Кіріспе

Қытай Халық Республикасының мемлекеттік қызметі – Қытайдағы күнделікті басқару ісін жүзеге асыратын барлық деңгейдегі әкімшілік жүйесі. Мемлекеттік қызметке қатысушылар бәсекелі емтихан арқылы іріктеледі.

Мемлекеттік қызметшілер

2009 жылғы мәлімет бойынша, Қытайда шамамен 10 миллион мемлекеттік қызметкер бар, олар «Мемлекеттік қызмет туралы» заңға сәйкес басқарылады. Мемлекеттік қызметкерлердің көп бөлігі үкіметтік мекемелер мен ведомстволарда жұмыс істейді. Саяси партиялармен бәсекелес саяси жүйелерде саясаткерлер деп есептелетін мемлекеттік басшылар мен министрлер кабинетінің мүшелері де Қытайда мемлекеттік қызметке жатады. Мемлекеттік қызметкерлер міндетті түрде Қытай Коммунистік партиясының (ҚКП) мүшелері болуы керек емес, бірақ бөлім (аудан) деңгейінен жоғары лауазымдардағы мемлекеттік қызметкерлердің 95 пайызы ҚКП мүшелері. Ең жалпы айтқанда, Қытайдағы мемлекеттік қызметкерлер – Қытай үкіметін, партиясын, әскерін және ірі бизнес мекемелерін басқаратын және ұйымдастыратын кәсіби мамандар тобы, ҚКП кадрларының бір бөлігі. Нақтырақ айтқанда, бұл термин жоғары билікке ие мемлекеттік қызметкерлерді білдіреді; академик Юэн Юэн Ангтың сөзіне сүйенсек, олар «партиялық мемлекеттік иерархиядағы лауазымды шенеуніктердің элиталық тобын құрайды», бұл shiye renyuan (事业人员) немесе «shiye» қызметкерлерінен өзгеше, олар да мемлекеттік қызметкерлер болып есептеледі, бірақ гонгвуюан (государственный служащий) деп саналмайды. Мемлекеттік қызметтің анықтамасы көптеген батыс елдерінен ерекшеленеді. Мемлекеттік қызметкерлер – «үкіметтік органдарда жұмыс істейтін менеджерлер, әкімшілер және мамандар», оның ішінде Премьер-министр, мемлекеттік кеңесшілер, министрлер және провинциялық әкімдер сияқты басшылық лауазымдардағы тұлғалар. Бұл жұмысшылар мен басқа да кадрларды, мысалы, ауруханалар, университеттер немесе мемлекеттік кәсіпорындарда жұмыс істейтіндерді қамтымайды, тіпті олардың лауазымдары да мемлекеттік мекемелер арқылы басқарылса да. Сот жүйесі мемлекеттік қызметке тікелей қатыспаса да, мемлекеттік қызметтегідей кадрлық регламенттермен басқарылады.

Тарих

Қазіргі заманғы мемлекеттік қызметке ұқсас, адал бюрократтардың кәсіби корпусы Қытай өркениеті тарихының көп бөлігінде басқарудың ажырамас бөлігі болды. Бұл себеп идеологиялық болды; Конфуций ілімі, билеушілердің тым көп араласуын, соғысқұмарлықты және салғырт мінезді бірдей қанағаттандырмады, сондықтан заң шығару және атқару билігін тапсыру аса қажет болды. Чжоу әулеті тұсында (б.з.д. 1046 – 256 жж.) патшалар жергілікті шенеуніктерге астанадағы лауазымдарға лайықты үміткерлерді іздеуге шақыратын бұйрықтар жібергенін деректер көрсетеді. Бұл практика Хан әулетінің императоры У (б.з.д. 141 – 87 жж.) тұсында күшейді, ол ғалымдар тобының бағалауымен классикалық мәтіндер бойынша сұрақ-жауап форматын қосып, іріктеу процесін стандарттады. Бұл, кейіннен кеңінен қабылданылған, қысқа ғұмырлы Суй әулеті кезінде қалыптасқан императорлық емтихан жүйесінің негізін салуға көмектесті. Емтихан жүйесі және оның нәтижесінде пайда болған бюрократия 1911 жылы Цинь әулетінің құлағанға дейін қандай да бір формада сақталды.

Мао дәуірінің кадрлары

Қытай Халық Республикасы бастапқыда сол дәуірдегі басқа елдер сияқты ресми мемлекеттік қызметті ұстаған жоқ. Қытай Коммунистік партиясы (ҚКП) Гоминьданға (КМД) қарсы Қытай Азамат соғысында күш жинаған кезде, басып алған аумақтарын басқару үшін арнайы партиялық кадрларын пайдаланды. 1949 жылы жеңіске жеткен кезде ҚКП елді басқаруға қажетті 2,7 миллионнан астам мемлекеттік лауазымды толтыру үшін жеткілікті білікті мамандардың жетіспеушілігіне тап болды. Бұл лауазымдар бұрын КМД-ге байланысты шенеуніктермен толтырылған болатын, және партия кейбіреулеріне лайықты ауыстырушылар болмағандықтан жұмысын жалғастыруға рұқсат беруге мәжбүр болды. 1950 жылдардың ортасына қарай Қытай Кеңес Одағының үлгісінде номенклатура жүйесін құрды; билеуші партиядан тәуелсіз мемлекеттік қызмет болған жоқ.

Реформа

Мао Цзэдунның қайтысы мен реформашы Ден Сяопиннің билікке келуінен кейін, Мәдени революцияның салдарынан туған дау-жанжалдардан соң партия кадрлар жүйесін өзгертуге күш-жігер жұмсалды, осылайша партия Қытайды тиімді жаңғыртуға мүмкіндік алды. 1984 жылы басталған реформалар Қытайдағы шамамен 8,1 миллион кадрлық лауазымдар санын қысқарған жоқ, бірақ олардың басқаруын провинциялық және жергілікті органдарға децентрализациялауды бастады. 1987 жылы Қытай Коммунистік партиясының Бас хатшысы болып сайланған Чжао Цзянь кадрлар жүйесін азаматтық қызметке ұқсас, көбірек тәуелсіз органға айналдыруға тырысты. Азаматтық қызмет ККП-ға толық бағынышты болмауы керек еді, осылайша партия мен Қытай мемлекеті арасындағы қарым-қатынасты реформалау жоспарланды. 1989 жылғы Тяньаньмэнь алаңындағы наразылықтардан кейін Чжао мен оның жақтастары партия элитасы арасындағы ықпалын жоғалтты және мемлекеттік қызмет реформасы жобасы қалған басшылар тарапынан сынға ұшырады. Чжаоның ұсыныстары кейіннен 1993 жылы "Мемлекеттік қызметшілердің уақытша ережелері" ретінде қабылданып, бірақ бұрынғыдан гөрі әлдеқайда шектеулі көлемде жүзеге асырылды. Дегенмен, Уақытша ережелер Қытай Халық Республикасы құрылғаннан бергі алғашқы ресми азаматтық қызметті құрды. 2000-жылдардың басынан бастап Коммунистік партияға мүше емес, әйелдер және этникалық топтар үшін жұмысқа алу квоталары институционалдық деңгейде бекітіліп, осы топтардың азаматтық қызметтегі өкілдігін арттыруға бағытталды. 2018 жылы Коммунистік партияның Ұйымдастыру департаменті Мемлекеттік қызмет бюросын өзіне қосты.

Деңгейлер мен реттік жүйе

Қазіргі реттік жүйеде 27 түрлі дәреже бар (бұрынғы 15 деңгейден) және әр дәрежеде (әр дәрежеде ең көп дегенде 14 дәреже) өтілі мен нәтижелерін көрсету үшін дәреже (дангци) жүйесі бар; дәреже мен дангцидің үйлесімі жалақы мен әлеуметтік жеңілдіктерді анықтайды. Жоғары деңгейдегі лауазымдар (бөлім бастықтары, бөлім бастықтарының орынбасарлары және бөлімдердің басшылары) саясатты әзірлеуге маңызды үлес қосады. Жергілікті органдардағы ең жоғары шешім қабылдаушылар партия хатшысы, мемлекеттік басшы және партия комитетінің мүшелері болып табылады. 1993 жылы мемлекеттік қызметке емтихан және бағалау жүйесі енгізілді.