Александр Генри (1818-1894) – шотланд аңшы мылтығы жасаушы, Мартини-Генри мылтығының авторы. Оның ұсынысы британ армиясының қаруына таңдалып, жеті жолақты ұңғысын қабылдады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Александр Генри (1818–1894) – шотландтық қару жасаушы, Эдинбургте тұратын және Мартини–Генри мылтығында қолданылатын Генридің ойыстырылған қанаты мен ұңғысын (ствол) жасаған адам. Ол британ үкіметі ұйымдастырған, қолданыстағы Snider–Enfield мылтығын алмастыру жөніндегі бәйгеге өзінің мылтығын ұсынды. Оның артқы бөлігі мен ұңғысы (стволы) ең жақсы деп танылды (және жүлдеге ие болды). Соғыс министрлігі Фридрих фон Мартинидің нұсқасын артық көріп, оның жасаған нәрсесін қабылдамады, бірақ оның жеті ойықты ұңғысын (стволын) қабылдады. Соның нәтижесінде пайда болған Мартини–Генри мылтығы фон Мартини мен оның атымен аталады. Генри – қызықты тұлға, отбасындағы көптеген қайғылы оқиғалардан бастап, сәтсіз бизнес кәсіптеріне дейін, бірақ ол сонымен қатар «Бірінші ерікті», Королеваның Эдинбург ерікті атқыштар тобын құруға алғаш қол қойған адам, Эдинбургтің жоғары констебльдерінің төрағасы, бейбіт судья, масон (St Clair Lodge No 349 ложасында қабылданған) және Эдинбург қалалық кеңесінің мүшесі болды. 1856 жылдың наурыз айында Шотландия Корольдік өнер қоғамына қабылданды. 1872 жылы ол «Уэльс принцінің қару-жарақ және мылтық жасаушысы» болып тағайындалды. 1873 жылы Генри Виктория патшайымы үшін арнайы екі ұңғылы (стволды) мылтық жасап, сол жылы Рождествода оны оның жеке қызметшісі Джон Браунға сыйлады. «Өте сирек кездесетін» Royal .450 екі ұңғылы (стволды) балғалы мылтық алғаш рет 2019 жылдың маусым және қараша айларында Шотландия Ұлттық мұражайының «Жабайы және ұлы: Шотландияның романтикалық көріністері» көрмесінде көпшілыққа көрсетілді. Ол әйелі Изабелламен бірге тоғыз балаға ие болды: Элиза Маккей Генри, Джемима Джанет Генри, Джеймс Александр Генри (1860 жылы әкесі 12 жасында қасақана атып өлтірді), Уильям Орчардсон Генри (2 жасында қайтыс болды, мүмкін портрет суретшісі Уильям Квиллер Орчардсонның құрметіне аталған), Изабелла Генри, тірі тумаған бала, Александр (Алик) Генри, Элис Миллс Генри (1 жасында қайтыс болды) және Джон Чаве Люксмур Генри. Александр Генри қайтыс болғаннан кейін бизнесті Алик пен Джонға қалдырды, бірақ олар оны бірнеше ай ішінде сатып жіберді, бұл «брендтің» баяу құлдырауының басталуы болды. Александр Генридің толық өмірбаяны, «Александр Генри, мылтық жасаушы», 2017 жылдың 23 қарашасында жарық көрді. Оны қару жасау тарихын зерттеуші Дональд Даллас Генридің шөбересі Ричард Браунның көмегімен жазды. Оның қабірі Эдинбургтегі Уорристон зиратында орналасқан.
Alexander Henry (1818–1894) was a Scottish gun maker, based in Edinburgh, and designer of the Henry rifling and barrel used in the Martini–Henry rifle. He submitted a rifle to the competition organised by the British government for a replacement for their existing Snider–Enfield service weapon. His breech action and barrel were both judged to be the best (and won the prizes). The War Office did not adopt its action, preferring that of Friedrich von Martini, but did adopt its seven grooved barrel rifling scheme. The resulting Martini Henry rifle is named after von Martini and himself. Henry is a fascinating character, from a number of personal tragedies in his family, to some disastrous other business ventures, but he also was the "First Volunteer", the first signatory to the creation of the Queen’s Edinburgh Rifle Volunteers, Moderator of the High Constables of Edinburgh, a Justice of the Peace, a Freemason (initiated in Lodge St Clair No 349) and an Edinburgh town councillor. He was admitted to The Royal Scottish Society Of Arts in March 1856. In 1872 he was appointed "gun and rifle manufacturer to His Royal Highness the Prince of Wales". In 1873, one of his double rifles was specially made by Henry for Queen Victoria in 1873 and presented it to her personal servant John Brown for Christmas that year. The "extremely rare" Royal .450 double barrelled hammer rifle was on public display for the first time from June to November 2019 in the National Museum of Scotland's Wild and Majestic: Romantic Visions of Scotland exhibition. He and his wife Isabella had nine children : Eliza Mackay Henry, Jemima Janet Henry, James Alexander Henry (accidentally shot and killed by his father in 1860, aged 12), William Orchardson Henry (died aged 2, possibly named after portrait painter William Quiller Orchardson), Isabella Henry, a stillborn child, Alexander (Alick) Henry, Alice Mills Henry (died aged 1) and John Chave Luxmoore Henry. When Alexander Henry died, he left the business to Alick and John, but they sold it within a couple of months, beginning the slow decline of the "brand". The first comprehensive biography of Alexander Henry, Alexander Henry, Rifle Maker, was published on 23 November 2017. It was written by gunmaking history author Donald Dallas, with considerable input from Henry's great great grandson, Richard Brown. His grave is in Warriston Cemetery, Edinburgh.