Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саңырауқұла түрлері
Species of fungus
Amanita fulva, көбінесе сары-қоңыр гризет немесе сақинасыз қызыл-қоңыр Amanita деп аталатын, Amanita туысына жататын базидиомицет саңырауқұлағы. Ол Еуропаның және, мүмкін, Солтүстік Американың жапырақты және қылқан жапырақты ормандарында жиі кездеседі.
Amanita fulva, commonly called the tawny grisette or the orange brown ringless amanita, is a basidiomycete mushroom of the genus Amanita. It is found frequently in deciduous and coniferous forests of Europe, and possibly North America.
Таксономия
Аманита фулва алғаш рет 1774 жылы Якоб Кристиан Шаффер сипаттады. Жалпақтары бос, тығыз және кең. Еті ақтан қаймақ түске дейін. Сабағы немесе аяқ ақ және тегіс немесе ұнтақты, кейде қызғылт қоңыр реңге боялған, өте ұсақ түктермен жабылған. Ол жұқа, сақинасыз, қуыс және жоғары қарай тартылып, өте нәзік; биіктігі 15 см-ге дейін және қалыңдығы 1–1,5 см. Алғашқыда жеміс денесін қаптаған толық жамылғы жыртылып, ақ түсті, қап сияқты вольваға айналады, оның бетінде ерекше тот басуы мүмкін қоңыр дақтар болады. Қалпағы әдетте вольва қалдықтарынан бос болады. Сирек жағдайларда, жамылғының жапырақша тәрізді бөлшектері бетінде қалуы мүмкін. Споралар ақ түсті, 9 × 12 мкм немесе (9,0) 10,0–12,5 (19,3) × (8,2) 9,3–12,0 (15,5) мкм өлшемде, шар тәрізді; амилоид емес.
Amanita fulva was first described by Jacob Christian Schäffer in 1774. The gills are free, close, and broad. The flesh is white to cream. The stem or stipe is white and smooth or powdery, sometimes tinged with orange brown and with very fine hairs. It is slender, ringless, hollow and quite fragile, tapering towards the top; up to 15 cm tall and 1–1.5 cm in thickness. The universal veil which initially encapsulates the fruiting body is torn and develops into a white, sack like volva with characteristic rusty brown blemishes. The cap is usually free of volval remnants. Infrequently, roughly polygonal pieces of the veil may remain on the surface. The spores are white, 9 × 12 μm or (9.0 ) 10.0 12.5 ( 19.3) x (8.2 ) 9.3 12.0 ( 15.5) μm in size, globose; nonamyloid.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Amanita fulva, бүкіл Еуропаға тараған, түрлі ормандарда кездеседі. Ол көбінесе емен (Quercus), қайың (Betula), шырша (Picea), қарағай (Pinus), каштан (Castanea) және қаратал (Alnus) ағаштарымен бірге өседі, олармен микориза құрайды. Скандинавияда қайыңмен жиі кездеседі, ал Оңтүстік Еуропадан алынған үлгілер көбінесе емен, каштан және қарағай ормандарынан табылады. Бұл саңырауқұлақ қышқыл топырақта өседі және жаздан күзге дейін (Ұлыбританияда мамырдан қарашаға дейін) жеміс береді. Ол жиі кездесетін, бірақ кейде сирек саңырауқұлақ, және Ұлыбританияда кеңінен таралған. Amanita fulva Солтүстік Америкада жапырақты және қылқан жапырақты ормандарда кең таралған деп есептеледі, бірақ жиналған үлгілердің кейбіреуі әлі сипатталмаған басқа түрлерге жатуы мүмкін. Бұған қоса, Amanita fulva атауы бұрын Солтүстік Американың басқа таксондарына, мысалы, A. amerifulva және басқаларына дұрыс емес қолданылған. Кейбір авторлар бұл саңырауқұлақтың шикі күйінде уытты екенін, ал пісірілгеннен кейін ғана жеуге жарамды екенін көрсетеді.
Amanita fulva, distributed throughout Europe, occurs in a variety of forests. It is generally found with oak (Quercus), birch (Betula), spruce (Picea), pine (Pinus), chestnut (Castanea) and alder (Alnus), with which it forms mycorrhizae. It is often found with birch in Scandinavia, while collections from southern Europe are usually from forests of oak, chestnut and pine. It grows in acidic soils and fruits from summer to late autumn (May to November in the UK). It is a common to scarce fungus, and is very common in Britain. Amanita fulva is considered to be widely distributed in North America in deciduous and coniferous forests, although collections could possibly be of a different, yet undescribed species. In addition, the name Amanita fulva has in the past been misapplied to other North American taxa, such as A. amerifulva and others. Some authors indicate the fungus is potentially toxic when raw, and is suitable for consumption only when cooked.