Кіріспе

Джон Абрахам Херу (1799–1887) – ағылшын журналисі және ақыны. Ол екі көрнекті эпикалық поэма жариялады: "Тозаққа түсу" (1830) және "Су тасқынының үкімі" (1834). Ол сонымен қатар пьесалар мен саяхат кітаптарын да жазды.

Өмір

Ол 1799 жылғы 5 шілдеде Лондонның Холборн ауданындағы Санкт-Эндрюс приходында дүниеге келген. Оның әкесі, Джеймс Абрахам Герауд, гугенот тегінен шыққан, заң кеңсесінің иесі болды және 6 мамыр 1846 жылы Миддлсекс округының Тоттенхэм қаласында, Джон мен Элизабет Хикстің қызы Джейнге үйленгеннен кейін қайтыс болды; ол 2 тамыз 1850 жылы көз жұмды. Джон Абрахам жеке білім алды, бастапқыда бизнеспен айналысуы жоспарланған, бірақ 1818 жылы журналдарға мақала жазуды бастады. Гераудтың Сэмюэл Тейлор Колридж, Роберт Саути, Уильям Вордсворт және Джон Гибсон Локхарт сияқты көптеген әдеби таныстары болды. Герауд Quarterly Review және басқа да журналдарға жазды, сондай-ақ 1830 жылдан 1833 жылға дейін Фрейзер журналын шығаруға көмектесті. Ол сол кезде әкесімен серіктестікте болып, заңдық құжаттармен айналысты. 1841 жылы серіктестік таратылды, ол Chancery Lane аймағында өздігінен саудамен айналыса бастады, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Герауд Карлайлдермен тығыз қарым-қатынаста болды. Томас Карлайл Гераудтың жақсы қарым-қатынас орнатуға тырысып, оның қадірін білуін жақсы білді, сондай-ақ Джеймс Фрейзердің Гераудты "наурыз айындағы қоян сияқты" екені туралы пікірін білді. Ол 1834 жылы Джейн Карлайлға оның жайлы жазды. Герауд 1838 және 1839 жылдары "Күн сәулесі" журналын – әдебиетке арналған журналды, 1839 жылдан 1842 жылға дейін "Айлық журналды" және кейіннен "Христианның айлық журналын" шығарды. 1843 жылы ол "Афинеумға" үн қосты, ал кейін 1868 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін оның драмалық сыншысы болды. 1849 жылдан 1879 жылға дейін ол "Иллюстрациялық Лондон жаңалықтарының" драмалық сыншысы болды. 1840 жылдардың соңында достары Гераудтың қаржылық қиындықтарын шешуге тырысты, бұл жағдай төлем қабілетсіздігіне әкелді; Джон Форстер, Томас Кибл Херви және Джон Уэстленд Марстон офицерлермен бірге қайырымдылық қоры құрылды. 1873 жылғы 21 шілдеде Уильям Гладстонның ұсынысымен ол Лондонның Чартерхаусқа мүше болып тағайындалды, ол 1887 жылғы 20 сәуірде қайтыс болды. Бірнеше жылдан кейін олардың эклектикалық көзқарасына деген қызығушылық басылды. Ральф Уолдо Эмерсонның өмірбаянын жазған, бастапқыда үлкен қызығушылық танытқан автор Гераудты, әсіресе, "жалпы сәтсіздікке" ұшыраған адам деп атады.

Топтың

Басқа синкретиктер – Фрэнсис Фостер Бархам, Ричард Генри Хорн және Джон Уэстленд Марстон болды. Ол Джеймс Пьерпонт Гривстің бұрынғы тобынан өркендеді, "Эстетикалық қоғам" немесе "Эстетикалық институт", Блумсберидің солтүстік жағындағы Бертон көшесінде орналасқан, Гривстің және бірнеше көршілерінен тұратын ядросы бар еді. Херауд пен Бархам ай сайынғы журналды өздеріне алды, ол 1839-1841 жылдар аралығында топтың ресми органы ретінде қызмет етті. Камилла Тульмин 1841 жылы Хорнға барғанда, Синкретиктерде белгілі есімдерден өзге, жас және амбициялы жігіттердің тобы бар екенін сезді. Мысалы, Синкретиктер Филип Джеймс Бейлидің "Фестусын" қабылдады.

Трансатлантикалық байланыстар

Топ сонымен қатар Жаңа Англия трансценденталистерімен туыстық сезімге келді және олардан ынталанды. Ол Гривске және Гераудқа кітаптар жіберді; Гривс Гераудтың «Поэзиялық дарын туралы лекциясы» кіріп отырған кітаптарды қайтарды. Алкотт, Конверс Фрэнсис және Джордж Рипли «Айлық журналды» жақсы қабылдады. 1839 жылы Герауд Роберт Бартлетттің «Орация» атты Жаңа Англиядан шыққан бір туындысын жариялады. Бірақ бұл жоба сәтті болмады. Содан кейін трансценденталистер сол бағытта өздерінің «Диал» атты мерзімді басылымын құрды. 1842 жылы «Диал» журналында жариялаған Эмерсон «Англия реформаторлары» атты мақаласында Гераудты Якоб Бёме мен Эммануэль Сведенборгтың түсіндірушісі деп мақтады; сондай-ақ оның үш томдық еңбек ретінде жарияланған «Өзіңді түсінуге шетелдік көмек» атты еңбегіне сілтеме жасады. Герауд Эмерсонды Карлайлдың шәкірті деп ойлады, бірақ оған «Қазіргі заманда» қарсылық білдірілді. Бірнеше жылдан кейін ол Сведенборгты тек үлгі және шабыт ретінде қарастыруға болатынын түсіндірді, себебі трансценденталистік көзқарас орнықты шіркеумен қайшы келеді. «Айлық журнал» арқылы екі белгілі Сведенборгші, Джеймс Джон Гарт Уилкинсон және Генри Джеймс ағасы бір-бірімен танысты. Карлайл, шындығында, Герауд пен Алкотт үйінің тобын, Гривстің жобасын жақтырмады. Олардың қатарында Джон Гудвин Бармби, Ньютон Кросланд, Хорн, Генри Мансел және Джеймс Элишама Смит болды. «Көрінген» трагедиялар туралы мәліметтік есеп 1842 жылғы шілдеде «Фрейзерс» журналында жарияланды. Бернард актерлер туралы жеңіл әңгімелер айтты, бірақ Герауд пен Фредерик Гест Томлинс қазіргі британдық театрдың күрделірек мәселелері мен шектеулеріне тоқталды, содан кейін апталық сериялар галереяда тым ұзақ болды. Джордж Стивенс сияқты Синкретиктер де сахнаға қойылмаған пьесаларды қоюға белсенді түрде шақырып, күресті. Мұның себебі Лондонда патенттері бар үш театрдың шектеулі болуы және жаңа поэзиялық драмалардың жоқтығы еді. Амбициясы мол болған Ассоциацияның драматургиялық комитеті Герауд арқылы реформаланған және поэтикалық театр, актерлердің акционерлік компаниясы, жаңа туындылардың қойылуы және дәмді көтеру үшін драма мектептерін құруды талап етті. Стивенс жазған 1841 жылғы «Мартинуцци» атты сәтсіз көрсетілім, әсіресе Гераудты Уильям Макепис Такерейдің «Панч» журналында пародиялауға себеп болды. Алайда, 1843 жылғы Театрлар заңымен бұрынғы театрлық монополия жойылды. Герауд өзі де пьесалар жазып, табандылық танытты. Джеффри Монмутқа негізделген «Видена» трагедиясы 1854 жылы Мэрилебон театрында Джеймс Уильям Уоллакпен бірге қойылды; ал «Жұбай немесе әйел жоқ» және Эрнест Легувтың «Медея» нұсқасы кейінірек сахналанды.

Герауд ақын ретінде

Харпердің британдық және американдық поэзиясы туралы энциклопедиясында Гераудты сыншылар "әділетсіздік жасаған жоқ" деп атады. Сондай-ақ, Дуглас Джеррольдқа қатысты мына оқиға қайталанды: Герауд одан "Тозаққа түсуін" көрген-көрмегенін сұрады, ал ол көруге ниетті екенін айтты. Герауд 1830 жылғы "Тозаққа түсуі" және 1834 жылғы "Топан судың үкімі" поэмаларында эпикалық мәнерге екі рет ұмтылды. Чемберстің ағылшын әдебиеті энциклопедиясы оның поэзияда Джон Мартиннің өнерде жасағанындай – зор, алыс және қорқынышты бейнелеуге тырысқанын айтты. Ол Гераудтың "Түсуі" мен "Үкімі" туындыларын "ерекше психологиялық қызығушылықтар" және "дұрыс бағаланбаған күштер" деп бағалады. Джордж Сентсбери Гераудты Эдвин Атерстонмен тең десе, Роберт Поллоктан жоғары қойды. Герберт Такер "Топан судың үкімін" "бұзылған" деп есептейді, бірақ "Тозаққа түсуіне" көбірек мән береді. Ол оны Уильям Гилбанк және Бирмингемдік Элизабет Смит сияқты христиандық символизмді сахналауға жасалған бұрынғы әрекеттермен қатар қарастырады. Ол Гераудтың Колридждің апологетикасымен таныс екенін және оның Мартинге жасаған сілтемелерін атап көрсетеді. Кейін Герауд саяси эпос жазды, бірақ ол жарияланбады. Бұл туынды Уильям Джеймс Линтонның ықпалында жазылды.

Отбасы

1823 жылғы 15 мамырда Эруд Олд Ламбет шіркеуінде Генри Баддамстың қызы Энн Элизабетке үйленді. Одан ол, 1867 жылғы 21 қыркүйекте Ислингтонда қайтыс болған, екі бала тудырды: Вудфордта тұратын Клавдий Уильям Эруд және актриса Эдит Эруд.