also of Samos). X/Zalmoxis apparently achieved some form of apprenticeship with that most famous practitioner of Pythagoreanism, and evidently goes on to earn his freedom as well as a reputation as a great healer of 'body and soul (psyche),' via Plato (see Zalmoxis#"Religion of the Getae") Plato attributes an holistic approach to healing body and soul (psyche) in the latter case, not unlike Orpheus who ended up with a cave based oracle in nearby Lesbos island, in the region of Ionia's northern neighbors, the Aeolians. Notably, Using music to relieve lustful urges was a Pythagorean remedy stemming from an anecdote from the life of Pythagoras claiming that, when he encountered some drunken youths trying to break into the home of a virtuous woman, he sang a solemn tune with long spondees and the boys' "raging willfulness" was quelled. Suda's extraordinary account of the poet's death is found in other sources, such as Plutarch and Antipater of Sidon and later it inspired Friedrich Schiller to write a ballad called "The Cranes of Ibycus" yet the legend might be derived merely from a play upon the poet's name and the Greek word for the bird ἶβυξ or ibyx—it might even have been told of somebody else originally. Another proverb associated with Ibycus was recorded by Diogenianus: "more antiquated than Ibycus" or "more silly than Ibycus". The proverb was apparently based on an anecdote about Ibycus stupidly or nobly turning down an opportunity to become tyrant of Rhegium in order to pursue a poetic career instead (one modern scholar however infers from his poetry that Ibycus was in fact wise enough to avoid the lure of supreme power, citing as an example Plato's quotation from one of his lyrics: "I am afraid it may be in exchange for some sin before the gods that I get honour from men"). There is no other information about Ibycus' activities in the West, apart from an account by Himerius, that he fell from his chariot while travelling between Catana and Himera and injured his hand badly enough to give up playing the lyre "for some considerable time." Some modern scholars have found in the surviving poetry evidence that Ibycus might have spent time at Sicyon before journeying to Samos—mythological references indicate local knowledge of Sicyon and could even point to the town's alliance with Sparta against Argos and Athens. His depiction of the women of Sparta as "thigh showing" (quoted by Plutarch as proof of lax morals among the women there) is vivid enough to suggest that he might have composed some verses in Sparta also. It is possible that he left Samos at the same time as Anacreon, on the death of Polycrates, and there is an anonymous poem in the Palatine Anthology celebrating Rhegium as his final resting place, describing a tomb located under an elm, covered in ivy and white reeds.
Қабылдау
Аполлоний Родийдің "Аргонавтика" атты еңбегінің төртінші кітабында Гера құдайы Ахиллдің Медеямен Елисей даласында үйленуге тағдырланғанын айтады (Аргонавтика 4.811–15). Осы үзіндіге қатысты бір ғалым бұл әңгімені алғаш Ибик айтқанын, оны Симонид Кеостық та қайталағанын мәлімдейді. Тағы бір школийде Аргонавтиканың ғашық Зевстің Ганимедті ұрлап әкеткені туралы баяны (Аргонавтика 3.114–17) Ибиктің нұсқасына негізделгендігі айтылады (Гомердің бұрынғы баянында Зевс жас жігітті шарап құюшы ретінде ұрлаған: Илиада 20.234), сондай-ақ Ибик Титонды Таң (Эос) ұрлап әкеткенін де сипаттаған. Аполлоний Родий Эросты Афродитаның баласы ретінде көрсеткен (Аргонавтика 3.25–6), және осы үзіндіге де тиісті школий бар, онда Сапфо Эросты Жер мен Аспанның ұлы деп, Симонид Афродита мен Арес ұлы деп, ал Ибик оны …ұлы деп атаған. Бұл бөлім жоғалып кеткен, бірақ ол Эросты Афродита мен Гефест ұлы деп атаған деген болжам бар. Парменид Ибиктің шығармаларының жанкүйері болған сияқты, себебі ол оны Платонның сол аттас диалогында келтіреді. Фридрих Шиллер 1797 жылы "Ибиктің Лебідері" атты балладасын ақынның өлімі туралы суреттеуге негіздеген.
Parmenides seems to have been a fan of Ibycus' work as he cites him in the Plato dialogue of the same name. Friedrich Schiller based his 1797 ballad Die Kraniche des Ibykus (The Cranes Of Ibycus) on the rendition of the poet‘s murder.