Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сементті композициялық материал, көбінесе еден төлеуге қолданылады, итальян қаласы.
Cementitious composite material, usually used in flooring
the Italian town
Терраццо – еден мен қабырғаларды безендіруге қолданылатын, орнында құйылған немесе алдын ала дайындалған композициялық материал. Ол мәрмәр, кварц, гранит, шыны немесе басқа да қолайлы материалдың кесектерінен тұрады, олар цементті байланыстырғыш (химиялық байланыс үшін), полимерлік (физикалық байланыс үшін) немесе олардың үйлесімімен құйылады. Металл жолақтар көбінесе бөлімдерді бөліп тұрады немесе өрнекте түстерді немесе материалдарды өзгертеді. Қоспа қатаятын алдында оған қосымша кесектер себілуі мүмкін. Қатаюдан кейін оны тегіс, біркелкі текстуралы бет алу үшін ұнтақтап, жылтыратып немесе басқаша өңдейді. "Терраццо" сөзі бастапқы терраццо едендеріне ұқсас кез келген өрнекті сипаттау үшін де жиі қолданылады.
Terrazzo is a composite material, poured in place or precast, which is used for floor and wall treatments. It consists of chips of marble, quartz, granite, glass, or other suitable material, poured with a cementitious binder (for chemical binding), polymeric (for physical binding), or a combination of both. Metal strips often divide sections, or changes in color or material in a pattern. Additional chips may be sprinkled atop the mix before it sets. After it is cured it is ground and polished smooth or otherwise finished to produce a uniformly textured surface. "Terrazzo" is also often used to describe any pattern similar to the original terrazzo floors.
Терразоның өзі
Тераццо тарихы ежелгі Египет мозаикаларына дейін жетеді, бірақ оның жақындағы алдағылары Италиядан шыққан. Бүгін қолданылатын тераццо түрі 18 ғасырғы pavimento alla Veneziana (Венециялық еден) және арзан Seminato-дан дамыған. Pavimento alla Veneziana жұмысшыларына мәрмәр сынықтарын ерітіндінің ішіне жақын орналастыру тапсырылған. Тераццо сонымен қатар семинато техникасымен де байланысты, онда жұмысшылар үлкен мәрмәр сынықтарын цементке тастап, содан кейін оны ұнтақтап, жылтыратқан. Осы әдістердің бәрі бірігіп, цементтің негізіне бекітілген тас бөліктерінен тұратын тераццоның жалпы түрін құрайды. Тераццо алғаш рет 1890 жылдардың соңында АҚШ-та пайда болды, бірақ 1920 жылдарға дейін кең танылмады. Оған дейін, ол галера деп аталатын ұзын сапты құралмен қолмен жылтыратылды. Орнатушылар әртүрлі түсті тераццомен жұмыс істегенде, бөлу жолақтарын бағыт ретінде пайдаланады. Сонымен қатар, электрлік ұнтақтау машинасы мен өндіріс процесінің механикаландырылуы шығындарды және орнату уақытын қысқартты, тераццоны қолжетімді еденге арналған опцияға айналдырды. 1920-1940 жылдардағы арт-деко және модерн стильдері тераццоны бөлігіштермен жақсы көріп, олар тік немесе иісті сызықтарға мүмкіндік берді, бұл оның декоративтік әлеуетін арттырды. Тераццоның танымалдылығы 1920 жылдары орнатушылардың санының өсуіне әкелді. 1931 жылы Ұлттық тераццо және мозаика ұйымы тераццо орнату практикасын одан әрі кәсібилендіру үшін құрылды. Тераццоның ең танымал мысалдарының бірі – Голливудтың Даңқ аллеясы. 1958 жылы құрылған бұл аллея атақтыларды олардың есімдерін көрсететін тераццо жұлдызы арқылы құрметтейді.
Although the history of terrazzo can be traced back to the ancient mosaics of Egypt, its more recent predecessors come from Italy. The form of terrazzo used today derives partly from the 18th century pavimento alla Veneziana (Venetian pavement) and the cheaper seminato. Pavimento alla Veneziana had workers place marble fragments next to each other in a mortar base. Terrazzo is also related to the technique seminato for which workers tossed larger marble chips into the cement that was then ground and polished. Together, these methods create the generic form of terrazzo that involves pieces of stone that are bonded to a cement bed. Terrazzo was first introduced in the United States in the late 1890s, but did not achieve popularity until the 1920s. Until then it was hand polished with a long handled tool called a galera. Installers use the dividing strips as guides when they work with different colored terrazzo. Additionally, the electric grinding machine and mechanization of the production process cut down on costs and installation time, making terrazzo an affordable flooring option. Art Deco and Moderne styles from the 1920s to 1940s favored terrazzo with the dividers allowing for straight or curved lines that increased the decorative potential. The popularity of terrazzo led to an increase in installers in the 1920s. The National Terrazzo and Mosaic Organization was formed in 1931 to further professionalize the practice of terrazzo installation. One of the best known examples of terrazzo is the Hollywood Walk of Fame. Created in 1958, the walk honors celebrities in the form of a terrazzo star that displays their name.
Терминнің археологиялық қолданылуы
Археологтар ерте неолиттік ғимараттардың едендерін сипаттау үшін терраццо терминін қабылдады (PPNA және PPNB, шамамен 9,000–8,000 б.з.д.) Батыс Азияда күйдірілген әк пен саздан салынған, охрамен қызыл түске боялған және жылтыратылған. Ішіне енгізілген ұсақталған әктас оған сәл дақты көрініс береді. Күйдірілген әк өндіру үшін отты пайдалану, сондай-ақ құралдарды бекіту үшін де қолданылған, отпен қыш ыдыстар жасаудан шамамен мың жыл бұрын пайда болған. Түркияның шығысындағы Чайөнү ерте неолиттік қонысында терраццо едендерінің үлкен бөлігі табылды. Невали-Чоридің PPN B қонысының едендері шамамен өлшемде, олардың қалыңдығы және құрамында 10–15% әк бар. Бұл едендер ылғалға өте төзімді және тым берік, бірақ оларды салу үшін көп энергия жұмсалды. Гурдин мен Кингери (1975) әк өндіру үшін осы көлемнен шамамен бес есе көп ағаш қажет екенін есептеді. Афонсо мен Перничканың соңғы тәжірибелері көрсеткендей, екі есе ағаш жеткілікті, бірақ бұл әлі де Чайөнү едендері үшін 4,5 тонна құрғақ ағашқа тең. Терраццо едендері бар басқа да орындарға Невали-Чори, Гёбекли-Тепе, Иерихон және Кастрос (Кипр) кіреді.
Archaeologists have adopted the term terrazzo to describe the floors of early Neolithic buildings (PPNA and PPNB, ca. 9,000–8,000 BC) in Western Asia constructed of burnt lime and clay, colored red with ochre and polished. The embedded crushed limestone gives it a slightly mottled appearance. The use of fire to produce burnt lime, which was also used for the hafting of implements, predates production of fired pottery by almost a thousand years. In the early Neolithic settlement of Çayönü in eastern Turkey about of terrazzo floors have been uncovered. The floors of the PPN B settlement of Nevalı Çori measure about They are thick, and contain about 10–15% lime. These floors are almost impenetrable to moisture and very durable, but their construction involved a high input of energy. Gourdin and Kingery (1975) estimate that the production of any given amount of lime requires about five times that amount of wood. Recent experiments by Affonso and Pernicka have shown that only twice the amount is needed, but that would still amount to 4.5 metric tonnes of dry wood for the floors in Çayönü. Other sites with terrazzo floors include Nevalı Çori, Göbekli Tepe, Jericho, and Kastros (Cyprus).
Өндіріс
Терраццо шеберлері қабырғалар, едендер, террасалар және панельдерді дайын бетон немесе эпоксидтік шайырдың бетіне мәрмәр сынықтары мен басқа да ұсақ іріліктерді қою арқылы жасайды. Терраццо жұмыскерлерінің алдын ала атқаратын жұмыстарының көп бөлігі цемент тас қалаушылардың жұмысына ұқсас. Мәрмәр сынықтарын қолданатын цементті терраццо үшін үш қабат материал қажет. Біріншіден, цемент тас қалаушылар немесе терраццо жұмыскерлері берік, тегіс және терең бетон негізін салады. Негізден қалыптар алынып тасталғаннан кейін жұмысшылар құмды бетон қабатын қосады. Бұл қабат бекітілмей тұрып, терраццо жұмыскерлері терраццода біріктіру немесе түс өзгертуі қажет болатын жерлерде металл бөлігіш жолақтарды бетонға жартылай енгізеді. Соңғы қабатта терраццо жұмыскерлері әрбір панельге боялған мәрмәрдің ұсақ сынықтарынан тұратын қоспаны араластырып, құяды. Қоспа әлі ылғалды болғанда жұмысшылар әрбір панельге әртүрлі түсті мәрмәр сынықтарын шашып, бүкіл бетке салмақты роликпен өтеді. 1970 жылдары полимерлік негіздес терраццо енгізілді және ол жұқа қабатты терраццо деп аталды. Бастапқыда полиэстер және винил эфирлі шайырлар байланыстырушы шайыр ретінде қолданылды. Бүгінде орнатылатын терраццоның көп бөлігі эпоксидтік терраццо болып табылады. Бұл материалдың цементті терраццоға қарағанда артықшылықтары: түстердің кең таңдауы, орнату қалыңдығы, жеңіл салмағы, жылдам орнату, су өткізбейтін жабын, жоғары беріктігі және жарылуға төмен сезімталдығы. Эпоксидтік шайырға негіделген терраццоның кемшілігі – оны тек ішкі, сыртқы емес, қолдануға болады. Эпоксидтік терраццо сыртқы жағдайда түсін жоғалтып, сәл қабығын сыпырып алады, ал цементті терраццода мұндай болмайды. Мәрмәр іріліктерінен басқа, перлене және деніз қабығы сияқты басқа да іріліктер қолданылған. Қайта өңделген іріліктерге: шыны, фарфор, бетон және металл жатады. Пішіндер мен медальондарды бөлігіш жолақтарды иіп немесе су ағынымен кесу арқылы орнында немесе сыртта жасауға болады. Терраццо толықтай қатып қалғаннан кейін көмекші жұмысшылар оны терраццо ұнтағымен тегістейді, ол еден тазалағышқа ұқсас, бірақ әлдеқайда ауыр. Ұнтақтаудан қалған ұсақ ойықтар сәйкес келетін сіңдіру материалмен толтырылып, тегіс және біртекті бетке қолмен жағылады; содан кейін тазаланып, жылтыратылып, жабылады.
Terrazzo artisans create walls, floors, patios, and panels by exposing marble chips and other fine aggregates on the surface of finished concrete or epoxy resin. Much of the preliminary work of terrazzo workers is similar to that of cement masons. Marble chip, cementitious terrazzo requires three layers of materials. First, cement masons or terrazzo workers build a solid, level concrete foundation that is deep. After the forms are removed from the foundation, workers add a layer of sandy concrete. Before this layer sets, terrazzo workers partially embed metal divider strips in the concrete wherever there is to be a joint or change of color in the terrazzo. For the final layer, terrazzo workers blend and place into each of the panels a fine marble chip mixture that may be color pigmented. While the mixture is still wet, workers toss additional marble chips of various colors into each panel and roll a weighted roller over the entire surface. In the 1970s, polymer based terrazzo was introduced and is called thin set terrazzo. Initially polyester and vinyl ester resins were used as the binder resin. Today, most of the terrazzo installed is epoxy terrazzo. The advantages of this material over cementitious terrazzo include a wider selection of colors, installation thickness, lighter weight, faster installation, impermeable finish, higher strength, and less susceptibility to cracking. The disadvantage of epoxy resin–based terrazzo is that it can only be used for interior, not exterior, applications. Epoxy based terrazzo will lose its color and slightly peel when used outdoors, whereas cement based terrazzo will not. In addition to marble aggregate blends, other aggregates have been used, such as mother of pearl and abalone shell. Recycled aggregates include: glass, porcelain, concrete, and metal. Shapes and medallions can be fabricated on site by bending divider strips, or off site by water jet cutting. When the terrazzo is thoroughly cured, helpers grind it with a terrazzo grinder, which is somewhat like a floor polisher, only much heavier. Slight depressions left by the grinding are filled with a matching grout material and hand troweled for a smooth, uniform surface; it is then cleaned, polished, and sealed.
Түрлері мен жүйелері
Терразо орнату жабысқақ және жабыспаған әдістерді қамтиды. Жабысқақ жүйелерге: жабысқақ астыңғы қабат, монолиттік, химиялық байланысқан және ең соңғы, жұқа қабат әдісі (эпоксидті шайыр) жатады. Жабысқақ терразо бетон плитаның үстіне орналасқан құм-цемент астыңғы қабатына қолданылады. Құм-цемент қабаты төмендегі бетон плитаның әртүрлі бұрылыстарына мүмкіндік береді. Монолиттік терразо өте тегіс және жоғары сапалы бетондық еденге тікелей жабыстырылады. Жұқа қабатты терразоға бетондық еден қажет емес. Оның орнына, бетте жарықтар пайда болмауы үшін иілгіш мембрана орнатылады. Жабыспаған құм төсеніш әдісі сым арматурасын, оқшаулау қабатын және бетон плитасының қозғалысын сіңіретін құм тозаңын пайдаланады.
Terrazzo installation includes both bonded and unbonded methods. Bonded systems include: bonded underbed, monolithic, chemically bonded, and the most recent, thin set method (epoxy resin). Bonded terrazzo is applied over a sand cement mortar underbed which sits on top of a concrete slab. The sand cement layer allows for variations in the finished concrete slab that it sits on. Monolithic terrazzo is applied directly over an extremely flat and high quality concrete sub floor. Thin set terrazzo does not require a concrete sub floor. Instead, a flexible membrane can be installed so that cracks do not appear on the surface. Unbonded includes the sand cushion method which uses wire reinforcing, an isolation sheet, and sand dusting that absorbs any movement from the concrete slab.
Мозаикамен байланысы
Тераццо мозаика өнерінен туындағанмен, ол жекелеген элементтерді әсем үлгіге орналастырмайды. Керісінше, кішкентай бөлшектер цементтің негізіне шашыратылып, біркелкі бет жасайды. Әр түрлі түсті терраццо қоспалары арасына сызықтар түзу арқылы бөлгіштер қолданылып, сәндік үлгілер құрастырылады.
Although terrazzo derives from the mosaic artform, it does not place individual pieces in a decorative pattern. Instead, small pieces are thrown into the mortar base creating a more uniform surface appearance. Decorative patterns are created by using dividers which creates lines between different colored terrazzo mixtures.
Қиындық
Сырлау – ең көп кездесетін зақымдану түрі және көбінесе терраццоны қолдаушы құрылымдық жүйеден, өзі терраццо материалынан емес туындайды. Сілтілер немесе қышқылдармен жанасу терраццода қолданылатын байланыстырушы заттардың нашарлауына әкелуі мүмкін. Агрегаттардың көп бөлігі мармар ұнтағынан, яғни кальций карбонатынан тұратындықтан, күшті қышқылдар агрегаттардың да нашарлауына себеп болуы мүмкін. Егер ішінара ауыстыру қажет болса, әртүрлі кесектерді үйлестіретін "қоршау" жүйесі қолданылып, мүмкін болатын сәйкестіктер жасалады.
Cracking is the most common form of failure and is typically caused by the structural system that supports the terrazzo rather than the material itself. Contact with alkalis or acids can deteriorate the bonding agents used in terrazzo. As the aggregates are often marble dust which is calcium carbonate, strong acid can also cause deterioration to the aggregates. When partial replacement is necessary, a "bracketing" system mixing and matching different chips is used to create potential matches.