Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Негізінен ішкі қабырғалар мен төбелерді аяқтау үшін қолданылады.
Finish mainly for interior dividing walls and ceilings
Латта мен гипс – негізінен ішкі қабырғаларды және төбелерді аяқтау үшін қолданылатын құрылыс процесі. Ол қабырғаның тіректеріне немесе төбелік қабырғаларға горизонтальды түрде шегеленген, содан кейін гипспен жабылатын тар ағаш тілімшелерінен (латталардан) тұрады. Бұл техника бұрынғы, қарапайым "уатл мен даб" процесінен туындаған. 1930 жылдары гипстелген қағаз (гипстелген тақталар) енгізілгеннен кейін Ұлыбританияда латта мен гипс қолданылуын кеңінен жоғалтты. Канада мен АҚШ-та ағаш латта мен гипс, егерде 20-шы ғасырдың ортасында осы процесті гипстелген қағазбен (Солтүстік Америкадағы атауы) алмастырғанға дейін қолданыла берді.
Lath and plaster is a building process used to finish mainly interior dividing walls and ceilings. It consists of narrow strips of wood (laths) which are nailed horizontally across the wall studs or ceiling joists and then coated in plaster. The technique derives from an earlier, more primitive process called wattle and daub. Lath and plaster largely fell out of favour in the U. K. after the introduction of plasterboard in the 1930s. In Canada and the United States, wood lath and plaster remained in use until the process was replaced by transitional methods followed by drywall (the North American term for plasterboard) in the mid twentieth century.
Сипаттама
Қабырға немесе төбе қаптау процесі ағаш немесе металл тіреулермен басталады. Бұлар – қабырға тіректеріне немесе төбелік қабырғаларға көлденең қағылған, тар ағаш жолақтары, сығылған металл немесе бөлінген тақталар. Әрбір қабырға қаңқасы тіреулерге бекітілген қаптамамен жабылады. Ағаш тіреулердің ені әдетте 1 метр, ұзындығы 4 метр, ал қалыңдығы 1 метр шамасында болады. Тіреулердің әрбір көлденең қатары көршілес қатарлардан шамамен арақашықтықта орналасады. Металл тіреулер 2 метрлік парақтарда қол жетімді. Канада мен АҚШ-та тіреулер көбінесе араланған, бірақ Ұлыбритания мен оның колонияларында әртүрлі ұзындығы мен мөлшері бар, жарылған қатты ағаш тіреулер жиі қолданылған. Ерте американдық үлгілерінде, сондай-ақ АҚШ пен Канаданың ауылдық аймақтарында 19-ғасырдың екінші жартысына дейін салынған нысандарда да, бөлінген арқалық конструкциясы болған. Ағашты бойымен жару олардың күші мен беріктігін арттырды. Америкалықтар мен канадалықтар батысқа қарай кеңейгенде, әрқашан жақсы жоспарланған тақталар жасауға мүмкіндік бола бермейтін, сондықтан жаңа батыс немесе солтүстік елді мекендеріндегі алғашқы ғимараттар бөлінген арқалық тіреулермен салынатын. Ұлыбританияның кейбір аймақтарында қамыс төсеніші де тіреу ретінде қолданылған. Содан кейін уақытша тіреу бағыттағыштары қабырғаға тік орналастырылады, әдетте тіреулерге. Әдетте, ағаш тақтасын қолдану құралы ретінде пайдалана отырып, әк немесе гипс ерітіндісі жағылады. Жұмысшы тақтаны қабырға бойымен жоғары қарай сүйреп, ерітіндіні тіреулер арасындағы кеңістіктерге итеріп, алдыңғы бетінде уақытша бағыттағыштардың тереңдігіне қабат қалдырады, шамамен А көмекшісі ерітіндіні тақтаға қосып тұрады, себебі ерітінді көп мөлшерде жағылады. Қабырға толық жабылғаннан кейін тік тіреу "бағыттағыштары" алынып тасталады, ал олардың "ұялары" толтырылады, нәтижесінде біркелкі негіз қабаты қалдырылады. Үш қабатты ерітінді жағуда екінші қабатты да осылай жағу қалыпты, шамамен дөңгелек, құмды ерітінді (қоңыр қабат немесе қоңырлау (Ұлыбритания) деп аталады) қалдырылады. Соңғы қабат – тегіс, ақ бояу. Ерітінді толық құрғаннан кейін қабырғаларды бояуға болады. Осы мақаладағы фотосуретте ("артынан көрінетін тіреу") ерітіндінің иілген бөліктері "кілттер" деп аталады және ерітіндіні тіреуге жабысуын қамтамасыз ету үшін қажет. Дәстүрлі әк негізіндегі ерітінді көбінесе жылқы шашын қосады, ол ерітіндіні нығайтады, соның арқасында кілттердің сынғануына жол бермейді.
The wall or ceiling finishing process begins with wood or metal laths. These are narrow strips of wood, extruded metal, or split boards, nailed horizontally across the wall studs or ceiling joists. Each wall frame is covered in lath, tacked at the studs. Wood lath is typically about wide by 4 feet (1 m) long by thick. Each horizontal course of lath is spaced about away from its neighboring courses. Metal lath is available in by 8 feet (2 m) sheets. In Canada and the United States the laths were generally sawn, but in the United Kingdom and its colonies, riven or split hardwood laths of random lengths and sizes were often used. Early American examples featured split beam construction, as did examples put up in rural areas of the U. S. and Canada well into the second half of the 19th century. Splitting the timber along its grain greatly improved the laths' strength and durability. As Americans and Canadians expanded west, saw mills were not always available to create neatly planed boards and the first crop of buildings in any new western or northern settlement would be put up with split beam lath. In some areas of the U. K. reed mat was also used as a lath. Temporary lath guides are then placed vertically to the wall, usually at the studs. Lime or gypsum plaster is then applied, typically using a wooden board as the application tool. The applier drags the board upward over the wall, forcing the plaster into the gaps between the lath and leaving a layer on the front the depth of the temporary guides, typically about A helper feeds new plaster onto the board, as the plaster is applied in quantity. When the wall is fully covered, the vertical lath "guides" are removed, and their "slots" are filled in, leaving a fairly uniform undercoat. In three coat plastering it is standard to apply a second layer in the same fashion, leaving about of rough, sandy plaster (called a brown coat or browning (UK)). A smooth, white finish coat goes on last. After the plaster is completely dry, the walls are ready to be painted. In this article's photo ("lath seen from the back ") the curls of plaster are called keys and are necessary to keep the plaster on the lath. Traditional lime based mortar/plaster often incorporates horsehair which reinforces the plasterwork, thereby helping to prevent the keys from breaking away.
Тарихи ауысу
XIX ғасырдың аяғында ағаш тоқтармен қатар, металл тоқтардың түрлі нұсқалары қолданыла бастады. Тас тоқтар көбінесе белгілі бір өлшемдегі қабаттар түрінде өндірілді. Төрт футтық ұзындығының мақсаты – тоқ қабатының үш аралық кеңістікті дәл жабуы (стандартты құрылыста төрт қабырғаның тізбегінде әр шетінде жарты қабырғаны жауып), ал қабырғалар арасы ортасынан шамамен бір-бірінен алыс орналасқан (АҚШ құрылыс кодексінің стандартты өлшемдері). 1930 жылдардың соңына қарай тас тоқтар тұрғын үйлерді сылаудың басты әдісіне айналды.
In addition to wood lath, various types of metal lath began to be used toward the end of the 19th century. Rock lath was typically produced in sheets sized The purpose of the four foot length is so that the sheet of lath exactly spans three interstud voids (overlapping half a stud at each end of a four stud sequence in standard construction), the studs themselves being spaced apart on center (United States building code standard measurements). By the late 1930s, rock lath was the primary method used in residential plastering.