Кіріспе

Американдық саясаткер, Кентуккидің бірінші және бесінші губернаторы Исаак Шелби (1750 жылдың 11 желтоқсаны – 1826 жылдың 18 шілдесі) Кентуккидің бірінші және бесінші губернаторы болды және Вирджиния мен Солтүстік Каролина штаттарының заң шығарушы органдарында қызмет етті. Ол сондай-ақ Лорд Данмор соғысында, Америка революциялық соғысында және 1812 жылғы соғыста әскери қызмет атқарды. Губернатор болып тұрған кезінде ол Темза шайқасында Кентукки ополчениесіне жетекшілік етті, бұл ісі үшін Конгресс Алтын медалімен марапатталды. Тоғыз штаттың округтері, бірнеше қалалар мен әскери базалар оның құрметіне аталған. Оның Джон Дикинсонның «Еркіндік әніне» деген құштарлығы Кентукки штатының «Бірлікте тұрамыз, бөлініп құлаймыз» деген ұранын қабылдауына себеп болғаны айтылады. Исаак Шелбидің әскери қызметі Лорд Данмор соғысының жалғыз ірі шайқасы – Пойнт-Плезант шайқасында әкесіне оң қол ретінде қызмет етуімен басталды. Ол шебер ағаш өңдеуші және геодезист ретінде танылды және революциялық соғыстың алғашқы кезеңін Континенттік армияға жабдықтар жинаумен өткізді. Соғыстың кейінгі кезеңінде ол Джон Севьермен бірге Солтүстік Каролинадағы британдық әскерлерге қарсы Аппалачи таулары арқылы шабуылдар ұйымдастырды. Ол Кингс-Маунтин шайқасында британдықтардың жеңілісіне үлкен үлес қосты. Осы қызметі үшін Шелбиге Солтүстік Каролина заң шығарушы органы салтанатты қылыш пен бір жұп тапанша сыйлады, ал «Ескі Кингс-Маунтин» деген лақап аты оның өмірінің соңына дейін оны ұстанып қалды. Соғыстан кейін Исаак Шелби Кентуккиге көшіп келді, онда оған әскери қызметі үшін берілген жерлерге қоныстанды және Кентуккидің Вирджиния округінен жеке штатқа айналуына қатысты. Оның батырлығы оны штат азаматтарының арасында танымал етті, ал 1792 жылы Кентукки сайлау коллегиясы оны бірауыздан губернатор етіп сайлады. Ол Кентуккиді үнді шабуылдарынан қорғады және штаттың алғашқы үкіметін құрды. Ол «Ситизен Жене» ісін пайдаланып, Вашингтон әкімшілігін Миссисипи өзенінде еркін сауда үшін Испания империясымен келісім жасасуға көндірді. Губернаторлық мерзімі аяқталғаннан кейін Исаак Шелби қоғамдық өмірден зейнетке шықты, бірақ 1812 жылғы соғыстың қаупі туғанда саясатқа қайта оралды. Кентукки тұрғындары Шелбиді тағы да губернаторлыққа түсуге және күтілетін қақтығыс кезінде оларды жетекшілік етуге шақырды. Ол оңай сайланды және генерал Уильям Генри Харрисонның өтініші бойынша Темза шайқасында Кентукки әскерлеріне қолбасшылық етті. Соғыстан кейін ол президент Джеймс Монроның соғыс министрі болу ұсынысын қабылдамады. Оның соңғы мемлекеттік қызметі ретінде Шелби мен Эндрю Джексон Чикасо тайпасынан жер сатып алу туралы келіссөздер жүргізу үшін комиссарлар ретінде тағайындалды. Исаак Шелби 1826 жылдың 18 шілдесінде Кентукки штатының Линкольн округіндегі өз иелігінде қайтыс болды.

Ерте өмір

Исаак Шелби 1750 жылдың 11 желтоқсанында Мэриленд колониясында, Фредерик (қазіргі Вашингтон) округінің Хагерстаун маңында дүниеге келді. Отбасы Англия шіркеуіне адал болғанмен, Британдық Америкаға келгеннен кейін пресвитериан дініне көшті; осы дінді Исаак Шелби өмірі бойы ұстанды. Ол әкесінің плантациясында жұмыс істеді және кейде жер өлшеуші болып та жұмыс істеді. Он сегіз жасында Фредерик округінің шерифінің орынбасары болып тағайындалды. Шелбидің әкесі Понтиак көтерілісі кезінде табысты тері саудасымен айналысқандықтан көп ақша жоғалтты, ал екі жылдан кейін бизнестің құжаттары үй өртінен жойылды. Осының салдарынан 1770 жылдың желтоқсан айында отбасы Бристоль қаласының жанындағы жерге көшіп, бекініс және сауда ордасын салды. Онда Шелби мен оның әкесі үш жыл бойы мал өсірумен айналысты. Әкесінің Финкастл округіндегі ротасының бас штаб командирі ретінде, ол 1774 жылдың 10 қазанында Пойнт-Плезант шайқасына қатысты. Вирджинияда Америка Тәуелсіздік соғысы жүріп жатқанда, Шелби Вирджиния қауіпсіздік комитетінен Минутмендер ротасының капитаны болып тағайындалған құжат алды. 1780 жылы Шелби Кентуккиде жер өлшеумен айналысып жатқанда Чарльстондағы отаршылардың жеңіліске ұшырағанын естіді. Ол дереу капитуляция талап етті, бірақ британдықтар бас тартты. Шелби өзінің әскерін мылтық ату қашықтығына жеткізіп, қайтадан капитуляция талап етті. Содан кейін генерал Макдауэлл Шелби мен Кларкқа Энори өзеніндегі британдық лагерь – Масгроув Миллін басып алуға бұйрық берді. Олар екі жүз адаммен түн бойы аттанды, 1780 жылдың 18 тамызында таңға жуық уақытта белгіленген жерге жетті. Отаршылар жаудың күші шамамен бірдей деп есептеген, бірақ алдын ала барлаушы лагерьде 500-ге жуық британдық әскердің соғысқа дайындалып жатқанын хабарлады. Шелбидің әскері мен аттары шегінуге тым шаршағандықтан және күтпеген шабуыл жасау мүмкіндігінен айырылды. Ол өзінің әскеріне жақын жердегі ағаштар мен бұталардан қоршау жасауды бұйырды. Жарты сағат ішінде уақытша бекініс аяқталды, ал жиырма бес отаршыл аттысы британдық лагерьге шабуыл жасап, оларды шайқасқа итермеледі. Британдықтар оларды басты отаршыл күштеріне дейін қуып жетті. Саны жағынан кем болғанына қарамастан, отаршылар бірнеше британдық офицерлерді өлтіріп, олардың әскерін қашқындыққа ұштырды.

Патшалар тауындағы шайқас

Шелби мен Кларк Мусгроув Милл шайқасынан қашып бара жатқан британдықтарды қумай қалуға шешім қабылдады. Оның орнына олар Фергюсонды табуға сенімді болған Оңтүстік Каролинадағы 96-шы бекініске назар аударды. Колонисттердің шегінуінен кейін, Фергюсон батыл болып, шартты түрде босатылған тұтқынды таулар арқылы колонисттерге қарсылықты тоқтату жөнінде ескерту үшін жіберді, әйтпесе Фергюсон аймақты қиратып жіберетінін мәлімдеді. Бұл әрекетке ашуланған Шелби мен Джон Севьер британдықтарға қарсы жаңа шабуылды жоспарлай бастады. 1780 жылдың 25 қыркүйегінде Сикамор Шоолс деген жерде күштер жиналды. Мұнда оларға полковник Бенджамин Кливленд және майор Джозеф Уинстон, сондай-ақ Сурри және Уилкс округтерінен 350 адам қосылды. Кингс-Маунтин шайқасы 1780 жылдың 7 қазанында басталды. Шелби өз әскеріне ағаштан ағашқа қарай жылжуға, әрқайсысының артынан оқ атуға бұйрық берді; ол бұл тактиканы «үндістердің ойыны» деп атады, себебі оны бұрын үндістермен шайқаста қолданғанын көрген. Фергюсон штыкпен шабуылға көтерілуге бұйрық берді, бұл Шелбидің әскерін үш рет кері шегінуге мәжбүр етті, бірақ колонисттер Фергюсонның әскерін олардың позициясынан ығыстырып шығарды. Шабуылдың жеңіліске ұшырағанын көріп, Фергюсон және оның бас офицерлері шегінуге тырысты. Колонисттерге Фергюсонды өлтіруге тапсырма берілді. Севиердің әскерінен бірден жасалған оқтар Фергюсонның екі қолын сындырып, бас сүйегін тесіп, оны аттан құлатты. Олардың қолбасшысының қаза болғанын көрген британдық сарбаздардың қалғандары ақ туды көтеріп берілді. Кингс-Маунтин Шелбидің әскери мансабының ең жоғалған нүктесі болды, сол кезде оның әскері оны «Ескі Кингс-Маунтин» деп атады. (Шелби бұл марапаттарды 1813 жылы заң шығарушы органнан сұрағанға дейін алмады.) Колонисттер мен тұтқындары Кингс-Маунтиннен жолға шыққанда, британдықтардың Тоқсан алты бекінісінде тоғыз колониялық тұтқынды асып тастағанын білді. Бұл аймақтағы алғашқы оқиға емес еді, ашуланған колонисттер Каролинадағы асылуларды тоқтатуға ант берді. Олардың қатарынан қазылар алқасын шақырып – бұл заңды болды, себебі Солтүстік Каролинадан екі судья қатысты – колонисттер кездейсоқ тұтқындарды таңдап, оларды ұрлық, өрт қою, кісі өлтіру сияқты қылмыстармен айыптады. Кешке қарай қазылар алқасы отыз алты тұтқынды кінәлі деп танып, оларды асылуға үкім шығарды. Бірақ алғашқы тоғыз тұтқын асылып өлтірілгеннен кейін Шелби оларды тоқтатуға бұйрық берді. Ол бұл шешімінің себебін айтпады, бірақ оның бұйрығы орындалды және қалған «қылмыскерлер» басқа тұтқындарға қосылды. Кингс-Маунтин жеңімпаздары мен олардың тұтқындары 1780 жылдың 10 қазанында таңертең ерте Макдауэллдің иелігіне оралды. Содан кейін әр қолбасшы өз әскерімен жеке-жеке жолға шықты. Шелби мен оның әскері Оңтүстік Каролинадағы Нью-Провиденс қаласында генерал Дэниел Морганға қосылды. Мұнда Шелби Морганға Форт-Нейтин-Шес пен Аугустаны басып алуға кеңес берді, себебі ол британдық күштердің оларға Чероки тайпасына қарсы шабуылдар үшін қару-жарақпен қамтамасыз етіп отырғанына сенді. Морган осы жоспарға келісті, сондай-ақ аймақтағы отаршылдық күштердің бас қолбасшысы генерал Горацио Гейтс та келісім білдірді. Өзінің жоспары орындалатынына сенімді Шелби үйіне қайтып, келесі көктемде 300 адаммен қайта оралуға уәде берді. Форт-Нейтин-Шеске бара жолда Морганға Банастре Тарлтон шабуыл жасады және Каупенс шайқасында одан шешуші жеңіске жетті. Кейін Шелби генерал Натанаэль Гриннің, Шелби үйіне кеткеннен кейін бірнеше күн өткен соң Гейтсті қызметтен босатып, Коупенс үшін жеңістің басым бөлігін өзіне таңғандығына өкінді, себебі Морганды осы жағдайға келтірген Шелбидің жоспары еді.

Кейінгі соғыс қызметі және Кентуккиде қоныс аудару

Үйге оралғаннан кейін, Шелби мен оның әкесі отарлаушылар мен Чикамауга тайпасы арасындағы шартты келісу үшін комиссарлар болып тағайындалды. Бұл міндеттің оны Гринге оралуын кешіктірді, бірақ 1781 жылдың қазан айында ол және Севьер 600 мылтықшысымен бірге Оңтүстік Каролинадағы Гринге қосылды. Грин Шелби мен Севьердің әскерін Корнуоллистің Чарльстонға қайтуына кедергі келтіру үшін пайдалануды жоспарлаған. Алайда, Корнуоллис Йорктаун қамалында жеңіліске ұшырады, Шелби мен Севьер келгеннен кейін көп ұзамай, Грин оларды Пи-Ди өзенінде генерал Фрэнсис Марионға қосылуға жіберді. 1783 жылдың сәуір айында Шелби Кентуккиге оралып, Бунсбороға қоныстанды. 1783 жылдың 1 қарашасында отбасы Линкольн округіне, Кноб Ликке жақын жерге көшіп, Шелбиге әскери қызметі үшін берілген жерді иеленді. Сол жылы ол үндістерге қарсы жорықты ұйымдастыру және Кентуккиді Вирджиниядан бөлу мәселесін қарастыру үшін өткен құрылтайға қатысты. Оның қызметінің көп бөлігі негізгі заңдарды, әскери бөлімдерді және салық жүйесін құруға бағытталды. Сонымен қатар, ол федералдық ережелермен шектелді, ол штат милициясының қызмет мерзімін отыз күнмен шектеді, бұл тиімді болу үшін жеткіліксіз болды. Шелби президент Вашингтоннан көмек сұрады, ал Вашингтон генерал "Жабайы" Энтони Уэйнды солтүстік-батыс аймағынан үндістерді ығыстыру жөніндегі бұйрықпен тағайындады. Уэйн 1793 жылдың мамыр айында Форт-Вашингтонға (қазіргі Цинциннати, Огайо) келді, бірақ федералдық комиссарлар үндістермен келісімге келуге тырысып жатқандықтан, ол бірден әрекет етуге мүмкіндік алмады. Ол Кентуккиден 1000 ерікті әскер шақырды, бірақ шақыруға аз адам жауап берді, сондықтан Шелби әскерге шақыруға мәжбүр болды. Әскер келген кезде қыс басталған еді. Ол әскерге үйлеріне қайтуға және көктемде қайта оралуға бұйырды. Үндістердің шабуылдарына толы қыс мезгілінде, оның ішінде Шелбидің кіші інісі Эван Шелби III-нің өмірін қиған шабуылдардан кейін, Кентукки милициясы 1794 жылдың басында үндістерге қарсы бірнеше шағын жеңіске жетті. Көктемде Уэйннің әскер шақыруына жауап күшті болды; 1600 ерікті Гринвилл фортына жиналды және жедел оқытылды. 1794 жылдың тамызында Уэйн үндістерге қарсы шабуылға шықты және 1794 жылдың 20 тамызындағы Тұңған ағаштар шайқасында оларға шешуші соққы берді. Шелби әкімшілігінің тағы бір маңызды мәселесі – штаттың экономикалық мүдделері үшін өте маңызды Миссисипи өзенінде еркін жүзу мүмкіндігі болды. Саяси себептермен испандықтар американдықтар үшін Нью-Орлеан портын жапты. Бұл Кентукки фермерлері өсірген темекі, ұн және қымыз үшін табиғи нарық болуға тиіс еді, бірақ құрлықтағы жолдар пайдалы болу үшін тым қымбат болды. Бұл жерді пайдаланушыларға өздерінің инвестицияларынан пайда табу үшін аймаққа көшіп келушілерді тартуды қиындатты. Көптеген Кентукки тұрғындары федералдық үкімет бұл мәселені шешу үшін жеткілікті жылдамдықпен және тиімділікпен әрекет етпейді деп ойлады.

Азамат Genêt ісі

Кентуккиліктер ағылшындар мен испандарды жек көрсе де, француздарға құрметпен қарады. Олар Француз революциясының нәтижесінде құрылған республикалық үкіметке ғашы болған, сондай-ақ революциялық соғыс кезінде Францияның көрсеткен көмегін естен шығармаған. 1793 жылдың сәуір айында АҚШ-қа келген француз елшісі Эдмонд Чарльз Жене, халық арасында «Азамат Жене» деп танылған, батыстағы испандық жерлерді басып алу жоспарын қарастырып жатқан Джордж Роджерс Кларктың экспедициясын қолдады. Женедің өкілі Андре Мишо Кларктың экспедициясына Кентукки тұрғындарының қолдауын анықтау үшін Кентуккиге жіберілді. Ол губернатор Шелбимен кездескенде, Мемлекеттік хатшы Томас Джефферсон мен Кентукки сенаторы Джон Брауннан алған ұсыныс хаттарын көрсетті. Джефферсон Шелбиге француздық жоспарларға көмектесуден сақтанып, Миссисипидегі сауда мәселесі бойынша испандықтармен келіссөздер жүріп жатқанын хабарлаған жеке хат жазды. 1793 жылдың 29 тамызында жіберілген хаттың мақсаты, Мишо келгенге дейін Шелбиге жетіп, ескерту жасау еді, бірақ Шелби оны 1793 жылдың қазан айында ғана алды. 1793 жылдың 13 қыркүйегінде Мишо Шелбимен кездесті, бірақ Шелби оған көмектесуге келіскенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ. Джефферсонның кешіккен хатына жауап берген Шелби, Кентукки тұрғындарының «Бас үкіметке деген қарыздарын жақсы сезінетініне және АҚШ-қа зиян келтіретін кез келген іске қатыспайтынына» Джефферсонды сендірді. 1793 жылдың қараша айында Шелби Женедің тағы бір өкілі Шарль Дельподан хат алды. Дельпо Шелбиге испандықтарға қарсы экспедиция үшін жабдықтар жинауға жіберілгенін айтып, осындай жоспарлармен байланысты адамдарды қамауға алу туралы нұсқау алған-жоқпын сұрады. Үш күннен кейін Шелби Джефферсонның француздарға көмектесуге қарсы ескертуін айтып, жауап хат жіберді. Шелбидің Жене жоспарына қатысы бар екенін көрсететін ешқандай дәлел болмаса да, Джефферсон мен Нокс оны екінші рет ескертуге мәжбүр болды. Джефферсон Кентуккиде жүрген деп саналатын француз агенттерінің есімдері мен сипаттамаларын беріп, оларды қамауға алуға шақырды. Нокс одан да бір қадам басып, егер мұндай қадам қажет болса, француздарға қарсы күш қолдануға байланысты туындаған шығындар Кентуккиге өтеледі деп ұсынды. Генерал Энтони Уэйн оған атты әскері штаттың қызметінде екенін хабарлады. Американың Солтүстік-Батыс аймағының губернаторы Артур Сент-Клэр де Шелбиді Женемен ынтымақтастыққа бармауға ескертті. Джефферсонға жауап берген Шелби өзінің сайлау округіне қарсы күш қолдануға заңдық құқығы бар ма деп күмән келтірді және мұны жасауға өзінің жеке қарсылығын білдірді. «Мен әрқашан өзімді анық және нақты түрде берілмеген билікті пайдалануға қарсы боламын, тіпті менің достарым және бауырларым деп санайтын адамдарға қарсы, жау және тиран деп санайтын адамға [Испания патшасына] пайдалануға тырыспаймын. Сондай-ақ, шетелдік биліктің министрлерінің қорқынышын басу немесе тыныштандыру үшін ғана, бізден құнды құқықты [Миссисипиде жүзуді] ашық түрде ұстап алып, бізге қарсы жасырын түрде ең қатыгез және жауыз жауды қозғайтын азаматтарымды жазалауға немесе шектеуге мен көп бейім емеспін». Шелби бұл жылымақ міндеттемені Джефферсонға «Мен әрқашан Кентукки губернаторы ретінде АҚШ Президентінен конституциялық талаптардың бәрін орындауды міндетім деп санаймын» деп сендіре отырып, жұмсартты. 1794 жылдың наурыз айында, Шелбидің алаңдауларына жауап ретінде, Конгресс шабуыл немесе көтеріліс болған жағдайда үкіметке қосымша өкілеттіктер беретін заңды қабылдады. Джефферсонның ізбасары Эдмунд Рэндольф Шелбидің хатын алды және оған оның енді қолжетімді жаңа өкілеттіктер туралы хабарлап, Францияның жаңа үкіметі Женеді шақырып алғанын айтты. Екі айдан кейін Женедің агенттері Кентуккидегі қызметін тоқтатты және қауіптің алдын алды. 1795 жылы президент Вашингтон испандықтармен келісімге келіп, американдықтардың өзенде сауда жасау құқығын қамтамасыз етті. Шелби 1796 жылы өкілеттігі аяқталғаннан кейін Линкольн округіндегі өзінің меншігі - Traveler's Rest-ке зейнетке шықты.

Басқарушы лауазымының екінші кезеңі

Габриэль Слотхер 1812 жылы Кентукки губернаторы лауазымына басты үміткер болды. Оның кандидатурасына бір ғана кедергі болды. АҚШ, Франция және Ұлыбритания арасындағы қарым-қатынастың шиеленісуі ашық соғысқа ұласуы мүмкін еді. Осы жағдайға байланысты Айзек Шелбидің есімі губернаторлыққа кандидат ретінде жиі айтыла бастады. Шелбидің жанында тұратын Слотхер оған келіп, сайлауға түсе ме деп сұрады. Шелби оған, егер ұлттық төтенше жағдай туып, оның басшылығы қажет болмаса, бұған ниеті жоқ екенін айтты. Осы жауапқа қанағаттанған Слотхер сайлау кампаниясын бастады. Еуропалық елдер арасындағы жағдай нашарлай берді, 1812 жылдың 18 маусымында АҚШ Ұлыбританияға соғыс жариялады, осылайша 1812 жылғы соғыс басталды. Шелбидің Кентукки штатының басшысы болып қайта оралуы туралы сөздер көбейді. 1812 жылдың 18 шілдесінде, сайлауға бір ай қалғанда, Шелби келісімін беріп, кандидатурасын жариялады. Сайлау кампаниясы барысында Шелбидің саяси қарсыластары, әсіресе Хамфри Маршалл, оның Джефферсонның Генет ісіне қатысты екінші хатына берген жауабын сынап, АҚШ-қа адалдығына күмән келтірді. Шелби өзінің хатқа берген жауабының мақсаты – федералды үкіметтің назарын батыстағы жағдайға аудару болғанын мәлімдеді. Тамыз айына қарай Шелби жеңіске деген үмітін арттырып, штаттық үйге қайта оралуға дайындық бастады. Ол 10 000 дауыспен жеңіске жететінін болжады, бірақ соңғы нәтиже 17 000-нан асты. Офисқа кірген кезде Шелби Кентуккиде бірінші рет қатарынан емес, екі мерзімге сайланған губернатор атанды. (Джеймс Гаррар 1796 және 1800 жылдары арнайы заңнамалық ереже бойынша қатарынан екі мерзімге сайлануға рұқсат алған еді.) Шелбидің екінші мерзімінде соғысқа дайындыққа басымдық берілді. Ол қызметке кіріспей тұрып екі күн бұрын, шығып бара жатқан губернатор Чарльз Скоттпен бірге штаттық үйде Уильям Генри Харрисонды Кентукки ополчениесының қолбасшысы етіп тағайындады. Бұл конституциялық талапты бұзу болды, себебі бұл лауазымды Кентуккиде туған адам иеленуі керек еді. Индиана және Иллинойс штаттарының ополчениесын басқарған Харрисон, Форт-Уэйнге асыққанша Ньюпорттан Кентукки еріктілерін жинады. Шелби президент Джеймс Мэдисонға қысым көрсетіп, Солтүстік-Батыс аймағындағы барлық әскери күштерге Харрисонды қолбасшы етіп тағайындауын сұрады. Шелби штаттағы әйелдерді Кентукки әскерлері үшін киім-кешек тігуге және тоқуға шақырды. Ол сұралған санды жіберді, олардың арасында оның үлкен ұлы Джеймс те болды, ол генерал Грин Клейдің басшылығындағы әскерде қызмет етті. Көмекші күштер Форт-Мейгстің ағылшын және үндістердің біріккен әскерлерімен қоршауда екенін анықтады. Алғашқы хабарлар Джеймс Шелбидің қаза тапқанын көрсетті, бірақ кейін ол тұтқынға алынып, тұтқын алмасу кезінде босатылғаны белгілі болды. 1813 жылдың 30 шілдесінде генерал Харрисон Шелбиге тағы да хат жазып, еріктілерді сұрады, бұл жолы Шелбидің оларды жеке басқаруын өтінді. Қазір генерал-майор болған Шелби еріктілерге жетекшілік етіп, Харрисонға қосылды, олардың бірлескен күштері АҚШ-тың Темза шайқасындағы жеңісімен аяқталды. 1817 жылы Шелби Конгресс алғысын алды және соғыстағы қызметі үшін Конгресс алтын медалімен марапатталды.

Кейінгі өмірі

1816 жылы Шелби қызметтен кеткеннен кейін президент Монро оған соғыс министрі лауазымын ұсынды, бірақ ол жасына байланысты бас тартты. Ол Данвилл пресвитериан шіркеуінің адал мүшесі болды, бірақ 1816 жылы өзінің жеріне дінге бөлінбеген шағын шіркеу салды. 1818 жылы ол Эндрю Джексонға Чикасо тайпасымен Джексон сатып алу туралы келіссөздер жүргізуде көмектесті және өсиетімен балаларына құлдар қалдырды. Ол өзінің Traveller's Rest иелігінде жерленген. Кейде мемлекеттік мөрді жобалау оған байланысты делінгенімен, оның ресми құжаттары дизайнды Джеймс Уилкинсон ұсынғанын көрсетеді. Орталық колледж 1972 жылдан бастап Исаак Шелби медалін табыстай бастады, содан бері ол колледждің ең жоғары наградасына айналды. Осы медальмен марапатталғандар Шелби Орталық колледжде және Кентуккиде болған кезінде көрсеткен Орталыққа қызмет ету мен қоғамдық мүддеге адалдық идеалдарын бейнелейді.