Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын жазушысы (1834–1903)
туысы (1834–1903)
English writer (1834–1903)
the nephew (1834–1903)
Август Джон Катберт Хар (13 наурыз 1834 – 22 қаңтар 1903) – ағылшын жазушысы және әңгімеші.
Augustus John Cuthbert Hare (13 March 1834 – 22 January 1903) was an English writer and raconteur.
Ерте өмір
Ол Франсис Джордж Хейрдің (Шығыс Суссекс, Герстмонсекс) және Гресфордтың (Флинтшир, Уэльс) кенже ұлы, сондай-ақ Август Уильям Хейр мен Джулиус Хейрдің сіңілі баласы болды. Август Хейр Римде дүниеге келді; оны әйелі қайтыс болған Август Хейрдің жесірі тәрбиеледі, ал оның ата-анасы оған қатысты барлық құқықтарынан бас тартты. Оның "Менің өмірімнің хикаясы" (1896–1900) атты автобиографиясы асырап алған анасы Марияға деген шексіз құрметі мен Баквелл-Плейстегі үй оқуына байланысты қатты наразылығын егжей-тегжейлі сипаттайды. Ол 1847 жылы Харроу мектебінде бір жыл оқыды, бірақ денсаулығының нашарлауына байланысты оқуын тоқтатты. 1853 жылы Оксфорд университетінің колледжіне қабылданды және 1857 жылы бакалавр ғылымының дәрежесін алды.
He was the youngest son of Francis George Hare of Herstmonceux, East Sussex, and Gresford, Flintshire, Wales, and the nephew of Augustus William Hare and Julius Hare. Augustus Hare was born in Rome; he was adopted by his aunt, the widow of Augustus Hare, and his parents renounced all further claims to him. His autobiography The Story of My Life (1896–1900) details both a devotion to his adopted mother, Maria, and an intense unhappiness with his home education at Buckwell Place. He spent one year at Harrow School in 1847 but left due to ill health. In 1853, he matriculated at University College, Oxford, graduating in 1857 with a BA.
Мансап
Харе көптеген кітаптардың авторы болды, олар екі санатқа бөлінеді: оның отбасы мүшелері мен туыстарының өмірбаяндары және әртүрлі елдер мен қалалар туралы сипаттамалық және тарихи есептер. Бірінші санатқа «Тыныш өмірдің естеліктері» (оның асырап алған анасы туралы), «Екі асыл жанның тарихы» (контесса Кэннинг және Уотерфорд маркизасы, қарындастар және суретшілер туралы), «Эрлхэм Гарнилері» (Эрлхэм залының банкирлері және әлеуметтік реформаторлары Гарни отбасы туралы) және алты томдық автобиография кіреді. Соңғысында көріпкелдермен кездесу туралы бірнеше әңгіме бар. «Нью-Йорк Таймс» газетінің бір рецензенты: «Мырза Харенің көріпкелдері оның лордтарынан немесе орта таптың өкілдерінен гөрі қызықтырақ» деген қорытынды жасады. Ол сонымен қатар көптеген саяхат кітаптарын жинақтады, оның ішінде Джон Мюррей үшін жазылғандары, және өзінің атымен шығарылған көптеген кітаптар, мысалы, «Римде серуендеу», «Лондонда серуендеу», «Испанияда саяхат», «Солтүстік, Оңтүстік және Орталық Италия қалалары» (жеке жұмыстар), «Рим және Сюссекс маңындағы күндер». Оның саяхат кітаптарының бірнешеуін кейін тарихшы Велбор Сент-Клэр Баддли (1856–1945) қайта қарады. Харе адвокат Базил Левет және оның әйелі, Шафтсбери графының қызы леди Мэри Леветтің досы болды, және Харе өсиетімен оларға бір картина қалдырды. («Базил Левет немесе оның әйелі леди Маргарет Доменичиноның Әйелінің соңғы қауымдасуының көшірмесі»). Харе 1903 жылы үйленбеген күйінде қайтыс болды және Херстмонсеу қаласында жерленді.
Hare was the author of a large number of books, which fall into two classes: biographies of members and connections of his family, and descriptive and historical accounts of various countries and cities. To the first belong Memorials of a Quiet Life (about his adoptive mother), Story of Two Noble Lives (about Countess Canning and the Marchioness of Waterford, sisters and artists), The Gurneys of Earlham (about the Gurney family of bankers and social reformers of Earlham Hall near Norwich), and an autobiography in six volumes. This last included a number of accounts of encounters with ghosts. A reviewer in the New York Times concluded that "Mr Hare's ghosts are rather more interesting than his lords or his middle class people". He also compiled numerous travel books, including a couple for John Murray, as well as many others under his own name, such as Walks in Rome, Walks in London, Wanderings in Spain, Cities of Northern, Southern, and Central Italy (separate works), Days near Rome and Sussex. A number of his travel books were revised in later editions by the historian Welbore St Clair Baddeley (1856–1945). Hare was a friend to the barrister Basil Levett and his wife Lady Mary Levett, the daughter of the Earl of Shaftesbury, to whom Hare left a painting in his will. ("Basil Levett or his wife Lady Margaret Copy of the Last Communion of S Jerome by Domenichino.") Hare died unmarried in 1903, and was buried in Herstmonceux.
Холмхерст
Харе өзінің ақшасын Сассекс округының Бальдслоу қаласында, Гастингс маңындағы үйді сатып алуға және қайта жаңартуға жұмсады, оны ол Холмхерст Сент-Мэри деп атады. Сомерсет Могамның өмірбаянында жазушы Тед Морган, Харені "соңғы викториандық" деп сипаттап, оның Могаммен достық қарым-қатынас жасағанын, ал Могам Холмхерстке жиі қонаққа келгенін айтады. Харе қайтыс болғаннан кейін үйді адмирал сэр Льюис Бомонт пен оның отбасы, содан кейін 1908 жылдан бастап сэр Джон Гордон Кеннеди мен оның отбасы пайдаланды. Одан кейін бұл меншікті қасиетті отбасы қауымдастығы сатып алды, ол өнер мен білімге баса назар аударатын ағылшын шіркеуінің тәлімгер әйелдер қауымы еді. Олардың негізін қалаушы анасы Агнес Мортон 1896 жылы Лондонда қауымды құрып, кейін оны Сассекске көшірді, үй мен бақты Англиядағы Италияның – атап айтқанда Флоренцияның – бір бөлігі деп таныды. 1930 жылдардан 1980 жылдарға дейін қауым басқарған қыздар мектебі "Сент-Мэри монастырь мектебі, Ридж" деп белгілі болды. Оның ең танымал оқушысы – 1960 жылдары интернатта оқыған "әскери отбасының қызы" Джоанна Ламли: "Мен әсіресе екінші интернат мектебімді, Гастингстің төбелерінде орналасқан ағылшын-католик монастырын жақсы көретінмін. Монахинялар көк шұлық киіп, епті де әдемі болды. 70 интернат оқушысы болды, мен өте бақытты едім".
Hare spent his money on purchasing and refurbishing a house near in Baldslow, Sussex, near Hastings, which he named Holmhurst St Mary. In his biography of Somerset Maugham, writer Ted Morgan mentions that Hare, whom he refers to as "the last Victorian," befriended Maugham, who became a frequent guest at Holmhurst. After Hare's death, the house was taken by Admiral Sir Lewis Beaumont and family, and then from 1908 Sir John Gordon Kennedy and family. At some point after this the estate was purchased by the Community of the Holy Family, an Anglican order of teaching nuns, with a focus on art and scholarship. Their mother foundress, Agnes Morton, who had formed the community in London in 1896 and later brought it to Sussex, recognised the house and gardens as a piece of Italy – specifically Florence – in England. The girls' school that the nuns ran there, from the 1930s to the 1980s, was known as St Mary's Convent School, the Ridge. Its best known pupil was Joanna Lumley, an "army brat" who boarded in the 1960s: "I especially loved my second boarding school, an Anglo Catholic convent in the hills behind Hastings. The nuns wore blue stockings and were brainy and lovely. There were 70 boarders and I was happy as a clam."