Швеция және Норвегия королевасы Жозефина де Богарне

Кіріспе

1844-1859 жылдар аралығында Швеция және Норвегия патшайымы Леухтенбергтің Жозефинасы (Joséphine Maximilienne Eugénie Napoléone de Beauharnais; 14 наурыз 1807 – 7 маусым 1876), сондай-ақ Жозефина, король Оскар I-нің әйелі ретінде 8 наурыз 1844 жылдан 8 шілде 1859 жылға дейін Швеция және Норвегия патшайымы болды. Ол туғаннан бастап Болонья принцессасы және 1813 жылдан бастап Галлиера герцогинясы болды. Ол күйеуі билік құрған кезеңде саяси белсенділік танытып, оның саяси кеңесшісі ретінде үкіметтік істерге белсенді қатысты. Ол дін саласындағы либералды заңдарды енгізгендігі үшін танымал.

Ерте өмір

Жозефина 1807 жылғы 14 наурызда Италияның Милан қаласында дүниеге келді. Ол Люхтенберг герцогы Евгений де Богарне (1781–1824) және оның әйелі Бавария ханшайымы Августаның (1788–1851) алты баласының ағасы болды. Оның әкесінің әжесі және осы атпен шақырылуы Жозефин Ташер де Ла Пажери, Наполеонның бірінші әйелі; Наполеонның тілегімен оған «Жозефина» деген есім берілді. Анасының әкесі Бавария королі Максимилиан I Иосиф болды. Туғаннан кейін Наполеон оған Болонья ханшайымы деген атақ берді, ал кейін Галлиера герцогинясы атанды. Ол өмірінің алғашқы жеті жылын Италияда өткізді. Отбасы Миландағы Вилла Бонапартта және Миланнан тыс, Монцадағы жазғы сарайда күндерін өткізді. 1812 жылы оларға бұрынғы император Жозефина қонаққа келді. 1813 жылы оның әкесі Евгений, қалың жұбайының Наполеонға қарсы күштерге қосылу туралы ұсынысын қабылдамады. 1814 жылы Августа Мантуядағы әкесінің әскери штабына қосылды, онда Жозефинаның кіші қарындасы Теодолинда де Богарне дүниеге келді. Сәл уақыттан кейін Жозефина және оның бауырлары сарай қызметкерлерімен бірге анасына, Мантуядағы бекініске атпен барды. Сол жылы Наполеон жеңілгеннен кейін олардың ата-анасы Бавариядағы анасының әкесіне кетті, ал олардан кейін Жозефина мен оның бауырлары барон Дарнайдың, бұрын әкесінің хатшысы болған, серігінде оларға қосылды. Бұл Жозефинаның есте сақтаған естелігі болды. Оның әкесіне Люхтенберг герцогы атағы және Бавариядағы Эйхштатт княздығы иелік ретінде берілді. Оның балалық шағы бақытты деп сипатталады. Отбасы жазда Эйхштатта, ал қыста Мюнхенде Августаның отбасымен бірге болды.

Білім

Жозефина француз, неміс және итальян тілдерінде сөйлей білді және профессор Ле Сажбен тарих және географияны, профессор Мартинуспен ботаника мен табиғаттануды, профессор Сиберспен математика, физика және астрономияны оқыды.

Швеция мен Норвегияның мұрагер ханзадасына үйлену

Швеция королі Карл XIV Иоанн Вена конгресінің легитимистік саясатынан қауіптенді және Бернадоттар әулетіне Еуропаның ескі патшалық әулеттерімен қана байланыс орнатуды қалады. Осы мәселенің шешімі оның ұлы және тақ мұрагері, тәж шаһзада Оскардың үйленуі болды. 1822 жылы ол ұлын үйленуге келісуге және тәж шаһзадайы мен патшайым лауазымына үміткерлердің тізімін қарау үшін Еуропаға сапар жасауға мәжбүр етті. Тізімде Дания ханшайымы бірінші, Лейхтенберг ханшайымы екінші, Гессен ханшайымы үшінші, ал Веймар ханшайымы төртінші болып тіркелді. Карл XIV Иоанн Жозефина Лейхтенбергті екінші кандидат ретінде таңдады, себебі ол анасы арқылы Еуропаның ескі әулеттерімен, ал әкесі арқылы Бонапарт әулетімен байланысқа ие болды, осылайша ол "жаңа мүдделерді ескімен үйлестірді", – деп түсіндірді ол.

Қыз алысу және үйлену тойы

Оскар Дания ханшайымына үйленуден бас тартты, бірақ 1822 жылғы 23 тамызда Айхштатта Жозефинамен алғашқы кездесуінен кейін Лейхтенберг ханшайымына қызығушылық танытты. Екеуі бір-біріне тартылып, көріскенде ғашық болды, сондықтан екі отбасы да осы некені қабылдап, тиісінше ұйымдастырды. Жозефина швед тілін үйреніп, Оскармен үйленгенге дейін хат алмасып жүрді. Оның әкесі лютеран дініне өтуіне қарсы болмағандықтан, швед өкілдері оған дінін сақтау мүмкіндігін ұсынған болатын. Ол католик дінін ұстанса да, балаларын лютеран дінінде тәрбиелеуге келісті. Жеке католик діни қызметкерін алып келді және жеке шіркеуінде үнемі мисса мен зікірге қатысты. Рим папасы осыған рұқсат берген еді. Швецияда 1781 жылғы «Төзімділік жарлығы» шетелдіктер мен иммигранттарға діни бостандық берген. Алайда, шведтер үшін лютерандықтан басқа дінге ауысу мүліктің тәркіленуіне және елден қууға әкелді. Норвегиядағы жағдай да осыған ұқсас болды. Лютеран дін қызметкерлері осы некеге қарсы болды, бірақ король өз қалауын іске асырды. Принцесса Жозефина 1823 жылғы 22 мамырда Мюнхендегі Лейхтенберг сарайында ханзада Оскарға өкілдік арқылы үйленді. Олар 1823 жылғы 19 маусымда Швецияның Стокгольм қаласында жеке үйлену рәсімін өткізді. Бірінші үйлену рәсімі католик, ал екіншісі лютерандық болды. Анасының тегі (Гессен және одан әрі Ханау мен Ансбах, Баден-Дурлах және Клебург арқылы) арқылы Жозефина Швеция королі Густав I мен Карл IX-тың ұрпағы болды, оның балалары Густав Вазаның ұрпақтары саналды. Анасының әжесі Максимилиан I Иосиф Бавария арқылы, ол Данияның Кристиан II-нің немересі Рената Лотарингияның да ұрпағы болды. Жозефина он бір жылдан бері жоқ болған енесі, королева Дезидериямен бірге Швецияға келді. Олар 13 маусымда 1823 жылы Стокгольмнің жанындағы Манилаға келді, онда король Карл XIV Юхан, ханзада Оскар, әскери салюттер мен көпшілік оларды қарсы алды және Жозефинаны Кведлинбург аббаты, принцесса София Альбертина құшақтаған Хага сарайына эскорттады. Екінші үйлену рәсімі алты күннен кейін өтті. Швецияға келгеннен кейін алты күн өткен соң оның «Наполеонна» деген есімі алынып тасталды, себебі Швеция жақындағы соғыста Бонапартқа қарсы күрескен. Ол анасының әжесі үшін Парижде жасалған бірнеше құнды зергерлік бұйымдарды әкелді, олар әлі де Швеция, Дания және Норвегия корольдық үйлерінің мүлігінде сақталуда (Луиза және Марта арқылы). Швецияда ол атының швед тіліндегі нұсқасымен белгілі болды: Жозефина. Оның ілесінде қазынашысы болып тағайындалған Берта Цюк және католик мойындаушысы Якоб Лоренц Студах болды. Олардың өмірінің соңына дейін олардың қарым-қатынасы тығыз болды, сондықтан оларды «Үштік» деп атады. Жозефинаны Швецияға уақытша күтуші ханым, графша Аврора Вильгельмина Браге сүйемелдеді, бірақ келгеннен кейін графша Элизабет Шарлотта Пайпер және 1836 жылдан бастап Шарлотта Скьёльдебранд оның аға күтуші ханымы қызметін атқарды.

Crown Prince Oscar declined marriage to a Danish Princess, but expressed his interest in the Princess of Leuchtenberg after his first meeting with Joséphine on 23 August 1822 in Eichstätt. The couple reportedly developed a mutual attraction and fell in love when they saw each other, and therefore, the marriage was accepted by both families and duly arranged. Joséphine took lessons in the Swedish language and corresponded with Oscar until the wedding. Her father was reportedly not against her conversion to Lutheranism, but the Swedish representatives had apparently thought it necessary to offer her the option to keep her religion. Although she was a devout Catholic, she agreed to raise her children in the Lutheran religion. She brought a Catholic priest, and regularly attended mass and confession in her private Catholic chapel. The Pope had given his consent to this. In Sweden, the law of 1781, Toleransediktet, declared freedom of religion for foreigners and immigrants, and Joséphine, as well as her mother in law Désirée, could be regarded as such. For Swedes, however, the conversion from the Lutheran Church to another religion formally meant confiscation of property and banishment from the country. The situation in Norway was similar. The Lutheran clergy was against the match, but the King had his way. Princess Joséphine married the Crown Prince by proxy at the Palais Leuchtenberg in Munich on 22 May 1823. They also conducted a wedding ceremony in person on 19 June 1823 in Stockholm, Sweden. The first wedding ceremony was Catholic, and the second wedding ceremony was Lutheran. Through her mother (her maternal line of Hesse and upward through Hanau and Ansbach, Baden Durlach and Kleeburg), Joséphine was a descendant of Gustav I of Sweden and Charles IX of Sweden, making her children descendants of Gustav Vasa. Through her maternal grandfather, Maximilian I Joseph of Bavaria, she was also one of the descendants of Renata of Lorraine, granddaughter of Christian II of Denmark. Josephine arrived in Sweden in the company of her mother in law, Queen Desideria, who had been absent for eleven years. They arrived in Manilla outside Stockholm 13 June 1823, where they were welcomed by King Charles XIV John, Crown Prince Oscar, military salutes and great crowds, and escorted to Haga Palace, where Josephine was embraced by Princess Sophia Albertina, Abbess of Quedlinburg. The second wedding ceremony took place six days later. Six days after her arrival in Sweden, her middle name 'Napoléonne' was removed. This was because Sweden had fought against Bonaparte in the recent war. She had brought with her several pieces of exclusive jewelry made in Paris for her paternal grandmother, which are still among the possessions of the Royal Houses of Sweden, Denmark and Norway (via Louise and Märtha of Sweden). In Sweden, she was known by the Swedish version of her name: Josefina. In her retinue, she brought with her Bertha Zück, who she made her treasurer, and her Catholic confessor Jacob Lorentz Studach: until their death, they enjoyed such a close relationship that they were referred to as "The Trio". Josephine was escorted to Sweden by a temporary lady in waiting, countess Aurora Wilhelmina Brahe, but once arrived, countess Elisabet Charlotta Piper and, from 1836, Charlotta Skjöldebrand served as her Överhovmästarinna or senior lady in waiting.

Тақ мұрагері

Жозефина Швецияға келген сәттен бастап жоғары қоғамдағы жеке тұлға ретінде де, қоғамдық тұлға ретінде де сәттілікке қол жеткізді және королева болғанда бұрынғы және кейінгі патшаларынан да танымал болды. Тақ мұрагері болғандықтан, ол анасының орындай алмаған өкілдік қызметін атқара алды және Швециядағы жаңа династияны танымал етуде маңызды рөл атқарды. 1824 жылғы жазда мұрагер ханзада мен ханшайым Норвегиядағы Кристианияға сапар шекті, онда монархияны танымал ету үшін көптеген қоғамдық іс-шараларға қатысты. Оскарға сапары барысында уақытша вице-король міндеті жүктелді, ал Жозефина оның Стортинг алдында пайда болғанда қорапта отырды. Содан кейін олар оны елге таныстыру үшін Швеция бойынша саяхат жасады. Ол сүйкімді, әдемі және қадірлі деп сипатталды, сонымен қатар өте қабілетті де есептелді: ол келген кезде швед тілінде дерлік еркін сөйлей білді. 1838 жылғы балда Фриц фон Дардель оны былай деп сипаттады: «Мұрагер ханшайым әдемі және қадірлі, мүмкін, сәл арық болғанмен, өте ақылды және баршаға ұнамды. Оны ешкім кінәлай алмайды, тек католик діні үшін ғана». 1823 жылғы 21 тамызда Карл XIV Джон осы күнді, ол мұрагер ханзада болып сайланған күнді Жозефинаның есім күні деп жариялады және одан әрі Жозефина күні деп атап өту керектігін мәлімдеді. Осы мереке алғаш рет сол күні Дроттингхольм сарайында өтті, және Жозефина күні Швецияда ондаған жылдар бойы тойланды: Стокгольм тұрғындары сол күні Дроттингхольм сарайына барып, онда олар үшін ұйымдастырылған мерекелік шараларға қатысып, балкондан қарсы алған Жозефинаға құттықтау айтты. Алайда, оның қайын анасымен қарым-қатынасы алғашқы жылдары біршама шиеленісті болды, өйткені патшайым Дезире күйеуінің өзіне немқұрайлы қарағанын сезінді және оның патшайымдық орны Жозефинаның танымалдылығымен көлеңкеленді. Бірақ алғашқы жылдардан кейін Жозефина мен Дезире арасындағы қарым-қатынас достық және үйлесімді болды. Жозефина мен Оскар арасындағы қарым-қатынас бастапқыда өзара бақытты деп сипатталды, және олар мәдениет, сурет салу, жазу және ән айту қызығушылықтарын бөлісті. Оскар мен Жозефинаның бес баласы болды, олардың екеуі Швеция мен Норвегияның патшалары болды. Алайда Оскар некеден тыс қарым-қатынастарымен танымал болды, бұл Жозефинаны қатты қинады, ол қызғаныштан зардап шекті. Оскар үйленгеннен кейін де Жакет Лёвенхильмпен байланысын жаңартты, бірақ Жозефина бастапқыда бұл туралы білмеді деп есептелді: алайда 1826 жылы ол күнделігінде оның істерін білетінін көрсетті, ал 1828 жылы ол неке адалдығын бұзу туралы ауыр күдіктер мен үнемі жүкті болудың қиындықтары туралы жазды. 1832 жылы, соңғы баласының туғанына бір жыл өткен соң, ол күнделігінде күйеуінің некеден тыс қатынастарына әйелдің төзімділік танытуы керек деген қазіргі заманғы көзқарас туралы жазды: Әйел үндемей азап шегуі керек және ол осы көзқарасты әділетсіз деп тапты. 1835 жылы Оскардың мінез-құлқына көңілі толмағандықтан, ол жүйкесін тыныштандыру үшін Медеви шипажайына сапар шекті. 1837 жылы Оскар мен Эмили Хогквист Бад-Эмсте кездесті. Жозефина Оскардың Эмили Хогквистпен қарым-қатынасын «оттан өту» деп сипаттады. Алайда Жозефина мен Оскар жұрт алдында бірге көрінуді жалғастырды, ал оның абыройлы мінез-құлқы жұрттың көңілінен шықты. Оскар бұл үшін танымал болмады, ал король Карл XIV Джон Жозефинаның азаптарына деген ықыласымен оны сөгісті. Мұрагер ханшайымның соңғы жылдары монарх пен мұрагер ханзада арасындағы қақтығысқа ықпал еткен бұл жағдай Жозефинаны саясатқа енгізді, өйткені ол күйеуі мен қайын атасы арасындағы делдал ретінде белсенді болды. Жозефина бау-бақшаға және сурет салуға қызығушылық танытты. Оның өнерге деген қызығушылығы белсенді және шынайы болды. Ол суретші (қатын-қабағы католик) София Адлерспарредің мансабын қолдады, сондай-ақ талантты әуесқой суретші болған өз қызы Евгенияның өнерге деген қызығушылығы мен талантын көтермеледі. 1836 жылы оған анасы, ағасы мен екі әпкесі келді. 1843 жылы ол Мюнхендегі анасына барып қайтты. Жозефина әлеуметтік реформалар мен қайырымдылық істеріне көп қатысты. Швецияға келгеннен кейін ол Швеция ханшайымы София Альбертинамен тығыз қарым-қатынас құрды, ол оны кедей әйелдерді қолдау үшін Välgörande Fruntimmerssällskapet (Қайрымдылық әйелдер қоғамы) ұйымына қатыстырып, осы жұмысқа енгізді. София Альбертина қайтыс болғаннан кейін ол осы ұйымды қорғауды өз міндетіне алды, сондай-ақ патшайым Дезире мен келіні патшайым Луиза қайтыс болғаннан кейін олардың қайырымдылық ұйымдарын да қорғады. Ол өзі де бірнеше қайырымдылық ұйымдарын құрды. Тақ мұрагері болған кезде ол аптасына екі рет көмек сұрап келгендерді қабылдады, және оның қызметі жылдар өте кеңейді. Оның басты назары кедей әйелдер мен балаларды қолдауға бағытталған. Ол 1826 жылы кедей жесірлер үшін Sällskapet de fattigas vänner ('Кедейлердің достары қоғамы'); 1827 жылы кедей аналарды қолдау үшін Sällskapet för uppmuntran av öm och sedlig modersvård ('Мейірімді және адал аналық күтімді ынталандыру қоғамы'); 1833 жылы әйелдер үшін жұмыс орталығы болған Sällskapet för arbetsamhetens uppmuntran ('Еңбекке ынталандыру қоғамы'); және кедей қыздарға арналған Kronprinsessans slöjdskola för fattiga flickor ('Мұрагер ханшайымның кедей қыздарға арналған қолөнер мектебі') ұйымдарын құрды. Жозефина, дінге терең сенгенімен және христиандық қайырымдылық идеясының ықпалында болғанымен, әлеуметтік қамтамасыздандыруды діннің емес, мемлекеттің міндеті деп есептеді және қайырымдылық жұмысында осы екі мәселені бөліп қарастырды. Оның кітапханасында ерте христиандық социализмі туралы еңбектер болды, олар мұқият оқылған сияқты. Жозефина Корольдік сарайда жеке католик шіркеуіне ие болды. Жеке өмірінде ол қайын анасын тек атпен ғана католик болудан шығуға ықпал етуге тырысқаны белгілі: 1844 жылы оның дін қызметкері ол қайын анасын елу жылдан бері алғаш рет тәубе етуге көндіргенін мәлімдеді. Оскар олардың жеке қарым-қатынасына қарамастан, оның діни құқықтарын әрдайым қолдады. Балаларына қатысты, ол олардың дініне араласа алмады, бірақ олармен дін туралы сөйлесті: ол және оның дін қызметкері католицизм мен лютерандық дінде ортақ нәрселерді анықтады, және осы мәселелер туралы ол балаларымен кедергі келтірмей сөйлеуге болады деп ойлады. Жозефина Швеция мен Норвегиядағы католицизмге үлкен қызығушылық танытты. Келгеннен кейін ол Стокгольмдегі католик қауымының ескерусіз қалғанын байқады. Басқа нәрселермен қатар, оның лайықты шіркеу ғимараты болмады, және ол ағымдағы католик дін қызметкері Жан Баптист Гридейннің, сонымен қатар оның қайын анасының дін қызметкері болғанын, оның салдарынан католиктердің беделіне нұқсан келтірді деп ойлады. Гридейн 1833 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның орнына оның жеке дін қызметкері Студах келді. 1837 жылғы 16 қыркүйекте Стокгольмдегі Санкта Эугения шіркеуі оның және Студахтың жұмысының нәтижесінде құрылды: бұл Реформациядан бері Скандинавиядағы алғашқы католик шіркеуі болды және Скандинавиядағы алғашқы апостолдық викариатқа айналды: Норвегия 1841 жылы қосылды. Ол жексенбі күндері онда миссаға қатысты.

Josephine was a social success in Sweden from the moment of her arrival, both as a private person in the circles of high society as well as a public person, and was to become more popular as Queen than her predecessor and successor. Already as Crown Princess, she was able to play the representational part that her mother in law was not able to fulfill, and she played a great role in making the new dynasty popular in Sweden. In the summer of 1824, the Crown Prince and Crown Princess visited Christiania in Norway, where they engaged in many public appearances to make the monarchy popular. Oscar had been given the task of temporary Viceroy during his visit, and Josephine was present at a box when he appeared before the Storting. After this, they made a trip through Sweden to present her to the public. She was described as charming, beautiful and dignified, and she was also regarded as gifted: she impressed by being able to speak the Swedish language almost fluently at her arrival. At a ball in 1838 Fritz von Dardel described her: "As for the Crown Princess, she was beautiful and dignified, perhaps too thin but very intelligent and quite delightful toward all. No one has anything to reproach her for other than for her Catholic religion." The 21 August 1823, Charles XIV John declared that this day, the same date he had been elected Crown Prince, should be the name day for Josephine, and henceforth be celebrated as Josephine Day. The first such celebration took place that day at Drottningholm Palace, and Josephine Day was celebrated in Sweden for decades after that: it became a tradition for the public in Stockholm to travel to Drottningholm Palace at that day, where festivities had been arranged for them, and cheer for Josephine, who greeted them from a balcony. Her relationship with her mother in law, however, was somewhat tense during the first years, as Queen Désirée reportedly felt neglected by her spouse, and that her place as a Queen was overshadowed by Josephine's popularity. After the initial years, however, the relationship between Josephine and Désirée became more friendly and harmonious. The relationship between Josephine and Oscar was initially described as a mutually happy one, and the couple shared their interests in culture, painting, writing and singing. Oscar and Josephine had five children, of whom two were to become kings of Sweden and Norway. However, Oscar was known for his extramarital affairs, a fact that deeply tormented Josephine, who suffered from jealousy. Oscar was to resume his contact with Jaquette Löwenhielm after the wedding, though Josephine is initially not believed to have been aware of this: however, in 1826, she gave the first signs of being aware of his affairs in her diary, and in 1828, she wrote of painful suspicions of adultery and also that it pained her to be constantly pregnant. In 1832, a year after the birth of her last child, she wrote in her diary about the contemporary view that a woman was expected to endure a husband's extramarital affairs: A woman should suffer in silence, and that she found this contemporary view unjust. In 1835, her pain over Oscar's behavior caused her to take a trip to the spa Medevi to calm her nerves. In 1837, Oscar and Emilie Högquist met in Bad Ems. Josephine described the years of Oscar's relationship with Emilie Högquist as a walk "through fire". Josephine and Oscar, however, continued to appear together in public, and her dignified behavior placed the sympathies on her side. Oscar became unpopular because of it, and King Charles XIV John reprimanded him for it out of sympathy for Josephine's suffering. During her later years as Crown Princess, this situation, which contributed to a conflict between the monarch and the Crown Prince, introduced Josephine to politics as she became active as a mediator between her spouse and her father in law. Josephine was interested in gardening and painting. Her interest in art was active and genuine. She supported the career of the painter (and Catholic convert) Sofia Adlersparre, and also encouraged the artistic interest and talent of her own daughter, Princess Eugenie, who became a talented amateur artist. In 1836, she received a visit from her mother and her brother and two sisters. In 1843, she visited her mother in Munich. Josephine was very much involved in social reforms and philanthropy. At her arrival in Sweden, she formed a close relationship with Princess Sophia Albertine of Sweden, who introduced her to this work by engaging her in Välgörande Fruntimmerssällskapet (The Charitable Women's Society) for the support of poor women. After the death of Sophia Albertine, she took over the protection of this organization, as she would do for the charity organizations of Queen Désirée and her daughter in law Queen Louise after their deaths. She also founded several charitable organizations herself. Already as a Crown Princess, she received petitioners asking for help twice a week, and her activity expanded over the years. Her main focus was the support of poor women and children. She founded the Sällskapet de fattigas vänner ('Friends of the Poor Society') for poor widows in 1826; Sällskapet för uppmuntran av öm och sedlig modersvård ('Society for Tender and Proper Motherly care') for the support of poor mothers in 1827; Sällskapet för arbetsamhetens uppmuntran ('Society for Work Encouagement'), an employment agency for women in 1833; and Kronprinsessans slöjdskola för fattiga flickor ('The Crown Princess' Handcrafts School for Poor Girls'). Josephine, though deeply religious and influenced by the Christian idea of charity, did not believe it to be the task of religion but of the state to provide welfare, and she kept the two issues separate in her charity work. In her library, there were works about early Christian socialism, which appear to have been thoroughly read. Josephine had her own Catholic chapel at the Royal Palace. Privately, she is known to have tried to influence her mother in law to be more than a Catholic in name only: in 1844, her confessor stated that she had managed to convince her mother in law to attend confession for the first time in fifty years. Oscar always supported her religious rights, regardless of their personal relationship. As for the children, she could not interfere in their religion, however, she did speak with them of religion: she and her confessor sorted out everything they could find mutual in Catholicism and Lutheranism, and about these things, she felt free to talk about with her children without interfering. Josephine took a great interest in Catholicism in Sweden and Norway. Upon her arrival, she found the Catholic congregation in Stockholm to be neglected. Among other things, it did not have a proper church building, and she felt that the current Catholic priest, Jean Baptiste Gridaine, who was also the confessor of her mother in law, damaged the reputation of the Catholics because of it. Upon the death of Gridaine in 1833, he was replaced by her own confessor Studach. 16 September 1837, the Sankta Eugenia Church in Stockholm was founded in her presence, the effort of her and Studach's work: this was the first Catholic church in Scandinavia since the Reformation, and became the first apostolic vicariate in Scandinavia: Norway was incorporated in 1841. She attended mass there herself on Sundays.

Швеция мен Норвегияның патшайымы

1844 жылы Жозефина күйеуінің таққа отырғанынан кейін Швеция мен Норвегияның патшайымы болды. Швецияда 28 қыркүйекте 1844 жылы таж киді. Біраз қарсылық болды: 1840 жылдары діни пікірталас 1829 жылғы королева Дезидерияның таж кию кезіндегіден гөрі қызу болды, бірақ Оскар мәселені шешті, егер ол таж кимесе, өзі де таж кимейтінін мәлімдеді. Норвегияда католик патшайымның таж киюына күшті қарсылық болды. Ресми себеп – бұл рәсімнің қажеті жоқ, себебі патшайымның Норвегия конституциясында қандай да бір өкілеттігі болмады, бірақ шынайы себеп оның діні екені мойындалды: королева Дезидерия да Норвегияда таж кимеген еді. Осы себепті Оскар Норвегияда таж киюден бас тартты. Жозефина патшайым болған кезде Фредерика Бремер оның туралы былай деп жазды: «Ол өз ниетімен және еркімен әрекет етуді қалайды. Растаймын, бұл туралы сарайдан естімедім, бірақ осының шындық екеніне сенемін. Екі патшалық жұбайдың арасында оның мінезі күштірек деп есептеледі». Жозефина дін саясатына қатысты бірнеше заңдардың қабылдануына ықпал еткені белгілі. 1851 жылдан бастап ол реформациядан кейін Швециядағы алғашқы әйелдер католик орденін қолдады, сол кезде Filles du Coer de Marie монахтары католик балаларының білімімен айналысу үшін Стокгольмге қоныстанды. 1853–1854 жылдары швед лютерандарына католик уағыздарына қатысуға рұқсат берілді. 1853 жылы алты швед әйелінің католик дініне өткені хабарланды. Дін бостандығын енгізуге тырысып жүрген Жозефина Оскардан дін министрін әйелдерге қатысты тергеуді кейінге қалдыруға көндіруді өтінді. Осылай да болды. 1856 жылы Оскар дін бостандығын жақтады. Алайда 1857 жылы Оскар ауырып, әрекетке қабілетсіз болды, ал тәж мұрагері Чарльз регент болды. Чарльз католиктерге қарсы болғандықтан, анасының жоспарларына қарсы әрекет етті және королеваның діні мен саяси ықпалына байланысты оның қарсыластарына жататын викарий Нильс Йохан Экдальдың көмегін алды. Экдал сол кезде швед және католикке айналған королева Кристинаға төзімділік көрсетілмегендей, «елге неке арқылы кірген шетелдік патшайымға одан да аз төзімділік көрсетіледі» деп уағыздады. Алты әйел 1858 жылы сотқа тартылып, одан кейін елден қуылды және олардың мүлігі тәркіленді. Бірақ сол кезде бұл ескі заң Швецияның беделіне нұқсан келтірді, ал қуғын-сүргін – дау тудырды, сондықтан 1860 жылы Чарльз ақыры дін бостандығын енгізуге мәжбүр болды. Францияның Лион қаласына эмиграциялаған әйелдер дін бостандығы енгізілгеннен кейін Швецияға оралды. Жозефина Норвегияның патшайымы да болды. Ол норвегия табиғатын Баварияны еске түсіргендіктен бағалады. Ол 1849 жылы аяқталған Кристианиядағы Корольдік сарайдың интерьеріне үлкен әсер етті, норвегия өнеріне қызығушылық танытты және Кристианиядағы өнер көрмелеріне жиі қатысты. Оскархолл сарайының көбіне оның ықпалымен салынғаны айтылады. 1852 жыл оған қиын жыл ретінде сипатталды: күйеуі, қызы және ұлы Густавпен бірге ол Баварияда өлім төсегінде жатқан анасына барды. Қайтып келе жатқанда олар Норвегияға барды, онда Густав пневмониядан қайтыс болды. 1856 жылы ол Норвегиядағы Кристианияда реформациядан кейінгі алғашқы католик шіркеуі – Сент-Олаф шіркеуінің ашылуына қатысты. Ол үлкен ұлымен қарым-қатынаста қиындықтарға тап болды. Чарльз оның құрметке лайықты қызы Сигрид Спарреге терең ғашық болған. Бұл оқиға 1846 жылы Чарльзды Пруссияның Луизасына үйлендіру туралы келіссөздер жүргізіліп жатқан кезде болды. Жозефина 1848 жылы Спаррені сарайдан қуылтып, Чарльз бен Спаррені ажырастырды, бірақ ол Пруссиямен некелік одақты сақтап қала алмады. Чарльз Жозефинаның оны Спарреден айырғанын ешқашан кешірмеді, сонымен қатар ол анасының шешімін оның католик мойындаушысы Якоб Лоренц Студачка кінәлады, сондықтан ол католиктерге қарсы болды. Жозефина Чарльздың импульсивті, экономикалық жағынан жауапкершіліктен тыс және моральдық жағынан бос болғанын да ұнатпады. 1852 жылы корольдік жұп Германияға сапар шеккенде, Чарльз регент болып қызмет еткен алғашқы ретте, ол Чарльз бен оның кеңесшілерімен қоштасып: «Енді біз кетеміз, ал мырзалар билік етеді», – деді. Бұл сөзді салқын және күмәнді деп қабылдады. 1857 жылы Оскар I ауырып қалды. Монархтың ауруы регенттікке қажеттілікті тудырды, ал тәж мұрагері Чарльз анық таңдау ретінде көрінді. Король Жозефина корольдің әрекетке қабілетсіздігі кезінде Чарльзтың регент болып тағайындалуына қарсы болды. Бұл туралы әңгімелер тарады. Король мен королева астанадағы көлікте жұртқа көрсетілді. Король әлсіздіктен қолын көтере алмады, бірақ Жозефина оның қолын ұстап, амалдап, толқыды. Ол оған не болып жатқанын еске салды. Бұл оның саяси лауазымын жоғалтудан қорқатынын көрсетті деген әңгімелерге әкелді. Матильда д’Орозко бұл көзқарасты замандас хатында қорғады: «Ол, кешіріңіз, адамдарға амандасу үшін королді итеріп отыр, дейді. Ол оны қорғап отыр, мейірімді періште ретінде емес, міндетті құл ретінде емес, шейіт ретінде емес, тек билігі үшін алаңдаған қаһарман ретінде. Бұл қаншалықты қиын, қаншалықты алғыссыздық». 1857 жылдың күзінде ол Чарльзды регент етіп тағайындауға мәжбүр болды. Ол оның таңдаған кеңесшілеріне ризашылығын білдірді, бірақ бұл оның саяси қызметінің соңына жеткенін білдірді. Королева Жозефина оның өліміне дейін екі жыл бойы оны жан-жақты күткені үшін құрметке лайық болды.

In 1844, Josephine became Queen of Sweden and Norway at the accession of her spouse. She was crowned in Sweden 28 September 1844. There had been some opposition: the religious debate was more heated in the 1840s than it had been in 1829, when Queen Desideria had been crowned, but Oscar solved the matter by declaring that he would not be crowned himself if she was not. In Norway, there was more serious opposition to the coronation of a Catholic. The official reason was that the ceremony was unnecessary, as the queen had no position in the Norwegian constitution, but it is acknowledged that the real reason was her religion: Queen Desideria had in fact not been crowned in Norway either. Because of this, Oscar refused to be crowned in Norway as well. At the time Josephine became queen, Fredrika Bremer wrote of her, that she: " prefers to act out of her own pulse and will. Granted, I have not heard this from court, but I believe it to be the truth. Out of the two royal spouses, she is, without question, believed to be the stronger character." Josephine is believed to have been behind several laws regarding the religious policies. From 1851, she supported the first female Catholic order to be active in Sweden since the reformation, when the nuns of the Filles du Coer de Marie established themselves in Stockholm to take care of the Catholic children's schooling. In 1853–1854, Swedish Lutherans were given the permission to attend Catholic sermons. In 1853, there was a case where six Swedish women were reported to have converted to the Catholic faith. Josephine, who was at the time working to introduce freedom of religion, asked Oscar to convince the minister of religion to postpone the investigation against the women. This was also done. In 1856, Oscar expressed himself in favor of freedom of religion. However, in 1857, Oscar became ill and incapacitated, and Crown Prince Charles became regent. Charles, who was anti Catholic, worked against his mother's plans, and used the help of people such as the vicar Nils Johan Ekdahl, who belonged to the opponents of the Queen because of her religion and political influence. Ekdahl preached during this time, that as there had been no tolerance for Queen Christina of Sweden, who had been a Swede and a queen regnant and converted to Catholicism: " so much less would it be for a foreign Queen, who entered the nation by marriage". The six female converts were put on trial in 1858, after which they were banished and had their property was confiscated. However, by that time, that old law was considered to shame the reputation of Sweden and the banishment a scandal, and in 1860, Charles saw himself obliged to finally introduce freedom of religion. The female converts, who emigrated to Lyon in France, returned to Sweden after the introduction of freedom of religion. Josephine was also Queen of Norway. She reportedly appreciated the Norwegian nature as it reminded her of Bavaria. She greatly influenced the interior of the Royal Palace in Christiania, which was completed in 1849, took an interest in Norwegian art and often visited art exhibitions in Christiania. The Oscarshall Palace was reportedly mostly inspired by her. The year of 1852 has been described as hard for her: in the company of her spouse, daughter and son Gustav, she visited her mother on her death bed in Bavaria. On their way back, they visited Norway, where Gustav died of pneumonia. In 1856, she had St. Olav Church, the first Catholic Church since reformation, ignited in Christiania in Norway. She had a tense relationship with her eldest son. Charles had been deeply in love with her maid of honor Sigrid Sparre. This had happened during the same time when negotiations were being conducted to marry Charles to Louise of Prussia in 1846. Josephine had separated Charles and Sparre by expelling Sparre from court in 1848, though she did not manage to save the marriage alliance with Prussia. Charles never forgave Josephine for separating him from Sparre, and further more, it also caused him to be strongly anti Catholic, because his blamed his mother's decision on her Catholic confessor Jacob Lorenz Studach. Josephine also disliked Charles for being impulsive, economically irresponsible and morally loose. In 1852, the first time Charles served as regent, during the royal couple's trip to Germany, it was noted that she said farewell to Charles and his advisers with the remark: "Well, now we will leave, and the gentlemen will rule ", a comment perceived as cold and skeptical. In 1857, Oscar I became ill. The illness of the monarch made it necessary for a regency, and crown prince Charles was seen as the obvious choice. Queen Josephine opposed Charles being appointed regent during the incapacity of the King. The rumors claimed that the reason was that she was aware of the fact that Charles would never allow her any influence on the affairs of state. During this time, there is a known occasion, which attracted attention. The King and the Queen showed themselves to the public in the capital in their carriage. At this point, the King was too weak to wave, but Josephine did in fact hold and moved his hand in a wave. She also nudged him to make him aware of what was happening. This caused rumors that she was afraid to lose her political position. Mathilda d'Orozco described this view in a contemporary letter where she defended the queen against it: "She is pushing the King, it is said, the poor thing, to make him greet people, when they are out. She is guarding him, not as an angel of mercy, not as a slave of duty, a martyr no, as a virago, concerned only for her reign. This is so hard, so ungrateful " In the autumn of 1857, she was forced to accept the appointment of Charles as regent. She gave him her appreciation for the advisers he had chosen, but this also meant the end of her political activity. Queen Josephine was admired for her selfless nursing of him the two years he was ill before his death.

Патша жесір

1859 жылы Оскар қайтыс болды, осылайша Жозефина жесір патшайым болды; бірақ ол 1860-шы жылдардың соңында, анасы, жесір патшайым Дезире қайтыс болған кезде ғана ресми түрде осы атаққа ие болды. Ол француз дәстүрін сақтап, қара түс емес, қызғылт түсті аза тұту түсі ретінде таңдады: қызғылт түс оның сүйікті түсі болатын және ол оны өмірінің соңына дейін киді. Жесір патшайым ретінде ол барлық саяси ықпалынан айырылып, қайырымдылық қызметтеріне және католик қауымының мәселелеріне ден қойды. Карл XV оны өткір мінезді және ресми деп санады, ал олардың пікірлері көбінесе үйлеспеді. Карл XV декаденттік өмір салтымен танымал болды: оның армян Охан Демиргианмен шығыс салқындағына түскені туралы әңгімелер тарады, ал жазғы резиденциясы Ульриксдал сарайы Версальмен салыстырылды, бұл тәждің беделін түсірді, және Жозефина да осының қорқынышында болды. Оның Луиза патшайыммен қарым-қатынасы өте жақсы болды деп айтылады. 1866 жылы ол патшалық жұптың парламенттік реформаға қатысты теріс пікірлерін бөлісті. Жесір патшайым Жозефина отбасында ауру жағдайында медбике болып жұмыс істегенімен белгілі болды, және оның Чарльзбен қарым-қатынасы оның соңғы жылдары жақсарды, оның денсаулығы нашарлап, ол масон болып, содан кейін католик және протестанттық арасындағы айырмашылықты азайды. Жозефина саяси оқиғалардан хабардар болды, бірақ енді оларға әсер ете алмады. Ол Австрияны Пруссияға қарсы қолдады, өйткені оның экспансионизмінен қорқып отырды. 1870 жылы Жозефина Папаның қатесіздігі туралы жаңа католик доктринасына қарсы екенін білдірді. Ол оны протестант әлемінде католик шіркеуін жек көретін доктрина деп санады. 1870 жылы туысы Наполеон III Франциядан тайдырылғанда, ол қатты қайғырды. Седан шайқасынан кейін ол тұтқынға алынған Наполеон III-ке Богарне отбасының мүшесі екенін ешқашан ұмытпайтынына сендірді. Ол Наполеон III-нің ұлын Швецияға шақырды, бірақ ол шақыруды қабылдамады. Ол сондай-ақ Папа мемлекеттерін аннексиялауға наразылық білдірді және 1870 жылды қорқынышты жыл деп атады. Жозефина 1871 жылы қайтыс болған келіні Луизаға күтім жасады. 1872 жылы Карл XV қайтыс болды, және Жозефинаның кіші ұлы Оскар II таққа отырды. Карл қайтыс болған кезде Жозефина Португалиядағы Лейхтенбергтен келген әпкесі Амелиге бара жатқан еді. Жолда ол Парижге барып, Эскориалда Испания королі мен королевасымен кездесті. Лиссабонда, өлім төсегінде жатқан әпкесі қайтып оралғанға дейін Синтра мен Монсеррат сарайларын көруін тіледі. Ол Карл қайтыс болғаннан кейін екі күн өткен соң Швецияға оралды. 1873 жылы Якоб Лоренц Студах қайтыс болғаннан кейін Жозефина Папамен Скандинавиядағы католик шіркеуінің миссионерлік епискобының орнына кім тағайындалғаны туралы келісті. Ол Шпейер епискобы Бонифатий фон Ханебергті таңдауды қалады. Бірақ Папа Иоганн Георг Губерді тағайындады. Жозефина 1862 жылы Швецияның Гётеборг қаласындағы және 1866 жылы Норвегияның Берген қаласындағы реформациядан кейінгі алғашқы католик шіркеулерін қолдады. 1865 жылы ол Ослодағы Қасиетті Жүсіп Шамбери орденінің католик мектебінің құрылуына көмектесті. Ол 1873 жылы кедей үйленген әйелдер үшін Stiftelsen Konung Oscar I:s minne (Оскар I естелігінің қоры) және 1873 жылы кедей католиктер үшін Stiftelsen Josephinahemmet (Жозефина үйінің қоры) құрды: екі мекемені де Германияның Қасиетті Елизавета орденінің монахтары басқарды. 1873 жылғы 13 маусымда Жозефина Швециядағы елу жылдығын тойлау кезінде көпшіліктің құрметіне ие болған, өміріндегі екінші үлкен мерекесін атап өтті. Ол қатты әсерленді, және оның хатындағы сөздері жиі келтіріледі: "Бұл жарты ғасырлық күн болды, мен оны өмір бойы ешқашан ұмытпаймын: менің жүрегім оны әрқашан жақсы есте сақтайды, ах, менің жақын досым, менің протестант Швециясы католик патшайымын осыншалықты бірауыздан тойлағанын көзімен көрдім. Мен осы үшін Құдайға шүкіршілік етемін және мадақтаймын."

In 1859, Oscar died, thereby making Josephine queen dowager; although she was only officially titled as such in the late 1860s, when her mother in law, Queen Dowager Désirée, died. It is noted, that she followed the French tradition by wearing the colour of violet as mourning colour rather than black: violet was her favourite colour in any event, and she would wear it for the rest of her life. As queen dowager, she lost all political influence and devoted herself to her charitable activities and her interest in the Catholic congregation and its issues. Charles XV considered her too old fashioned and formal and their views were seldom shared. Charles XV made himself known for a decadent life style: he was rumored to engage in Oriental debaucheries with the Armenian Ohan Demirgian, and his life at the summer residence Ulriksdal Palace was compared to that at Versailles, which brought the crown in disrepute, something which had also been Josephine's fear. Her relationship with Queen Louise has been described as very good. In 1866, she shared the royal couple's negative views about the parliamentary reform. Queen Dowager Josephine was known for acting as nurse during illness in the family, and her relationship with Charles improved in his last years, when his health deteriorated and he became a Freemason and thereafter saw less differences in Catholicism and Protestantism. Josephine kept informed about the political events, though she could no longer affect them. She supported Austria against Prussia, whose expansionism she feared. In 1870, Josephine expressed how deeply she felt against the introduction of the new Catholic doctrine of the infallibility of the Pope. She regarded this as a doctrine which would in high degree repulse the Catholic church in the eyes of the Protestant world. She reportedly suffered when her cousin Napoleon III of France was dethroned in 1870. After the Battle of Sedan, she assured the imprisoned Napoleon III that she would never forget that she was a member of the Beauharnais family. She invited the son of Napoleon III to Sweden, though he did not accept the invitation. She also expressed dislike of the annexation of the Papal States, and called 1870 a terrible year. Josephine nursed her daughter in law Queen Louise at her death bed in 1871. In 1872, Charles XV died, and Josephine's younger son Oscar II succeeded to the throne. At the time of Charles' death, Josephine was on a trip to see her sister, Amélie of Leuchtenberg, in Portugal. On the way, she visited Paris and saw the King and Queen of Spain in Escorial. In Lisbon, her dying sister wished for her to see the palaces of Cintra and Montserrat before her return. She returned to Sweden two days after the death of Charles. Upon the death of Jacob Lorenz Studach in 1873, Josephine negotiated with the Pope about who would be the most suitable replacement for missionary Bishop of the Catholic Church in Scandinavia. She wished to have the Bishop of Speyer, Bonifatius von Haneberg. The Pope however appointed Johann Georg Huber. Josephine supported the first post reformation Catholic Churches in Gothenburg, Sweden in 1862 and in Bergen, Norway in 1866. In 1865, she supported the foundation of the Catholic school of the nuns of the order of Saint Joseph of Chambéry in Oslo. She founded Stiftelsen Konung Oscar I:s minne (The Foundation of the Memory of Oscar I), a home and asylum for poor married women in 1873 and Stiftelsen Josephinahemmet (The Josephine Home Foundation) a home for poor Catholics in 1873: both these institutions were managed by the nuns of the German Order of Saint Elisabeth. On 13 June 1873, Josephine celebrated what has been called the second biggest celebration of her life, when she received the public's adoration during the celebration of her fifty years in Sweden. She was reportedly very moved, and her own words in a letter are often quoted: "This was a day of a half a century, that I shall never forget until my dying day: my heart will always keep it in fond memory at last, my dearest friend, have I with movement witnessed, how Protestant Sweden so unanimously celebrated a Catholic Queen. I thank and praise God for it "

1875 жылы ол Римдегі Папа Пий IX-қа барып, көптен бері армандаған діни саяхатын жасады. Ол "Тулгарн графесі" деген атпен және тек төрт сарай қызметкерімен жасырын сапар шекті. 1875 жылғы 22 мамырда ол Берлин, Мюнхен және Инсбруктан кейін Римге жетіп, Италия королін қабылдады және оның басшылығымен қала бойынша саяхаттады. Ол Скандинавиядағы католик жұмысымен байланысты Папамен ұзақ уақыт қарым-қатынаста болды, және Папа 1852 жылы оған Алтын Роза сыйлығын беруді ойластырған, бірақ протестанттық елде оны жаман қабылдауынан қорқып, бұл туралы ойын тоқтатты. 3 маусым 1875 жылы Жозефина Пападан қасиеттілікке ие болды, содан кейін оның қарындасы принцесса Матильда Виано және оның қызметшісі Розали Муффат қатысқан қоғамдық кеш болды, ол бұл рәсімге қатысқан алғашқы патша емеспен болды. Римнен кейін ол Неаполь, Болонья және Милан қалаларын аралап, Францияның бұрынғы императрицасы Евгенияны Зальцбургта кездестірді.

Өлім

Королева Жозефина 1876 жылы Стокгольмде 69 жасында қайтыс болды және католиктік жорамен жерленді. Оның соңғы сөздері: "Енді мен үйге барамын. Мен қатты қуаныштымын."