Джорджия О’Киф: Америкалық модернизмнің анасы

Кіріспе

Америкалық модернист суретші (1887–1986)
2009 жылғы фильм

Джорджия Тотто О’Кифф (15 қараша 1887 – 6 наурыз 1986) – американдық модернист суретші және эскизші, оның мансабы жеті онжылдыққа созылды және оның туындылары ірі өнер ағымдарынан көбінесе тәуелсіз болды. «Америкалық модернизмнің анасы» аталған О’Кифф, әсіресе гүлдер мен шөлдік пейзаждарды бейнелейтін егжей-тегжейлі суреттерімен халықаралық деңгейде танымал болды, олар көбінесе ол тұрған жерлер мен ортадан шабыттанды. О’Кифф 1905 жылдан бастап Чикаго Өнер институтында оқуын бастағаннан шамамен 1920 жылға дейін өнерді оқыды немесе оқуын жалғастыру үшін коммерциялық иллюстратор немесе мұғалім ретінде жұмыс істеп ақша тапты. Артур Уэсли Доудың ықпалымен О’Кифф Вирджиния университетіндегі оқу кезеңінде акварель суреттерімен және 1915 жылы салған, толық абстракцияға ұласқан көмір суреттерімен өзінің ерекше стилін дамыта бастады. Сурет сатушы және фотограф Альфред Стиглиц 1917 жылы оның туындыларының көрмесін өткізді. Келесі екі жыл бойы ол Колумбия университетінің Педагогикалық колледжінде сабақ берді және оқуын жалғастырды. 1918 жылы Стиглицтің шақыруымен Нью-Йоркке көшіп, суретші ретінде жұмыс істей бастады. Олардың арасындағы кәсіби және жеке қарым-қатынас 1924 жылдың 11 желтоқсанында некеге тұруына әкелді. О’Кифф абстрактты өнердің көптеген түрлерін жасады, соның ішінде қызыл канна гүлдерін бейнелейтін суреттер де бар еді, олардың кейбіреулері вульваның символы деп есептелді, бірақ О’Кифф мұндай ниетін жоққа шығарды. Стиглиц салған О’Киффтің ашық және сезімтал суреттері де әйелдер сексуалдығын бейнелеу туралы пікірлерді күшейтті. О’Кифф пен Стиглиц 1929 жылға дейін Нью-Йоркте бірге тұрды, содан кейін О’Кифф жылдың бір бөлігін Оңтүстік-Батыста өткізе бастады, бұл оның Нью-Мексико пейзаждары мен жануарлардың бас сүйектерін бейнелейтін суреттеріне шабыт берді, мысалы, «Сиырдың бас сүйегі: Қызыл, ақ және көк» (1931) және «Жазғы күндер» (1936). Стиглицтің 1946 жылы қайтыс болуынан кейін ол келесі 40 жыл бойы Нью-Мексикодағы үйі мен студиясында немесе Абикиудегі Ghost Ranch жазғы үйінде, ал өмірінің соңғы жылдарында Санта-Феде тұрды. 2014 жылы О’Киффтің 1932 жылғы «Жимсон Уид/Ақ гүл No. 1» суреті 44,405,000 долларға сатылды – сол кезде әйел суретшінің туындысы үшін төленген ең жоғары баға. Оның туындылары бірнеше мұражайлардың коллекцияларында сақталады, ал оның қайтыс болуынан кейін Санта-Феде Джорджия О’Кифф мұражайы құрылды.

Georgia Totto O'Keeffe (November 15, 1887 March 6, 1986) was an American modernist painter and draftswoman whose career spanned seven decades and whose work remained largely independent of major art movements. Called the "Mother of American modernism", O'Keeffe gained international recognition for her meticulous paintings of natural forms, particularly flowers and desert inspired landscapes, which were often drawn from and related to places and environments in which she lived. From 1905, when O'Keeffe began her studies at the School of the Art Institute of Chicago, until about 1920, she studied art or earned money as a commercial illustrator or a teacher to pay for further education. Influenced by Arthur Wesley Dow, O'Keeffe began to develop her unique style beginning with her watercolors from her studies at the University of Virginia and more dramatically in the charcoal drawings that she produced in 1915 that led to total abstraction. Alfred Stieglitz, an art dealer and photographer, held an exhibit of her works in 1917. Over the next couple of years, she taught and continued her studies at the Teachers College, Columbia University. She moved to New York in 1918 at Stieglitz's request and began working seriously as an artist. They developed a professional and personal relationship that led to their marriage on December 11, 1924. O'Keeffe created many forms of abstract art, including close ups of flowers, such as the Red Canna paintings, that many found to represent vulvas, though O'Keeffe consistently denied that intention. The imputation of the depiction of women's sexuality was also fueled by explicit and sensuous photographs of O'Keeffe that Stieglitz had taken and exhibited. O'Keeffe and Stieglitz lived together in New York until 1929, when O'Keeffe began spending part of the year in the Southwest, which served as inspiration for her paintings of New Mexico landscapes and images of animal skulls, such as Cow's Skull: Red, White, and Blue (1931) and Summer Days (1936). After Stieglitz's death in 1946, she lived in New Mexico for the next 40 years at her home and studio or Ghost Ranch summer home in Abiquiú, and in the last years of her life, in Santa Fe. In 2014, O'Keeffe's 1932 painting Jimson Weed/White Flower No. 1 sold for $44,405,000—at the time, by far the largest price paid for any painting by a female artist. Her works are in the collections of several museums, and following her death, the Georgia O'Keeffe Museum was established in Santa Fe.

Ерте өмір және білім (18871916)

Джорджия О’Кифф 1887 жылғы 15 қарашада Висконсин штатының Сан-Прейри қаласындағы фермада дүниеге келді. Оның ата-анасы, Фрэнсис Каликстус О’Кифф және Ида (Тотто) О’Кифф, сүт шаруашылығымен айналысты. Оның әкесі ирланд тегінен шыққан. Оның анасының әкесі, Джордж Виктор Тотто, О’Киффтің құрметіне аталған, 1848 жылы АҚШ-қа келген венгр графы болды. О’Кифф жеті баланың екіншісі еді. 10 жасында ол суретші болуға шешім қабылдады. Апалары Ида мен Анитамен бірге ол жергілікті суретші Сара Маннтан акварельмен сурет салуды үйренді. О’Кифф 1901-1902 жылдары Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Sacred Heart Academy орта мектебінде интернатта оқыды. 1902 жылдың соңында О’Киффтер Висконсин штатынан Вильямсбургтегі Пикок Хилл атты тығыз маңайға көшіп келді, онда О’Киффтің әкесі Вирджиния түбегіндегі құрылыс саласында сұраныс күтіп, рустикацияланған құйма бетон блоктарын жасау бизнесін бастады, бірақ бұл сұраныс ешқашан іске аспады. О’Кифф Висконсинде қалып, 1903 жылы Вирджиниядағы отбасына қосылғанға дейін Мэдисон орталық орта мектебінде оқыды. Ол Вирджиниядағы Чатем епископтық институтында (қазіргі Чатем Холл) интернатта оқып, 1905 жылы орта мектепті бітірді. Чатемде ол Каппа Дельта студенттік қауымының мүшесі болды. 1917 жылы ол ағасы Алексиске Техастағы әскери лагерьде қонаққа барды, одан кейін ол Еуропаға соғысқа аттанды. Сол жерде ол соғысқа деген алаңдаушылығы мен күйзелісін білдіретін «Ту» картинасын жасады. Кейіннен ол отбасымен Вирджиния штатының Шарлоттсвилл қаласына көшіп барды.

Алғашқы тұжырымдар

Ол 1912 жылы Вирджиния университетінде Колумбия университетінің мұғалімдер колледжінің профессоры Алон Бементтен жазғы өнер сабағын алды. Бементтің басшылығымен ол Бементтің әріптесі Артур Уэсли Доудың жаңашыл идеяларын білді. Доудың тәсілдеріне жапон өнеріндегі дизайн және композиция принциптері әсер етті. Ол абстрактілі композициялармен тәжірибе жасауды бастады және реализмнен алшақ жеке стилін дамытты. 1914 жылдың көктемінде Колумбия университетінің мұғалімдер колледжінде Доудан сабақ алды, ол оның өнер жасау процесі туралы ойлауын одан әрі қалыптастырды. Доудың принциптеріне негізделген Вирджиния университетіндегі оқуы О'Киффтің суретші ретінде дамуында шешуші роль атқарды. Өзінің зерттеулері мен суретші ретінде өсуі арқылы ол американдық модернизм қозғалысын қалыптастыруға көмектесті. 1915 жылдың соңында Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласындағы Колумбия колледжінде сабақ берді, онда ол өте жаңашыл көмірсуреттердің сериясын аяқтады. Стиглиц оларды "ұзақ уақыттан бері 291-ге кірген ең таза, ең жақсы, ең шынайы туындылар" деп бағалады және оларды көрсеткісі келетінін айтты. Сол жылдың сәуір айында Стиглиц оның он суретін 291 галереясында қойды. Күннің шығысын және батуын ұнататын О'Кифф түнгі түстерге деген құмарлығын арттырды. Оңтүстік Каролинада бастаған тәжірибесіне сүйене отырып, О'Кифф өзінің ең жеке сезімдері мен көңіл күйін бейнелеу үшін сурет салды. Сурет салу алдында эскиз жасамай, ол еркін түрде композициялар құрады. О'Кифф өзінің сезімдерін толыққанды түсіргенін сенгенше тәжірибелеуді жалғастырды, нәтижесінде "Жазықтықтағы жарық №1" (1917) акварелі пайда болды, соның ішінде Пало-Дуро каньонының жарқын суреттері де бар. Автор Шарин Ролфсен Удаллдың сөзіне сәйкес, ол "көк және жасыл пигменттерді біріктіріп, Техас Панамерикандық айманының көкжиегіндегі жарықтың пульсациясын имитациялайтын, көлемі зор ландшафты қарапайым композицияда бейнеледі". Олар бірге тұрды және сурет салуға арналған орын болды. Олар жақын қарым-қатынас орнатып, кейіннен үйленді, ал ол оның туындыларын насихаттады. О'Кифф Стиглицтің суретшілер тобына кіретін көптеген ерте американдық модернистермен танысты, олардың ішінде суретшілер Чарльз Демут, Артур Дов, Марсден Хартли, Джон Марин және фотографтар Пол Странд пен Эдвард Штайхен болды. Стрэндтің және Стиглицтің фотосуреттері О'Киффтің жұмысына әсер етті. 1917 жылы жабылған Стиглицтің 291 галереясынан кейін ол өзінің фотосурет практикасына көбірек уақыт бөле алды, табиғи нысандардың, бұлттардың (Эквиваленттер сериясы) фотосуреттерін және О'Киффтің портреттерін жасады.

She took a summer art class in 1912 at the University of Virginia from Alon Bement, who was a Columbia University Teachers College faculty member. Under Bement, she learned of the innovative ideas of Arthur Wesley Dow, Bement's colleague. Dow's approach was influenced by principles of design and composition in Japanese art. She began to experiment with abstract compositions and develop a personal style that veered away from realism. She also took a class in the spring of 1914 at Teachers College of Columbia University with Dow, who further influenced her thinking about the process of making art. Her studies at the University of Virginia, based upon Dow's principles, were pivotal in O'Keeffe's development as an artist. Through her exploration and growth as an artist, she helped to establish the American modernism movement. She taught at Columbia College in Columbia, South Carolina in late 1915, where she completed a series of highly innovative charcoal abstractions Stieglitz found them to be the "purest, finest, sincerest things that had entered 291 in a long while" and said that he would like to show them. In April that year, Stieglitz exhibited ten of her drawings at 291. O'Keeffe, who enjoyed sunrises and sunsets, developed a fondness for intense and nocturnal colors. Building upon a practice she began in South Carolina, O'Keeffe painted to express her most private sensations and feelings. Rather than sketching out a design before painting, she freely created designs. O'Keeffe continued to experiment until she believed she truly captured her feelings in the watercolor, Light Coming on the Plains No. I (1917). including vibrant paintings of Palo Duro Canyon. She "captured a monumental landscape in this simple configuration, fusing blue and green pigments in almost indistinct tonal graduations that simulate the pulsating effect of light on the horizon of the Texas Panhandle," according to author Sharyn Rohlfsen Udall. a residence, and place for her to paint. They developed a close personal relationship, and later married, while he promoted her work. O'Keeffe came to know the many early American modernists who were part of Stieglitz's circle of artists, including painters Charles Demuth, Arthur Dove, Marsden Hartley, John Marin, and photographers Paul Strand and Edward Steichen. Strand's photography, as well as that of Stieglitz, inspired O'Keeffe's work. Stieglitz, whose 291 Gallery closed down in 1917, was now able to spend more time on his own photographic practice, producing a series of photographs of natural forms, cloud studies (a series known as Equivalents), and portraits of O'Keeffe.

Гүл суреттері

О'Кифф жапырақ, гүл, тас сияқты табиғи нысандардың қарапайым бейнелерін жасауды бастады. 1922 жылы аяқталған «Жасыл алма» суреті Precisionism әсерімен туған, ол қарапайым, мағыналы өмір туралы оның түсінігін көрсетеді. «Көк және жасыл музыка» О'Киффтің музыкаға деген сезімін көркем өнер арқылы, батыл және нәзік түстерді пайдалана отырып жеткізеді. 1922 жылы журналист Пол Розенфельд «Оның суреттерінде әйелдіктің мәні сезіледі» деп, оның түстер мен пішіндерді әйел денесінің метафорасы ретінде қолданғанын айтты. Осы мақалада оның суреттерінде сексуалдық мән бар екені де көрсетілген. 1920 жылдардың ортасында гүлдердің ірі масштабтағы бейнелері пайда болды, олар үлкейту линзасы арқылы қарағандай көрінеді, мысалы, «Шығыс мактары» және бірнеше «Қызыл канна» суреттері. Ол өзінің алғашқы ірі гүлдік суреті «Петуния, №2» (1924) суретін жасады, ол алғаш рет 1925 жылы көрмеге қойылды. О'Кифф Нью-Йорк көкжиегі мен аспан сызығының сериясын суреттеді. Оның ең танымал туындыларының бірі, ол ғимараттарды Precisionist стилінде бейнелеудегі шеберлігін көрсетеді – «Нью-Йорктегі радиатор ғимараты». Басқа мысалдар: «Аймен Нью-Йорк көшесі» (1925), «Шелтонмен бірге күн дақтары, Н.Й.» (1926) және «Түндегі қала» (1926). Баспасөз назарының арқасында О'Киффтің суреттері сол кезден бастап қымбатқа сатыла бастады. Ол досы Ребекка (Бек) Страндпен бірге болды және Таоста Мейбл Додж Луханмен бірге тұрды, ол әйелдерге студиялар ұсынды. Кейін ол 1929 жылдан бастап жыл сайын жақын арада Нью-Мексикоға барып, көбінесе бірнеше ай бойы сол жерде қалып, әр қыста Нью-Йоркке оралып, Стиглиц галереясында өз жұмыстарын көрсететін. О'Кифф көптеген саяхаттар жасады, сол жазды аймақтың таулы және шөлді жерлерін зерттеді, содан кейін жақын маңдағы Д.Х. Лоуренс ранчосына барды, онда ол қазір танымал «Лоуренс ағашы» майлы суретін аяқтады, ол қазір Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы Уодсворт аренайына тиесілі. О'Кифф Ранчос-де-Таостағы Сан-Франциско-де-Асис миссиялық шіркеуіне барып, суреттер салды. Ол көптеген суретшілер сияқты шіркеудің бірнеше суретін жасады, ал оның аспанға қарсы кескінін бейнелеген фрагменті ерекше перспективадан түсірілген. Нью-Мексикода ол шөл даладан тастар мен сүйектерді жинап, оларды және аймақтың ерекше сәулеттік және ландшафттық формаларын өз жұмысында пайдаланды. 1936 жылы ол өзінің ең танымал суреттерінің бірі «Жазғы күндерді» аяқтады. Онда шөл даланың көрінісі және жарқын гүлдермен бірге бұғының бас сүйегі бейнеленген. «Рамның басы және холлихок» суретіне ұқсас, ол бас сүйегін көкжиекте илеулі күйде бейнелеген. 1938 жылы жарнама агенттігі N. W. Ayer & Son О'Киффке Гавай ананасы компаниясы (қазіргі Dole Food Company) үшін жарнамада пайдалану үшін екі сурет жасау туралы ұсыныс жасады. Гавай ананасы компаниясының жарнамасы үшін Гавайидің суреттерін жасаған басқа суретшілерге Ллойд Секстон, Миллард Шитс, Ясуо Куниёси, Исаму Ногучи және Мигель Коваррубиас кірді. Бұл ұсыныс О'Киффтің өміріндегі маңызды кезеңде келді: ол 51 жаста еді, және оның мансабы тоқтап қалғандай көрінді (сыншылар оның Нью-Мексикоға назар аударуын шектеді және оның шөл суреттерін «массалық өндіріс түрі» деп атады). Ол 1939 жылдың 8 ақпанында «Лурлайн» кемесімен Гонолулуға келді және Оаху, Мауи, Кауаи және Гавай аралдарында тоғыз апта болды. Ең өнімді және жарқын кезең Мауиде болды, онда оған зерттеу мен сурет салуға толық еркіндік берілді. Ол гүлдерді, пейзаждарды және дәстүрлі гавайлық балық аулау құралдарын суреттеді. Нью-Йоркке оралғаннан кейін О'Кифф сезімтал, жасыл түсті 20 суреттен тұратын серияны аяқтады. Алайда ол Гавай ананасы компаниясы өз студиясына өсімдік жібергенге дейін сұралған ананасты суреттемеді. 1940 жылдары О'Киффтің екі жеке ретроспективасы болды, біріншісі Чикаго өнер институтында (1943). Ол 1949 жылы Нью-Мексикоға тұрақты түрде көшіп, Ghost Ranch және өзінің студиясына айналдырған Abiquiú үйінде уақыт өткізді. О'Киффтің «тікенді мінезімен» белгілі болғанымен, Уэббтің суреттері оны «тыныштық пен сабырлылық» күйінде бейнелейді, бұл жайлы достықты көрсетеді және О'Киффтің мінезінің жаңа аспектілерін ашады. 1940 жылдары О'Кифф өзінің Ghost Ranch үйінен батысқа қарай 150 миль (241 км) қашықтықта орналасқан «Қара орын» деп аталатын суреттердің кең ауқымын жасады. 1946 жылы ол өзінің Abiquiú үйінің сәулеттік формаларын – аула қабырғасын және есігін өз жұмысында пайдалана бастады. 1958 жылы «Айға баспалдақ» суреті де ерекше туынды болды. 1960 жылдардың ортасында О'Кифф Sky Above Clouds суретін жасады, бұл әуе көліктерінен көрінген көкжиегінен шабыттанған суреттер сериясы. Сондай-ақ, ол Смитсония институтындағы SIRUS жүйесінде де жұмыс істеді, бірақ Чикаго өнер институтындағы жұмысы «Бұлттардың үстіндегі аспан» деп аталады. Вустер өнер музейі 1960 жылы оның туындыларының ретроспективасын ұйымдастырды. 1973 жылы О'Кифф Джон Брюс «Хуан» Гамильтонды тұрақты көмекші және кейіннен күзетші ретінде жұмысқа алды. Гамильтон гончар болды. Гамильтон О'Киффке сазбен жұмыс істеуге үйретті, оның нашарлап бара жатқан көру қабілетіне қарамастан сурет салуын жалғастыруға ынталандырды және өзінің өмірбаянын жазуға көмектесті. Ол 13 жыл бойы оның үшін жұмыс істеді. Ол 1984 жылға дейін қарындашпен және көмірмен жұмыс істеуді жалғастырды. О'Киффтің 90 жасқа жеткенде денсаулығы нашарлады. Ол 1984 жылы Санта-Феге көшіп, 1986 жылдың 6 наурызында 98 жасында қайтыс болды. Оның денесі кремацияланды және оның тілегі бойынша Ghost Ranch маңындағы жерге шашылды. О'Киффтің өлімінен кейін оның отбасы оның өсиетіне қатысты дауласты, өйткені 1980 жылдары қосылған қосымшалар оның 65 миллион долларлық мүлкін Гамильтонға қалдырған. Ақыры, 1987 жылдың шілдесінде соттан тыс келісімге келді. Бұл жағдай мүлікті жоспарлаудағы белгілі бір прецедентке айналды.

O'Keeffe began creating simplified images of natural things, such as leaves, flowers, and rocks. Inspired by Precisionism, The Green Apple, completed in 1922, depicts her notion of simple, meaningful life. Blue and Green Music expresses O'Keeffe's feelings about music through visual art, using bold and subtle colors. Also in 1922, journalist Paul Rosenfeld commented "[the] Essence of very womanhood permeates her pictures", citing her use of color and shapes as metaphors for the female body. This same article also describes her paintings in a sexual manner. which by the mid 1920s were large scale depictions of flowers, as if seen through a magnifying lens, such as Oriental Poppies and several Red Canna paintings. She painted her first large scale flower painting, Petunia, No. 2, in 1924 and it was first exhibited in 1925. O'Keeffe began a series of paintings of the New York skyscrapers and skyline. One of her most notable works, which demonstrates her skill at depicting the buildings in the Precisionist style, is the Radiator Building–Night, New York. Other examples are New York Street with Moon (1925), The Shelton with Sunspots, N. Y. (1926), and City Night (1926). As a result of the press attention, O'Keeffe's paintings sold at a higher price from that point onward. accompanied by her friend Rebecca (Beck) Strand and stayed in Taos with Mabel Dodge Luhan, who provided the women with studios. She subsequently visited New Mexico on near annual basis from 1929 onward, often staying there several months at a time, returning to New York each winter to exhibit her work at Stieglitz's gallery. O'Keeffe went on many pack trips, exploring the rugged mountains and deserts of the region that summer and later visited the nearby D. H. Lawrence Ranch, where she completed her now famous oil painting, The Lawrence Tree, currently owned by the Wadsworth Athenaeum in Hartford, Connecticut. O'Keeffe visited and painted the nearby historical San Francisco de Asís Mission Church at Ranchos de Taos. She made several paintings of the church, as had many artists, and her painting of a fragment of it silhouetted against the sky captured it from a unique perspective. In New Mexico, she collected rocks and bones from the desert floor and made them and the distinctive architectural and landscape forms of the area subjects in her work. In 1936, she completed what would become one of her best known paintings, Summer Days. It depicts a desert scene with a deer skull with vibrant wildflowers. Resembling Ram's Head with Hollyhock, it depicted the skull floating above the horizon. In 1938, the advertising agency N. W. Ayer & Son approached O'Keeffe about creating two paintings for the Hawaiian Pineapple Company (now Dole Food Company) to use in advertising. Other artists who produced paintings of Hawaii for the Hawaiian Pineapple Company's advertising include Lloyd Sexton, Jr., Millard Sheets, Yasuo Kuniyoshi, Isamu Noguchi, and Miguel Covarrubias. The offer came at a critical time in O'Keeffe's life: she was 51, and her career seemed to be stalling (critics were calling her focus on New Mexico limited, and branding her desert images "a kind of mass production"). She arrived in Honolulu February 8, 1939, aboard the SS Lurline and spent nine weeks in Oahu, Maui, Kauai, and the island of Hawaii. By far the most productive and vivid period was on Maui, where she was given complete freedom to explore and paint. She painted flowers, landscapes, and traditional Hawaiian fishhooks. Back in New York, O'Keeffe completed a series of 20 sensual, verdant paintings. However, she did not paint the requested pineapple until the Hawaiian Pineapple Company sent a plant to her New York studio. During the 1940s, O'Keeffe had two one woman retrospectives, the first at the Art Institute of Chicago (1943). She moved permanently to New Mexico in 1949, spending time at both Ghost Ranch and the Abiquiú house that she made into her studio. While O'Keeffe was known to have a "prickly personality," Webb's photographs portray her with a kind of "quietness and calm" suggesting a relaxed friendship, and revealing new contours of O'Keeffe's character. In the 1940s, O'Keeffe made an extensive series of paintings of what is called the "Black Place", about 150 mile (241 km) west of her Ghost Ranch house. In 1946, she began making the architectural forms of her Abiquiú house—the patio wall and door—subjects in her work. Another distinctive painting was Ladder to the Moon, 1958. In the mid 1960s, O'Keeffe produced Sky Above Clouds, a series of cloudscapes inspired by her views from airplane windows. and at the SIRUS system at the Smithsonian Institution, but the work at The Art Institute of Chicago is "Sky above Clouds".|name=Clouds Worcester Art Museum held a retrospective of her work in 1960 In 1973, O'Keeffe hired John Bruce "Juan" Hamilton as a live in assistant and then a caretaker. Hamilton was a potter. Hamilton taught O'Keeffe to work with clay, encouraged her to resume painting despite her deteriorating eyesight, and helped her write her autobiography. He worked for her for 13 years. She continued working in pencil and charcoal until 1984. O'Keeffe became increasingly frail in her late nineties. She moved to Santa Fe in 1984, where she died on March 6, 1986, at the age of 98. Her body was cremated and her ashes were scattered, as she wished, on the land around Ghost Ranch. Following O'Keeffe's death, her family contested her will because codicils added to it in the 1980s had left most of her $65 million estate to Hamilton. The case was ultimately settled out of court in July 1987. The case became a famous precedent in estate planning.

Марапаттар мен құрметтер

1938 жылы О'Кифф Уильям және Мэри колледжінен "Көркем өнер докторы" құрметті дәрежесін алды. Кейін О'Кифф Америка өнер және әдебиет академиясына сайланды. Ол 1971 жылы Брин-Мор колледжінде М. Кэри Томас сыйлығын алды, екі жыл өткен соң Гарвард университетінен құрметті дәреже алды. 1985 жылы президент Рональд Рейган оған Ұлттық өнер медалін табыс етті.

Өнер сыншылығы мен ғылыми-зерттеу

О'Киффтің лотос суреттері жыныс мүшесінің бейнесі мен символикасымен терең байланысты болуы мүмкін. Мысыр мифологиясында лотос гүлдері жатырдың символы, ал Үнді мифологиясында олар жыныс мүшелерінің тікелей символы болып саналады. Феминисттік өнер тарихшысы Линда Ноклин, сондай-ақ 1971 жылғы "Неге ұлы әйел суретшілер болмады?" атты ықпалды мақаланың авторы, "Black Iris III" (1926) суретін де жыныс мүшесіне морфологиялық метафора ретінде түсіндірді. Өнер сатушы Самуэль Кутц О'Киффтің сыншыларының бірі болды, ол оны "барлық көрнекті әйел суретшілердің жалғызы" деп санаса да (Мэрилин Холл Митчеллтің сөзімен), оның туындыларындағы (және басқа суретшілердің туындыларындағы) жыныстық көріністі көркемдік тұрғыдан мәселелі деп есептеді. Кутц "жыныстық қатынастың мәлімдемесі суретшінің талантына кедергі келтіруі мүмкін, себебі ол қарсылық, наразылық актісі, онда осы қасиеттердің санасы суретшінің табиғи өрнегін тежейді" деді. Ол басқа суретшілердің оның туындыларына жасаған шабуылдарын психологиялық проекцияға байланыстырды. О'Киффті революциялық феминист ретінде қарастырғандар да болды, алайда суретші бұл пікірлерді қабылдамай, "әйелдік маңызды емес" және "ол сурет салумен немесе жетістікке жетумен ешқандай қатысы жоқ" деп мәлімдеді.

Жеке өмір

1918 жылдың маусым айында О’Кифф Стиглицтің Техастан Нью-Йоркке көшу туралы шақыруын қабылдады, себебі ол оған сурет салуға қолайлы, тыныш студия ұсынатынын уәде берді. Бір ай ішінде ол әйелінің жоқ кезінде оның отбасылық пәтерінде оның көптеген жалаңаш суреттерінің алғашқысын түсірді. Бір күні оның әйелі үйге келгенде, олардың сеансы әлі де жалғасып жатқан еді. Ол бұрыннан-ақ екеуінің арасында бірдеңе болып жатқанын сезініп, Стиглицке О’Киффпен қарым-қатынасын тоқтатуды немесе үйден кетуді талап етті. Стиглиц дереу үйден шығып, О’Киффпен бірге тұруға болатын қала ішіндегі жер тапты. Олар екі аптадан астам уақыт бөлек ұйықтады. Айдың соңында олар бір төсекте жатты, ал тамыздың ортасында Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Джордж көліндегі Стиглицтер отбасының жазғы сарайы Оуклоунға барғанда, «олар ғашық екі жасөспірім сияқты болды. Олар күнде бірнеше рет баспалдақпен жоғары қарай жүгіріп, жақындыққа құштарлықтан жүгіріп бара жатқанда киімдерін шешіп алатын». Сонымен қатар, осы кезде О’Кифф 1918 жылғы тұмау пандемиясы кезінде ауырып қалды. 1978 жылы ол олардан қаншалықты алыстағанын еске алып, былай деп жазды: «Стиглицтің мені түсірген суреттерін қарап, кейбіреулері алпыстан астам жыл бұрынғы шақта, мен сол адам екенін танымаймын. Мен бір өмірде көптеген өмірлерді бастан өткергендеймін». Стиглицтің бірінші әйелі мен оның отбасының тудырған заңдық кешігулерге байланысты, оған ажырасуға алты жыл уақыт кетті. О’Кифф пен Стиглиц 1924 жылдың 11 желтоқсанында үйленді. Олар негізінен Нью-Йорк қаласында тұрды, бірақ жаздарын оның әкесінің отбасылық сарайы Оуклоунда, Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Джордж көлінде өткізді. О’Кифф пен Стиглицтің ашық қарым-қатынасы болды, бұл Стиглиц басқа әйелдермен қарым-қатынаста болғанда О’Кифф үшін қиындық тудыруы мүмкін. Ол досы, суретші Ребекка Страндпен, Пол Страндтың әйелімен бірге Таосқа пойызбен сапар шекті, онда олар өздерінің меценатымен бірге тұрып, студиялармен қамтамасыз етілді. Ол 1934 жылдың қаңтарына дейін қайтадан сурет салған жоқ. 1946 жылы О’Кифф Нью-Мексикоға жазғы демалысқа келгеннен кейін көп ұзамай Стиглиц ми тромбозына (инсультке) шалдықты. Ол дереу Нью-Йоркке ұшып барып, оның қасында болды. Ол 1946 жылдың 13 шілдесінде қайтыс болды. Ол оның күлін Джордж көлінде жерледі. Келесі үш жылды ол негізінен Нью-Йоркте оның мүлігін реттеумен өткізді. 1932 жылы Фрида Кало күйеуімен бірге Нью-Йорктан Детройтке көшіп келді. Мұнда Кало Мексика мен АҚШ арасындағы шекарадағы өзінің танымал «Өзін-өзі бейнелеу» суретін салған. Көптеген тарихшылар картинаның Мексика жағында жатқан кафедра гүлдеріндегі жапырақтарды атап өтті. Мексикада өспейтін бұл гүлдер О’Киффтің екі жыл бұрын салған суреттерінде ерекше көзге түскен. Ол гүлдерді әртүрлі өсу кезеңдерінде суреттеген: біреуі толығымен жабық, біреуі ашық және т.б. Осы өсу сериясы Калоның суретінде де көрініс тапқан. Екі әйел де 1950 жылдары бір-бірінің үйіне бірнеше рет барған. Ол досы Мария Шаботпен және кейіннен Элиот Портермен бірге «Қара орында» жиі саяхаттап, лагерь құрды.

In June 1918, O'Keeffe accepted Stieglitz's invitation to move to New York from Texas after he promised he would provide her with a quiet studio where she could paint. Within a month he took the first of many nude photographs of her at his family's apartment while his wife was away. His wife returned home once while their session was still in progress. She had suspected for a while that something was going on between the two, and told him to stop seeing O'Keeffe or get out. Stieglitz left home immediately and found a place in the city where he and O'Keeffe could live together. They slept separately for more than two weeks. By the end of the month they were in the same bed together, and by mid August when they visited Oaklawn, the Stieglitz family summer estate in Lake George in upstate New York, "they were like two teenagers in love. Several times a day they would run up the stairs to their bedroom, so eager to make love that they would start taking their clothes off as they ran." Also around this time, O'Keeffe became sick during the 1918 flu pandemic. In 1978, she wrote about how distant from them she had become, "When I look over the photographs Stieglitz took of me—some of them more than sixty years ago—I wonder who that person is. It is as if in my one life I have lived many lives." Owing to the legal delays caused by Stieglitz's first wife and her family, it would take six years before he obtained a divorce. O'Keeffe and Stieglitz were married on December 11, 1924. They lived primarily in New York City, but spent their summers at his father's family estate, Oaklawn, in Lake George in upstate New York.]] O'Keeffe and Stieglitz had an open relationship, which could be painful for O'Keeffe when Stieglitz had affairs with women. She traveled by train with her friend the painter Rebecca Strand, Paul Strand's wife, to Taos, where they lived with their patron who provided them with studios. She did not paint again until January 1934. Shortly after O'Keeffe arrived for the summer in New Mexico in 1946, Stieglitz suffered a cerebral thrombosis (stroke). She immediately flew to New York to be with him. He died on July 13, 1946. She buried his ashes at Lake George. She spent the next three years mostly in New York settling his estate. efn|In 1932, Frida Kahlo and her husband moved from NYC to Detroit. Here, Kahlo painted the famous Self Portrait on the Borderline Between Mexico and the United States. Many historians have noted the jack in the pulpit flowers which lie on the Mexico side of the painting. These flowers, which are not native to Mexico, were the feature of a series of paintings by O'Keeffe just two years prior in which she painted the flowers at different periods of growth: one fully closed, one open, etc. This same series of growth is featured in Kahlo's painting. Both women visited each other's homes on a couple of occasions in the 1950s. She traveled and camped at "Black Place" often with her friend, Maria Chabot, and later with Eliot Porter.

Мұра

Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Маркетт орта мектебі Джорджия О'Кифф атымен қайта аталды.

Джорджия О'Кифф мұражайы

О'Кифф 1920 жылдары аңызға айналды, ол өзінің тәуелсіз рухы және әйелдерге үлгі болуымен қатар, таңғажайып және жаңашыл өнер туындыларымен де танымал болды. Оның мүлігінің маңызды бөлігі коммерциялық емес Джорджия О'Кифф қорына берілді. 1997 жылы Санта-Феде Джорджия О'Кифф мұражайы ашылды. 2016 жылдың қараша айында Джорджия О'Кифф мұражайы оның Шарлоттсвиллде өткен уақытының маңыздылығын мойындап, ол үш жазда салған акварель суреттерін пайдаланып көрме ұйымдастырды. Көрме "О'Кифф Вирджиния университетінде, 1912–1914" деп аталды. 1996 жылы АҚШ пошта қызметі О'Киффтің құрметіне 32 центтік марка шығарды. 2013 жылы Армори шоусының 100 жылдығына орай USPS О'Киффтің "Black Mesa Landscape, New Mexico / Out Back of Marie's II, 1930" суретін "Америкадағы заманауи өнер" сериясының бөлігі ретінде бейнелеген марка шығарды. Lifetime Television компаниясы Джорджия О'Киффтің өмірбаянына арналған фильмді түсірді, онда Джоан Аллен О'Кифф рөлінде, Джереми Айронс Альфред Стиглиц, Генри Симмонс Жан Тумер, Эд Бегли-младший Стиглицтің інісі Ли, ал Тайн Дейли Мейбел Додж Лухан рөлінде ойнады. Фильмнің тұсаукесері 2009 жылдың 19 қыркүйегінде өтті. 2014 жылдың 20 қарашасында О'Киффтің "Jimson Weed / White Flower No 1" (1932) суреті аукционда Walmart мұрагері Элис Уолтонға 44,405,000 долларға сатылды, бұл кез келген әйел суретшінің туындысы үшін бұрынғы әлемдік аукциондық рекордтан үш есе жоғары көрсеткіш.

Әйелдер сайлау құқығы мен феминизм

Equal Under the Sky: Georgia O'Keeffe and Twentieth Century Feminism атты еңбегінде Линда М. Грассо О'Киффтің феминизм мен әйелдер мәселелеріне өмір бойы қатысқанын көрсетеді. О'Кифф 1910-жылдары әйелдердің сайлау құқығы қозғалысының және модернизмнің өрбу кезеңінде әйел және суретші ретінде қалыптасты. Грассо "Модернистер өнер түрлерінде, стильдерінде және көзқарастарында жаңалыққа, инновацияға және батылға ұмтылыс жасады" және О'Кифф "феминизм мен модернизм біріккен кезде өзін суретші ретінде жаратты" деп атап көрсетеді. 1915 жылға қарай О'Кифф Флойд Деллдің "Әлемді құрушылар ретінде әйелдер: заманауи феминизмді зерттеу" сияқты әйелдердің сайлау құқығы және мәдени саясат туралы кітаптар мен мақалаларды ынтамен оқыды. Бұл дәуірде Виктория дәуірінің шектеулерінен азат болып, өз өмірін, білімін және өзін-өзі танымын еркін іздеген "Жаңа әйел" туралы көп сөз болды. О'Кифф суфражист досы Анита Политцермен белсенді түрде диалог жүргізді, олар осы тақырыпта хат алмасты. Политцер, шын мәнінде, Альфред Стиглицке О'Киффтің туындыларын алғаш таныстырған адам болды. Ол сонымен қатар Шарлотта Перкинс Гилман және Олив Шрайнерді, басқалармен қатар, "The Masses" радикалды журналын оқыды және модернист биші Изадора Дункан туралы лекциялар оқыды. 1930 жылы Майкл Голдпен өткен пікірсайыста О'Кифф "барлық топтағы әйелдердің қанауын" қызықтыратынын айтты. Гросс былай деп жазады: "Ол Ұлттық әйелдер партиясымен байланысын сақтап, 1970 жылдарға дейін сұхбаттарда, лекцияларда, хаттарда және мақалаларда жыныстық дискриминация және әйелдердің құқықтары туралы ашық мәлімдемелер жасады." Ол өзінің күшті графикалық бейнелерінің арқасында көркем өнер әлемінен әйел суретші ретінде беспрецеденттік мойындау алды және Нью-Йоркке көшкеннен кейін он жыл ішінде ең көп жалақы алатын американдық әйел суретшісі болды. Ол өмірінің барлық саласында өзіндік стилімен танымал болды. Мэри Бет Эдельсонның "Америкалық әйел суретшілердің кейбірі тірі / Соңғы кешкі ас" (1972) Леонардо да Винчидің "Соңғы кешкі ас" картинасын иеленді, онда Мәсіх пен оның апостолдарының басына белгілі әйел суретшілердің бастары қойылды. Апостол Жоханның басын Нэнси Грейвс, ал Мәсіхтің басын Джорджия О'Кифф алмастырды. Әйелдердің бағыныштылығындағы діни және өнер тарихындағы иконографияның рөлін қарастыратын бұл сурет "феминистік өнер қозғалысының ең танымал суреттерінің біріне" айналды. Джуди Чикаго О'Киффке өзінің "The Dinner Party" (1979) картинасында көптеген танымал феминист суретшілердің туындыларындағы сезімтал және феминистік бейнелерді алғаш рет енгізгені үшін құрмет көрсетті. Феминистер О'Киффті "әйелдер иконографиясының" негізін қалаушы деп мойындаса да, ол өзін феминист деп санамады. Ол "әйел суретші" деп аталуын ұнатпай, жай ғана "суретші" деп саналуын қалады.

In Equal Under the Sky: Georgia O'Keeffe and Twentieth Century Feminism, Linda M. Grasso documents O'Keeffe's life long involvement in feminism and women's issues. O'Keeffe came of age as a woman and an artist in the 1910s, at the height of the women's suffrage movement and the intense artistic ferment of modernism. Grasso notes that "Modernists championed rupture, innovation, and daring in art forms, styles, and perspectives," and that O'Keeffe "first created herself as an artist when feminism and modernism were interlinked". As early as 1915, O'Keeffe was reading books and articles on women's suffrage and cultural politics with enthusiasm, such as Floyd Dell's Women as World Builders: Studies in Modern Feminism. There was much talk in this era about the "New Woman," liberated from Victorian strictures and mores and pursuing her own life and education and self expression freely. O'Keeffe was in active dialogue with her suffragist friend Anita Pollitzer, with whom she exchanged letters on the subject. Pollitzer, in fact, was the first person to introduce Alfred Stieglitz to O'Keeffe's art work. She was also reading Charlotte Perkins Gilman and Olive Schreiner, among others, alongside the radical magazine The Masses, and lecturing on modernist dancer Isadora Duncan. In a debate with Michael Gold in 1930, O'Keeffe said she was "interested in the oppression of women of all classes". Gross writes: "She sustained an affiliation with the National Woman's Party and made public statements about gender discrimination and women's rights in interviews, speeches, letters, and articles into the 1970s." She received unprecedented acceptance as a woman artist from the fine art world due to her powerful graphic images and within a decade of moving to New York City, she was the highest paid American woman artist. She was known for a distinctive style in all aspects of her life. Mary Beth Edelson's Some Living American Women Artists / Last Supper (1972) appropriated Leonardo da Vinci's The Last Supper, with the heads of notable women artists collaged over the heads of Christ and his apostles. John the Apostle's head was replaced with Nancy Graves, and Christ's with Georgia O'Keeffe. This image, addressing the role of religious and art historical iconography in the subordination of women, became "one of the most iconic images of the feminist art movement." Judy Chicago gave O'Keeffe a prominent place in her The Dinner Party (1979) in recognition of what many prominent feminist artists considered groundbreaking introduction of sensual and feminist imagery in her works of art. Although feminists celebrated O'Keeffe as the originator of "female iconography", she did not consider herself a feminist. She disliked being called a "woman artist" and wanted to be considered an "artist."