Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын тарихшысы, философы және феминист (1731–1791) ирланд қаһны
English historian, philosopher, and feminist (1731–1791)
the Irish nun
Кэтрин Маколей (туған есімі Саубридж, кейін Грэм; 23 наурыз 1731 – 22 маусым 1791), ағылшын Уиг республикашыл тарихшысы болған.
Catharine Macaulay (née Sawbridge, later Graham; 23 March 1731 – 22 June 1791), was an English Whig republican historian.
Ерте өмір
Катарина Маколей Джон Саубридж (1699–1762) және оның әйелі Элизабет Уэнлидің (1733 жылы қайтыс болған) қызы болды. Саубридж Уай, Кент жерінің иесі болды, оның ата-бабалары Уорвикширдің еомандық әскерінің мүшелері болған. Маколейді үйде гувернантка оқытты. Англия тарихының бірінші томында Маколей өте ерте жасынан бастап, әсіресе "Рим және Грек республикаларының жылнамаларында бостандықты ең биік деңгейде көрсететін тарихтарды" көп оқығанын айтты, [бала кезінен] бостандық оның екінші дәрежедегі құлшынышына айналды. Бірақ бұл айтқаны досы Бенджамин Рашқа айтқан сөздерімен келіспейді, ол өзін "жиырма жасқа дейін ойсыз қыз болғанын, содан кейін әкесінің үйінің терезесінен табылған бір тарих кітабын оқып, кітаптар мен білімге қызығушылық танытқан" деді. Ол сондай-ақ Калеб Флемингке латын және грек тілдерін білмейтінін айтты. Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ. 1757 жылы латын және грек тіліндегі шебер Элизабет Картер Кентерберидегі шараға қатысып, онда 26 жастағы Маколеймен танысты. Картер досына жазған хатында Маколейді "өте ақылды және жағымды әйел, әдемі әйелге қарағанда әлдеқайда терең білімді; бірақ Спартан заңдары, римдік саясат, Эпикурдың философиясы және Сент-Евремонттың зиялылығы арасында ол өте ерекше жүйе құрған сияқты" деп сипаттады. 1760 жылдың 20 маусымында ол шотланд дәрігері доктор Джордж Маколейге (1716–1766) үйленді және олар Лондонның Сент-Джеймс-Плейс жерінде тұрды. Олар 1766 жылы ол қайтыс болғанға дейін алты жыл бойы некеде тұрды. Олардың бір баласы болды – Катерина София.
Catharine Macaulay was a daughter of John Sawbridge (1699–1762) and his wife Elizabeth Wanley (died 1733) of Olantigh. Sawbridge was a landed proprietor from Wye, Kent, whose ancestors were Warwickshire yeomanry. Macaulay was educated privately at home by a governess. In the first volume of her History of England, Macaulay claimed that from an early age she was a prolific reader, in particular of "those histories which exhibit liberty in its most exalted state in the annals of the Roman and Greek Republics [from childhood] liberty became the object of a secondary worship". However this account is at odds with what she told her friend Benjamin Rush, to whom she described herself as "a thoughtless girl till she was twenty, at which time she contracted a taste for books and knowledge by reading an odd volume of some history, which she picked up in a window of her father's house". She also told Caleb Fleming that she knew neither Latin nor Greek. Little is known about her early life. In 1757, a Latin and Greek scholar, Elizabeth Carter, visited a function at Canterbury where she met Macaulay, then 26 years old. In a letter to a friend, Carter described Macaulay as a "very sensible and agreeable woman, and much more deeply learned than beseems a fine lady; but between the Spartan laws, the Roman politics, the philosophy of Epicurus, and the wit of St. Evremond, she seems to have formed a most extraordinary system". On 20 June 1760 she married a Scottish physician, Dr. George Macaulay (1716–1766), and they lived at St James's Place, London. They remained married for six years until his death in 1766. They had one child together, Catharine Sophia.
Адеп - ахлақтық шындықтың өзгермеушілігі туралы трактат
Ол өмір бойы Англия шіркеуінің мүшесі болды, бірақ оның әртүрлі діни пікірлерін ашық білдіруі оның замандастарын таңқалдырды және сенімсіздікке ұқсас айыптауларға әкелді. Ол өзінің трактатында Құдайдың "сөздің ең толық мағынасындағы құдіретті екенін, ал оның істері мен бұйрықтары тек қана ерік-жігерге емес, әділдікке негізделгенін" жазды. Трактат оның адамзатқа деген оптимизмін және жеке адамдар мен қоғамның кемелдікке жете алады деген сенімін көрсетті. Ол сондай-ақ, сенімсіздіксіз ақыл жеткіліксіз екенін айтты және шіркеудің "христиан дінінің іс жүзіндегі негізгі ұстанымдарына" назар аудару қажеттігін жазды, мысалы, адамға Құдай берген өз өмірін жақсарту және зұлымдықты азайту мүмкіндіктері. Ол сондай-ақ, адамның туа біткен мінезі деген идеяны жоққа шығарды: "Адамзатқа тән жақсылықтың немесе жамандықтың ешқайсысы біздің өзіміз жасамайынша пайда болмайды". Маколей өлімнен кейінгі өмірге сенді. 1777 жылы Парижде ауыр сырқатқа шалдыққанда, ол достарына өлімнен қорқудың қажеті жоқ екенін айтты, себебі ол "иманды достардың қысқа ғана айырылысы" еді, одан кейін олар "күнәсіз жағдайда" қайта қосылатын болады.
She was a lifelong member of the Church of England, although her apparent free expression of heterodox religious opinions shocked some of her contemporariness and led to accusations of infidelity. In her Treatise she wrote that God was "omnipotent in the largest sense of the word, and that his works and commands" were "founded in righteousness and not in mere will". The Treatise revealed her optimism about humanity and the belief in the attainment of perfection in individuals and society. She also claimed that reason, without faith, was insufficient and wrote of the need for the Church to concentrate "on the practical doctrines of the Christian religion", such as man's God given powers of bettering his own condition and reducing evil. She also rejected the idea of an inherent human nature: "There is not a virtue or a vice that belongs to humanity, which we do not make ourselves". Macaulay believed in the afterlife. When she became dangerously ill in 1777 in Paris, she told a friend that death did not scare her for it was but "a short separation between virtuous friends" after which they would be reunited "in a more perfect state".
Білім туралы хаттар
Ол 1790 жылы «Білім туралы хаттарында» Мэри Вулстонкрафт екі жылдан кейін «Әйелдер құқығын қорғау» еңбегінде жазғандай, әйелдердің көрінетін әлсіздігі олардың дұрыс тәрбие алмауынан туындайды деді. Хаттарда ол: «Атасыз ғалам туралы ойлар, және бір-біріне жай ғана тағдыр немесе кездейсоқтықпен жіберілген, билік күшімен және мүмкіндікпен ғана шектелетін жандар, сезімтал сананы бейжайлық пен үмітсіздікке түсіреді» деп жазды.
She wrote in 1790 in her Letters on Education, as Mary Wollstonecraft did two years later in A Vindication of the Rights of Woman, that the apparent weakness of women was due to their mis education. In the Letters she wrote "the thoughts of a fatherless universe, and a set of beings let loose by chance or fate on one another, without other law than power dictates and opportunity gives a right to exact, chills the sensibility of the feeling mind into indifference and despair".
Америкалық сапар
Ол Америка революционерлерінің көптеген жетекші тұлғаларымен жеке байланыста болды. Тәуелсіздік алғаннан кейін Америкаға сапар шеккен алғашқы ағылшын радикал болды, ол 15 шілде 1784 жылдан 17 шілде 1785 жылға дейін онда болды. Маколей Джеймс Отиске және оның қарындасы Мерси Отис Уорренге барды. Мерси кейін Маколейді "білім қоры шексіздей көрінетін әйел" деп жазды және Джон Адамсқа оның "ерекше қабілетке, үлкен талантқа және ойдың жарқырауына" ие екенін жеткізді. Мерсидің өмірбаяуын жазған автордың айтуынша, Маколейдің "Мерсиге сол дәуірдегі басқа әйелдерге қарағанда терең әсері болды". Одан кейін ол Нью-Йоркке сапар шегіп, Ричард Генри Лимен кездесті, ол кейін Самуэль Адамсқа "осы керемет әйелмен таныстырғаны үшін" алғыс айтты. Ли және Генри Нокс ұсынғаннан кейін Маколей Джордж Вашингтон мен оның отбасымен Вернон тауында болды. Кейін Вашингтон Лиге "азаттық пен адамзаттың жақтастары бағалайтын және құрметтейтін принциптерге ие әйелмен кездесуге қатты қуанғанын" жазды. Ол Беркширдегі Бинфилдте 22 маусым 1791 жылы қайтыс болды және ол жердегі Әулиелер шіркеуіне жерленді.
She was personally associated with many leading figures among the American Revolutionaries. She was the first English radical to visit America after independence, staying there from 15 July 1784 to 17 July 1785. Macaulay visited James Otis and his sister, Mercy Otis Warren. Mercy wrote afterwards that Macaulay was "a lady whose Resources of knowledge seem to be almost inexhaustible" and wrote to John Adams that she was "a Lady of most Extraordinary talent, a Commanding Genius and Brilliance of thought". According to Mercy's biographer, Macaulay had "a more profound influence on Mercy than had any other woman of her era". She then visited New York and met Richard Henry Lee, who afterwards thanked Samuel Adams for introducing him to "this excellent Lady". Upon the recommendation of Lee and Henry Knox, Macaulay stayed at Mount Vernon with George Washington and his family. Afterwards, Washington wrote to Lee of his pleasure at meeting "a Lady whose principles are so much and so justly admired by the friends of liberty and mankind". She died in Binfield in Berkshire on 22 June 1791 and was buried in All Saints' parish church there.