Кіріспе
Британдық суретші, иллюстратор, автор және баспагер, сондай-ақ австралиялық регбиші Чарльз де Соузи Рикетс (2 қазан 1866 – 7 қазан 1931) – кітап дизайны мен типография саласындағы жұмыстарымен, сонымен қатар пьесалар мен операларға арналған костюмдер мен декорациялар жасауымен танымал британдық суретші, иллюстратор, автор және баспагер. Рикетс Женевада ағылшын әкесі мен француз анасының отбасында дүниеге келді және негізінен Францияда өсті. 1882 жылы ол Лондон қаласында ағашқа ою өнерін үйренуге кірісті, сол жерде Чарльз Шаннонмен танысты, ол оның өмір бойындағы серігі және көркемдік әріптесіне айналды. Рикетс алғаш рет кітап өндірісінде өзінің таңбасын қалдырды, бірінші кезекте иллюстратор ретінде, содан кейін сол кездегі жетекші жеке баспаханалардың бірі – Vale Press (1896–1904) баспаханасын құрған және оны дамытқан адам ретінде. Ол үшін ол шрифттер мен иллюстрацияларды жасады. Баспаханада болған өрт апатты жағдайға алып келді және баспахана жабылды, ал Рикетс келесі екі онжылдық бойында көбірек сурет салу мен мүсін жасауға бет бұрды. 1906 жылы ол театр декораторы ретінде де мансабын бастады, алдымен өзінің досы Оскар Уайльдтың шығармалары үшін, кейіннен Эсхил, Гюго фон Хофмансталь, Уильям Шекспир, Бернард Шоу және В.Б. Йейтс сияқты жазушылардың пьесалары үшін. Оның ең ұзақ сақталған театр дизайндары, 50 жылдан астам уақыт бойы қолданылып келген, Гилберт пен Салливанның «Микадо» операсына арналған. Шаннонмен бірге Рикетс суреттердің, салынған суреттердің және мүсіндердің мол жинағын құрды. Ол өнерді білуші адам ретінде танымал болды және 1915 жылы Ұлттық галерея директорының қызметін ұсынылғаннан бас тартты. Кейін ол бұл шешіміне өкінді, бірақ 1924 жылдан бастап өліміне дейін Канаданың Ұлттық галереясының кеңесшісі болды. Ол өнер сыншылығына арналған үш кітап, екі томдық әңгімелер жинағы және Уайльд туралы естеліктерді жазды. Оның хаттары мен күнделіктерінен таңдамалар оның өлімінен кейін жарияланды.
the Australian rules footballer
Charles de Sousy Ricketts (2 October 1866 – 7 October 1931) was a British artist, illustrator, author and printer, known for his work as a book designer and typographer and for his costume and scenery designs for plays and operas. Ricketts was born in Geneva to an English father and a French mother and brought up mainly in France. In 1882 he began studying wood engraving in London, where he met a fellow student, Charles Shannon, who became his lifelong companion and artistic collaborator. Ricketts first made his mark in book production, first as an illustrator, and then as the founder and driving force of the Vale Press (1896–1904), one of the leading private presses of the day, for which he designed the type and illustrations. A disastrous fire at the printers led to the closure of the press, and Ricketts turned increasingly to painting and sculpture over the following two decades. In 1906 he also began a career as a theatre designer, first for works by his friend Oscar Wilde and later for plays by writers including Aeschylus, Hugo von Hofmannsthal, William Shakespeare, Bernard Shaw, and W. B. Yeats. His most enduring theatre designs, which remained in use for more than 50 years, were for Gilbert and Sullivan's The Mikado. With Shannon, Ricketts built up a substantial collection of paintings, drawings and sculpture. He established a reputation as an art connoisseur, and in 1915 turned down the offer of the directorship of the National Gallery. He later regretted that decision, but served as adviser to the National Gallery of Canada from 1924 until his death. He wrote three books of art criticism, two volumes of short stories and a memoir of Wilde. Selections from his letters and diaries were posthumously published.
Алғашқы жылдар
Рикеттс Женевада, Шарль Роберт Рикеттс (1838–1883) және Хелен Корнели де Соусидің (1833 немесе 1834–1880) жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді, Хелен Луи де Соуси маркуысының қызы еді. Оның Бланш (1868–1903) есімді әпкесі болды. Әкесі Корольдік теңіз флотында бірінші лейтенант болып қызмет еткен, бірақ 25 жасында алған жарақатынан кейін қызметтен босатылды. Олар өнерге бейім отбасы болды: әкесі теңіз тақырыбындағы суреттерді салған әуесқой суретші, ал анасы музыкамен айналысты. Рикеттс балалық шағын Лозанна мен Лондонда, ал ересек жасөспірім шағын Булонь мен Амиенде өткізді. Тур қаласының жанындағы пансионда бір жыл оқығаннан басқа, оны гувернанттар тәрбиеледі. 1880 жылы Хелен Рикеттс қайтыс болды, ал күйеуі екі баласымен бірге Лондонға көшіп келді. Рикеттс сол кезде ағылшын тілінде еркін сөйлей алмады. "Таймс" газеті олардың қарым-қатынасын былай сипаттады:
"Вейл" баспасы
Кеннингтоннан оқуларын аяқтағаннан кейін, екі адам, өздерінің бірнеше құрбылары сияқты, Парижге барып, жұмыс істеуді ойлады. Олар өздері құрметтейтін суретші Пьер Пувис де Шаваннмен кеңеске келді, ол француз өнерінің қазіргі үрдістерін шамадан тыс натуралистік деп санайтын. Шеннон, үш жыл үлкен болғандықтан, Кройдон өнер мектебінде оқытушылық қызметке орналасты, ал Рикеттс коммерциялық және журналдық иллюстрациялардан ақша тапты. Олар 1889 жылдан 1897 жылға дейін бес нөмірін шығарған «The Dial» журналын жариялады, ол өнерге арналған еді. Олардың арасында Оскар Уайльд болды, ол үшін Рикеттс оның «Гранаттар үйі» (1891) және «Сфинкс» (1894) кітаптарына иллюстрациялар жасады, сондай-ақ Франсуа Клуэ стилінде Уайльдтың «Мырза У. Х.-тың портреті» атты әңгімесінің кейіпкерін суреттеді, ол кітаптың алқағына қойылды. А. Х. Макмурдоның және Уильям Морристің Келмскотт баспасының жұмысынан шабыттанған Рикеттс пен Шеннон кішкентай баспахана құрды, сыншы Эммануэль Купердің айтуынша, Рикеттс дизайн мен өндірісті толық бақылауға алды. Ол Люсьен Писсароға «Уильям Моррис жиһаз үшін не істеген болса, кітап үшін де солай істеуге» ниеттенгенін айтты. Купер Рикеттс баспахана үшін шрифттер, әріпбасы, шекаралар мен иллюстрацияларды жасағанын жазады, «ортағасырлық, Ренессанс және қазіргі заманғы бейнелерді үйлестіре отырып». Оның ағаштан ойылған иллюстрацияларында «көбінесе модерн стиліне тән иілген сызықтар мен андрогинды тұлғалар кездеседі». Рикеттс баспахананың жабылуын оның басылымдарының толық библиографиясын жариялау арқылы белгіледі. Содан кейін ол Майкл Филд (Кэтрин Харрис пен Эмма Купердің бірлескен псевдонимдері) және Гордон Ботмли сияқты достарына кейде кітаптар жасады. Деланидің пікірінше, Рикетттің мол білімі екі жақты әсер етті, өйткені оның бұрынғы суретшілерді жақсы білуі кейде оның өзінің суретші және мүсінші ретіндегі жұмысына кедерілді. Роденнің ықпалы Рикетттің жиырмаға жуық мүсінінде көрінеді, олардың ішінде Уайльдқа арналған ескерткіш – «Сыбырлау» бар. Делани Рикетттің қоладан жасалған туындыларында көбірек күш сезінеді, Орфей мен Эвридиканы (Тейт коллекциясы) және Паоло мен Франческаны (Фитцвильям мұражайы, Кембридж) олардың тақырыптарының керемет интерпретациялары ретінде атап көрсетеді. 1915 жылы Рикеттке Ұлттық галереяның директоры болу ұсынылды, бірақ галереяның суреттерін қалай көрсету керек дегендегі даулы көзқарастары болғандықтан ол бұл қызметтен бас тартты, кейін өкінді. 1929 жылы ол Корольдік көркемсурет комиссиясының мүшесі болып тағайындалды және 1924 жылдан 1931 жылға дейін Оттавадағы Канада Ұлттық галереясының өнер жөніндегі кеңесшісі болды. Оның театр декораторы ретіндегі мансабы 1906 жылдан 1931 жылға дейін созылды. Ол Уайльдтың пьесалары – «Саломе» және «Флоренциялық трагедия» – Ковент-Гардендегі Король залында жеке өндіріс ретінде қойылғанда жұмыс істей бастады, өйткені Уайльдтың діни драмасына қоғамдық өнер көрсетуге рұқсат берілмеді. Сол труппа үшін Рикеттс 1907 жылы Эсхилдің «Парсылар» пьесасын жасады, оның костюмдері мен декорациялары пьесадан гөрі жақсы бағаланды. 1900 жылдары Рикеттс коммерциялық театр үшін Лоренс Биньонның «Атиллясын» (Оскар Ашпен бірге Оның Ұлылық Театрында), Хофманстальдің «Электрасын» (Патрик Кэмпбелл ханыммен Жаңа театрда, 1908) және «Лир патшасын» (Норман МакКиннелмен бірге, Хеймаркетте, 1909) жобалады. 1910 жылдары ол Бернард Шоудың «Соннеттердің қараңғы ханым» (1910), Арнольд Беннетттің «Джудит» (1916) және Шоудың «Аннажанска, большевик императрицасы» (1918) пьесаларына декорация жасады. Лондоннан тыс жерде Рикеттс 1912 жылы Дублиндегі Абби театрында В. Б. Йейтс пен Дж. М. Синдждің пьесаларында жұмыс істеді және Джон Мейсфилдтің 1928 жылы Кентербери соборында сахналанған «Христос келуі» пьесасын жобалады. Оның соңғы театрлық жобалары Фердинанд Брукнердің «Англияның Елизаветасы» (Филлис Нилсон Терримен бірге Кембридж театрында, Лондон (1931) Рикеттс қайтыс болғаннан кейін Ұлттық өнер жинау қоры оның театр костюмдері мен декорацияларына арналған суреттер жинағын сатып алды және оларды Лондон мен бүкіл Ұлыбританиядағы галереяларда көрсетуді ұйымдастырды. Он екі сурет Корольдік академияның қысқы көрмесіне қойылды, ал қалған суреттерден сексен суреттің таңдауы Виктория және Альберт мұражайында көрсетілді. Деланидің айтуынша, қазіргі заманғы зерттеулер оларды «ағылшын тіліндегі өнер туралы ең әсерлі кітаптардың бірі» деп санайды. Жан Пол Реймонд псевдонимдерімен Рикетт қысқа әңгімелер жинағын жазды және жобалады, «Есіктен тыс» (1928) және «Жазылмаған тарихтар» (1933). Сол псевдониммен ол «Оскар Уайльдты еске алулар» (1932) атты жекелеген естеліктерді жазды, ол оның өлімінен кейін жарияланды; «The Observer» газеті оны Рикеттс кездескен ең керемет адамды «адал және сезімтал естелік» деп сипаттады. Рикеттс қайтыс болғаннан кейін Сесил Льюис суретшінің хаттары мен күнделіктерінен таңдамаларды өңдеді, олар 1939 жылы «Өзімнің портретім» деген атпен жарияланды. Шеннонның күтіміне ақша төлеу үшін Рикеттс олардың жинағының бір бөлігін сатты. Делани жағдайдың қиындығының, тым көп жұмыс істеудің салдары Рикетттің өліміне себеп болғанын жазады. Оның күлінің бір бөлігі Лондонның Ричмонд паркіне шашылды, ал қалғаны Италиядағы Маджоре көліндегі Аролода жерленді. Шеннон одан алты жыл артық өмір сүрді. 1991 жылы BBC Radio 3 бағдарламасы «Біздің арамызда» Льюис (сол кезде 90 жаста) естеліктерімен және Джон Гилгудты Рикеттс, ал Т. П. МакКеннаны Бернард Шоу рөлінде бейнеледі. Рикеттс Майкл МакЛеннанның 2003 жылғы «Соңғы романтиктер» пьесасында бейнеленген, ол Рикеттс, Шеннон және олардың шеңберінің, соның ішінде Уайльд пен Обри Бердслидің өміріне негіделген.
After Ricketts's death the National Art Collections Fund bought a collection of his drawings for theatrical costumes and scenery, and arranged for them to be exhibited at galleries in London and throughout Britain. Twelve of the drawings were shown in the Winter Exhibition of the Royal Academy, and a selection of eighty from the remainder of the drawings was shown at the Victoria and Albert Museum. Delaney comments that although superseded by modern scholarship, they remain "among the most evocative books on art in English". Under the pen name Jean Paul Raymond, Ricketts wrote and designed two collections of short stories, Beyond the Threshold (1928) and Unrecorded Histories (1933). Under the same pseudonym he wrote Recollections of Oscar Wilde (1932), a highly personal memoir, published after his death; it was described by The Observer as "a loyal and sensitive commemoration" of the man Ricketts regarded as the most remarkable he had met. After Ricketts's death Cecil Lewis edited selections from the artist's letters and diaries, which were published as Self Portrait in 1939. To pay for Shannon's care Ricketts sold some of their collection. Delaney writes that the strain of the situation, compounded by overwork, contributed to Ricketts's death. his ashes were partly scattered in Richmond Park, London, and the remainder buried at Arolo, Lake Maggiore, Italy. Shannon outlived him by six years. and a BBC Radio 3 programme, Between Ourselves (1991), with reminiscences by Lewis (by then a nonagenarian) and featuring John Gielgud as Ricketts and T. P. McKenna as Bernard Shaw. Ricketts is portrayed in Michael MacLennan's 2003 play Last Romantics, based on the life of Ricketts, Shannon and their circle, including Wilde and Aubrey Beardsley.