Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыстағы теңіз блокадасы
Naval Blockade during WW1
Отранто бөгеті – Бірінші дүниежүзілік соғыста Италиядағы Бриндизи мен Грекия жағындағы Адриатика теңізіндегі Корфу арасындағы Отранто бұғазын одақтас әскерлерінің теңіз блокадасы болды. Блокаданың ең қарқынды кезеңінде операцияға 200-ден астам кеме қатысты. Бұл блокаданың мақсаты – Австро-Мажарстан теңіз күштерінің Жерорта теңізіне қашып, ондағы одақтастардың әрекеттеріне қауіп келтіруіне жол бермеу еді. Блокада Адриатика теңізінен жүзетін кемелердің қашуына тиімді кедергі келтірді, бірақ Каттарода орналасқан су асты кемелеріне ешқандай әсер етпеді.
The Otranto Barrage was an Allied naval blockade of the Strait of Otranto between Brindisi in Italy and Corfu on the Greek side of the Adriatic Sea in the First World War. The operation consisted of over 200 vessels at the height of the blockade. The blockade was intended to prevent the Austro Hungarian Navy from escaping into the Mediterranean and threatening Allied operations there. The blockade was effective in preventing surface ships from escaping the Adriatic, but it had little or no effect on the submarines based at Cattaro.
Блокадаға ұмтылу
Адриатика Отранто бұғазында кең. Блокаданың ең жоғары нүктесінде 200-ден астам кеме болды, олардың көпшілігі британдық және француздық кемелер еді. 60-қа дейін дрифтерлер суасты қайықтарына қарсы операцияларға жұмылдырылды. Дрифтерлердің көп бөлігі британдықтар болды және әдетте 6 фунттық зеңбірек пен тереңдегі бомбалармен қаруланған. 1915 жылы блокада басталғанда, бір уақытта 20 кемеден тұратын екі дивизия патрульдемелеп, суасты қайықтарын ұстауға немесе кем дегенде олардың бар екенін үстіңгі кемелерге хабарлауға арналған болат индикаторлық торлармен жабдықталды. Үшінші дивизия Бриндизиде орналасқан. Соғыс барысында бірі индикаторлық торға ілініп қалды. Кейіннен бұл бұғаздың тиімді түрде тормен, минамен немесе патрульдеумен қамтамасыз етілуі қиын болды деген қорытындыға келді. Оның оң қолында тағы бір британдық офицер, командир Чарльз Эдвард Турл болды. Ең ірі шабуыл 1917 жылдың 14/15 мамыр түнінде крейсерлер, және , сондай-ақ эсминецтер және Австро-Венгрияның U қайықтарымен, ал неміс U қайығы (Австро-Венгрияның U 89 ретінде жұмыс істеді) жүзеге асырылды. Комодор Миклош Хортидің басқаруымен флот 47 қызметте болған дрифтердің 14-ін батырып, тағы үшін ауыр зақымдады. Кейіннен капитан Джозеф Уатт, Новарадан болған қарқынды шабуыл кезінде Гованлеа дрифтерін қорғағаны үшін Виктория кресімен марапатталды. Британдық жеңіл крейсерлер және – итальяндық және француздық эсминецтермен бірге, итальяндық контр-адмирал Альфредо Актонның басқаруымен Бриндизиден австриялықтарға қарсы шайқасу үшін шықты, нәтижесінде Отранто бұғазы шайқасы болды. Британдықтар Саиданы зақымдап, Новараны іс жүзінде қолдануға жарамсыз қылды және Хортиді ауыр жарақаттады. Алайда, итальяндық офицер Каттародан шығатын ауыр австриялық күштер туралы хабар алғаннан кейін британдық крейсерлер шайқастан бас тартты. Саида Новараны портқа сүйреп әкелді. Дартмут Бриндизиге қайтып келгенде UC 25-тен зақым алды. Алдыңғы түні сол U қайығы Бриндизи портының аузында миналық дала орнатты; француздық Бутефью эсминшісі сол күні порттан шығып келе жатып сол миналардың біріне соқтығысып, жарылып, барлық экипажымен бірге суға батты. 1918 жылдың маусым айында Хорти – енді Австро-Венгрия теңіз күштерінің бас қолбасшысы – Полада орналасқан ең заманауи кемелердің төртін жұмылдырып, шабуыл жасауға шешім қабылдады. Адриатика теңізімен жүріп бара жатқанда, 10 маусым күні таңертең итальяндық торпедалық қайық оны торпедалап батырды, нәтижесінде шабуыл жойылды.
The Adriatic is wide at the Otranto Straits. The blockade consisted of over 200 vessels at its height, mainly British and French. A main force of up to 60 drifters were dedicated to anti submarine operations. The drifters were mostly British and typically armed with a 6 pounder gun and depth charges. In 1915 when the blockade was begun, two divisions of 20 would be on patrol at a time, equipped with steel indicator nets intended to trap submarines or at least alert the surface vessels to their presence. A third division would be at Brindisi. was caught by the indicator nets during the course of the war. It was later considered that the straits had simply been too wide to be netted, mined or patrolled effectively. His second in command was another British officer, Commander Charles Edward Turle. The largest raid was carried out on the night of 14/15 May 1917 by the cruisers , , and supported by the destroyers and and Austro Hungarian U boats and , along with German U boat (operating as Austro Hungarian U boat U 89). The fleet, commanded by Commodore Miklós Horthy, sank 14 drifters out of 47 on duty, and damaged a further three seriously. Skipper Joseph Watt was later awarded the Victoria Cross for defending his drifter Gowanlea under heavy attack from Novara. The British light cruisers and —together with Italian and French destroyers, under command of Italian Rear Admiral Alfredo Acton—steamed from Brindisi to engage the Austrians, resulting in the Battle of the Otranto Straits. The British damaged Saida and disabled Novara, severely injuring Horthy. However, the British cruisers broke off the engagement when the Italian flag officer received notice of heavy Austrian forces coming out of Cattaro. Saida towed Novara back to port. Dartmouth was damaged by UC 25 as it returned to Brindisi. The night before, the same U boat had laid a minefield at the mouth of Brindisi harbour; the French destroyer Boutefeu struck one of these mines exiting the harbour the very same day and exploded, sinking with all hands. In June 1918, Horthy—by now commander in chief of the Austro Hungarian Navy—decided to launch an attack on the barrage employing the four s based at Pola, the most modern in the fleet. While en route down the Adriatic, the battleship was torpedoed and sunk by an Italian torpedo boat at dawn on 10 June, resulting in the attack being cancelled.