«Париж, когда горит любовь» (1964) фильмі – Одри Хепберн қатысқан, Париж қаласында түсірілген комедия. Сынашылар жақтырмағанмен, әзіл-қалжыңға толы фильм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1964 жылы Ричард Куиннің түсірген фильмі.
1964 film by Richard Quine
Фильм Биланкур студиясында және Париж маңында түсірілді. Фильмнің декорацияларын арт-директор Жан д'Эобонн жасады. Одри Хепберн оператор ретінде Франц Планнерді таңдады, ол оның бірнеше фильмін түсірген. Time журналы фильмді "тақырыбында уәделенгеннен гөрі басқаша нәрсе жасайтын, миллиондаған долларлық импровизация" деп сипаттап, "жазушы Джордж Аксельрод ("Жеті жылдық қышыма") және режиссер Ричард Куин Холденнің кейіпкері Ричард Бенсоннан үлгі алуы керек еді, ол өзінің фильмін жазып, жасаған жұмысына мұқият қарап, сосын оны жояды" деген пікір білдірді. Turner Classic Movies компаниясы фильмді "сыншылар бірауыздан сынады" деп атап көрсетті, бірақ ол "жарық қаласының керемет фондық суретінде ойнатылған кинопародияларын және абсурдты сюжетті ұнататындар үшін әдемі әрекет ретінде танылды" деді.
The film was shot at the Billancourt Studios and on location around Paris. The film's sets were designed by the art director Jean d'Eaubonne. Audrey Hepburn's choice for cinematographer was Franz Planer who had photographed her in several of her films. Time magazine said the film was "a multimillion dollar improvisation that does everything but what the title promises" and suggested that "writer George Axelrod (The Seven Year Itch) and director Richard Quine should have taken a hint from Holden's character Richard Benson, who writes his movie, takes a long sober look at what he has wrought, and burns it." Turner Classic Movies notes that "critics uniformly panned" the film, but said it "has earned a reputation as a guilty pleasure for those who enjoy in joke movie spoofs and an absurdist storyline played out against the glorious backdrop of the City of Light".
Қабықшадағы пленка
Бір көріністе Холденнің кейіпкері фильм ішіндегі фильмнің тақырыбын Фрэнк Синатраның әнімен безендіруге болатынын айтады. Синатраның дауысы, ойдан шығарылған титрлер астында, "Эйфел мұнарасын ұрлаған қыз, менің жүрегімді де ұрлады" деген күлкілі мәтінді орындайды. "Мей Фэйр Леди" Франкенштейнмен ұқсас сюжетке ие екені айтылады. Хепберн осы фильмнен кейін бір жылдан соң осы мюзиклдің киноадаптациясын түсіреді. Бұл сөздер "алтын жүректі" проститутка туралы айтылғаннан кейін келеді, бұл Хепберннің "Тиффаниде таңғы ас" фильміндегі Холли Голайтли кейіпкеріне жасалған аллюзия ретінде қарастырылуы мүмкін.
In one scene, Holden's character remarks that the film in the film could have a theme song by Frank Sinatra. Sinatra's voice is heard singing the laughable lyric, "The girl who stole the Eiffel Tower also stole my heart" over the fictional credit sequence. My Fair Lady is mentioned as being the same story as Frankenstein. Hepburn would film the movie adaptation of that musical a year after shooting this film. This line comes moments after a reference to a prostitute with "a heart of gold", which can be seen as an allusion to Hepburn's character, Holly Golightly, in Breakfast at Tiffany's.
Кітап түрінде
1964 жылдың ақпан айында Dell Publishing компаниясы сол кездегі тәжірибелі автор Саул Купердің кітап бойынша романдық нұсқасын шығарды (мұқабасының бағасы 40 цент). Дегенмен, кітаптың өндірісінің редакциялық және дизайн кезеңдерін үйлестіруде шатасу туындаған болуы мүмкін, себебі мұқабада "Майкл Милнер" (Купердің кейде қолданатын псевдонимі) деп көрсетілген, ал титулдық бетте – әңгіменің басты кейіпкері, ойдан шығарылған сценарист "Ричард Бенсон" деп жазылған. Бенсонның авторлығы қызықты әрі орынды, өйткені Купердің романдық тәсілі – әңгімені Бенсонның дауысы мен көзқарасынан бірінші тұлғада баяндау болды. Бірақ мұқабадағы автор атының тағы бір псевдоним болуы, әдебилік ойдан туындаған идеяны жалғастырудың орнына, баспа қатесі сияқты көрінеді.
In February 1964, Dell Publishing issued a paperback novelization (with a cover price of 40¢) by then veteran tie in author Saul Cooper. There may have been some editorial confusion in coordinating the copyediting and design stages of the book's production, however, because the byline on the cover is "Michael Milner" (Cooper's occasional pseudonym), while on the title page, the byline is that of fictional screenwriter "Richard Benson", the story's male lead. The Benson attribution is amusingly fitting, as Cooper's novelistic approach was to narrate the story in the first person, using Benson's voice and perspective. But that's what makes it seem to be a publishing glitch that the cover byline should be yet another pseudonym, rather than a follow through with the literary conceit.