Кіріспе
Джон Хейлс (1584 жылдың 19 сәуірі – 1656 жылдың 19 мамыры) – ағылшын дін қызметкері, теолог және жазушы. Белгілі болғанымен, қарапайым сыншы болған ол, өлімінен кейін жарық көрген еңбектері арқасында "Мәңгі есте қалатын" деген лақап атын алды.
John Hales (19 April 1584 – 19 May 1656) was an English cleric, theologian and writer. An eminent if modest and critic, his posthumous works earned him the title of the "Ever memorable".
Ерте өмір
Ол 1584 жылғы 19 сәуірде Бат қаласындағы Сент-Джеймс приходында дүниеге келген. Оның әкесі Джон Хейлз Батқа жақын орналасқан Хайчерчте мүлікке ие болған және Хорнер отбасының үй шаруашылығын басқарған. Бат грамматикалық мектебін бітіргеннен кейін, Хейлз 16 сәуірде 1597 жылы Оксфорд университетінің Корпус Кристи колледжіне шәкірт ретінде қабылданды және 1603 жылғы 9 шілдеде бакалавр (B.A.) дәрежесін алды. Ол сэр Генри Савилдің назарына ілігіп, 1605 жылы Мертон колледжінің ғалым-қызметкері болып сайланды. Ол діни қызметке кірісіп, дауысы емес, уағыздау шеберлігімен көзге түсті және 20 маусымда магистр (M.A.) дәрежесін аяқтады. Мертон колледжінде ол грек тілінен лекция оқып, өзгелерден ерекшеленді. Кларендонның айтуынша, Савилдің "Хризостом" (1610–13) басылымына үлкен үлес қосыпты. 1612 жылы ол университетте грек тілінен қоғамдық лекция оқуға кірісті. Келесі жылы (29 наурыз) ол сэр Томас Бодлиге арналған сөз сөйледі. Содан кейін (24 мамыр) Савилдің проректоры болған Итон колледжінің мүшесі болып қабылданды. 1615 жылы грек тілінің профессор атанды.
Дорт Синоды
1616 жылы Хейлс елші сэр Дадли Карлтонның капелланы ретінде Нидерландыға барды. Карлтон оны 1618 жылы Дорт Синодына бақылаушы ретінде жіберді, ол 13 қарашадан келесі ақпанға дейін сол жерде болды. Содан кейін оны Уолтер Балканкухолл алмастырды. Энтони Фариндон (Хейлстің өзінің мәлімдемесі бойынша) Хейлс Симон Эпископиус Сент-Джон III:16 аятты өзінің ілімін қолдау үшін басып алған кезде кальвинизмнен бас тарғанын айтады. Хейлстің өзінің хатына сәйкес (19 қаңтар 1619) осы мәтінді орташа позицияны ұстанған Бремендік Маттиас Мартиний қолданған. Хейлс арминиандыққа айналғаны нақты емес, бірақ ол кез келген жағдайда сектанттықтан алыс болды және ол 1618 жылғы 1 желтоқсанда баяндаған схизма туралы пікірталасқа қатты әсер етті. Ол сондай-ақ Брайан Дюппаның қарындасы, оның ұлы Уильямның тәрбиешісі болды. Осы үйге Генри Кинг та отбасының бірнеше мүшесімен бірге келді, және олар Хейлс капеллан қызметін атқара отырып, жартылай колледжтік өмір салған. Зыяндыларға жасырын көмек көрсетуге тыйым салғаннан кейін, ол миссис Салтердің қарсылығына қарамастан, кітапханасын сатып, Итонға көшті. Оған олардың авторлығын дұрыс емес жатқызып, көпшілік арасында танымал болды. Хейлс жариялау үшін аз жазды. Оның еңбектері:
Oratio Funebris habita in Collegio Mertonensi . quo die . Thomse Bodleio funus ducebatur, &c., Оксфорд, 1613. Киелі жазбалардың құпиялы жерлерін теріс пайдалану туралы уағыз, &c., Оксфорд, 1617. Фариндонның ынтасымен басылған, Сент-Полс-Кросс шақыруымен айтылған, "Қателікті жолмен жүрген христиандармен қарым-қатынас" уағызы. Гаагада айтылған "Дуэль туралы" уағызы басылған деген қауесет бар, бірақ Фариндон оның керісінше екенін айтады.
Oratio Funebris habita in Collegio Mertonensi . quo die . Thomse Bodleio funus ducebatur, &c., Oxford, 1613. A Sermon . concerning the Abuses of the obscure places of Holy Scripture, &c., Oxford, 1617. The sermon Of Dealing with Erring Christians, preached at St. Paul's Cross, seems also to have been printed, at Farindon's instigation. The sermon Of Duels, preached at the Hague, is said to have been printed, though Farindon implies the contrary.
Өлімнен кейін
Еске қалатын Джон Хейлстің алтын қалдықтары, & c., 1659; 2-басылым, қосымшалармен, 1673; 3-басылым. Етон қаласында айтылған уағыздар, & c. Бірнеше трактаттар, & c., 1677; 2-басылым, 1716, Лаудқа хат қосылып. Еңбектері . Алғаш рет жинақталды, & c. Сэр Дэвид Далримпл, Лорд Хайлс редакциялап, Глазго қаласында Фоулис баспасында 1765 жылы 3 томдық түрінде жарық көрді. Ол қолжазба түрінде таралды, соның бір данасы Уильям Лаудтың қолына тиді. Қағаз архиепископты ренжіткенін естіген Хейлс хат жазып, Лауд онымен кездесті. Де Майзео Хейлстің Джон Персимен болған конференцияның екінші (1639) басылымында Лаудқа көмектескені туралы айтады. Лауд оны өзінің капелландарының бірі етіп тағайындап, Виндзордағы канониялық орнын алды, ол 1639 жылғы 27 маусымда қызметке орналасты.
Several Tracts, &c., 1677; 2nd edit., 1716, with addition of the letter to Laud. The Works . now first collected, &c., were edited by Sir David Dalrymple, Lord Hailes, and printed at Glasgow by Foulis, 1765, in 3 vols. It was circulated in manuscript, and a copy fell into the hands of William Laud. Hearing that the paper had given offence to the archbishop, Hales wrote, and Laud interviewed him. Des Maizeaux mentions the story that Hales assisted Laud in the second edition (1639) of his Conference with John Percy. Laud made him one of his chaplains, and obtained for him a canonry at Windsor, into which he was installed on 27 June 1639.