Вильям Рос: Англиялық ортағасырлық барон және саясаткер (1370-1414)

Кіріспе

Уильям Рос, 6-шы Барон Рос (1370 – 1 қараша 1414) – ортағасырлық ағылшын дворяны, саясаткер және әскербасы. Томас Рос, 4-ші барон Рос пен Беатрис Стаффордтың екінші ұлы Уильям 1394 жылы әкесінен барондық атағы мен иеліктерін (Линкольнширдегі кең аумақтарды қамтитын) мұраға алды. Ол көп ұзамай барон ФицАланның қызы Маргаретқа үйленді. ФицАлан әулеті, Рос әулеті сияқты, жергілікті және ұлттық деңгейде жақсы байланыстарға ие болды. Олар король Ричард II-ге қарсы болды, бұл Ричардтың жас Росқа деген пікірін нашарлатқан болуы мүмкін. 14 ғасырдың соңы Англияда саяси дағдарыс кезеңі болды. 1399 жылы Ричард II өзінің туысы Генри Болингброк, Ланкастер герцогының иеліктерін тартып алып, оны елден қуды. Бірнеше айдан кейін Болингброк Англияға басып кірді, ал Рос дерлік бірден оның жағына қосылды. Ричардтың қолдауы оны тастап кетті; Рос Генримен бірге болды, ол Ричард өзінің тағын басып алғандарға тапсырып, Генри IV король атанды, содан кейін Лордтар палатасында бұрынғы корольдің түрмеге қамалуына дауыс берді. Рос жаңа Ланкастер режимінен пайда тапты, Ричардтың тұсындағыдан гөрі әлдеқайда көп жетістіктерге жетті. Ол Генри корольдің маңызды көмекшісі және кеңесшісі болды және парламентте оның атынан үнемі сөз сөйледі. Ол Генридің әскери науқандарында да қолдау көрсетті, 1400 жылы Шотландияға басып кіруге қатысып, бес жылдан кейін Йорк архиепископы Ричард Скроптың бүліктерін басуға көмектесті. Жаңа режимге адалдығы үшін Рос патшалық қамқорлықты кең көлемде алды. Бұл жерлер, үсыныстар, қараушылық және қараушылық астындағылардың некелерін ұйымдастыру құқығын қамтыды. Рос кеңесші және елші ретінде құнды қызмет атқарды (әсіресе Генри үшін, ол көбінесе жақсы жағдайда болмаған; Рос бай адам болды және патша қазынасына үнемі үлкен сомада ақша қарыз берді). Үкіметте де, аймақтарда да маңызды болғандықтан, Рос осы кезде кең таралған аймақтық қақтығыстар мен жанжалдардан қашып құтыла алмады. 1411 жылы ол Линкольнширдегі ықпалды көршісімен жер дауына қатысты және шабуылдан мүжілді; ол парламентте әділдік іздеді және алды. Рос өзіне қолжетімді қатаң жазаларды іздемегендігі үшін, жиырмасыншы ғасырдың тарихшысы оны заманы үшін ерекше дана және сабырлы тұлға деп сипаттады. 1413 жылы король Генри IV қайтыс болды. Рос одан көп ұзамай қайтыс болды және өмірінің соңғы жылында үкіметте маңызды рөл атқармады. Ол жаңа король Генри V-тің ықыласына түспеген болуы мүмкін. Генри, Уэльс принці ретінде, бірнеше жыл бұрын әкесімен келіспеген еді, ал Рос король Генриді ұлынан артық қолдаған. Уильям Рос 1414 жылдың 1 қарашасында Белвуар қамалында қайтыс болды. Оның әйелі одан жиырма төрт жыл өмір сүрді; оның ұлы және мұрагері Джон әлі кәмелетке толмаған еді. Кейінірек 1415 жылы Джон Ажинкур шайқасында шайқасты және 1421 жылы Францияда баласыз қайтыс болды. Рос барондығын Уильямның екінші ұлы Томас мұра етті, ол да ағасынан жеті жыл өткен соң Франциядағы әскери қызметте қайтыс болды.

English medieval baron (c1370–1414)

William Ros, 6th Baron Ros (c. 1370 – 1 November 1414) was a medieval English nobleman, politician and soldier. The second son of Thomas Ros, 4th Baron Ros and Beatrice Stafford, William inherited his father's barony and estates (with extensive lands centred on Lincolnshire) in 1394. He married Margaret, daughter of Baron Fitzalan, shortly afterwards. The Fitzalan family, like that of Ros, was well connected at the local and national level. They were implacably opposed to King Richard II, and this may have soured Richard's opinion of the young Ros. The late 14th century was a period of political crisis in England. Richard II confiscated the estates of his cousin, Henry Bolingbroke, Duke of Lancaster, in 1399 and exiled him. Bolingbroke invaded England several months later, and Ros took his side almost immediately. Richard's support had deserted him; Ros was alongside Henry when Richard surrendered his throne to the invader, becoming King Henry IV, and later voted in the House of Lords for the former king's imprisonment. Ros benefited from the new Lancastrian regime, achieving far more than he had ever done under Richard. He became an important aide and counsellor to King Henry and regularly spoke for him in parliament. He also supported Henry in his military campaigns, participating in the invasion of Scotland in 1400 and assisting in the suppression of Richard Scrope, Archbishop of York's rebellion five years later. In return for his loyalty to the new regime, Ros received extensive royal patronage. This included lands, grants, wardships and the right to arrange the wards' marriages. Ros performed valuable service as an adviser and ambassador (perhaps most importantly to Henry, who was often in a state of near penury; Ros was a wealthy man, and regularly loaned the crown large amounts of money). Important as he was in government and the regions, Ros was unable to avoid the tumultuous regional conflicts and feuds which were rife at this time. In 1411 he was involved in a land dispute with a powerful Lincolnshire neighbour, and narrowly escaped an ambush; he sought—and received—redress in parliament. Partly because of Ros's restraint in not seeking the severe penalties available to him, he was described by a twentieth century historian as a particularly wise and forbearing figure for his time. King Henry IV died in 1413. Ros did not long survive him, and played only a minor role in government during the last year of his life. He may have been out of favour with the new king, Henry V. Henry—as Prince of Wales—had fallen out with his father a few years before, and Ros had supported King Henry over his son. William Ros died in Belvoir Castle on 1 November 1414. His wife survived him by twenty four years; his son and heir, John, was still a minor. John later fought at Agincourt in 1415, and died childless in France in 1421. The Barony of Ros was then inherited by William's second son, Thomas, who also died in military service in France seven years after his brother.

Ричард II тұсында өмір сүрген кезең

Уильям Ростың нақты туған күні белгісіз. 1394 жылы ол жиырма үш жаста болған деп сипатталған, бұл оның туған жылы шамамен 1370 жылға келеді. Рос әулеті Линкольншир мен Йоркширде маңызды әулет болған, ал тарихшы Крис Гивен Уилсон оларды ең ірі барондық әулеттердің бірі деп сипаттаған, олар ешқашан графтық атаққа ие болған емес. Ростың әкесі Томас Рос, 4-ші барон Рос, Едуард III-нің басшылығымен жүз жылдық соғыста (әсіресе 1356 жылғы Пуатье науқанында) шайқасқан. Уильям туылғанға дейін бірнеше жыл бұрын король Эдуард Томас Росқа өзінің әскерімен бірге "елдің зиянға ұшырауы мен қирауына жол бермеу үшін" ирландиялық иеліктерінде қалуды бұйырған. Томас Морис Фицджеральдтың жесірі Беатриске үйленді, ол Дезмонд графының әйелі және Стаффорд графының бірінші қызы болған. 1384 жылдың маусым айында Линкольнширдегі Уффингтонда қайтыс болды, ал оның үлкен ұлы Джон – Уильямның ағасы – бесінші барон Рос атағын мұрагерлік етті. Рос Роберт және Томас деген екі кіші әйелі де болған, "олар туралы ештеңе белгілі емес". Джонның мансабы қысқа болды. 1382 жылы ол Нортумберленд графының жартылай қарындасы Мэриге үйленді. Джон 1385-86 жылдардағы шотландтық науқанда және келесі жылы Францияда Арундель графымен бірге жаңа патша Ричард II (1377 жылы қайтыс болған Эдуард III-нің мұрагері) үшін шайқасты. 1390-шы жылдардың басында Джон Иерусалимге қажылық жасады; ол 6 тамызда 1393 жылы Англияға қайтып келе жатқанда Пафоста қайтыс болды. Джон мен Мэри мұрагер таппады, ал Рос кезегі келді. Ол алтыншы барон Рос болып мұрагерлікке ие болды, сол кезде ол рыцарь атағын алып, Жеке кеңеске тағайындалды.

Мұрагерлік және неке

Рос иеліктері негізінен Англияның шығысында және солтүстігінде орналасқан. 1384 жылдың қаңтар айында Уильям оларды иеленді, бұл Линкольншир, Ноттингемшир және Шығыс Йоркшир аймақтарында оның ықпалын кеңейтті. Осы кезде, иелікте екі баронша-жесірді күтіп отыру қажет болды: оның қайтыс болған ағасының әйелі Мэри және олардың анасы Беатрис. Мэри күйеуінен кейін бір жыл ішінде қайтыс болды, ал оның мол мүлігі Перси туыстары арасында бөлісті. Рос оның өсиеттік жерлерін алды, соның ішінде ежелгі Хелмсли барониясы да бар еді. Беатрис үш күйеуден де аман қалды және Уильямнан да ұзақ өмір сүрді; 1384 жылдың желтоқсан айында оған өсиеттік жерлер берілді. Бұл Рос үлкен жерді, негізінен Йоркширдің Шығыс бөлігінде иеленбеуіне әкелді. Рос 1394 жылдың 11 ақпанында иеліктеріне толық құқық алды, соның ішінде бірнеше Клиффордтар отбасының иеліктерін басқару құқығы да болды; оның қарындасы 1379 жыл шамасында Томас де Клиффорд, 6-шы барон де Клиффордқа үйленген еді. Ол соңғы жерлерді олардың ұлы есейгенге дейін, шамамен 1411 жылға дейін иеленді. Рос Джон Фицзеланның қызы Маргаретке, 1-ші барон Арундел мен Элеонора Малтраверстің қызына көп ұзамай үйленді. Ол бұрыннан Ричард II патшадан 40 маркалық жылдық жәрдем алып жүрген, өйткені ол Ричардтың жақында қайтыс болған королевасы, Богемияның Аннасының үйінде қызмет еткен. Оның әйелі Росқа патшалық таққа пайдалы байланыс сыйлады. Уильям үшін оның әйелінің әкесінің жақында қайтыс болғаны да тиімді болды, сондықтан Рос енді Арундел графының күйеуінің інісі болды. Оның жаңа байланыстары және олар әкелген жоғары саяси бедел, оған Йоркшир, Дербишир және Ворстерширдегі Клиффорд иеліктеріне патшалық үсыныс алуына себеп болуы мүмкін. Бұл жерлер 1393 жылдың қараша айында қайтыс болған Евфемияның (Роберт, Клиффорд лордының жесірі) өсиеттік жерлері еді. Рос 1396 жылдың желтоқсан айында Каледе корольдің екінші әйеліне, француз королінің қызы Изабелла Валуаға үйлену тойына қатысты. Келесі жылы оның әйелінің әжесі қайтыс болды, ал ол леди Малтраверс атағын өз құқығымен алды. Рос патшаның қамқорлығына ие болғанымен, Чарльз Росс оның лауазымына сай жақсы жетіспегенін айтады. Росс Уильямның Фицзелан байланыстары патшамен қарым-қатынасын нашарлатқан болуы мүмкін деп болжайды. Арундел Ричардтың бейбітшілікке қарсы тұратын саяси оппозициясы болды, ал Ростың осы саяси тұрғыдан беделсіз отбасыға үйленуі патшаның оған берген лауазымдардың азаюына себеп болуы мүмкін. "Таңғажайып", - дейді Росс, "бай және жас лорд, кейіннен патшалық қызметте белсенді және қабілетті екенін дәлелдеген, Ричард II-нің соңғы жылдары қоғамдық және жергілікті жұмыстарда өте аз болды". Ростың жағдайы 1399 жылы Арунделдің саяси одақтасы Генри Болингброктың Генри IV патша ретінде таққа отыруымен ғана өзгерді. Ол сирек бейбітшілік комиссиясына тағайындалды және тіпті өз округтерінде де көптеген сот отырыстарына қатыспады.

The Ros estates were primarily in the east and north of England. William received livery of them in January 1384, which gave him an extensive sphere of influence around Lincolnshire, Nottinghamshire, and eastern Yorkshire. By this time, the estate had two dowager baronesses to support: his deceased brother's wife Mary and their mother, Beatrice. Mary died within a year of her husband, and her extensive inheritance was divided among her Percy relations. Ros received her dower lands, which included the ancient Barony of Helmsley. Beatrice, on the other hand, had outlived three husbands and would outlive William; she was assigned her dower lands in December 1384. This meant that Ros would never hold a large swath of land, predominantly in the East Riding of Yorkshire. Ros received seisin of his estates on 11 February 1394, which included custody of several Clifford family estates; his sister had married Thomas de Clifford, 6th Baron de Clifford around 1379. He held the latter lands until their son came of age around 1411. Ros married Margaret, daughter of John Fitzalan, 1st Baron Arundel and Eleanor Maltravers, soon after he inherited. She was already in receipt of a 40 mark annuity from King Richard II because she had been in the household of Richard's recently deceased queen, Anne of Bohemia. His wife gave Ros what may have appeared to be a useful connection to the crown. Also useful to William was the fact that his wife's father had recently died, so Ros now had the Earl of Arundel as a brother in law. His new connections and the higher political profile they brought may account for the royal grants he soon received of Clifford manors in Yorkshire, Derbyshire, and Worcestershire. These had been the dower lands of Euphemia (widow of Robert, Lord Clifford), who had died in November 1393. Ros attended the king's wedding to his second wife—the French King's daughter, Isabella of Valois—in Calais in December 1396. His wife's grandfather died the following year, and she became Lady Maltravers suo jure. Although Ros received some royal favour, Charles Ross has suggested that he may not have been doing as well as expected for a man in his position. Ross suggests that William's Fitzalan connections might have worked against him with the king. Arundel was a staunch political opponent of Richard's, and Ros's marrying into this politically unpopular family may account for the few offices the king granted him. "It seems strange", says Ross, "that a wealthy young lord, who later proved himself both active and able in the royal service, had no public, and very little local employment during the later years of Richard II". Ros's situation would not change until the accession of Arundel's political ally, Henry Bolingbroke, as King Henry IV in 1399. He was rarely appointed to peace commissions and did not sit on many oyer and Terminer assizes, even in his own counties.

Генрих IV-тің биліктегі билік алмасуы мен мансабы

Жохан Гонт – елдің ең қуатты ақсүйегі және байлығы жағынан патшадан кейінгі екінші адам – 1399 жылдың ақпан айында қайтыс болды. Болингброк пен Ричард патша өткен жылы қақтығысқа түсіп, Ричард Болингброкты өткен жылдың қыркүйек айында алты жылға жер аударды. Болингброкқа әкесінің иелігіндегі жерлер мен атақтарды берудің орнына, Ричард Ланкастер герцогтігін тартып алуға "құмар болды", – дейді Уильсон. Ричард Болингброктың жер аударылуын өмір бойына соттау деп жариялады және оның сотқа жіберу туралы бұйрығын жойды. Ол Болингброк мұралық үлесін тек патшаның қалауы бойынша ғана алуға құқылы екенін де жарлықтады. Болингброк Парижде, сондай-ақ жер аударылған Томас Арунделмен күш біріктірді. Арундел Кентербери архиепискобы болған және Ростың әйелінің ағасы болған; ол Лордтар апелляциясына қатысқандықтан, лауазымынан айырылып, 1397 жылдан бері жер аударылды. Арундел мен шағын топ ізбасарларымен бірге Болингброк 1399 жылдың маусым айының соңында Йоркширдегі Равенспур қаласына келіп қонды. Рос үлкен әскерді алып келіп, дереу Болингброк әскеріне қосылды (солтүстік дворяндарының көпшілігі сияқты). Ричард сол кезде Ирландияда жорықтап жүрді және тағын қорғауға мүмкіндігі болмады. Генрих бастапқыда Ланкастер герцогы ретінде өзінің құқықтарын қайтарып алуды ғана көздегенін мәлімдеді, бірақ ол тез арада жеткілікті күш пен қолдау (оның ішінде Ростың) алып, Ричардтың орнына таққа ие болу үшін және өзін король Генрих IV деп жариялады. Маусым айында Рос Беркли қаласында болды, Генрих пен Ричард Генрих жер аударылғаннан кейін алғаш рет кездесті; де Рос 6 қыркүйекте Лондон мұнарасында олардың соңғы кездесуіне куә болды, Ричард тақтан бас тарған кезде. Болингброктың Генрих IV ретінде билікке көтерілуі Ростың және Фицзаланның әл-ауқатын арттырды. Рос патша сарайындағы маңызды тұлғалармен тығыз байланыста болды және жаңа патшамен салыстырмалы түрде жақын достық қарым-қатынаста болды. Ричардтың өзіне жасаған қарым-қатынасынан айырмашылығы, Ростың Генрихке және патшаның әкесіне адал қызметі оған патшаның елеулі қамқорлығын сыйлады. Жаңа патшалықтың алғашқы парламентінде – 1399 жылдың қазанында Вестминстерде өткен – ол өтініштерді қарау комиссиясына мүше болып тағайындалды және Ричардты түрмеге қамауға дауыс берген лордтардың бірі болды (кейін ол Понтефракт қамалында белгісіз себептермен қайтыс болды). Ростың үкімет орталығындағы жаңа орны 1399 жылдың желтоқсанында, ол Генрихтің бірінші патшалық кеңесіне тағайындалған кезде ерекше көзге түсті. Ростың Болингброктың жорығына тез қосылу себептері белгісіз, бірақ, Вильсонның айтуынша, бұл таңқаларлық емес; Генрихтің жаңа одақтастарының көпшілігі үшін "олардың саяси адалдығына қатысты болжамдар жасау ғана мүмкін". Рос Ричардтың Гонт пен Болингброкқа деген жаман қарым-қатынасынан ренжілген болуы мүмкін, және оның Ричардтың алдындағы жоғарылаудың болмауы сөзсіз әсер еткен. 1399 жылы оның көтеріліске қатысу себептері қандай болса да, Рос пен оның әкесі Ланкастерліктер (Ричардтық емес) болған. Оның әкесі Джон Гонттың ең алғашқы қызметшілерінің бірі болған, жас Гонт Ричмонд графы болған кезде, Рос та Гонттың қызметінде болған, он төртінші ғасырдың соңында. Герцогке қызмет ету Ростың герцогпен бірге шетелге баруына және оның іс-әрекеттерімен саяхаттауына себеп болды. Осы қызметі үшін Рос 40-50 фунт стерлинг көлемінде жылдық сыйақы алды және Гонт ұстаған екі банерлік атты рыцарьдің бірі болды.

John of Gaunt—the most powerful noble in the country and second only to the crown in wealth—died in February 1399. Bolingbroke and King Richard had fallen out the previous year, and Richard had exiled Bolingbroke for six years the previous September. Instead of allowing Bolingbroke to succeed to his father's estates and titles, says Given Wilson, Richard "succumb[ed] to the temptation" to confiscate the Duchy of Lancaster. Richard proclaimed that Bolingbroke's exile was now a life sentence, and cancelled his writs of seisin. He further decreed that Bolingbroke could only request his inheritance at the king's pleasure. Bolingbroke, in Paris, joined forces with the also exiled Thomas Arundel. Arundel had been Archbishop of Canterbury, and was Ros's wife's uncle; he lost his office because of his involvement with the Lords Appellant, and been exiled since 1397. With Arundel and a small group of followers, Bolingbroke landed at Ravenspur in Yorkshire in late June 1399. Ros, bringing a large retinue, joined Bolingbroke's army almost immediately (as did much of the northern nobility). Richard was campaigning in Ireland at the time, and unable to defend his throne. Henry initially announced that he intended only to reclaim his rights as Duke of Lancaster, although he quickly gained enough power and support (including that of Ros) to claim the throne in Richard's stead and have himself proclaimed King Henry IV. In June, Ros was present at Berkeley Castle when Henry and Richard met for the first time since Henry was exiled; de Ros witnessed their final meeting on 6 September at the Tower of London, when Richard resigned the throne. Bolingbroke's accession as Henry IV saw an uplift in Ros's fortunes and those of the Fitzalans. Ros now had strong connections with important figures at court and a relatively close friendship with the new king. In contrast to his treatment by Richard, Ros's previous loyal service to Henry—and the king's father—earned him significant royal patronage. In the first parliament of the new reign—held at Westminster in October 1399—he was appointed a Trier of Petitions, and was one of the lords who voted to imprison Richard (who later died in Pontefract Castle of unknown causes). Ros's new position at the centre of government was highlighted in December 1399, when he was appointed to Henry's first royal council. Ros's motives for joining Bolingbroke's invasion so swiftly are unknown but, says Given Wilson, this should be no surprise; for most of Henry's new found allies, "it is only possible to speculate as to their political allegiance". Ros may have felt generally aggrieved by Richard's poor treatment of Gaunt and Bolingbroke, and his own lack of promotion under Richard was doubtless influential. Whatever his reasons were for rebelling in 1399, Ros and his father had been Lancastrian (rather than Ricardian) in their loyalties. His father had been one of John of Gaunt's earliest retainers when the young Gaunt was Earl of Richmond, and Ros had also been retained by Gaunt in the late fourteenth century. Service to the duke had involved Ros accompanying the duke abroad and travelling on his business on at least five occasions in the last years of Gaunt's life. For his services Ros received annuities of £40 to £50, and was one of only two knights banneret whom Gaunt retained.

Жергілікті әкімшілік және саяси дағдарыс

Рос жергілікті әкімшілікте белсенді корольдік шенеунік болды және солтүстік Мидлендс пен Йоркширдегі саяси қоғамның жетекші мүшесіне айналды, онда ол жиі түрде патша комиссияларын басқарды. Ол, әсіресе Лестерширде, жиі бейбіт сот судьясы болып тағайындалды. Ростың тәжге қызметі тек аймақтармен ғана шектелмеді; 1401 жылы ол корольдің патшалық кірісін арттыру әрекеттерін басқарды. Ол Генридің Коммуналар палатасымен келіссөзшісі болып тағайындалды, Коммуналарды сол жазда корольдің Шотландияға жоспарланған жорығы үшін жәрдемдемеге келісуге көндіру үшін. Рос пен Коммуналар өкілдері Вестминстердің рефекторийінде кездесті. Корольдің Уэльс және Шотландия шебін қорғауға кеткен шығындарына баса назар аудара отырып, ол Коммуналарға корольден «жақсы қарау» күтілетінін жеткізді. Әр тарап екіншісінен күдікпен қарады; король прецедент орнатуды қаламады, ал Коммуналар дәстүрлі түрде Лордтар палатасынан сақтанды. Алты жылдан кейін Рос Йорк герцогы мен Кентербери архиепискобымен бірге, Коммуналардың шағымдарын тыңдаған комитетте ұқсас рөл атқарды. Бұл талқылаулардың нәтижесінде, парламенттік тізімдерде көрсетілгендей, Коммуналар «қатты алаңдады». Бұл алаңдаушылық, Ж.Х. Уайлидің пікірінше, Ростың айтқандарынан туындаған болуы мүмкін және Коммуналардың онымен немесе оның комитетімен кездесуге тартынғандығын түсіндіреді. Ростың міндеті – Коммуналарды мүмкіндігінше аз еркіндікпен айырбастау үшін, барынша көп салық беруге көндіру болды. Тәжірибелі парламентарий ретінде ол 1394 жылдан 1413 жылға дейінгі парламенттердің көпшілігіне қатысты. Генрих өзінің билік басындағы шамалы уақытынан бастап қиындықтарға тап болды. Көптеген қиындықтар 1402 жылға қарай қазынасының тозуына байланысты болды. Осы шамада Рос лорд-қазынашы болып тағайындалды. Чарльз Росс бұл корольдің Росқа деген сенімінің артып кеткенін көрсетеді деп санайды, ол келесі төрт жыл бойы осы лауазымды иеленді. Ол Генрихтің қаржылық жағдайын айтарлықтай жақсарта алмады, ал Коммуналармен қарым-қатынас нашарлады. 1404 жылғы парламентте спикер Арнольд Савидж корольдің ақшасының жетіспеушілігіне (және салық салуды қайта-қайта талап етуіне) наразылық білдірді, Савиджтің айтуынша, бұл король төлейтін жылдық төлемдердің санын азайту арқылы жақсартылуы мүмкін. Савидж сондай-ақ патшаның кредиторларына 6000 фунттан астам қарызы бар аты-жөні аталмаған патша министрін де айыптады. Коммуналардың қанағаттанбауы корольге анық байқалды, ол бір апта ішінде жауап берді. Ол Росты, канцлер Генри Бофортпен бірге корольдің қаржылық қажеттіліктерінің толық тізімімен Коммуналарға жіберді. Иан Мортимердің айтуынша, «Савидж корольдің алдында корольдік саясатқа шабуыл жасағандықтан, канцлер мен қазынашыға ойын айтудан тартынбады». Генрихтің үкіметі нашар кірістермен өмір сүруін жалғастырды. Гивен Уилсон айтқандай, қазына «көбінесе адалдардың азайып бара жатқан шеңберіне» (оның ішінде Рос та бар) тәуелді болды. Ол корольге көптеген қарыздар берді және патшалық қаржы үшін кеңесшісінің жалақысын уақытша бас тартты. Рос сонымен қатар кең ауқымды әскери қызмет атқарды. 1400 жылы ол корольмен келісімшарт жасасып, Генрихтің шотландтық жорығына жиырма қарулы адамнан және қырық садақшыдан тұратын толық экипаждық кемені жеткізіп беруге міндеттенді. Науқан сәтсіз аяқталса да, Рос оған қатысты. Вестминстерге оралғаннан кейін ол кеңесші қызметін қайта бастады және келесі жылы Генрихтің Ұлы Кеңесіне қатысты. 1402 жылы Оуэйн Глиндюр көтеріліске шықты, бұл Росқа жеке әсер етті. Оның қайын інісі Реджинальд, Ростың кіші қарындасы Маргаретқа үйленген Рютиннің лорды Грей Глиндордың қолынан қамалып, түрмеге қамалды; Грей мен Глиндор арасындағы жеке антагонизм көтерілістің басталуына себеп болуы мүмкін. Уэльстер патшадан 10 000 маркалық құн төлеуді талап етті, патша төлеуге келісті. Рос Греймен байланысы болғандықтан, төлемді және қайын інісінің босатылуын келіскен комиссияны басқарды. Ростың досы, Мидлендс бароны Роберт, лорд Уиллоуби, келіссөздерде оған еріп жүрді. Рос 1402 жылы Гартер орденіне сайланды және екі жылдан кейін патшаның қызметшісі ретінде жылына 100 маркалық жылдық төлем алды. Сол жылдың мамыр айында солтүстікте Ричард Скроп, Йорк архиепискобы және Нортумберлендтің 1-ші графы Генри Перси бастаған тағы бір көтеріліс болды. Олардың алғашқы әрекеттерінің бірі – корольдің елшісін ұрлау болды. Рос патшаның туысы Ральф Невилл, Вестморленд графының төңкерісті басу үшін жиналған солтүстік Ланкастердің кең ауқымды желісінің бір бөлігі болды. Генрих Росқа Весморлендпен, солтүстіктегі король әскерлерінің қолбасшысымен кездесуді тапсырды. Рос, корольдің жақын кеңесшілері арасында, оның жергілікті білімі ең құндысы болуы мүмкін болды. Миссия сәтті аяқталды; Рос Нортумберленд графының Берик қамалын корольге тапсырғанын көрді және 1405 жылдың мамыр айының басында Скропты сотсыз өлім жазасына кескен комиссияда отырды. Король Йоркке көтерілісшілердің өлім жазасын орындауын қадағалау үшін келгенде, Рос Персидің міндеттемелерін оған әкелді. Росқа тек корольдің тікелей нұсқауымен көтерілісшілермен келісімге келуге рұхсат берілгендіктен, оның және Гасконьнің төңкерістің басылуындағы рөлін анықтау қиын. Вестморленд графынан айырмашылығы, «олардың қызметтері туралы Шipton Moor шайқасынан кейін ештеңе естілмейді». Ростың рөлі көтерілісшілерге қатысты кешірек сот комиссияларын бақылау болған болуы мүмкін, және ол көтерілістен бас тартып, корольдің инабатына оралуды қалағандарды кешіруге уәкілдік алды. Олардың жұмысының көп бөлігі тарихшыларға көрінбейтіні, құпиялылықты көрсетеді; мүмкін, Гивен Уилсон айтқандай, олар жай ғана жемқорлықпен айналысқан шпиондар болды. Келесі жылы корольдің денсаулығы (бұрыннан бері нашар болған) толығымен нашарлады. 1406 жылғы парламентте Генрих IV денсаулығының нашарлығы оның билеуіне кедері келтіріп отырғанын мойындады және оған басқаруда көмектесу үшін Ұлы Кеңес құрылуы керек екенін келісті. Рос парламентке ұсынылған кеңес мүшелерінің тізімінде болғанмен, оның кеңесте қанша уақыт қызмет еткені болжамды. Ол 1406 жылдың соңында кеңестің отырыстарына қатысқан (өйткені ол лорд-қазынашылығының ізбасары лорд Фурнивалл үшін ресми «эскорт» болған), және келесі маусымда да кеңесте болған болуы мүмкін. Рос жиі түрде патшалық грамоталарға куә болды және Коммуналарға корольдің өкілі ретіндегі рөлін жалғастырды. Ол, әсіресе корольдің денсаулығы нашарлағандықтан, лорд-канцлерге көмектескен болуы мүмкін, бірақ оның оны таңдаған-жоқ әлде нұсқау берген-жоғы белгісіз.

Ros was an active royal official in the local administration and became a leading member of political society in the north Midlands and Yorkshire, where he regularly headed royal commissions. He was frequently appointed a justice of the peace, particularly in Leicestershire. Ros's service to the crown was not confined to the regions; in 1401, he directed the king's attempts to increase the royal income. He was appointed Henry's negotiator with the House of Commons, to persuade the Commons to agree to a subsidy for the king's intended invasion of Scotland later that summer. Ros and the Commons representatives met in Westminster's refectory. Emphasising "favourable consideration" the Commons would receive from the king, he played heavily on the king's expenses in defending the Welsh and Scottish Marches. Each party was wary of the other; the king did not wish to set a precedent, and the Commons were traditionally wary of the House of Lords. Six years later, Ros played much the same role—with the Duke of York and the Archbishop of Canterbury, on a committee hearing the Commons' complaints. The result of these discussions was an altercation in which the Commons, reports the parliament roll, were "hugely disturbed". This disturbance, according to J. H. Wylie, was probably the result of something Ros said and would account for the Commons' reluctance to meet him or his committee. Ros's remit was to persuade the Commons to grant as substantial a tax—in exchange for as few liberties granted—as possible. An experienced parliamentarian, he attended most parliaments from 1394 to 1413. Almost from the beginning of his reign, Henry faced problems. Most stemmed from financial insecurity since by 1402 his treasury was empty. Around this time, Ros was appointed Lord Treasurer. Charles Ross suggests that this demonstrated the king's increased confidence in Ros, who occupied the post for the next four years. He was unable to substantially improve Henry's financial situation, and relations with the Commons worsened. During the 1404 parliament, speaker Arnold Savage confronted the king over his lack of money (and repeated demands for taxation), which Savage said could be ameliorated by reducing the number of annuities paid by the crown. Savage also condemned an unnamed crown minister for owing royal creditors over £6,000. The House of Commons' dissatisfaction was obvious to the king, who responded within the week. He despatched Ros, accompanied by Chancellor Henry Beaufort, to the Commons with a comprehensive breakdown of the king's financial requirements. According to Ian Mortimer, "Savage, having attacked royal policy in the King's presence, had no compunction about speaking his mind to the chancellor and treasurer". Henry's government continued to subsist on poor revenues. As Given Wilson put it, the treasury became "largely reliant on a diminishing circle of the faithful" (which included Ros). He made numerous loans to the king, and temporarily surrendered his councillor's salary for the sake of the royal finances. Ros also performed extensive military service. In 1400, he contracted with the king to bring a fully crewed ship of twenty men at arms and forty archers to Henry's Scottish invasion. Although the campaign fizzled out, Ros played a part in it. Returning to Westminster, he resumed his office of councillor and participated in Henry's Great Council the following year. In 1402 Owain Glyndŵr rebelled, which impacted Ros personally. His brother in law, Reginald, Lord Grey of Ruthin—who had married Ros's youngest sister, Margaret—was captured and imprisoned by Glyndŵr; personal animosity between Grey and Glyndŵr may have been to blame for the outbreak of the rebellion. The Welsh demanded a 10,000 mark ransom from the king, who agreed to pay. Ros, because of his relationship to Grey, also agreed to contribute and led the commission which negotiated with Glyndŵr over its payment and his brother in law's release. A friend of Ros, fellow Midlands baron Robert, Lord Willoughby, accompanied him in the negotiations. Ros was also elected to the Order of the Garter in 1402, and was granted an annuity of 100 marks a year as the king's retainer two years later. In May of that year another rebellion broke out in the north, led by Richard Scrope, Archbishop of York and the disaffected Henry Percy, 1st Earl of Northumberland. One of their first acts was to kidnap the king's envoy. Ros was part of an extensive network of north Lancastrian loyalists who gathered around the king's cousin Ralph Neville, Earl of Westmorland to suppress the rebellion. Henry entrusted Ros to meet with Westmorland, commander of the king's armies in the north. Ros was probably chosen because of the king's intimate advisors, his local knowledge would have been the most valuable. The mission was a success; Ros witnessed the Earl of Northumberland surrendering Berwick Castle to the king, and sat on the commission which condemned Scrope to death without trial in early June 1405. When the king arrived in York to oversee the execution of the rebels, Ros brought Percy's bonds to him. Since Ros had been instructed only to engage the rebels on the king's express instruction, it is difficult to ascertain the role that he and Gascoigne played in the rebellion's suppression. Unlike the Earl of Westmorland, "no more is heard of their activities" in the north until after the confrontation at Shipton Moor. Ros's role may have been to oversee the later judicial commissions over the rebels, and he was authorised to pardon those who rejected rebellion and wished to return to the king's grace. The fact that so little of their work remains visible to historians may suggest surreptitiousness; possibly, says Given Wilson, they were little more than spies tailing their prey until the king's main army caught up. The following year, the king's health (which had not been strong for some time) broke down for good. At the parliament of 1406, Henry IV agreed that since it was clear that poor health prevented him from ruling, a Grand Council should be established to assist him in governing. Although Ros was on the original list presented to parliament of those to be appointed to the council, how long he served is subject to conjecture. He was attending its meetings in late 1406 (since he was an unofficial "chaperone" for his successor as Lord Treasurer, Lord Furnivall), and may have still been on the council the following June. Ros regularly witnessed royal charters, and continued his role as the king's spokesman to the Commons. He probably assisted the Lord Chancellor through an increasingly difficult and uncertain period (due to the King's ill health), but it is uncertain whether he chose—or was instructed—to do so.

Патшалық ықыласы

Генрихтің билігі кезінде Роза патшаның үлкен сеніміне ие болып, ерекше сенімді лауазымдарда болды. Тарихшы Марк Арваниджиан Ростың «сенімді және адал қызметкер, сондай-ақ өте қабілетті әкімші және патша кеңесшісі» екенін айтады. Генрих саясатты жүзеге асыру үшін қарызға жүгіне берді, ал Ростың қарызы Кале гарнизонына қаржыландыру үшін жұмсалды. Көптегендерден өзгеше, Рос патшаның оған деген құрметін көрсетті, себебі оған қарызының өтелуі уәде етілді, бұл патшалық қолдау арқылы жалғасты. Мысалы, 1409 жылы ол Пикеринг қамалының бас орманшысы және констеблі болып тағайындалды. Бұл лауазымдар оның аймақтағы ықпалын арттырып, орынбасарларын тағайындауға және өзінің де патронажына ие болуға мүмкіндік берді. Сол жылдың қазан айында Рос Оңтүстік Мидлендстегі Гиффордтардың жерін күзету үшін 80 фунт төледі. Желтоқсан айында Джон Тушет, Одли лорды қайтыс болды, ал Рос Одлидің жерлерін Одлидің мұрагері ересек болғанға дейін алды. Рос мұрагердің үйленуін ұйымдастыру құқығы үшін 2000 фунт төледі. Рос ақшасын қайтаруды ниеттенген Одлидің жерлерінің құны жоғары бағаланғандықтан, ол бастапқы соманың жартысын ғана төледі. Бұл үсыныстар оның жылдық кеңесшілік жалақысынан – 100 фунттан бөлек берілді, сонымен қатар ол Чингфорд поместьесін өзінің және әскерінің орналасуы үшін пайдаланды, патшалық істерімен оңтүстікке жиі баратын кезде. Рос белсенді кеңесші болып қалып, маңызды әскери және дипломатиялық міндеттерді атқарды. Генрихтің кеңесшілерінің ішінде патша кеңесі отырыс өткізбеген кезде де жақын кеңесші болып қалған санаулы адамдардың бірі болды. Рос Генрихтің билігінің соңғы жылдарына дейін патшаның құрметіне ие болды. Сенімді кеңесші ретінде, 1410 жылы ол «ұлттық маңызы бар сот процесіне» қатысты. Алдыңғы жылы шіркеу соты Джон Бадбиді Лолардилік істе кінәлі деп тапқан еді. Шіркеу заңдарына сәйкес, Бадбиге өзінің нанымдарын қайтаруға бір жыл уақыт берілді. Ол бас тартты, тіпті бұрынғыдан да бекем нанымда болды. 1410 жылдың 1 наурызында Бадби Фрайерлер үйіне шақырылды. Рос және оның барон әріптестері Бадбиді кінәлі деп танып, дүниелік сот шешімі шығарды. Ол Смитфилдте өртеліп өлтірілді (16 ғасырдың мартирологы Джон Фокс айтуынша, мүмкін, бочка ішінде).

For the duration of Henry's reign, Ros was "high in the King's confidence and enjoyed especially trusted positions". The historian Mark Arvanigian summarises Ros's position as "clearly a reliable and trusted servant, as well as being a reasonably talented administrator and royal councillor". Henry continued relying on loans to carry out policy, and Ros's loan funded the Calais garrison. Unlike many—and indicating the favour with which the King held him in—Ros was promised repayment, manifested in the royal patronage he continued to receive. By 1409, for example, he had been appointed to the lucrative positions of master forester and constable of Pickering Castle. These offices strengthened his influence in the region, allowed him to appoint deputies, and gave him another patronage of his own to dispense. In October of that year, Ros paid £80 for the custody of Giffard family lands in the South Midlands. John Tuchet, Lord Audley died in December, and Ros was granted Audley's lands while the Audley heir was a minor. Ros also paid £2,000 for the right to arrange the heir's marriage. The Audley estates from which Ros intended to get his money back were greatly overvalued, and he was charged only half the original amount. These grants were in addition to his annual conciliar salary of £100, and he held the manor of Chingford to quarter himself and his men when he was regularly in the south on royal business. Ros remained an active councillor and undertook significant military and diplomatic roles. He was one of Henry's few advisors who, even when the king's council was not sitting, remained a close counsellor. Ros remained in the King's favour through the final years of Henry's reign. As a trusted counsellor, in 1410 he participated in what has been described as "a show trial of national importance". The previous year, an ecclesiastical court had found John Badby of Evesham guilty of Lollardy. According to church custom, Badby had been given a year's grace to recant. He refused; if anything, his opinions were more entrenched than before. On 1 March 1410, Badby was brought before a convocation at the Friars Preachers House. Ros and his fellow barons found Badby guilty and passed secular judgement. He was burnt to death (possibly, according to sixteenth century martyrologist John Foxe, in a barrel) in Smithfield.

Өңірлік тәртіпсіздік

1403 жылы Стаффорд графының қайтыс болғаннан кейін (оның кішкентай мұрагері жиырма жылға дейін ересек болмаған), Рос Стаффордширдегі ең беделді барон болды. Ол патшаның бейбітшілігін сақтауға жауапты болды, бұл Рос сияқты барлық аймақтық саяхатшылардың жоюға тиіс болған заңсыздықтардың кең таралған түрі болатын кезеңде. Барондықтар мен ақсүйектердің бір-бірімен ұрысуы жиі кездесетін жағдай еді. 1411 жылы ол араласу арқылы жергілікті ақсүйектер Александр Меринг пен Джон Таксфорд арасындағы қарулы қақтығысқа ұшырауы мүмкін болған шиеленісті жағдайдың алдын алды. Бірақ бұл тек уақытша тыныштық болды; келесі жылы Рос тараптар арасында екінші төрелікке демеушілік етті, олар 500 марка айып төлеуге уәде берді. 1411 жылдың басында сэр Уолтер Тейлбойс Линкольнде тәртіпсіздік тудырып, шерифтерге шабуыл жасады, екі адамды өлтірді және қала сыртында күтіп тұрды (қала тұрғындарының кетуіне кедергі келтірді). Линкольн тұрғындары патшадан әділет сұрап, Рос пен оның туысы Лорд Бомонтты тергеу үшін тағайындауды тікелей өтінді. Олар Линкольн тұрғындарының пайдасына шешім шығарды және Тейлбойстың қылмысының ауырлығын ескере отырып, ол 3000 фунт стерлингтік кепілдік беруге міндетті болды. Мұндай күш-жігердің арқасында Саймон Пэйлинг Росқа "әділдікке беделді" репутациясының арқасында ақсүйектердің дауларын шешу үшін танымал болғанын айтты. Рос дауларды шешуге шебер болса да, жергілікті қақтығыстардан тыс қалған жоқ. 1411 жылы ол Линкольнширдегі көршісі сэр Роберт Тирвитпен дауға түсті. Тирвит жаңадан тағайындалған патшалық судья және округте танымал тұлға болды. Олар Уравбидегі ортақ жайылым және оған байланысты шөп шабу және торф қазу құқықтарына қатысты келіспеушіліктерге байланысты ұрысты. Судья Уильям Гаскойн алдында төрелік сот отырысы өтті, ол «сүйкімді күн» ұйымдастыруға бұйрық берді. «Сүйкімді күн» екі тарапқа да төрелік процесіне қолдау көрсету мүмкіндігін беруді көздеді; екі адам серіктерімен (немесе ізбасарларымен) бірге келуі керек еді, олардың саны барынша азайтылуы тиіс еді. Алайда Тирвит шамамен 500 адамнан тұратын шағын әскерін әкелді. Кейіннен ол бұл көлемді ақтауға тырысып, бастапқыда «сүйкімді күнге» келіспегенін мәлімдеді. Рос өзінің серіктеріне қатысты келісімді сақтап, өзімен бірге Лорд Бомонт пен де ла Варрды ғана (соңғысы, Бомонт сияқты, туыс) әкелді. Ол және оның серіктері Тирвиттің шабуылынан зардап көрмей құтылды. Вильсонның пікірінше, бұл жағдай негізгі фактілері бойынша сирек болмаса да, «патшалық судьяның осындай есептелген зорлық-зомбылық актісіне жеке қатысуы және тараптардың мәртебесі оған әдеттегіден жоғары қызығушылық тудырды». 1411 жылдың 4 қарашасында Рос парламентке өтініш білдірді, онда ол өтініштерді қарауға тағайындалды. Бұл іс Лорд Чемберлен мен Кентербери архиепископының алдында қаралды және оны анықтау үш аптадан астам уақыт алды. Палата басшысы мен архиепископ Рос пен барлық «рыцарьдар мен эсквайрлар мен йомендердің» оған қатысуын сұрады. Олар кеңескеннен кейін Рос пайдасына шешім шығарды. Тирвит Росқа Гаскон шарабын беруге және келесі «сүйкімді күнде» тамақ пен сусынмен қамтамасыз етуге міндетті болды, онда ол Рос алдында ашық кешірім сұрауы керек еді. Өзінің кешірім сұрауында Тирвит Рос сияқты мәртебелі адамның әскерін әкелуге құқылы екенін мойындады және ол мұны жасамауымен сабырлылық танытқанын мойындады. Төрелік шешімі бойынша Рос екінші «сүйкімді күнде» ойын-сауықпен қамтамасыз етуге жауапты болды.

After the death of the Earl of Stafford in 1403 (whose infant heir had a twenty year minority), Ros was the leading baron in Staffordshire. He was responsible for upholding the king's peace during a period that has been a by word for the kind of pervasive lawlessness that Ros, like all regional magnates, was expected to suppress. Particularly well known is the frequency with which the baronage and gentry indulged in internecine fighting. In 1411, his intervention averted a tense situation which was likely to erupt into armed conflict between local gentry Alexander Mering and John Tuxford. This was only a temporary ceasefire, however; the following year, Ros sponsored a second arbitration between the parties with which they promised to abide on pain of a 500 mark fine. In early 1411 Sir Walter Tailboys caused a riot in Lincoln, attacked the sheriffs, killed two men, and lay in wait outside the city in ambush (preventing its residents from leaving). Lincoln's citizens petitioned the king for justice and explicitly requested that Ros and his kinsman, Lord Beaumont, be appointed to investigate. They found in favour of the Lincoln citizenry and, reflecting the severity of Tailboy's offence, he was bound over to keep the peace for £3,000. Due to such efforts, Simon Payling has suggested that Ros's "reputation for fair mindedness" made him a popular figure for settling gentry disputes. Despite his aptitude for dispute resolution, Ros was not exempt from local conflict. He became involved in a dispute with his Lincolnshire neighbour, Sir Robert Tirwhit, in 1411. Tirwhit was a newly appointed royal justice and a well known figure in the county. He and Ros fell out over conflicting claims to common grazing and associated hay mowing and turf digging rights in Wrawby. An arbitration took place before Justice William Gascoigne, who ordered a Loveday arranged. The Loveday was intended to offer both parties the opportunity to demonstrate their support for the arbitration process; the two men were expected to attend with companions (or followers), keeping their numbers to a minimum. Tirwhit, however, brought a small army of about 500 men. Later justifying the size, he claimed not to have agreed to the Loveday in the first place. Ros kept to the arrangement vis á vis his retinue, bringing with him only Lords Beaumont and de la Warre (the latter, like Beaumont, a relative). He and his companions escaped Tirwhit's ambush unharmed. Given Wilson has argued that, although the case was not uncommon in its basic facts, "the personal involvement of a royal justice in such a calculated act of violence, and the status of the protagonists, clearly gave it an interest above the usual". On 4 November 1411, Ros petitioned parliament—at which he was appointed a Trier of Petitions—for satisfaction. The case was heard before the Lord Chamberlain and the Archbishop of Canterbury, and took over three weeks to determine. The Chamberlain and Archbishop requested the attendance of Ros and all the "knyghtes and Esquiers and Yomen that had ledynge of men" for him. After deliberating, they found firmly in Ros's favour. Tirwhit was bound to give Ros a quantity of Gascon wine and provide the food and drink for the next Loveday, where he would publicly apologise to Ros. In his apology, Tirwhit acknowledged that a nobleman of Ros's position could also have brought an army and he had shown forbearance in not doing so. The only responsibility Ros was given as part of the arbitration award was that at the second Loveday, he would provide the entertainment.

Кейінгі жылдар және өлім

Патшаның денсаулығы нашарлай бергенімен, ол 1411 жылы адал кеңесшілерінен жаңа кеңес құруға бағыт беруге жеткіліктідей жақсарды; бұл оның ұлы, ханзада Генри және ханзаданың серіктестері Генри мен Томас Бофортты биліктен әдейі шеттетуді. Росс – «сенімді роялист» – келесі он бес ай бойы Дурхам және Бат пен Уэллс епископтары, Йорк архиепискобы сияқты басқа да «қайтпай адал» лауазымды тұлғалармен бірге кеңесте отырды. Рос және басқалары патшаның мөрімен бекітілген әкімшілік құжаттарға қол қойды. Патшаның өмірбаянын жазған А. Л. Браун мен Генри Саммерсон «ол билігінің басында да, соңында да негізінен Ланкастерлік қол астындағыларына сенгенін» айтады. Генрих IV 1413 жылдың 20 наурызында қайтыс болды. Уильям Рос содан кейін үкіметте маңызды рөл атқармады, мүмкін 1412 жылы соңғы кеңес отырысына қатысқаннан кейін. Чарльз Росс оның жаңа патша Генрих V-тің «ерекше сүйіктісі» болмағанын айтады, және Росс мұны Генрих V-тің әкесінің адалдарына деген сенімсіздігімен байланыстырады (ол оларды әкесі ауырып жатқанда үкімет басындағы өз орнынан шеттетуге тырысқан деп ойлады). Генрих оны үкіметтен шеттетуіне қарамастан, Рос жаңа билікке кіргеннен кейін он сегіз айдан кейін қайтыс болды. Оның анасы 1414 жылдың қаңтарында өсиетнамасын жасады, онда Рос орындаушы болып тағайындалды. Сол жылы Рос Лолардтарға қарсы соңғы комиссияға қатысты және Мидлендс аймағында депутаттың өлтірілуін тергеуге міндеттелді. Рос 1414 жылдың 1 қарашасында Белвоар қамалында қайтыс болды. Ол екі жыл бұрын өсиетнамасын жазып, 1414 жылдың ақпан айында қосымша шарт жасады. Ол бай адам болып қайтыс болды, Йоркширдегі ең жоғары жұмсалатын табыстардың біріне ие болды. Уильям Ростың үш баласы Жүз жылдық соғыстың соңғы кезеңінде шайқасты. Оның мұрагері Джон 1397 жылы дүниеге келді және Рос қайтыс болған кезде заң бойынша кәмелетке толмаған еді. Дорсет графы, патшаның туысы, Рос иеліктерінің қамқорлығын алды. Мұрагерлікке ие болғанға дейін Джон 1415 жылы жаңа патшамен бірге Францияға сапар шекті және он жеті немесе он сегіз жасында Агинкур шайқасында шайқасты. Ол 1421 жылы Бауге шайқасында корольдің ағасы Томас, Кларенс герцогы және сэр Гилберт V де Умфравилльмен бірге қаза тапты. Уильям Ростың екінші ұлы Томас Джон қайтыс болған кезде он төрт жаста болды және 1428 жылы Орлеанды қоршауда Солсбери графы Томаспен бірге соғысты; ол екі жылдан кейін Париждің сыртындағы шайқаста қаза тапты. Томастың мұрагері (де Томас аталды) 9-шы барон ретінде иелікке ие болды және Ланкастер королі Генрих VI үшін күрескен Розалар соғысында маңызды рөл атқарды; ол 1464 жылы Хеджели Мур шайқасында йоркистерден жеңілгеннен кейін өлім жазасын алды. Ростың әйелі Маргарет Фицлан 1438 жылға дейін өмір сүрді. Ол 1415 жылдың ақпанына дейін өсиетін алды және 1420 жылы Генрих V-тің Катерина Валуаға үйленуінен кейін жаңа патшайымның қызметіне кірді. Маргарет Катеринаның таққа отыру рәсіміне қатысты және екі жылдан кейін Генрихті Францияда көру үшін онымен бірге сапар шекті.

Although the King's health continued to decline, he improved sufficiently in 1411 to direct the formation of a new council of his loyal councillors; this intentionally excluded his son, Prince Henry and the prince's associates, Henry and Thomas Beaufort, from power. Ros—the "reliable royalist"—sat on the council for the next fifteen months with other "unswervingly loyal" officials, such as the Bishops of Durham and Bath and Wells and the Archbishop of York. Ros and the others now signed administrative documents which had required the king's signet seal. A. L. Brown and Henry Summerson, two of the king's recent biographers, note that "at the end of his reign, as at its beginning, Henry placed his trust principally in his Lancastrian retainers". Henry IV died on 20 March 1413. William Ros played no significant role in government from then on, after probably attending his last council meeting in 1412. Charles Ross posits that he was "no particular favourite" of the new king, Henry V, which Ross attributed to Henry V's distrust of his father's loyalists (who, in his eyes, kept him from what he felt was his rightful position at the head of government during his father's illness). Whether or not Henry excluded him from the government, Ros lived only eighteen months into the new reign. His mother had drawn up her will in January 1414, of which Ros was an executor. Early that year, Ros sat on a final anti Lollard commission and was tasked with investigating the murder of an MP in the Midlands. Ros died in Belvoir Castle on 1 November 1414. He had drawn up his will two years earlier, and added a codicil in February 1414. He died a wealthy man, with one of Yorkshire's highest disposable incomes. Three of William Ros's children fought in the last period of the Hundred Years' War. John, his heir, was born in 1397 and was legally a minor when Ros died. The Earl of Dorset, the king's cousin, received custody of the Ros estates. Before he inherited, John travelled to France with the new king in 1415 and fought at the Battle of Agincourt at the age of seventeen or eighteen. He died in 1421 at the Battle of Baugé with the king's brother, Thomas, Duke of Clarence and Sir Gilbert V de Umfraville. William Ros's second son Thomas was only fourteen at John's death, and fought with Thomas, Earl of Salisbury, at the siege of Orléans in 1428; he died after a skirmish outside Paris two years later. Thomas' heir (also named Thomas) inherited the lordship as 9th baron and played an important role in the Wars of the Roses fighting for the Lancastrian king, Henry VI; he was beheaded after his defeat by the Yorkists at the Battle of Hedgeley Moor in 1464. Ros's wife, Margaret Fitzalan, lived until 1438. She had received her dower by February 1415 and, at the marriage of Henry V to Catherine of Valois in 1420, entered the new queen's service as a lady in waiting. Margaret attended Katherine's coronation and travelled with her to see Henry in France two years later.

Отбасы және мұра

Әйелі Маргарет Фицландан Уильям Ростың төрт ұлы болды: Джон, Томас, Роберт және Ричард. Олардың төрт қызы болды: Беатрис, Элис, Маргарет және Элизабет. Рос сондай-ақ, кім екені қазір белгісіз әйелден Джон есімді заңсыз ұлға да ие болды. Чарльз Росс, оның қалдырған мүліктерінің сипаты мен мөлшері арқылы, «оның ерте мансабына қатысты аз ғана мәліметтерді толық растайды, Ростың әділ және теңдестірілген мінезді адам болғанын» көрсетеді. Оның мұрагері Джон әкесінің билігін, мұралық жерін, қару-жарағын және алтын қылышын мұралады. Оның үшінші ұлы Роберт – Росс оны «әрине, сүйіктісі» деп сипаттаған – сонымен қатар біршама жер мұраға алды. Рос Робертке осы мүлікті Джонның мұрасынан берді, бұл шешімді Г. Л. Харрис «отбасылық парыз бен дәстүрді жоққа шығарады» деп бағалады. Оның үш кіші ұлы (Томас, Роберт және Ричард) Ростың мүлкінің үштен бірін бөлісіп алды; Томас, кіші ұл үшін дәстүр бойынша, діни мансапқа бағытталды. Ростың әйелі Маргарет оның мүлкінің үштен бірін алды. Оның заңсыз ұлы Джон күтіміне 40 фунт стерлинг алды. Сенімді қызметкерлер жәрдемақы алды, ал Ростың «қарапайым тәуелділері» – мысалы, Линкольнширдегі оның иеліктеріндегі кедейлер – олардың арасында көбінесе үлкен сомалар алды. Оның атқарушылары – оның бірі мұрагері Джон болды – әрқайсысы қызметтері үшін 20 фунт стерлинг алды. Рос Бельвоар монастырында жерленді, ал аллабастрдан жасалған мүсіні Боттсфордтағы Әулие Мария Діңгезі шіркеуіндегі алтарьдың оң жағына орнатылды. Жеті жылдан кейін, Баугеде қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Джонның мүсіні сол жаққа қойылды. Уильям Рос ұлдарын оқыту үшін он рухани қызметкерге сегіз жылға 400 фунт стерлинг қалдырды.

Шекспирдің

Уильям Рос Уильям Шекспирдің "Ричард II" пьесасында Лорд Рос рөлінде көрінеді. Оның кейіпкері Лорд Уиллоубимен бірлесіп (әдетте сәтті болатын) Нортумберленд графына Ричардқа қарсы бүлік көтеруге көндіруге тырысады, бірақ бір сыншы атап өткендей, олар бұл үшін "саяси жағдайды мұқият зерделемейді". Үшеуі бірге Ричардты құлату жоспарының ядросын құрайды. Р.Ф. Хилл оларды Сенека хорымен салыстырады, олардың әңгімелерінде Ричардтың жасаған жамандықтарын, оның нашар басқару тарихын айта отырып, көрермендерге жария етеді. Хиллдің айтуынша, Росс графтың сөзіне "құмарланып", осыдан кейін олардың құпия жоспарлары қалыптасады. Росс Нортумберлендке: "Халықты [патша Ричард] ауыр салықтармен қинады / Және олардың жүректерінен шықты: ақсүйектерді / Ескі даулар үшін айыптайды және олардың жүректерінен шықты" дейді және Генри Болингброктың адал қолдаушысы ретінде суреттеледі. Шекспир осы әңгімені солтүстікте өткізеді, бұл, Хиллдің пікірінше, олардың патшадан алшақтауын және Болингброкқа географиялық жақындығын көрсетеді. Росс Ричардты тастап, Генриге осылай тез қосылуы, пьесадағы адалдық және ар-ұяқ тақырыптарына қарама-қарсы келеді, деп санайды Маргарет Шеуринг. Шекспир (Рафаэль Холиншедтің жылнамасына сүйене отырып) оны "асығудан қызыл" деп сипаттайды, Росс Берклидегі Глостерширде Болингброкқа қосылады. 1738 жылы король Георг I-нің беделі төмен болған кезде Джон Рич бұл пьесаны қойып, оның "қазіргі саяси жағдайға қатысты қауіпті екенін" білген. Росс, Уиллоуби және Нортумберленд арасындағы корольдің кемшіліктері туралы пікір алмасу – "жағымпаздардың әсерімен басқарылады" – Джорджқа қарсы қазіргі кездегі наразылықты көрсеткені айтылады, өйткені оның бас министрі Хорас Уолполдың ықпалында екеніне көптерім сенген. Сол кездегі бақылаушы Томас Дейвис қойылымды тамашалап, кейін "айтылған әрбір сөз сол кездегі оқиғаларға, министрлік шаралары мен мінез-құлқына сай келгенін" жазған. "Ричард II" пьесасының мәтінін режиссерлер көбінесе сюжетті қысқарту үшін немесе нашар актерлік құраммен туындаған қиындықтарды болдырмау үшін кесіп тастайды, соның салдарынан Лорд Росс рөлі кейде алынып тасталады. Мысалы, 1981 жылғы Bard Productions фильмінде Росс рөлі Экстонға берілді, ал 2001 жылғы Эриксон Фаррелл фильмінде Росс жеті кейіпкердің бірі болды, оның рөлі қайтадан Экстонға жүктелді. Соғыстан кейінгі қойылымдарда осы рөлді бірнеше актер ойнады. 1947 жылы Авиньон фестивалінде Пьер Лотрек Жан Вилардың "Ричардында" ойнады, ал Вилар осы пьесаны қоюға режиссерлік жасады. Сол жылы Уолтер Хадд оны Стратфорд-на-Авондағы Шекспир ескерткіш театрында Роберт Харристің "Ричардына" Джосс Экландты Росс рөлінде қойып, режиссерлік етті. Төрт жылдан кейін Энтони Куэйл SMT-мен бірге Майкл Редгрейвті Король, Гарри Эндрюсті Болингброк және Филип Морантты Лорд Росс рөлінде ойнатты. 1968 жылы Prospect Theatre "Ричард II" пьесасын екі кезеңде гастрольдеді. Ричард Коттреллдің режиссерлігімен, Иан МакКеллен мен Тимоти Уэсттің рөлдерімен Ричард пен Болингброк, Росс рөлін турдың бірінші жартысында Питер Рокка, ал екінші жартысында Дэвид Кальдер ойнады. 1973 жылы Чарльз Китинг Джон Бартонның қойылымында Ричард Паско мен Ян Ричардсонның королі мен Болингброгына Росс рөлін сомдады. 1984 жылы Ариан Мнучкиннің Théâtre du Soleil театры үшін Роберт Гурп Росс рөліне шақырылды, ал бес жылдан кейін Майкл Богдановтың режиссерлігімен ағылшындық Шекспир компаниясының қойылымында Джон Дугалл Майкл Пеннингтонның Ричардына Росс рөлін ойнады. Кит Данфи 2000 жылы Стивен Пимлоттың RSC қойылымында Росс рөлін ойнады, Сэм Уэсттің Ричарды және Дэвид Траутонның Болингброгы. 2015 жылы Глобус театрында Тим Кэрроллдің қойылымында Марк Райланс Король, ал Экоу Квартей Росс рөлінде болды. Джонатан Слингер Майкл Бойдтың 2007 жылғы RSC қойылымында Корольді ойнады, ал Роб Кэрролл Росс рөлін сомдады. Джошуа Ричардс Грегори Доранның 2013 жылғы қойылымында Росс рөлін ойнады, Дэвид Теннант басты рөлде.

William Ros appears in William Shakespeare's Richard II as Lord Ross. His character performs a double act of sorts with Lord Willoughby in their (ultimately successful) attempts to persuade the Earl of Northumberland to revolt against Richard, although as one reviewer has noted, indicating "little sense of rebels carefully testing the political water" before doing so. Together, the three of them are the core of the conspiracy to overthrow Richard. In their colloquies—for which R. F. Hill has compared them to a Senecan Chorus— they provide the audience with a catalogue of Richard's misdeeds by re telling his history of poor governance. Ross, says Hill, is "lured" by the earl into conversation, which results in their plotting. Ross tells Northumberland, "The commons hath [King Richard] pill'd with grievous taxes / And quite lost their hearts: the nobles hath he fined / For ancient quarrels, and quite lost their hearts" and is portrayed as an overt follower of Henry Bolingbroke from the beginning. Shakespeare has this discussion take place in the north; in this way, says Hill, their separation from the King emphasises their geographical closeness to Bolingbroke. The speed with which Ross deserts Richard and joins Henry is in stark contrast to the themes of loyalty and honour that the play deals with, suggests Margaret Shewring. Described by Shakespeare (based on Raphael Holinshed's chronicle) as "fiery red with haste", Ross joins Bolingbroke at Berkeley, Gloucestershire. In 1738—when the public image of the King, George I, was poor—the play was put on by John Rich, in the knowledge that it was "dangerously topical in terms of contemporary politics". The discussion between Ross, Willoughby and Northumberland on the faults of the King—"basely led/by flatterers"—has been argued to have reflected contemporary disfavour with George, who was widely believed to be under the influence of his chief minister, Horace Walpole. A contemporary, Thomas Davies, watched the performance and later wrote how "almost every line that was spoken to the occurrences of the time, and to the measures and character of the ministry". The text of Richard II is often cut by directors, either to tighten the plot or to avoid problems with weak casting, and the role of Lord Ross is occasionally omitted. For example, in the 1981 Bard Productions film, Ross' part was given to the Exton character, and in the Erickson Farrell 2001 film, Ross was one of seven characters dropped, his part again given to Exton. He has still been played by several actors in post war performances. At the 1947 Avignon Festival, Pierre Lautrec played to Jean Vilar's Richard; Vilar also directed the play. The same year, Walter Hudd directed it with the Shakespeare Memorial Theatre at Stratford upon Avon, with Joss Ackland as Ross to Robert Harris' Richard. Four years later, Anthony Quayle—also with the SMT—directed Michael Redgrave as the King, Harry Andrews as Bolingbroke, and Philip Morant in the part of Lord Ross. In 1968 the Prospect Theatre toured Richard II in two legs. Directed by Richard Cottrell and with Ian McKellen and Timothy West as Richard and Bolingbroke respectively, Ross was played by Peter Rocca on the first half of the tour and David Calder on the second. In 1973, Charles Keating played Ross to Richard Pasco and Ian Richardson's king and Bolingbroke, in John Barton's production. Ariane Mnouchkine's 1984 production for the Théâtre du Soleil cast Robert Gourp as Ross, and five years later the English Shakespeare Company's production—directed by Michael Bogdanov—had John Dougall playing Ross to Michael Pennington's Richard. Keith Dunphy played Ross in Steven Pimlott's RSC production in 2000, to Sam West's Richard and David Troughton's Bolingbroke. A production at the Globe Theatre in 2015 from Tim Carroll saw Mark Rylance as the King and Ekow Quartey as Ross. Jonathan Slinger played the King in Michael Boyd's 2007 RSC production, and Rob Carroll played Ross. Joshua Richards played Ross in Gregory Doran's 2013 production, with David Tennant in the lead role.