Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фотографиялық процесс; металға тікелей оң бейне
Photographic process; direct positive image on metal
Тинтотип, сондай-ақ меланотип немесе ферротип деп те аталады, – бұл қара түсті лак немесе эмальмен қапталған және фотоэмульсияның тірегі ретінде пайдаланылатын, қарапайым тілмен "темір" деп аталатын (бірақ шын мәнінде темірмен қапталмаған) жұқа металл табақшаға тікелей оң бейне жасау арқылы алынған фотосурет. Оны 1853 жылы Парижде Адольф Александр Мартин енгізді, ал Дагерротипті он төрт жыл бұрын Дагер енгізген болатын. Дагерротип бұл кезде орнықты және ең танымал болды, бірақ тинтотиптің басты бәсекелесі амбротип еді, ол бірдей коллодиондық процесті пайдаланды, бірақ металл емес, шыны тірегінде. Екеуі де Солтүстік Америкада кеңінен қабылдауға ие болды. Тинтотиптер 1860 және 1870 жылдары ең көп қолданылды, бірақ осы ортаның аз мөлшерде қолданылуы 1930 жылдарға дейін жалғасты, және ол 21-шы ғасырда жаңалық және бейнелеу өнерінің түрі ретінде қайта жандандырылды. Ол бұқаралық портреттер үшін алғашқы "шынайы демократиялық" орта деп сипатталды. Тинтотиптің тікелей алдындағы амбротип, шыны табақты тіреу ретінде пайдаланудың ұқсас процесімен жасалған. Шыны қара түсті болған немесе қара фонмен жабдықталған, сондықтан, тинтотип сияқты, эмульсиядағы нашар экспозицияланған теріс бейне оң бейне ретінде көрінетін. Тинтотиптер берік болғандықтан, амбротиптер мен дагерротиптер сияқты, оларды қорғау үшін қатаң корпусқа орнатудың қажеті болмады.
A tintype, also known as a melanotype or ferrotype, is a photograph made by creating a direct positive on a thin sheet of metal, colloquially called 'tin' (though not actually tin coated), coated with a dark lacquer or enamel and used as the support for the photographic emulsion. It was introduced in 1853 by Adolphe Alexandre Martin in Paris, like the daguerreotype was fourteen years before by Daguerre. The daguerreotype was established and most popular by now, though the primary competition for the tintype would have been the ambrotype, that shared the same collodion process, but on a glass support instead of metal. Both found unequivocal, if not exclusive, acceptance in North America. Tintypes enjoyed their widest use during the 1860s and 1870s, but lesser use of the medium persisted into 1930s and it has been revived as a novelty and fine art form in the 21st century. It has been described as the first "truly democratic" medium for mass portraiture. The tintype's immediate predecessor, the ambrotype, was done by the same process of using a sheet of glass as the support. The glass was either of a dark color or provided with a black backing so that, as with a tintype, the underexposed negative image in the emulsion appeared as a positive. Tintypes were sturdy and did not require mounting in a protective hard case like ambrotypes and daguerreotypes.
Техникалық мәліметтер
Тарихи екі түрлі бояулау процесі бар: ылғал және құрғақ. Ылғал процесінде күміс галоид кристалдары бар коллодион эмульсиясы, тақтаға камерада сулы күйінде көрініп тұрғанға дейін қалыптастырылуы керек еді. Содан кейін химиялық өңдеу кристалдарды жарыққа түсудің қарқындылығы мен ұзақтығына пропорционал металл күмісінің микроскопиялық бөлшектеріне дейін азайтады, нәтижесінде көрінетін оң бейне пайда болды. Кейінгі, алдын ала дайындалған, демек, ыңғайлырақ құрғақ процесс ұқсас болды, бірақ камерада құрғақ түсуге болатын желатин эмульсиясын қолданды. Екі процесс те эмульсияда өте нашар экспозицияланған теріс бейне жасады. Оның ең тығыз бөліктері, нысананың ең жарық бөліктеріне сәйкес, жарық шағылысымен сұр түсті көрінді. Нысананың ең қараңғы бөліктеріне сәйкес күмістің ең аз мөлшері бар жерлер, негізінен мөлдір және лактан қара фонға қарағанда қара көрінеді. Сондықтан, бейне жалпы алғанда, күңгірт түсті оң бейне болып көрінеді. Осы нашар экспозицияланған бейнелерді пайдалану мүмкіндігі, портреттерде қысқа экспозиция уақытын пайдалануға мүмкіндік берді, бұл үлкен артықшылық болды. Бейнені мүмкіндігінше ашық ету үшін калий цианиді әдетте фотосуретті бекітуге қолданылды. Бұл, әдетте, осы және көптеген басқа да ерте фотографиялық процестерде қолданылатын бірнеше өте улы химиялық заттардың ішіндегі ең қауіптісі болды. Әр суреттің бірегейлігін жеңу үшін көп линзалы және бір линзалы, линзасы жылдам жылғатын камералар ойлап табылды. Мұнда Бостоннан үш адамның есімін атау керек. Джон Робертс көп линзаларды қолданған алғашқы адам, бір камераға 32 линзаға дейін орнатқан. Мысалы, 1858 жылы жасалған он екі линзалы камера бір экспозицияда он екі «әсем» портретті түсірді. Темір тақталардың бәсекелес өндірушісі, содан кейін тинтайп.
There are two historic tintype processes: wet and dry. In the wet process, a collodion emulsion containing suspended silver halide crystals had to be formed on the plate just before it was exposed in the camera while still wet. Chemical treatment then reduced the crystals to microscopic particles of metallic silver in proportion to the intensity and duration of their exposure to light, resulting in a visible positive image. The later prefabricated, hence more convenient dry process was similar but used a gelatin emulsion which could be exposed in the camera dry. In both processes, a very underexposed negative image was produced in the emulsion. Its densest areas, corresponding to the lightest parts of the subject, appeared gray by reflected light. The areas with the least amount of silver, corresponding to the darkest areas of the subject, were essentially transparent and appeared black when seen against the dark background provided by the lacquer. The image as a whole therefore appeared to be a dull toned positive. This ability to employ underexposed images allowed shorter exposure times to be used, a great advantage in portraiture. To obtain as light toned an image as possible, potassium cyanide was normally employed as the photographic fixer. It was perhaps the most acutely hazardous of all the several highly toxic chemicals originally used in this and many other early photographic processes. To overcome the uniqueness of each picture multi lensed cameras and single lens cameras with a movable back holding the plate were invented. Three men from Boston are to name here. John Roberts first made use of multiple lenses, mounting as much as 32 of them on one camera. A twelve lensed camera for example, developed in 1858, made a dozen so called "gem" portraits with one exposure. a rival manufacturer of the iron plates, then finally tintype.
Амбротиптің прекурсор ретінде
Амбротип – ылғалды пластиналы коллодион процесін оң бейне ретінде алғаш рет пайдаланған технология. Мұндай коллодиондық шыны позитивтерді 1851 жылы Фредерик Скотт Арчер ойлап тапқан. Джеймс Амброз Каттинг осы процесті өзінің атымен атаған болуы мүмкін деген кең таралған пікір бар, бірақ шындығында "амбротип" атауын алғаш рет белгілі дагеротипші Маркус Аврелий Рут өзінің галереясында қолданған, бұл 1864 жылғы "Камера және қарындаш" кітабында жазылған. Тинтотип – амбротиптің бір түрі, онда шыны тақтасы жұқа, лакталған темір табақпен (содан "ферро" атауы шыққан) алмастырылған. Амбротиптерде көбінесе қара артқы жабынының қабыршақтануы, суреттің эмульсиялық қабатының жарылуы немесе бөлінуі сияқты түрлі зақымданулар кездеседі, ал тинтотиптегі сурет қабаты әдетте өте төзімді болып келеді, бірақ темір негіздің бұрыштарында тотығу мүмкін.
The ambrotype was the first use of the wet plate collodion process as a positive image. Such collodion glass positives had been invented by Frederick Scott Archer in 1851. Although it is a widely held belief James Ambrose Cutting might have named the process after himself, in actuality, "ambrotype" was first coined by Marcus Aurelius Root, a well known daguerreotypist, in his gallery as documented in the 1864 book The Camera and the Pencil. The tintype was essentially a variant of the ambrotype, replacing the latter's glass plate with a thin sheet of japanned iron (hence ferro). Ambrotypes often exhibit some flaking of their black back coating, cracking or detachment of the image bearing emulsion layer, or other deterioration, but the image layer on a tintype has proven to be typically very durable, although the iron support might oxidize at its corners.
Түс түрінің табысы
Дагерротиппен салыстырғанда, tintype-тер (бояулар) ғана емес, өте арзан болды, сонымен қатар салыстырмалы түрде оңай және жылдам жасалатын. Оның кітабы, "Gem ferrotypes" деп аталатын төмен бағалы түрлерінің енгізілуі және 1888 жылы фотокабинаның ойлап табылуы, tintype-тің ұзақ өмір сүруіне ықпал етті.
Compared to their most important predecessor, the daguerreotype, tintypes were not only very inexpensive, they were also relatively easy and quick to make. His book and the introduction of low cost variants known as "Gem ferrotypes" and the invention of the photo booth in 1888, helped to sustain the tintype's longevity.
Қазіргі қолданысы
2006 жылы New York Times газетінде жарық көрген мақалада Джон Коффер атпен жегілетін арбамен саяхаттап, түсті фотосуреттер (тинтэйп) жасайтыны айтылған. 2013 жылы Калифорния Ұлттық әуе күзетінің мүшесі және суретші Эд Дрю Азамат соғысынан бері соғыс аймағында алғаш рет түсті фотосуреттерді түсірді, ол Ауған соғысындағы Әуе күштерінің ұшқыштарын суретке түсірді. Заманауи фотограф Виктория Уилл 2014 және 2015 жылдарғы Санденс кинофестивальдерінде Энн Хатауэй, Ник Кейв және Эван Макгрегордың портреттерінен тұратын түсті фотосуреттер сериясын жасады. Бұл портреттер кейіннен кітап ретінде жарық көрді. Penumbra Foundation сияқты ұйымдар осы техниканы қолдануды жалғастырып, түсті фотосуреттерге түсіру сеанстарын ұсынады. Олардың жұмысы New York Times газетінде жарияланды.
John Coffer, as profiled in a 2006 New York Times article, travels by horse drawn wagon creating tintypes. In 2013, California Air National Guard member and artist Ed Drew took the first tintypes in a war zone since the Civil War, when he photographed Air Force pilots serving in the Afghan War. The contemporary photographer Victoria Will created a series of tintypes of Hollywood stars at the 2014 and 2015 Sundance Film Festivals, including portraits of Anne Hathaway, Nick Cave, and Ewan McGregor. The portraits were later published as a book. Organisations such as the penumbra foundation still continue to use this technique, offering tintype photography sessions. Their work has been featured in the New York Times.
Галерея
Ферротиптің әр түрлі пайдалану орындалары мен түрлері, олардың хронологиялық ретпен берілген ерекшеліктері.
Different utilizations and genres of ferrotype and their settings, arranged chronologically.