Элис Нил: 20 ғасырдың американдық суретшісі

Кіріспе

Американдық суретші (1900–1984)

Элис Нил (28 қаңтар 1900 – 13 қазан 1984) – американдық суретші. Достары, отбасы, жақындары, ақындар, суретшілер және таныс емес адамдардың портреттерімен танылған Нил 20-шы ғасырдың ең ұлы американдық портретшілерінің бірі саналады. Оның мансабы 1920-шы жылдардан 1980-шы жылдарға дейін созылды. Оның суреттері экспрессионизмдік сызық пен түс қолданысын, психологиялық зерделілікті және эмоционалдық күшті көрсетеді. Ол абстракция басым болған кезеңде бейнелеу суретшісі ретінде мансап жасады және 1960-шы жылдарға дейін туындылары үшін сыншылардың мақтауын алмай келді. Бұл әйелдерді әйелдердің көзімен бейнелеу арқылы, олардың еркектердің нысанаға алуын және еркектердің қарауының әсерін саналы түрде сезінетінін көрсету арқылы іске асырылады. Пенсильвания штатының Мерион-скверінде дүниеге келді. Оның әкесі Джордж Вашингтон Нил – Пенсильвания темір жолының бухгалтері, ал анасы Алиса Конкросс Хартли Нил болған. 1900 жылдың ортасында оның отбасы Пенсильвания штатының Колвин қаласына көшіп келді. Оның үлкен ағасы Хартли туғаннан кейін көп өтпей дифтериядан қайтыс болды. Ол сегіз жаста еді. Ол әйелдерге қойылатын талаптар мен мүмкіндіктер шектеулі болған қарапайым, төменгі орта таптық отбасында өсті. Анасы оған: «Дүниеде не істегіңді білмеймін, сен әлі жас қызсың», – деген еді. Алис кішкентай кезінен бастап суретші болғысы келді, тіпті өнерге көп қатысы болмаса да. 1918 жылы орта мектепті бітіргеннен кейін, мемлекеттік қызмет емтиханын тапсырып, ата-анасына көмектесу үшін жақсы жалақы алатын кеңседе жұмыс істеді. Үш жыл жұмыс істегеннен кейін, Филадельфияда кешкі уақытта сурет сабақтарына қатысып, 1921 жылы Филадельфиядағы әйелдерге арналған дизайн мектебінің (қазіргі Мур өнер және дизайн колледжі) көркем өнер бағдарламасына түсті. Студенттік жұмыстарында ол сол кездегі танымал стиль – импрессионизмді қабылдамай, Ашкан реализмінің мектебін таңдады. Бұл ықпал Ашкан мектебінің көрнекті өкілдерінің бірі Роберт Анриден келді деп саналады, ол сонымен қатар Филадельфиядағы әйелдерге арналған дизайн мектебінде оқытқан. Филадельфиядағы әйелдер дизайны мектебінде ол екі жыл қатарынан Франсиска Найаде Балано сыйлығының сурет класында арнайы мақтауға ие болды. 1925 жылы Нил өмірлік сурет класындағы ең үздік суреті үшін Керн Додж сыйлығын алды. Ол 1925 жылы Филадельфиядағы әйелдер дизайны мектебін бітірді.

Alice Neel (January 28, 1900 – October 13, 1984) was an American visual artist. Recognized for her paintings of friends, family, lovers, poets, artists, and strangers, Neel is considered one of the greatest American portraitists of the 20th century. Her career spanned from the 1920s to 1980s. Her paintings have an expressionistic use of line and color, psychological acumen, and emotional intensity. She pursued a career as a figurative painter during a period when abstraction was favored, and she did not begin to gain critical praise for her work until the 1960s. This is done by depicting women through a female gaze, illustrating them as being consciously aware of the objectification by men and the demoralizing effects of the male gaze. in Merion Square, Pennsylvania. Her father was George Washington Neel, an accountant for the Pennsylvania Railroad, and her mother was Alice Concross Hartley Neel. In mid 1900 her family moved to the rural town of Colwyn, Pennsylvania. Her oldest brother, Hartley, died of diphtheria shortly after she was born. He was eight years old. She was raised in a straight laced, lower middle class family during a time when there were limited expectations and opportunities for women. Her mother had said to her: "I don't know what you expect to do in the world, you're only a girl." From a young age Alice wanted to be an artist, even with little exposure to art. In 1918, after graduating from high school, she took the civil service exam and got a high paying clerical position in order to help support her parents. After three years of work, taking art classes by night in Philadelphia, Neel enrolled in the fine art program at the Philadelphia School of Design for Women (now Moore College of Art & Design) in 1921. In her student works she rejected impressionism, the popular style at the time, and instead embraced the Ashcan School of Realism. It is believed this influence came from one of the most prominent figures of the Ashcan School, Robert Henri, who also taught at Philadelphia School of Design for Women. At Philadelphia School of Design for Women, she won honorable mention in her painting class for the Francisca Naiade Balano Prize two years in a row. In 1925 Neel received the Kern Doge Prize for Best Painting in her life class. She graduated from Philadelphia School of Design for Women in 1925.|203x203px]]

Куба

1924 жылы Нил Карлос Энрикезбен танысты, ол жоғары топтағы кубалық суретші, PAFA ұйымдастырған Честер Спрингс жазғы мектебінде. Кейін Нил Гаванада өзінің алғашқы жеке көрмесі болғанын айтты, бірақ оны растайтын нақты күндер мен орындар жоқ. 1927 жылдың наурыз айында Нил күйеуімен бірге 12-ші Салон де Бель Артста көрмеге қатысты. Бұл көрмеге Куба авангарды қозғалысының мүшелері болған Эдуардо Абела, Виктор Мануэль Гарсия Вальдес, Марсело Поголотти және Амелия Пелаес та қатысты. Осы кезеңде оның жеті қызметшісі болды және ол сарайда тұрды. Күйеуі мен қызының қазасына күйініп, Нил нервтік күйзеліске ұшырады, ауруханаға жатты және өмірге қол салуға тырысты. 1933 жылдың соңында Нилге Уитни мұражайында өткен сұхбатта Public Works of Art Project (PWAP) жобасына қатысу үшін аптасына 30 доллар ұсынылды. Ол кедейлікте өмір сүрген. Ол суретшілермен, зиялылармен және Коммунистік партияның саяси лидерлерімен қарым-қатынас жасады, олардың барлығы оның суреттерінің нысаны болды. Нилдің ең танымал ертедегі әйелдердің жалаңаш портреттерінің бірі – Этель В. Эштон (1930). Нил Филадельфиядағы Әйелдер Дизайн мектебінің (қазіргі Мур өнер және дизайн колледжінің бөлігі) досы Этельді бейнеледі, көптеген өнер тарихшылары оны «өзінің ашық болуынан ұялып, дерлік қозғалмайтын» деп сипаттады. Этельдің денесі тізе бүгіп отырған күйде бейнеленді, ол көрерменнің көзіне тікелей қарай алды. Этельдің көздері көбінесе «жанды» және қорқыныш сезімін білдіретін деп айтылды. Нил досын бұрмаланған пропорциялармен суреттеді, бұл «әлсіздік және қорқыныш» идеясын күшейтті. Нил бұл сурет туралы былай деді: «Ол өмір сүргені үшін кешірім сұрап тұрғандай. Оның үнемі көтеріп жүретін жиһазына қараңыз». Ол «ауыр жамбастары, ісінген қарны және салбыраған кеудесі» туралы айтты. Суреттегі формальды элементтер – жарық пен көлеңке, мақтаныш және түс – шығармаға қайғы мен юмор қосу үшін қолданылған, бірақ олар белгілі бір тонды жеткізу үшін дәл жасалған, ол – әлсіздік. Сурет 43 жылдан кейін Түлектер көрмесінде қойылды, онда көптеген сыншылар мен жұртшылық оны қатты сынады. Осы уақыт аралығында Нил дүкендерден ұрлық жасады және күнкөрісін қамтамасыз ету үшін мемлекеттік жәрдемге сүйенді. 1940-1950 жылдар аралығында Нилдің өнері галереялардан дерлік жоғалып кетті, 1944 жылы өткен бір жеке көрмесінен басқа. 1950 жылдары Майк Голдпен достығы және оның әлеуметтік реалистік туындыларына деген құрметі оған Коммунистік идеологияға негізделген Жаңа драматургтер театрында көрме ұйымдастыруға мүмкіндік берді. 1959 жылы Нил тіпті режиссер Роберт Франк оны битник фильмінде жас Аллен Гинзбергпен бірге түсуге шақырғаннан кейін фильмге де қатысты. Келесі жылы оның туындылары алғаш рет ARTnews журналында жарияланды.

In 1924, Neel met Carlos Enríquez, an upper class Cuban painter, at the Chester Springs summer school run by PAFA. Neel later said she had her first solo exhibition in Havana, but there are no dates or locations to confirm this. In March 1927, Neel exhibited with her husband in the 12th Salon des Bellas Artes. This exhibition also included Eduardo Abela, Víctor Manuel García Valdés, Marcelo Pogolotti, and Amelia Peláez who were all part of the Cuban Vanguardia Movement. During this time, she had seven servants and lived in a mansion. Mourning the loss of her husband and daughter, Neel had a nervous breakdown, was hospitalized, and attempted suicide. At the end of 1933, Neel was offered $30 a week to participate in the Public Works of Art Project (PWAP) during an interview at the Whitney Museum. She had been living in poverty. She consorted with artists, intellectuals, and political leaders of the Communist Party, all of whom became subjects for her paintings. One of Neel's best known early female nude portraits is of Ethel V. Ashton (1930). Neel depicted Ethel, her friend from the Philadelphia School of Design for Women (now part of Moore College of Art and Design), as many art historians described as "nearly crippled with self conscious by her own exposure". Ethel's body was exposed in a crouched seated position, where she was able to look the viewer directly in the eye. Ethel's eyes were commonly described as "soulful" and expressing a sense a fear. Neel painted her friend through a distorted scale that added to the idea of "vulnerability and fearfulness". Neel said of the image: "She's almost apologizing for living. And look at all the furniture she has to carry all the time." By furniture the artist "referred to her heavy thighs, bulging stomach, and pendulous breasts." The formal elements of the painting, light and shadow, the brushstrokes, and the color are suggested to add pathos and humor to the work but they are done in a precise manner to convey a certain tone, which is vulnerability. The painting was exhibited 43 years later at the Alumni Exhibition, where it was severely criticized by many art critics and the general public. During this time, Neel would shoplift and was on welfare to help make ends meet. Between 1940 and 1950, Neel's art virtually disappeared from galleries, save for one solo show in 1944. In the 1950s, her friendship with Mike Gold and his admiration for her social realist work garnered her a show at the Communist inspired New Playwrights Theatre. In 1959, Neel even made a film appearance after the director Robert Frank asked her to appear alongside a young Allen Ginsberg in his beatnik film, Pull My Daisy. The following year, her work was first reproduced in ARTnews magazine.

Жүкті әйелдер

1960 жылдардың ортасына қарай Нилдің көптеген әйел достары жүкті болды, бұл оны осы әйелдердің жалаңаш суреттер сериясын салуға шабысдандырды. Суреттерде бала туумен байланысты физикалық өзгерістер мен эмоционалдық алаңдаушылықтар жасырылмай, керісінше, шындықпен бейнеленеді. Оған жүкті әйелдерді неліктен жалаңаш суретке түсіргенін сұрағанда Нил: "Бұл менің талғамым емес, бұл өмірдің бір шындығы. Бұл өмірдің өте маңызды бөлігі, бірақ ол ескерілмеген. Менің ойымша, бұл тақырыпта сурет салу толыққанды құқықты, ал адамдар арсыздықтан немесе қорқақтықтан оны көрсетпесе де, бұл өмірдің негізгі шындығы. Сонымен қатар, көркемдік тұрғыдан бұл өте қызықты. Менің ойымша, бұл адамның өмірлік тәжірибесінің бір бөлігі. Бұрынғы суретшілер осыны жасаған, бірақ қазіргі суретшілер әйелдерді әрдайым жыныстық нысан ретінде бейнелегендіктен одан қашып жүрді. Жүкті әйелдің өз құқығы бар, оны сатуға болмайды. Нил "өмірдің негізгі шындықтарын" суретке түсіруді жөн көрді және осы тақырып жалаңаш суреттерде бейнеленуге лайық деп сенді, бұл оны замандастарынан ерекшелендірді. Өнер тарихшысы Энн Темкин атап өткендей, жүкті әйелдердің жалаңаш суреттері Нилге "әйелдерді ізгі Мадонна немесе қауіпті әйел ретінде қарама-қарсы қоятын қияли дихотомияны жоюға" мүмкіндік берді. Маргарет тік орындыққа отырған күйде суреттелген, бұл оның жүкті қарнының одан да анық көрінуіне себеп болды, ол картинаның орталық бөлігіне айналды. Орындықтың артында айна орнатылған, ол көрерменге оның басы мен мойнының арт жағын көруге мүмкіндік берді. Дегенмен, айнадағы бейне Маргареттің алдыңғы бейнесінен мүлдем өзгеше болды. Осы картина бөлігінің мағынасы әлі анықталған жоқ, бірақ өнер тарихшысы Джереми Льюисон бұл бейне "суретшінің және модельдің қартаюын болжайтын екі жақты көрініс" екенін айтады және бұл айнадағы бейне – егде жасымен және даналығымен толы әйелдің бейнесі, мүмкін Маргарет пен Нилдің бейнесінің қосындысы екенін ұсынады. Памела Аллара Нилді "объективтілікті субъективтілікпен, реализмді экспрессионизммен үйлестіре отырып, құлдырап бара жатқан портрет жанрын жаңғыртып, қайта бағытқан суретші-әлеуметтанушы ретінде сипаттайды. Адамның мінез-құлқын бейнелеуде Нил өзінің объективті бақылаушы бола алмайтынын, оның суреттеріне міндетті түрде өзінің реакциясы енетінін түсінді".

By the mid 1960s, many of Neel's female friends had become pregnant which inspired her to paint a series of these women nude. The portraits truthfully highlight instead of hiding the physical changes and emotional anxieties that coexist with childbirth. When she was asked why she painted pregnant nudes, Neel replied,

It isn't what appeals to me, it's just a fact of life. It's a very important part of life and it was neglected. I feel as a subject it's perfectly legitimate, and people out of a false modesty, or being sissies, never show it, but it is a basic fact of life. Also, plastically, it is very exciting I think its part of the human experience. Something that primitives did, but modern painters have shied away from because women were always done as sexual objects. A pregnant woman has a claim staked out; she is not for sale. Neel chose to paint the "basic facts of life" and strongly believed that this form of subject matter is worthy enough to be painted in the nudes, which was what distinguished her from other artists of her time. The pregnant nudes suggested by the art historian, Ann Temkin, allowed Neel to "collapse the imaginary dichotomy that polarizes women into the chaste Madonna or the specter of the dangerous whore" Margaret was painted while sitting on upright chair that forced her to expose her pregnant stomach even more, which became the central point in the canvas. Right behind the chair a mirror was placed which allowed the viewer to see the back of her head and neck. However, the mirrored reflection did not look anything like Margaret's frontal portrait. The motive behind this particular section of the painting remains unknown, but art historian Jeremy Lewison says the image is "an uncanny double of the sitter and the artist, presaging older age", and suggests that the reflection is of an older and wiser woman and perhaps a combination of Margaret and Neel's reflection. Pamela Allara says Neel has been accurately characterized as a "sort of artist–sociologist who revived and redirected the dying genre of ameliorative portraiture by merging objectivity with subjectivity, realism with expressionism. In visually interpreting a person's habitus, Neel understood that she could not be an objective observer, that her depictions would of necessity include her own response."

Нилдің автопортреті және соңғы суреттері

1970 жылы Нил Кейт Миллеттті суретке түсірді, бұл үшін Миллетттің фотосуреттерін пайдаланды, себебі Миллетт Нилге поза беруден бас тартқан еді. Кейт Миллетт «Сексуалдық саясат» атты екінші толқын феминизмінің маңызды еңбегінің авторы болды. Элис Нилдің мансабына феминистік өнер қозғалысы жаңа тыныс берді, ал Кейт Миллетт сол кездегі феминистік иконаға айналды. Нил өзін «жандарды жинаушы» деп есептейтін, Миллетттің күшті аурасын бейнелеуге тырысты. Нил бұл портретті көптеген тәуелсіз әйелдер тең мүмкіндіктер үшін күресіп, назарсыз қалғанда, ұстаз іздеп жүрген кезде жасай бастады. Бұл суретте Кейт Миллетт көрерменге тікелей қарайды, оның үлкен үміт артылған көздері ерекше көзге түседі. Кейт Миллетт 2017 жылдың 25 қыркүйегінде шыққан Time журналында жарияланды, онда Time оны феминизмнің «бас діни қызметкері» деп, ал «Сексуалдық саясатты» феминистердің қасиетті кітабы деп атады. Нил өзінің сексенінші жасында студиясында креслода отырып, өзін суреттеді. Ол өзін толығымен жалаңаш көрсетті. Ол көзәйнек тағып, оң қолымен қылқалам, ал екінші қолымен ескі мата ұстады. Шашының ақ түсі және жалаңаш денесіндегі әр түрлі қыртыстар мен бүктемелер оның қарттығын көрсетеді. Оның суреті 1972 жылы Мэри Бет Эдельсонның «Американың әйел суретшілері» атты әйгілі плакатына енгізілді. 1970 жылдардың ортасына қарай Нил Американың маңызды суретшісі ретінде танымал болды. 1976 жылы Американдық академия және Өнер және әдебиет институты Нилді мүше етіп сайлады. Нилдің туындылары Форт-Уорт қаласындағы Заманауи өнер мұражайында өткен 2022 жылғы «Әйелдер әйелдерді суреттейді» көрмесіне қосылды.