Кіріспе
Австралиялық ақын Джон Шоу Нилсон – Австралия ақыны. Өмірінің көп бөлігінде ол жұмысшы болып еңбек етті: жеміс жинады, бұталарды тазалады, жол салушы ретінде жұмыс істеді және карьерде жұмыс істеді. 1928 жылдан кейін Мельбурндағы Ауылдық жолдар кеңесінде хабаршы болып жұмыс істеді. Көп оқымаған және қарапайым білім алған Нейлсон Австралияның ең көрнекті лирикалық ақындарының бірі ретінде танылды, ол табиғат және оның әсемдігі туралы көптеген өлеңдер жазды.
John Shaw Neilson was an Australian poet. Slightly built, for most of his life he worked as a labourer, fruit picking, clearing scrub, navvying and working in quarries, and, after 1928, working as a messenger with the Country Roads Board in Melbourne. Largely untrained and only basically educated, Neilson became known as one of Australia's finest lyric poets, who wrote a great deal about the natural world, and the beauty in it.
Ерте өмір
Нилсон Оңтүстік Австралияның Пенола қаласында туды, оның тегі толығымен шотландық. Оның әже-шешелері – Купардан Джон Нилсон мен Джесси Макфарлейн, Скайдан Нил Маккиннон және Гриноктан Маргарет Стюарт. Оның анасы Маргарет Маккиннон 1844 жылы Виктория штатының Дартмур қаласында, ал әкесі Джон Нилсон Шотландияның Странраер қаласында дүниеге келген. Джон Нилсон ағасы тоғыз жасында Оңтүстік Австралияға әкелінді, іс жүзінде білім алмады және өмір бойы малшы, қой қырқушы және шағын фермер болып жұмыс істеді. Ол жақсы жер алуға жеткілікті ақша таппады, сондай-ақ басқа пионерлер сияқты құрғақшылықпен, қояндармен және басқа да зиянды жәндіктермен күресіп, еңбегі үшін аз сыйақы алды. Ол 1922 жылы қайтыс болды, ұлы австралиялық ақын ретінде мойынтанған кезде өмір сүруге үлкерді. Оның өзі де өлеңдер жазған; "Waiting for the Rain" атты әні қой қырқу орындарында танымал болды, ал 1893 жылғы қаңтарда ол Австралия тумаларының қауымдастығы ұйымдастырған әдеби байқауда "The Pioneers" атты бас жүлделі өлеңін жазды. 1938 жылы Мельбурндағы Хоторн баспасында оның өлеңдер жинағы "Жыырмасыншы жылдардағы адамдар" жарық көрді. Джон Шоу Нилсонның білімі әкесінен көп басым болған жоқ. Сегіз жасында ол 15 ай бойы Пеноладағы мемлекеттік мектепте оқыды, бірақ 1881 жылы отбасы Викторияның оңтүстік-батысындағы Виммераға көшіп кеткендіктен мектепті тастауға мәжбүр болды. Ол кезде Минимайда мектеп болмаған, бірақ төрт жылдан кейін ол ашылды және Нилсон тағы 15 ай оқыды. Алайда үйде Киелі кітап пен Роберт Бернстің тозығы жеткен өлеңдер жинағы болды, ал 15 жасқа келгенде Томас Худтың өлеңдерінің бір данасы оның қолына тиді, Нилсон оларды зор қуанышпен оқыды. Құрғақшылықтан қиналған Нилсонның әкесі 1889 жылы отбасын Нхиллге көшірді және фермада жұмыс істеді, сондай-ақ жолдарда жұмыс жасады. Оның ұлы көп ұзамай өлеңдер жаза бастады, олардың кейбіреулері жергілікті баспасөзде, ал біреуі Мельбурндағы "The Australasian" басылымында жарияланды.
Поэзия
1893 жылдың қаңтарында Джон Шоу Нилсон Австралия тумалықтары қауымдастығының байқауында өлең үшін кіші жүлдесін жеңіп алды, сол жылы оның әкесі үлкен жүлдеге ие болды. 1895 жылы ол әкесімен Си-Лейкке сапар шекті, ал шамамен бір жылдан кейін Сиднейдегі «Бюллетень» журналы оның бірнеше өлеңін жариялады. Бірақ денсаулығы нашарлап, төрт жылға жуық ештеңе жазбады. 1901 мен 1906 жылдар аралығында ол «Бюллетеньге» үлес қосты, ал 1908 шамасында оның жеңіл немесе танымал сипаттағы бірнеше өлеңін Рэндольф Бедфорд «Кларион» журналына қабылдады. 1906 жылдан бастап Нилсонның көру қабілеті нашарлай бастады, қалған өмірінде аз оқи алды, ал көптеген жұмыстарын диктантпен жазды. 1911 жылы «The Bookfellow» қайта жаңғырылғанда Нилсон оның авторы болды, ал редактор Альфред Джордж Стивенс оның ең жақсы өлеңдерін жинауға кірісіп, оларды «Жасыл күндер мен шиелер» деген атпен басып шығаруды жоспарлады. Фред Джонның 1913 жылғы жылнамасында Нилсон осы жинақтың авторы ретінде көрсетілді. Алайда, шығару кейінге шегерілді; Бірінші дүниежүзілік соғыс оны одан әрі кешіктірді; және ол 1919 жылға дейін жарық көрмеді, содан кейін «Көктемнің жүрегі» деген атау қабылданды. Стивенс жазған мақтау сөзінде оның кейбір туындылары «ағылшын лирикасының шеңберінде теңдесі жоқ» делінген. Ол жақсы қабылданып, 1923 жылы Луиза Дайердің көмегімен тағы бір жинақ, «Балладалар мен лирикалық өлеңдер» жарық көрді. Бұл жинаққа алғашқы томдағы барлық өлеңдер мен тағы 20-ға жуық жаңа туынды енді. Осы шарада Нилсон Мельбурнге сапар шегіп, сол кездегі көптеген әдеби тұлғалармен кездесті. Елуден асқан және дені сау болмаған ол физикалық еңбектің ауыртпалығын сезіне бастады. «Мен кейбір қазба жұмыстарын жасауға дайынмын», деді ол Персиваль Серлеге, «бірақ ауыр заттарды иығыма көтеріп тастауым керек болса, ол маған қатты қиындық туғызады». Ол, мүмкін, Хейфилд аймағында бірнеше өлең жазып, Гленмагги көлінің бөгетін салуға көмектескен кезін айтса керек. 1925 және 1926 жылдары Альфред Стивенс газет мақалаларында оған қолайлы жұмыс табу қажеттігін атап өтті. Алайда, Нилсонның нашар көру қабілеті оны көптеген жұмыстардан мүгедек етті. Бірақ Мельбурнда оған көмектесу үшін қозғалыс басталды және оған шағын әдеби зейнетақы тағайындалды; және ақыры 1928 жылы Виктория ауылдық жолдар кеңесі кеңсесінде жұмысқа орналасты. Бұл кеңсе Мельбурн қаласындағы Экзибишн Гарденс саябағының қарама-қарсысында орналасқан еді, және Нилсон өмірінің соңына дейін осы жағымды ортада күндерін өткізді. 1927 жылы «Жаңа өлеңдер» жинағы, ал 1934 жылы «Жинақталған өлеңдер» жарық көрді. Төрт жылдан кейін тағы бір кішкентай жинақ, «Сұлулық талап етеді» жарық көрді. Нилсонның бірнеше өлеңдерін Маргарет Сазерленд, Альфред Хилл, Кэти О'Салливан, Лью және Мара Кик, Ричард Ким және Даррил Эммерсон сияқты композиторлар музыкаға қосты. Соңғысының Нилсонның өмірі мен шығармаларына негізделген «The Pathfinder» пьесасы 1980 жылдары үлкен жетістікке ие болды, екі рет гастрольдік сапар жасады, Австралия радио хабарларын тарату комиссиясы радио үшін қойды және 1987 жылы Сиднейдегі Currency Press баспасында жарияланды. 2012 жылы Маргарет Робертс редакциялаған Нилсонның жинақталған өлеңдерінің жаңартылған және кеңейтілген жинағы Батыс Австралия университетінің баспасында жарық көрді.
Өлім
1941 жылдың басында Нилсон Ауылдық жолдар басқармасынан ерте зейнетке шығып, Квинслендке достарының қасына қонаққа кетті. Оның әдеби зейнетақысы аптасына 2 фунт стерлингке дейін көтерілді. Мельбурнға оралған соң көп ұзамай денсаулығы нашарлап, 1942 жылдың 12 мамырында жеке емханада жүрек ауруынан көз жұмды. Ол Мельбурн қаласының жанындағы Футскрей зиратында жерленді.
Мұра
1946 жылы Бакли көшесіндегі Футскрей балалар кітапханасының ашылуына арналған ақынның қола мүсіні тапсырылды. Уоллес Андерсонның жасаған мүсіні әлі күнге дейін Пейсли көшесіндегі Футскрей кітапханасында көрсетілуде. Қазір Футскрей кітапханасын басқаратын Марибернгонг кітапхана қызметі Джон Шоу Нилсон жинағын қамтитын мұрағатқа ие. Сондай-ақ, жергілікті Джон Шоу Нилсон қоғамы да бар. 1964 жылы Нхилл және аймақтық тарихи қоғам Нилсонға ескерткіш орнатты. 1972 жылы Нилсонның туған үйі Пеноладан Нхиллдегі саябаққа көшіріліп, Джон Шоу Нилсонның ұлттық ескерткіш үйі ретінде жабдықталды. 1970 жылдан бері Австралия жазушылар қауымдастығы жыл сайын кемінде 14 тармақтан тұратын, жарияланбаған өлеңдерге арналған FAW Джон Шоу Нилсон поэзия сыйлығын табыс етеді. 2005 жылдан бері Пенола Кунаварра өнер фестивалі ақыннан шабыттанған көркем туындыларға арналған Джон Шоу Нилсон өнер сыйлығын ұйымдастырып келеді. Мельбурнның бай әдеби дәстүріне қарамастан, Мельбурн қалаларының ешқайсысы жазушылардың құрметіне аталмаған. 2009 жылы Нилсонның есімімен жаңа қала маңындағы ауданды атау жөнінде науқан жүргізілді.