Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Троялық діни қызметкер грек және рим мифологиясында
Trojan priest in Greek and Roman mythology
Лаокоон (/l//eɪ/'/ɒ//k//oʊ/, /ɒ//n//, ///k//ə/, /w//ɒ//n/; , , gen.: Λαοκόοντος) грек және рим мифологиясының және эпикалық аңыздардың кейіпкері. Лаокоон – Троялық діни қызметкер. Ол және оның екі кішкентай ұлы, Лаокоон Троялық атты қалаға әкелуге қарсы болған кезде, құдайлар жіберген алып жыландардың шабуылына ұшырады. Лаокоонның тарихы ежелгі және заманауи суретшілердің көптеген туындыларының тақырыбы болды.
Laocoön (/l//eɪ/'/ɒ//k//oʊ/,/ɒ//n//, // //k//ə/,/w//ɒ//n/; , , gen.: Λαοκόοντος) is a figure in Greek and Roman mythology and the Epic Cycle. Laocoön is a Trojan priest. He and his two young sons are attacked by giant serpents, sent by the gods when Laocoön argued against bringing the Trojan horse into the city. The story of Laocoön has been the subject of numerous artists, both in ancient and in more contemporary times.
Отбасы
Лаоконды Акоеттің, Антенордың немесе Посейдонның ұлы деп түрліше айтқан, сондай-ақ Приам мен Гекюбаның ұлы екені де айтылған. Оның екі ұлы болған.
Laocoön was variously called as the son of Acoetes, Antenor or ?Poseidon; or the son of Priam and Hecuba. He had two sons.
Кейінгі суреттер
Лаоконның өлімі Римдегі Ватикан мұражайында сақталатын, Плиний Ескісі Родос мүсіншілері Агесандр, Атенодор және Полидорға жатқызған, аса танымал мәрмәр мүсін – «Лаокон және оның ұлдары» арқылы бейнеленген. Әртүрлі суретшілер, әсіресе Баччо Бандинелли оның көшірмелерін жасаған. Бұлар толық мүсінді (жоғалған бөліктерінің болжамды қалпына келтірілуімен) көрсетеді және Родос аралында, Родос рыцарьдарының Ұлы магистрінің сарайында, Римде, Флоренциядағы Уффици галереясында, Украинаның Одесса қаласындағы Археологиялық мұражай алдында орналасқан. Александр Кальдер 1947 жылы «Лаокон» деп атаған тұрақталған мүсінді (stabile) жасады; ол Лос-Анджелестегі Эли мен Эдит Броуд коллекциясының бөлігі. Мәрмәр «Лаокон» Лессингтің 1766 жылғы «Лаокон» атты еңбегіндегі орталық бейне болды, бұл Винкельман мен граф де Кайлусқа қарсы бағытталған эстетикалық poleмика еді. Дэниел Олбрайт өзінің «Жыланды түйіншектен ажырату: әдебиеттегі, музыкадағы және басқа да өнердегі модернизм» атты кітабында Лаоконның эстетикалық ойдағы рөлін қайта қарастырады. Гектор Берлиоздың 1863 жылғы «Трояндықтар» операсында Лаоконның өлімі – Энейдің кіруінен кейін бірінші актідегі маңызды сәт, оны сегіз орындаушы және қос хор («ottetto et double chœur») орындайды. Ол «Қорқынышты жаза» («frightful punishment») деген тармақпен басталады. Басқа әдеби сілтемелермен қатар, Джон Барт өзінің «Жолдың соңы» повесінде Лаоконның бюстін пайдаланады. R.E.M. тобының дебюттік альбомы «Murmur» (1983) құрамындағы «Laughing» әні Лаоконға сілтеме жасайды, оны әйел түрінде бейнелейді («Лаокон және оның екі ұлы»); олар сондай-ақ «Harborcoat» әнінде Лаоконды еске алады. «Астерикс және лавр гүлшоғыры» комиксі мүсіннің позын пародиялайды. Америкалық жазушы Джойс Кэрол Оутс 1989 жылғы «Американдық тәбеттер» романында Лаоконға сілтеме жасайды. Чарльз Диккенстің 1843 жылғы «Рождестволық ән» романының V тарауында Скрудж Рождество күні таңында оянып, «өзін Лаокон тәрізді жасайды». Барбара Тучманның «Ақымақтықтың маршы» Лаокон оқиғасын терең талдаудан басталады. Американдық феминист ақын және жазушы Мардж Пирси өзінің «Тас, қағаз, пышақ» (1983) жинағында «Лаокон – бұл суреттің аты» атты өлеңін жариялайды. Джон Стейнбек өзінің американдық әдебиет классикасы «Еденнің шығысында» Лаоконды еске алады, Салинас мектебіндегі сыныптардағы суреттерді сипаттағанда «жыландарға толығымен оралған Лаокон» суретіне сілтеме жасайды. Синклер Льюис өзінің «Арроусмит» романында Лаоконды еске алады, отбасылық даудың «жалпы композициясы Лаоконға едәуір ұқсас» екенін айтады. Постминималист суретші Ева Гессе өзінің алғашқы ірі тұрған мүсінін – биік оралған, арқандардан тұратын шеңберді – Лаокон (1966) деп атады. Ресейлік-американдық жазушы Владимир Набоков өзінің тоталитаризм туралы «Бенд Синистер» романында Лаоконды сөз етіп өтеді.
The death of Laocoön was famously depicted in a much admired marble Laocoön and His Sons, attributed by Pliny the Elder to the Rhodian sculptors Agesander, Athenodoros, and Polydorus, which stands in the Vatican Museums, Rome. Copies have been executed by various artists, notably Baccio Bandinelli. These show the complete sculpture (with conjectural reconstructions of the missing pieces) and are located in Rhodes, at the Palace of the Grand Master of the Knights of Rhodes, Rome, the Uffizi Gallery in Florence and in front of the Archaeological Museum, Odesa, Ukraine, amongst others. Alexander Calder also designed a stabile which he called Laocoön in 1947; it's part of the Eli and Edyth Broad collection in Los Angeles. The marble Laocoön provided the central image for Lessing's Laocoön, 1766, an aesthetic polemic directed against Winckelmann and the comte de Caylus. Daniel Albright reengages the role of the figure of Laocoön in aesthetic thought in his book Untwisting the Serpent: Modernism in Literature, Music, and Other Arts. In Hector Berlioz's 1863 opera Les Troyens, the death of Laocoön is a pivotal moment of the first act after Aeneas' entrance, sung by eight singers and a double choir ("ottetto et double chœur"). It begins with the verse "Châtiment effroyable" ("frightful punishment"). In addition to other literary references, John Barth employs a bust of Laocoön in his novella, The End of the Road. The R. E. M. song "Laughing", on the band's debut album, Murmur (1983), references Laocoön, rendering him female ("Laocoön and her two sons"); they also reference Laocoön in the song "Harborcoat". The comic book Asterix and the Laurel Wreath parodies statue's pose. American author Joyce Carol Oates also references Laocoön in her 1989 novel American Appetites. In Stave V of A Christmas Carol, by Charles Dickens (1843), Scrooge awakes on Christmas morning, "making a perfect Laocoön of himself with his stockings". Barbara Tuchman's The March of Folly begins with an extensive analysis of the Laocoön story. The American feminist poet and author Marge Piercy includes a poem titled "Laocoön is the name of the figure", in her collection Stone, Paper, Knife (1983), relating love lost and beginning. John Steinbeck references Laocoön in his American literary classic East of Eden, referring to a picture of “Laocoön completely wrapped in snakes” when describing artwork hanging in classrooms at the Salinas schoolhouse. Sinclair Lewis references Laocoön in his novel Arrowsmith, remarking of a family argument that "general composition [was] remarkably like the Laocoön." Postminimalist artist Eva Hesse named her first major freestanding sculpture—a tall wrapped framework with a tangle of cords—Laocoon (1966). Russian American author Vladimir Nabokov makes a passing mention of Laocoön is his novel on totalitarianism, Bend Sinister.