Британдық композитор Бенджамин Франкель (1906-1973) туралы ақпарат: шығармалары, симфониялар, скрипка мен альт концерттері, фильмдерге жазған музыкасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық композитор Бенджамин Франкель (31 қаңтар 1906 – 12 ақпан 1973) – британдық композитор. Оның ең белгілі шығармаларына бес скрипкалық квартет, сегіз симфония, скрипка және альтқа арналған концерттер кіреді. Ол 100-ден астам фильмге музыка жазғанымен және 1930 жылдары үлкен оркестрлер үшін аранжировка жасағанымен де танымал. Өмірінің соңғы 15 жылында Франкель өзінің 12 ноталық композиция стилін қалыптастырды, ол тоналдылықпен байланысын сақтап қалды.
British composer
the British composer
Benjamin Frankel (31 January 1906 – 12 February 1973) was a British composer. His best known pieces include a cycle of five string quartets, eight symphonies, and concertos for violin and viola. He was also notable for writing over 100 film scores and working as a big band arranger in the 1930s. During the last 15 years of his life, Frankel also developed his own style of 12 note composition which retained contact with tonality.
Өмірбаян
Франкель 1906 жылғы 31 қаңтарда Лондонда поляк еврей ата-анасының ұлы ретінде дүниеге келді. Ол ерте жасынан скрипка ойнауды үйрене бастады, бұл оның ерекше дарынын көрсетті. 14 жасындағы фортепианодағы шеберлігі американдық пианист және педагог Виктор Бенхамның (1867-1936) назарын аударды, ол оның ата-анасын толық уақыт музыкалық білім алуға рұқсат беруге көндірді. 1922 жылы ол Германияда алты ай болды, содан кейін Лондонға оралды, онда Музыканттардың құрметті компаниясынан стипендия алып, алғашқы күрделі шығармаларын жазды, сонымен қатар джаз скрипкашысы, пианист және аранжировщик ретінде табыс тапты. Сол кезде Бен Франкель ретінде танымал болған оның джаз туындыларын Фред Элизальде тобының жазбаларында тыңдауға болады. Ол сондай-ақ Кэрролл Гиббонс пен Савой қонақүйінің оркестрінде скрипкада ойнады. 1930 жылдардың басында Франкель Лондонның бірнеше би тобымен жұмыс істеп, аранжировщик және музыкалық жетекші ретінде сұранысқа ие болды. Ол Генри Холлдың BBC Dance Orchestra үшін бірнеше танымал би ансамбльдеріне аранжировкалар жасады, олардың ішінде "Learn To Croon", "Don't Blame Me", "Weep No More My Baby", "April in Paris" және "In Town Tonight" бар. Ол театр мен кино музыкасы үшін көптеген аранжировкалар мен партитуралар жазды, бірақ 1944 жылы театр жұмысын тастады. Дегенмен, ол өмірінің соңына дейін киноға музыка жазуға қызығушылық танытып, 100-ден астам партитура жазды. Олардың ішінде "Жетінші парда" (1945), "Ақ костюмді адам" (1951), "Асық болудың маңызы" (1952), "Игуана түні" (1964) және "Балжа шайқасы" (1965), сондай-ақ алғашқы британдық (ішінара) сериалдық фильмге жазылған музыка – "Құрделмелі қасқыр" (1961) бар. 1941 жылдан 1952 жылға дейін Ұлыбритания Коммунистік партиясының мүшесі болды, бірақ Сланский ісіне наразылық білдіріп, мүшеліктен бас тартты. Соғыс кезінде және одан кейін Франкель дәстүрлі классикалық формадағы шығармалардың авторы ретінде кеңінен таныла бастады. Алғашқы назар аударған туындыларының бірі – 1942 жылғы соло скрипкаға арналған №1 соната, ол Австрияда туған скрипкашы және альтшы Макс Росталға арналған. Ростал 1944 жылы оның тұсаукесерлік жазбасын жасады. Ол Франкельдің ең танымал туындысы – "алты миллионның" (Холокост кезінде құрбан болған еврейлердің есімінен) еске алу үшін жазылған скрипка концертін орындады, ол 1951 жылғы Ұлыбритания фестиваліне тапсырыс берілген және 1970 және 1972 жылдары BBC радиосындағы хабарларда альт концертінің солисі болды. Франкельдің шығармашылығының негізгі бөлігі – сегіз симфония (1958 мен 1971 жылдар аралығында жазылған) және бес кылды квартет (1945 пен 1965 жылдар аралығында жазылған). Оның досы Ханс Келлер оның концерттік музыкасын қолдады және оның орындалуын ел ішінде және шетелде насихаттауға көп еңбек етті. 1955 жылы Франкель Эдвард Кларктың орнына Халықаралық қазіргі заманғы музыка қоғамының (ISCM) төрағасы болды. Сол жылы Кларк төраға болған кездегі белгілі бір шығындар туралы дау туды. Кларк Франкельді алаяқтық жасады деп айыптады. Франкель мұндай мәлімдеме жасаған жоқ екенін жоққа шығарды, бірақ соған қарамастан, егер ол осындай мәлімдеме жасаса, ол шындыққа сәйкес келер еді деді. Бұл Кларк үшін жамандау болды, ол Франкельді жоғары сотқа шағымдады, композиторлар Кристиан Дарнтон мен Бернард Стивенсті куәгерлер ретінде шақырды. Франкельдің жамандауы дәлелденбегенімен, қазылар алқасы Кларкты кез келген қылмыстан босатты және ол бұл оның адалдығын сақтағанын білдірді. Кларктың әйелі Элизабет Лютиенс Франкельді "композитор және бұрынғы әріптесі" деп атады. 1958 жылы ол Швейцарияның Локарно қаласына көшіп өтті. Бірінші некесінен екі ұл және бір қызы болды. Алайда, 1990 жылдардың ортасында неміс жазба компаниясы CPO (Classic Produktion Osnabrück, кейіннен JPC сатып алды) Франкельдің барлық шығармаларын жазу үшін Австралия радио корпорациясымен серіктестікке келісті. Бұл оның туындыларын бағалауға мүмкіндік берді. CPO барлық симфонияларды (дирижері Вернер Андреас Альберт) және барлық кылды квартеттерді (Nomos Quartet орындауында) жазды, ал 1998 жылы скрипка концерті, альт концерті және Serenata Concertante-нің әлемдік премьералық жазбаларын шығарды. Жазбалар қолжетімді болғаннан кейін, BBC Radio 3 оны 1996 және 2006 жылдары "Аптаның композиторы" деп таныстырды.
Frankel was born in London on 31 January 1906, the son of Polish Jewish parents. He began to learn the violin at an early age, showing remarkable talent; at age 14, his piano playing gifts attracted the attention of the American pianist and teacher Victor Benham (1867 1936) who persuaded his parents to let him study music full time. He spent six months in Germany in 1922, then returned to London, where he won a scholarship from the Worshipful Company of Musicians and attempted his first serious compositions while earning his income as a jazz violinist, pianist and arranger. Known then as Ben Frankel, his jazz work can be heard on recordings by Fred Elizalde's band. He also played violin with Carroll Gibbons and the Savoy Hotel Orpheans. By the early 1930s, Frankel was in demand as an arranger and musical director in London, working with several dance bands. He wrote several popular dance band arrangements for Henry Hall's BBC Dance Orchestra, including "Learn To Croon", "Don't Blame Me", "Weep No More My Baby", "April in Paris" and "In Town Tonight". He wrote many arrangements and scores for theatre and film music but gave up theatre work in 1944. He did, however, retain an interest in film composing until his death, writing over 100 scores. These included The Seventh Veil (1945), The Man in the White Suit (1951), The Importance of Being Earnest (1952), The Night of the Iguana (1964), and Battle of the Bulge (1965), as well as the first British (partly) serial film score, to The Curse of the Werewolf (1961). From 1941 until 1952 he was a member of the Communist Party of Great Britain, but resigned his membership in protest against the Slánský trial. During and after the war Frankel started to become widely known as a composer of works in traditional classical form. One of the first to gain attention was the Sonata No 1 for solo violin of 1942, which was dedicated to the Austrian born violinist and viola player Max Rostal. Rostal made the premiere recording in 1944. He went on to perform Frankel's most famous work, the Violin Concerto "in memory of 'the six million'" (a reference to the Jews murdered during the Holocaust), commissioned for the 1951 Festival of Britain, and was the soloist in the Viola Concerto for BBC radio broadcasts in 1970 and 1972. The core of Frankel's output are the eight symphonies (composed between 1958 and 1971) and the five string quartets (composed between 1945 and 1965). His friend Hans Keller was a champion of his concert music and did much to promote its performance at home and abroad. In 1955 Frankel succeeded Edward Clark as Chairman of the International Society for Contemporary Music (ISCM). That year issues arose about certain expenses Clark had claimed while he was chairman. Clark alleged that Frankel had accused him of fraud. Frankel denied he had ever made such a claim, but nevertheless said that such a claim, had he made it, would have been true. This amounted to slander as far as Clark was concerned, and he sued Frankel in the High Court, calling the composers Christian Darnton and Bernard Stevens as witnesses. While Frankel's alleged slander itself was unproven, the jury exonerated Clark of any wrongdoing and he felt this meant his integrity was intact. Clark's wife Elisabeth Lutyens ever after referred to Frankel as "composer and ex colleague". In 1958 he re located to Locarno in Switzerland. There were two sons and one daughter by the first marriage. A major turning point, however, came in the mid 1990s when German record company CPO (Classic Produktion Osnabrück, since bought by JPC) decided to partner with the Australian Broadcasting Corporation to record Frankel's complete oeuvre. This allowed for the first time an appraisal of his output. CPO recorded all the symphonies (conducted by Werner Andreas Albert) and all the string quartets (by the Nomos Quartet), and in 1998 issued the world premiere recordings of the Violin Concerto, Viola Concerto and Serenata Concertante. With recordings now available, BBC Radio 3 featured him as the Composer of the Week, first in 1996 and again in 2006.