Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грек мифологиясының нимфасы – мифологиялық тұлға.
Nymph of Greek mythology
the mythological figure
Грек мифологиясында Оенона (/ˈiːnoʊniː/; Ежелгі грекше: Οἰνώνη, Oinōnē; "шарап әйелі") – Троялық Паристің бірінші әйелі, ол оны Елена үшін тастап кетті. Оенона – сонымен қатар ежелгі аралдың да атауы, кейіннен Аэгина, өзен құдайы Асоптың қызының атымен аталған.
In Greek mythology, Oenone (/ᵻ/'/n//oʊ//n//iː/; Ancient Greek: Οἰνώνη Oinōnē; "wine woman") was the first wife of Paris of Troy, whom he abandoned for Helen. Oenone was also the ancient name of an island, which was later named after Aegina, daughter of the river god Asopus.
Өмірбаян
Оэнона – Фригиядағы Ида тауының тау нимфасы (оряда), ана құдайы Кибела және титан әйел Реямен байланысты тау. Оның болашақты болжау қабілетін Реядан үйренген. Оның әкесі өзен құдайы Себрен немесе Эней болған делінеді. Оның аты шарап сыйлығымен байланысты.
Oenone was a mountain nymph (an oread) on Mount Ida in Phrygia, a mountain associated with the Mother Goddess Cybele and the Titaness Rhea. Her gift of prophecy was learned from Rhea. Her father was either the river gods, Cebren or Oeneus. Her name links her to the gift of wine.
Мифология
Пәрис, патша Приам мен патшайым Гекубаның ұлы, Ида тауының беткейінде қойшы болған кезде Оенонаға ғашық болды. Ол нәресте кезінде (Троя қаласының құрылуына себеп болатыны туралы болжам болғандықтан) тасталып, Агелаус құтқарып алған еді. Екеуі үйленіп, Оенонадан Корит есімді ұл дүниеге келді. Кейіннен Пәрис оны тастап, Трояға оралып, Эгей теңізі арқылы Спарта патшайымы Еленаны қашқысы келді, сонда Оенона Троя соғысын болжады. Пәрис сатқындық жасағандықтан, ол гректерді Трояға жетелеу үшін Коритті жіберді. Тағы бір дерек бойынша, ол ұлын Пәрис пен Еленаның арасын ажырастыру үшін пайдаланды, бірақ Пәрис өз ұлын танымай, өлтіріп қойды. Оенона мен Пәрис туралы толыққанды сақталған жалғыз әңгіме – Квинт Смирнейдің «Постгомерикасы», X кітап, 259–489 жолдарында, онда өліп бара жатқан Пәрис Оенонаға оралуы туралы айтылады. Филоктеттің жебесінен жараланған ол Оенонадан дәрі-дәрменмен емдеуін өтінді, бірақ ол бас тартып, оны Еленаның жанына қуды, содан кейін Пәрис Ида тауының төменгі бөлігінде қайтыс болды. Осыдан кейін, өкінішке оралған Оенона, Пәрис үшін шын жүректен аза тұтқан жалғыз адам, өзін қойшылар тіккен отты сөндіру қадасына тастады. Бакхилидтің бір үзіндісінде ол жартастан секіріп түскендігі айтылады, «Библиотекада» «оны өлген күйінде таңғып өлген күйінде таңған» деп жазылған, ал Ликофрон оның Трояның биік қабырғаларынан басымен төмен құлап кеткенін көзге елестетеді. Оның трагедиялық оқиғасы Никеялық Парфенийдің махаббат романдарының біріне айналды. Овидий өзінің «Героидтерінде» Оенонадан Пәриске жолданған айыптау хатын жазды, бұл мәтін Овидийден кейінгі бірнеше жалған қосымшалармен толықтырылды, олардың ішінде Аполлонның Оенонаны зорлағаны туралы басқа жерде кездеспейтін мәліметтер де бар.
Paris, son of the king Priam and the queen Hecuba, fell in love with Oenone when he was a shepherd on the slopes of Mount Ida, having been exposed in infancy (owing to a prophecy that he would be the means of the destruction of the city of Troy) and rescued by the herdsman Agelaus. The couple married, and Oenone gave birth to a son, Corythus. When Paris later abandoned her to return to Troy and sail across the Aegean to kidnap Helen, the queen of Sparta, Oenone predicted the Trojan War. Out of revenge for Paris's betrayal, she sent Corythus to guide the Greeks to Troy. Another version has it that she used her son to drive a rift between Paris and Helen, but Paris, not recognizing his own son, killed him. The only extensive surviving narration of Oenone and Paris is Quintus Smyrnaeus, Posthomerica, Book X, ll. 259–489, which tells the return of the dying Paris to Oenone. Mortally wounded by Philoctetes's arrow, he begged Oenone to heal him with her herbal arts, but she refused and cast him out with scorn, to return to Helen's bed, and Paris died on the lower slopes of Ida. Then, overcome with remorse, Oenone, the one whole hearted mourner of Paris, threw herself onto his burning funeral pyre, which the shepherds had raised. A fragment of Bacchylides suggests that she threw herself off a cliff, in the Bibliotheke it is noted "when she found him dead she hanged herself", and Lycophron imagines her hurtling head first from the towering walls of Troy. Her tragic story makes one of the Love Romances of Parthenius of Nicaea. Ovid includes an imagined reproachful letter from Oenone to Paris in his Heroides, a text that has been extended by a number of spurious post Ovidian interpolations, which include an elsewhere unattested rape of Oenone by Apollo.
Әдебиетте
Томас Хейвуд 1594 жылы "Оэнон және Париж" эпиллионын корольдық ұйқаспен жазды. Уильям Моррис "Жер бетіндегі жұмақ" кітабына "Париждің өлімі" деген туындысын қосты. Лоуренс Биньон 1906 жылы "Париж және Оэнон" атты бір актілік жабық трагедиясын бос өлеңмен жариялады. Теннисон Смирнейдің көзінен "Оэноның өлімі" (1892) үшін бейімдеме жасап, оның трагедиялық мәнін тазартып көрсетті. Бұл Теннисонның осы тақырыптағы екінші өлеңі болды; оның алғашқы "Оэнон" өлеңі 1833 жылы жарияланғанда сынға ұшырады. Сол кезде 1842 жылға дейін өлең жақсылап қайта жазылды және түзетілген нұсқасы керемет әдемі деп сипатталды. Расиннің "Федре" трагедиясында Оэнона есімі Федраның күтімшісіне берілген, ол да өз-өзіне қол жұмсайтын кейіпкер.
Thomas Heywood wrote the epyllion Oenone and Paris (1594) in rhyme royal. William Morris included "The Death of Paris" in The Earthly Paradise. Lawrence Binyon published Paris and Oenone, a one act closet tragedy in blank verse, in 1906. Tennyson adapted the source material of Smyrnaeus for "The Death of Oenone" (1892), distilling its tragic essence. This was Tennyson's second poem on the subject; his previous attempt, "Oenone", was critically panned when first published in 1833. The poem was practically rewritten between then and 1842 and the revised version has been described as exquisitely beautiful. In Racine's Phèdre, the name Oenone is given to Phaedra's nurse, a character who also commits suicide.