Кіріспе
Жаяу әскерлер жүрістен гөрі атқа міну арқылы жылжу үшін жылқы пайдаланған. Алғашқы драгундар негізінен атты жаяу әскер болған. 1911 жылғы «Британ энциклопедиясы» бойынша: «Атты мылтықтар – жартылай ат әскері, атты жаяу әскер – тек қана жылдамдығы артық жаяу әскер». Бүгінде әскери көліктерде жылқының орнын автокөліктер басып алғандықтан, мотожаяу әскерлер шамалы да болса атты жаяу әскердің жалғасы болып табылады.
Mounted infantry were infantry who rode horses instead of marching. The original dragoons were essentially mounted infantry. According to the 1911 Encyclopædia Britannica, "Mounted rifles are half cavalry, mounted infantry merely specially mobile infantry." Today, with motor vehicles having replaced horses for military transport, the motorized infantry are in some respects successors to mounted infantry.
Пре-пудра
Атты жаяу әскердің тарихы, кем дегенде, ұйымдасқан соғыстың бастапқы кезеңдеріне дейін барып жетеді. Ежелгі қоладан жасалған қару-жарақтардың ауырлығынан, қарсыластар шайқасқа дейін көліктерде (арбаларда) баратын, содан соң жаяу шайқасқа түсетін. Хоплиттер соғысы дамыған сайын, кейбір хоплиттер атпен шайқасқа жетіп, фаланга құрамына қосылу үшін аттан түсер еді. Рим армиясының Мариандық реформаларға дейінгі кезеңінде, жаяу әскер атты әскердің жанына мініп, шайқасқа жеткізіліп, сосын жаяу шайқасатын бөлімшелері болды. Галл және германдық әскерлер екі адамнан тұратын атты әскерді қолданған, екінші жауынгер аттыға қосылып, қысқа ғана уақыттан соң жаяу шайқасқа түсетін. Хан әулеті де Сионну конфедерациясына қарсы жорықтарында атты жаяу әскерді кеңінен пайдаланды. Хан әулетінің көптеген жорықтарында әскердің көп бөлігі атпен жүретін, яғни атты әскер немесе аттан түсіп шайқасатын жаяу әскер болып бөлінетін. Арабтар Византия және Сасанидтерге қарсы Месопотамия мен Сирия шөлдеріндегі жорықтарында жылдамдығын арттыру үшін түйелерді қолданды, бұл олардың жауларынан, әсіресе шөлдік аймақта, ерекшеленуін қамтамасыз етті. Карл Ұлы басқарған Каролингтер де әскерлерінің көп бөлігін атпен тасымалдады және жорық кезінде жылқының денсаулығына, азығына және қолжетімділігіне ерекше мән берді. Жылдамдығын арттыру үшін атты қолданған басқа да маңызды жаяу әскерлердің қатарында генуэздік арбалетшілер және викингтер бар, олар қону жерлерінің маңында кездесетін барлық жылқыны жинап алатын.
either as mounted cavalry or mounted infantry who fought dismounted. The Arabs, during their campaigns in the deserts of Mesopotamia and Syria against the Byzantines and Sassanids, used camels to enhance their mobility, marking a stark contrast to their enemies, especially in the desert environment. The Carolingians under Charlemagne also used horses as transport for the bulk of their army, and special care was taken to ensure the health, fodder, and availability of horses on campaign. Other notable infantry to use horses to enhance their mobility include the Genoese crossbowmen, and Viking raiders who would gather all the horses they could find in the vicinity of their landings.
Драгундар
Бастапқыда драгундар – атқа мінуге және жаяу әскермен күресуге дайындалған жаяу әскер болды. Бірақ, уақыт өте қолданылуы өзгерді және 18 ғасырда драгундар дәстүрлі жеңіл атты әскер бөлімдері мен құрамына айналды. 17 ғасырдың соңы мен 18 ғасырдың басында көптеген еуропалық армияларда драгун полктері құрылды. Атауы, француз армиясының драгун әскерлері қолданған бір түрі атыс қаруынан (блундербус деп аталады) шыққан болуы мүмкін. Француз тілінде "дракон" және "драгун" сөздері арасында ешқандай айырмашылық жоқ. Бүгінгі таңда бұл атау бірқатар бронетехникалық немесе салтанатты атты полктерде сақталған.
19 ғасыр
19-ғасырдың ортасында дәл және жылдам атуға қабілетті қайталанатын тапаншалар мен мылтықтар ойдағыдай табысқа ие болғаннан кейін, атты әскерлердің осалдығы арта түсті. Көптеген армиялар жағдайға қарай атпен немесе жаяу күресе алатын әскерлерді пайдалана бастады. Ат үстінде қылыштар мен сүмбілермен шайқас жасау жаудың отынан қорғанышсыз, жылдам қимылдауға мүмкіндік берсе, тапанша мен мылтықпен жаяу күресу оларға жасырынуға және қорғаныс шебін құруға мүмкіндік берді. Алғашқы атты жаяу әскер бөлімдері Мексика-Америка соғысы кезінде (атты атқыштар полкі ретінде құрылып, 1861 жылы Үшінші атты әскер полкі деп қайта аталды) құрылды, ал одан кейін, мысалы, 1880 жылдары Австралияда да құрылды. "Атты мылтықтар" немесе "Жеңіл атты әскер" сияқты терминдер жиі қолданылды. Француз Шетел Легионы 1880 жылдардан бастап еселдерге мінген роталарды пайдаланды. Әрбір еселді екі легионер кезекпен мінетін. Бұл тәсіл бір күнде 97 шақырымға дейін жылдам және ұзақ сапар жасауға мүмкіндік берді. Америка Азамат соғысының Батыс майданында бірнеше жаяу әскер полктері атты жаяу әскерге айналдырылып, қайталанатын мылтықтармен жарақтандырылды. Чикамауга шайқасындағы Ылдамдық бригадасы – осы одақтас атты жаяу әскер бөлімдерінің бір мысалы. Британ армиясында Британ империясының кейбір аймақтарындағы жаяу әскер бөлімдерінде барлау және шайқас жүргізу үшін атты взводтар болды. Сонымен қатар, Сейлон атты мылтықтары, Кейп атты мылтықтары, Натал карбинерлері және Маршаллдың аты сияқты көптеген жергілікті құрылымдар атты жаяу әскер ретінде соғысты. Екінші бура соғысында британдықтар буралардан үлгі алып, өздерінің ірі атты жаяу әскер күштерін құрды. Әртүрлі арнайы құралымдардың ішінде Императорлық йомендер 1900 және 1901 жылдар аралығында Ұлыбританиядағы еріктілерден құрылды. Австралия, Канада және Жаңа Зеландиядан келген контингенттердің көпшілігі (мысалы, Австралияның жеңіл атты әскері және Канаданың атты мылтықтары) MI (атты жаяу әскер) болды, сондай-ақ Императорлық жеңіл атты әскері және Оңтүстік Африка жеңіл атты әскері сияқты жергілікті құрылымдар да болды. Соғыстың соңында артиллерияның шашыраңқы бура партизандық топтарына қарсы тиімділігі шектеулі болғандықтан, Корольдік артиллерия бөлімдерінің атты құрамы Корольдік артиллерияның атты мылтықтарына біріктірілді. Сол соғыстан алынған сабақтардың бірі ретінде британдық тұрақты атты әскер полктері жаяу әскермен бірдей мылтықтармен жарақтандырылып, аттан түскен тактика бойынша жақсы оқытылды. Стандартты жаяу әскер мылтығының қысқартылған нұсқасы, LEC немесе "Ли-Энфилд кавалериялық карабина Mark I" 1896 жылы енгізілді.
20 ғасыр
Еуропалық әскерлер велосипедті жаяу әскерді атты жаяу әскерлер жылқы қолданғандай ұқсас жолмен пайдаланды. Дегенмен, оларға сапалы жолдардың болуы қажет болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста (1917) Бер-Шеба шайқасында атты шабуылға қатысқан Австралияның 4-ші жеңіл атты бригадасы бұқаралық ақпарат құралдарында атты жаяу әскер бригадасы деп жиі аталады; алайда, олар шын мәнінде осы шайқасқа қатысқан Жаңа Зеландияның атты мылтық бригадасы сияқты атты мылтықтар еді. Атты мылтық полкінің атты жаяу әскер батальонының күші жеткіліксіз болды, себебі жеңіл атты бригада бір батальонмен шайқасқа тең мылтықтарды ғана жинап алатын. Осының салдарынан, олардың қолданылуында бұл күш жетіспеушілігі көрінді, тактикасы қарсыласты жеңу үшін үлкен жылдамдық пен атыс күшін пайдалануға бағытталды, эшелонды жаппай шабуылдарға емес. 1920-1930 жылдары жылқыдан автокөліктерге көшуге байланысты атты жаяу әскерлер жойыла бастады. Германия Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ресей майданына бірнеше атты жаяу әскер бөлімдерін, ал екі майданға велосипедшілер бөлімдерін жіберді, сондай-ақ Германия мен Ұлыбритания (бірінші дүниежүзілік соғыста велосипедшілер батальондарын қолданған) мотоцикл батальондарын сынақтан өткізді. Германия сонымен қатар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жаяу әскер құрамында атты және велосипедті әскерлерді пайдаланды, бірақ Германия өз аумағына шегінген сайын велосипедтерді пайдалану жиіледі. Жапония 1941-1942 жылдары Малайзиядағы және Сингапурға жасаған жорығында велосипедшілерді тиімді пайдаланды. Филиппин скауттарының атты әскер полкі Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Филиппинді қорғауға көмектесті. АҚШ армиясының 10-шы тау дивизиясы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италия мен Австрияда қызмет еткен атты барлау жасағын ұстады. Швейцария сияқты берік әскери дәстүрі бар елдер суық соғыс кезеңіне дейін атты әскерлерін сақтап келді, ал Швеция қар жаумайтын айларда көптеген жаяу әскерлерін велосипедтерде ұстады.