Америкалық ақын Джессе Бернштейн: Өмір және шығармашылық жолы

Кіріспе

Американдық ақын Стивен Джей "Джесси" Бернштейн (4 желтоқсан 1950 – 22 қазан 1991) – американдық андерграунд жазушысы және перформанс суретшісі. Ол Sub Pop Records лейблымен жасаған жазбалары және Уильям С. Берроузбенғы жақын қарым-қатынасымен әйгілі. Бернштейннің заттарды қолдану мәселелері мен психикалық сырқаты оның отандық даңқына себеп болды, бірақ олар соңында оның өзіне қол жұмсауына әкелді.

Тарих

Бернштейн Лос-Анджелесте, Калифорнияда дүниеге келген. Оның есірткіге тәуелділік мәселесі жасөспірім кезінде Калифорния штатының Камарилло қаласындағы Камарилло мемлекеттік ауруханасында болғаннан кейін басталды. 1967 жылғы қаңтарда Вашингтон штатының Сиэтл қаласына көшіп барды, онда Джесси деген атпен танысты. Бернштейн Сиэтлдің андеграунд музыкалық өнеріндегі көптеген адамдар үшін иконаға айналды. Белгілі жанкүйерлері Курт Кобейн мен Оливер Стоун болды. Гранж және панк-рокпен байланысы жиі айтылғанмен, Бернштейн өзін негізінен ақын ретінде қарастырды және Сиэтлдегі тікелей эфирдегі өнерлері, мысалы, Догтаун Поэзия Театрында және Red Sky Poetry Theatre-дағы тұрақты оқулары, Сиэтлде ықпалды болды. Ол өз дәуіріндегі көптеген жергілікті ақындарға үлкен әсер еткені үшін танылды. Бернштейннің психикалық денсаулығы сахнадан тыс жердегідей алаңдатушы болған жоқ, өйткені оның есірткіге тәуелділіктен күшейген маниялық эпизодтары пайдаланылып, көбінесе эксцентриктік ойын-сауыққа айналдырылды. Ол Nirvana, Big Black, Soundgarden, U Men және Cows сияқты музыкалық топтардың алдында өнер көрсетті. Сиэтл Пост Интеллигенсер газетінің өнер сыншысы Реджина Хакетттің айтуынша:

Ол тірі кеміргішті аузында ұстап, оның құйрығы тыныш белгі ретінде қозғалған күйі өлең оқыды. Ол жүрегін алып, қолына ұстап, тыныштауға тырысты. Бірде ол келеңсіз сөз айтқан адамға зәр шашты және әртүрлі заттар лақтыруға бейім болды: сыра бөтелкелері, қолжазбалар, барабан таяқшалары, әмияны, сэндвич. Бернштейннің сахнадағы кейбір ерекше әрекеттері алкогольдің әсерінен туындады, ал кейбіреулері (мышымен өнер көрсету сияқты) әдейі жасалған. Бернштейн 1981 жылдан 1990 жылға дейін биполярлық және посттравматикалық стресс бұзылыстарына қарамастан таза және салауатты өмір сүрді. Бернштейннің Prison альбомының идеясы Джессидің 1991 жылы Монродағы Вашингтон штатының Мемлекеттік жазалау мекемесінің арнайы қылмыскерлер бөлімінде тікелей эфирде өнер көрсетуі болды. Джесси өзінің менеджері Барбара Бакландпен, Sub Pop Records-тан Брюс Павиттпен, Грант Алденмен (содан кейін Rocket журналының жазушысы және кейін No Depression журналының негізін қалаушысы), фотограф Артур С. Обри және әртүрлі техникалық көмекшілермен бірге барды. Обри түсірген фотосуреттерден басқа, сессияның ешқайсысы қолданылған жоқ. Sub Pop кейіннен Стив Фискпен жобаны аяқтау үшін келісімшарт жасасты. Альбом Джонни Кэштің "Folsom Prison"-дағы сияқты шығарылуы тиіс еді, бірақ Фиск кейіннен Бернштейннің Монродағы өнерінің сапасы нашар болғандықтан, джаз және эмбиент музыкасымен Бернштейннің басқа жазбаларының жинағын жасауға шешім қабылдады. Альбом Бернштейннің қайтыс болуына дейін аяқталған жоқ. 1991 жылдың 22 қазанында, 40 жасында Бернштейн Неа-Бейдегі (Вашингтон) достарына бара жатып, өзіне-өзі пышақпен жарақаттанып, қайтыс болды. Prison альбомы 1992 жылдың 1 сәуірінде жарық көрді. 1994 жылы осы жазбалардың бірі, "Me and Her Outside (No No Man)", Natural Born Killers фильмінде қолданылды. "I Am Secretly an Important Man" атты өлеңдер, әңгімелер және сөйлеу өнерлері жинағы 1996 жылдың наурыз айында Zero Hour Publishing баспасынан шықты. Оның "A Little Bit of Everything (That Brought Me Down to This)" әні "The Sad Bag" альбомынан "Home Alive" екі дискілік жинағына енгізілді, оның түсімі Сиэтл аймағындағы әйелдердің өзін-өзі қорғау тобына жұмсалды. Ақырында, режиссер Питер Силлен Бернштейн туралы "I Am Secretly An Important Man" атты деректі фильмді шығарды.

He read poems from a stage with a live rodent in his mouth, its tail twitching as baseline punctuation. He tried to cut his heart out in order to hold it in his hands and calm it down. He once urinated on a heckler and tended to throw things: beer bottles, manuscripts, drumsticks, his wallet, a sandwich. Some of Bernstein's bizarre on stage antics were fueled by alcohol and some (like the performance with a mouse), were deliberate. Bernstein was clean and sober from 1981 to 1990, despite the ravages of bipolar disorder and posttraumatic stress disorder. The concept for the Bernstein album Prison was for Jesse to do a raw live performance at the State Penitentiary Special Offenders unit in Monroe, Washington in 1991. Jesse went with his manager Barbara Buckland, Bruce Pavitt from Sub Pop Records, Grant Alden (then a writer for Rocket magazine and later the co founder of No Depression magazine), photographer Arthur S. Aubry, and various technical assistance people. None of the session except for the photos taken by Aubry was usable. Sub Pop later contracted Steve Fisk to finish the project. The album was intended to be produced along the same lines as Johnny Cash's At Folsom Prison, but Fisk later decided to score a collection of other Bernstein's recordings with jazz and ambient music, as Bernstein's performance at Monroe was too poor to be released. The album was not completed by the time of Bernstein's death. On October 22, 1991, at the age of 40, Bernstein committed suicide by stabbing himself in the throat while visiting friends in Neah Bay, Washington, although not simultaneously. Prison was released on April 1, 1992. In 1994, one of these recordings, "Me and Her Outside (No No Man)," was used in the film Natural Born Killers. I Am Secretly an Important Man, a collection of poetry, short stories, and spoken performances, was released in March 1996 by Zero Hour Publishing. His song A Little Bit of Everything (That Brought Me Down to This), from the Trigger Recordings album, The Sad Bag, was also included on the two CD set Home Alive, the proceeds from which benefited women's self defense groups in the Seattle area. Eventually, filmmaker Peter Sillen released a documentary on Bernstein, I Am Secretly An Important Man, in spite of everybody.