Бес немесе одан көп дәріні қабылдау және оның салдары
Polypharmacy
Көптеген дәрілерді (5+) қабылдау – полифармация. Бұл көбінесе қарт жастағы адамдардағы көп аурулардың салдары. Дәрілердің зиянды әсерін азайту маңызды!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Күнделікті бес немесе одан көп дәрі-дәрмек қолдану
Use of five or more medications daily
Полифармация (полипрагмазия) – пациенттің денсаулығына қатысты бірнеше дәріні бір уақытта қолдануын сипаттайтын жалпы термин. Полифармация көбінесе бес немесе одан көп дәріні тұрақты түрде қабылдау ретінде анықталады, бірақ стандартты анықтамасы жоқ. Сондай-ақ, бұл термин адамға бір уақытта 2 немесе одан көп дәрі тағайындалған кезде де қолданылады. Полифармация бірнеше созылмалы аурудың салдары болуы мүмкін, бұл мультиморбидтілік деп те аталады, және көбінесе егде жастағы адамдарда кездеседі. Кейбір жағдайларда, бір уақытта шамадан тыс дәрі-дәрмек қабылдау, әсіресе көптеген созылмалы аурулары бар егде жастағы адамдар үшін алаңдау тудырады, себебі бұл осы топтағы жағымсыз құбылыстар қаупін арттырады. Көп жағдайда полифармациядан аулақ болу мүмкін емес, бірақ жағымсыз әсерлердің қаупін азайту үшін «тиісті полифармация» тәжірибесі ұсынылады. Тиісті полифармация – бірнеше ауруы немесе күрделі денсаулық сақтау қажеттіліктері бар адамға дәрі тағайындау кезінде, тағайындалған дәрілердің оңтайлы болуын және «нақты дәлелдер» негізіндегі тәжірибелерді сақтауды қамтамасыз ету болып табылады. Полифармация халықтың қартаюына байланысты маңыздылығы артып келеді. Көптеген елдерде 65 жастан асқан адамдардың саны жылдам өсуде. Бұл өсімге жас буынның қартаюы және денсаулық сақтау қызметтерінің жақсаруының нәтижесінде өмір сүру ұзақтығының артуы себеп болып табылады. Интеллектуалдық қабілеттері шектеулі ересектердің шамамен 21%-ы полифармацияға бейім. Полифармация деңгейі соңғы онжылдықтарда өсіп келеді. АҚШ-тағы зерттеулер көрсеткендей, 1999 мен 2012 жылдар аралығында 5-тен астам дәрі қолданатын 65 жастан асқан пациенттердің үлесі 24%-дан 39%-ға дейін өскен. Ұлыбританиядағы зерттеулер де 1994 мен 2011 жылдар аралығында 5-тен астам дәрі қабылдайтын егде жастағы адамдардың саны 12%-дан шамамен 50%-ға дейін төрт есеге өскенін көрсетті. Полифармация міндетті түрде дұрыс емес, бірақ көптеген жағдайларда теріс салдарларға немесе емдеудің тиімсіздігіне әкелуі мүмкін, көбінесе зиянды болып шығады немесе аз пайдаға көп тәуекел тудырады. Сондықтан, денсаулық сақтау мамандары осы жағдайды бақылауды және барлық дәрілердің қажеттілігін растау үшін қарап шығуды қажет ететін жағдай деп есептейді. Полифармациямен байланысты алаңдаушылықтарға дәрілердің жағымсыз реакцияларының күшеюі, дәрілердің өзара әрекеттесуі, дәрі тағайындауының тізбектелуі және шығындардың артуы жатады. Дәрі тағайындауының тізбектелуі – адамға дәрі тағайындалғанда, оның жағымсыз әсері жаңа ауру деп қате түсіндіріліп, науқасқа тағы бір дәрі тағайындалған кезде пайда болады. Полифармация сонымен қатар дәрі-дәрмек қабылдау жүктемесін арттырады, әсіресе егде жастағы адамдарда, және дәрі-дәрмек қабылдамаумен байланысты. Полифармация көбінесе өмір сүру сапасын төмендетеді, соның ішінде қимыл-қозғалыс және танымдық қабілеттердің төмендеуіне әкеледі. Пациентке тағайындалатын дәрілердің санына әсер ететін факторларға күрделі емдеуді қажет ететін созылмалы аурулардың көптігі жатады. Пациентке тағайындалатын дәрілердің санына әсер ететін басқа да жүйелік факторларға бірнеше дәрі тағайындаушылардың болуы және ақпарат алмаспайтын бірнеше дәріханалар жатады. Полифармацияның (бір дәріні қабылдауға қарағанда) артықшылықтары кемшіліктерінен немесе тәуекелдерінен басым бағыныштылығы кез келген жағдайда қолданылатын нақты комбинация мен диагнозға байланысты. Бірнеше дәріні қолдану, тіпті қарапайым ауруларда да, дұрыс емес емдеудің белгісі емес және міндетті түрде шамадан тыс дәрі-дәрмек қолдану емес. Сонымен қатар, фармакологияда дәрілердің комбинациясын зертпестен, дәрілердің белгілі бір комбинациясының жағымсыз әсерлерін немесе клиникалық әсерлерін дәл болжау мүмкін емес екендігі жақсы белгілі. Жекелеген дәрілердің фармакологиялық профилін білу осы дәрілердің комбинацияларының жағымсыз әсерлерін дәл болжауға кепілдік бермейді; және әсерлер геномға тән фармакокинетикаға байланысты әр адамда әртүрлі болады. Сондықтан, дәрілер тізімін азайту (депрескрипциялау) туралы шешім қабылдау оңай емес және тәжірибелі дәрігердің тәжірибесі мен үкімін қажет етеді, өйткені дәрігер пациентті дәріде қалдырудың артықшылықтары мен кемшіліктерін бағалауы керек. Алайда, мұндай ойлы және салмақты қарастыру көбінесе нашар басқарылатын күтімдік өткелдер (ақпараттың бөлінуіне байланысты күтімділіктің нашарлауы), шаршаған дәрігерлер және басқа да клиникалық қызметкерлер, сондай-ақ белсенділікке байланысты жиі кездеспейді.
Polypharmacy (polypragmasia) is an umbrella term to describe the simultaneous use of multiple medicines by a patient for their conditions. The term polypharmacy is often defined as regularly taking five or more medicines but there is no standard definition and the term has also been used in the context of when a person is prescribed 2 or more medications at the same time. Polypharmacy may be the consequence of having multiple long term conditions, also known as multimorbidity and is more common in people who are older. In some cases, an excessive number of medications at the same time is worrisome, especially for people who are older with many chronic health conditions, because this increases the risk of an adverse event in that population. In many cases, polypharmacy cannot be avoided, but 'appropriate polypharmacy' practices are encouraged to decrease the risk of adverse effects. Appropriate polypharmacy is defined as the practice of prescribing for a person who has multiple conditions or complex health needs by ensuring that medications prescribed are optimized and follow 'best evidence' practices. Polypharmacy continues to grow in importance because of aging populations. Many countries are experiencing a fast growth of the older population, 65 years and older. This growth is a result of the baby boomer generation getting older and an increased life expectancy as a result of ongoing improvement in health care services worldwide. About 21% of adults with intellectual disability are also exposed to polypharmacy. The level of polypharmacy has been increasing in the past decades. Research in the USA shows that the percentage of patients greater than 65 years old using more than 5 medications increased from 24% to 39% between 1999 and 2012. Similarly, research in the UK found that the number of older people taking 5 plus medication had quadrupled from 12% to nearly 50% between 1994 and 2011. Polypharmacy is not necessarily ill advised, but in many instances can lead to negative outcomes or poor treatment effectiveness, often being more harmful than helpful or presenting too much risk for too little benefit. Therefore, health professionals consider it a situation that requires monitoring and review to validate whether all of the medications are still necessary. Concerns about polypharmacy include increased adverse drug reactions, drug interactions, prescribing cascade, and higher costs. A prescribing cascade occurs when a person is prescribed a drug and experiences an adverse drug effect that is misinterpreted as a new medical condition, so the patient is prescribed another drug. Polypharmacy also increases the burden of medication taking particularly in older people and is associated with medication non adherence. Polypharmacy is often associated with a decreased quality of life, including decreased mobility and cognition. Patient factors that influence the number of medications a patient is prescribed include a high number of chronic conditions requiring a complex drug regimen. Other systemic factors that impact the number of medications a patient is prescribed include a patient having multiple prescribers and multiple pharmacies that may not communicate. Whether or not the advantages of polypharmacy (over taking single medications or monotherapy) outweigh the disadvantages or risks depends upon the particular combination and diagnosis involved in any given case. The use of multiple drugs, even in fairly straightforward illnesses, is not an indicator of poor treatment and is not necessarily overmedication. Moreover, it is well accepted in pharmacology that it is impossible to accurately predict the side effects or clinical effects of a combination of drugs without studying that particular combination of drugs in test subjects. Knowledge of the pharmacologic profiles of the individual drugs in question does not assure accurate prediction of the side effects of combinations of those drugs; and effects also vary among individuals because of genome specific pharmacokinetics. Therefore, deciding whether and how to reduce a list of medications (deprescribe) is often not simple and requires the experience and judgment of a practicing clinician, as the clinician must weigh the pros and cons of keeping the patient on the medication. However, such thoughtful and wise review is an ideal that too often does not happen, owing to problems such as poorly handled care transitions (poor continuity of care, usually because of siloed information), overworked physicians and other clinical staff, and interventionism.
Тиісті медициналық мақсаттар
Полифармация көбінесе тиімсіз деп есептелсе де, бірнеше дәріні тағайындау кейбір жағдайларда қажетті және емдік тұрғысынан пайдалы болуы мүмкін. Көбінесе, кейбір дәрілер бірге тағайындалғанда күшейтілген әсерге қол жеткізу үшін, басқаларымен жағымды өзара әрекеттеседі, оның нәтижесінде әрбір препарат жеке қолданғандағыдан артық тиімділік береді. Бұл әсіресе анестезия және ауырсынды басқару саласында кең таралған, онда антиэпилептиктер, антидепрессанттар, бұлшықеттерді босаңсытатын препараттар, NMDA антагонисттері және басқа да дәрілер опиоидтар, простагландиндерді тежеушілер, НСҚАҰ және басқа анальгетиктермен біріктіріледі. Ауырсыққа қарсы препараттардың синергиялық әсері анальгезияны үнемдеу эффектісі деп аталады.
While polypharmacy is typically regarded as undesirable, prescription of multiple medications can be appropriate and therapeutically beneficial in some circumstances. Often certain medications can interact with others in a positive way specifically intended when prescribed together, to achieve a greater effect than any of the single agents alone. This is particularly prominent in the field of anesthesia and pain management – where atypical agents such as antiepileptics, antidepressants, muscle relaxants, NMDA antagonists, and other medications are combined with more typical analgesics such as opioids, prostaglandin inhibitors, NSAIDS and others. This practice of pain management drug synergy is known as an analgesia sparing effect.
Мысалдар
Миокард инфарктынан кейінгі алғашқы жылындағы дұрыс емдеу жоспарына мыналар кіруі мүмкін: статин, АПФ ингибиторы, бета-блокатор, аспирин, парацетамол және антидепрессант. Анестезияда (әсіресе тамыр ішілік анестезияда және жалпы анестезияда) көбінесе бірнеше препараттар қажет болады – соның ішінде мидазолам немесе пропофол сияқты ұйықтауға келтіретін немесе ауырсынды басатын индукциялық/ұстап тұратын препараттар, әдетте морфин немесе фентанил сияқты опиоидты анальгетиктер, векуроний сияқты паралитик, ал ингаляциялық жалпы анестезияда әдетте севофлуран немесе десфлуран сияқты галогенделген эфирлік анестетиктер.
A legitimate treatment regimen in the first year after a myocardial infarction may include: a statin, an ACE inhibitor, a beta blocker, aspirin, paracetamol and an antidepressant. In anesthesia (particularly IV anesthesia and general anesthesia) multiple agents are almost always required – including hypnotics or analgesic inducing/maintenance agents such as midazolam or propofol, usually an opioid analgesic such as morphine or fentanyl, a paralytic such as vecuronium, and in inhaled general anesthesia generally a halogenated ether anesthetic such as sevoflurane or desflurane.
Арнайы популяциялар
Полифармацияның жағымсыз салдарына ең көп бейімделгендер: қарттар, психикалық аурулары бар адамдар, интеллектуалдық немесе даму қабілеттері шектеулі науқастар, бір уақытта бес немесе одан көп дәрі қабылдап жүргендер, бірнеше дәрігер мен дәріханаға жүгінетін адамдар, жақында ауруханаға түскендер, бірнеше ауруы бар адамдар, ауылдық жерлерде тұратындар, білім алуға мүмкіндігі шектеулі адамдар, көру қабілеті немесе дене қимылы бұзылғандар. Шеттетілген топтарда полифармация деңгейі жоғары болуы мүмкін, бұл көбінесе жас жастағы адамдарда кездеседі. Құмарлыққа шалдыққан немесе есірткіге тәуелді адамдар полифармацияны дұрыс пайдаланбау жағдайына түсуі немесе сол күйде қалуы мүмкін. Рецепт бойынша дәрі-дәрмекті дұрыс пайдаланбағандардың 84% бірнеше түрлі дәрі қолданғанын хабарлаған. Клиникалық фармацевтер дәрілік терапияны тексеруден өткізе алады және дәрігерлер мен пациенттерге дәрі-дәрмектердің қауіпсіздігі мен полифармация туралы білім береді, сондай-ақ полифармация мәселелерін шешу үшін дәрігерлермен және пациенттермен бірлесіп жұмыс істейді. Осы сияқты бағдарламалар полифармацияның зиянды салдарларын – жағымсыз әсерлерді, дәріні қабылдамауды, ауруханаға түсуді, дәрі-дәрмектердің өзара әрекеттесуін, гериатриялық синдромдарды және өлім-жітімді азайтуға көмектеседі. Мұндай бағдарламалар пациенттер мен дәрігерлердің фармацевтке басқа қолданылып жатқан дәрі-дәрмектер туралы, сондай-ақ рецептсіз алынатын дәрілер, табиғи заттар мен қоспалар туралы толық мәлімет беруіне негізделген, себебі олар рецепт бойынша берілетін дәрілерге кедергі келтіруі мүмкін. Қарттарды күтімге алу орталықтарының қызметкерлері полифармацияға қатысты түрлі көзқарастар мен ұстанымдарға ие, бұл кейбір жағдайларда дәрі-дәрмектерді қолдануды арттыруға себеп болуы мүмкін.
People who are at greatest risk for negative polypharmacy consequences include elderly people, people with psychiatric conditions, patients with intellectual or developmental disabilities, people taking five or more drugs at the same time, those with multiple physicians and pharmacies, people who have been recently hospitalized, people who have concurrent comorbidities, people who live in rural communities, people with inadequate access to education, and those with impaired vision or dexterity. Marginalized populations may have a greater degrees of polypharmacy, which can occur more frequently in younger age groups. It is not uncommon for people who are dependent or addicted to substances to enter or remain in a state of polypharmacy misuse. About 84% of prescription drug misusers reported using multiple drugs. Clinical pharmacists can perform drug therapy reviews and teach physicians and their patients about drug safety and polypharmacy, as well as collaborating with physicians and patients to correct polypharmacy problems. Similar programs are likely to reduce the potentially deleterious consequences of polypharmacy such as adverse drug events, non adherence, hospital admissions, drug drug interactions, geriatric syndromes, and mortality. Such programs hinge upon patients and doctors informing pharmacists of other medications being prescribed, as well as herbal, over the counter substances and supplements that occasionally interfere with prescription only medication. Staff at residential aged care facilities have a range of views and attitudes towards polypharmacy that, in some cases, may contribute to an increase in medication use.
Полифармация тәуекелдері
Полифармация қаупі жасқа қарай артады, бірақ 90 жастан кейін оның аздап төмендеуі мүмкін екендігіне дәлелдер бар. Ұзақ мерзімді күтім мекемелерінде тұратын көптеген қарт адамдар полифармацияға бейім, сондай-ақ, қажетті дәрі-дәрмектердің жеткіліксіз тағайындалуы және жоғары тәуекелді дәрі-дәрмектерді қолдану орын алуы мүмкін. Дәрі-дәрмектерді қолдану ұзақ мерзімді күтімге түскен кезде орташа есеппен 6,0 ± 3,8 тұрақты дәріден, екі жылдан кейін 8,9 ± 4,1 тұрақты дәріге дейін жетеді. Полифармация қарт адамдарда құлау қаупінің артуымен байланысты. Жүрек-қан тамырлары және психоактивті дәрі-дәрмектер сияқты кейбір препараттар құлау қаупімен байланысты екені мәлім. Дәрі-дәрмектердің саны артқан сайын құлау қаупінің де артатынына дәлелдер бар. Көп жағдайда орындалуы қиын болғанымен, құлау қаупі бар барлық дәрі-дәрмектерді тоқтату жеке адамның болашақта құлау қаупін екі есеге азайта алады. Кез келген дәрі-дәрмектің потенциалды қолайсыз әсерлері болуы мүмкін. Әрбір қосымша дәрі қабылдағанда, жағымсыз әсерлердің тәуекелі артады. Сонымен қатар, кейбір дәрі-дәрмектер тағамдар, басқа дәрі-дәрмектер және табиғи қоспалар сияқты басқа заттармен өзара әрекеттеседі. Ересектердің 15%-ы маңызды дәрілік өзара әрекеттесу қаупіне тап болуы мүмкін. Қарлы жастағы адамдар дәрілік өзара әрекеттесуге көбірек бейім, себебі оларға тағайындалатын дәрі-дәрмектердің саны артық және қартаюмен байланысты метаболизм өзгерістеріне ұшырайды. Жаңа дәрі тағайындалғанда, өзара әрекеттесу қаупі экспоненциалды түрде артады. Дәрігерлер мен фармацевттер өзара әрекеттесетін дәрі-дәрмектерді тағайындаудан аулақ болуға тырысады; көбінесе өзара әрекеттесуді болдырмау үшін дәрі-дәрмектердің дозасын түзету қажет. Мысалы, варфарин көптеген дәрі-дәрмектермен және қосымшалармен өзара әрекеттеседі, бұл оның тиімділігін жоғалтуына әкелуі мүмкін.
The risk of polypharmacy increases with age, although there is some evidence that it may decrease slightly after age 90 years. Many older people living in long term care facilities experience polypharmacy, and under prescribing of potentially indicated medicines and use of high risk medicines can also occur. Medicine use rises from 6.0 ± 3.8 regular medicines on average when people enter long term care to 8.9 ± 4.1 regular medicines after two years. Polypharmacy is associated with an increased risk of falls in elderly people. Certain medications are well known to be associated with the risk of falls, including cardiovascular and psychoactive medications. There is some evidence that the risk of falls increases cumulatively with the number of medications. Although often not practical to achieve, withdrawing all medicines associated with falls risk can halve an individual's risk of future falls. Every medication has potential adverse side effects. With every drug added, there is an additive risk of side effects. Also, some medications have interactions with other substances, including foods, other medications, and herbal supplements. 15% of older adults are potentially at risk for a major drug drug interaction. Older adults are at a higher risk for a drug drug interaction due to the increased number of medications prescribed and metabolic changes that occur with aging. When a new drug is prescribed, the risk of interactions increases exponentially. Doctors and pharmacists aim to avoid prescribing medications that interact; often, adjustments in the dose of medications need to be made to avoid interactions. For example, warfarin interacts with many medications and supplements that can cause it to lose its effect.
Пилл жүктемесі
Пилл жүктемесі – адамның тұрақты түрде қабылдап жүрген таблеткалардың (таблеткелер немесе капсулалар, ең көп таралған дозалау түрлері) саны, сондай-ақ осы санмен байланысты барлық қосымша күш-жігер, мысалы, дәрілерді сақтау, ұйымдастыру, қолдану және олардың түрлерін түсіну. Жеке дәрілерді қолдану пилл жүктемесінен жылдамдап өсіп жатыр. Жақында жасалған зерттеуге сәйкес, ұзақ мерзімді күтімдегі егде жастағы адамдар күніне орташа есеппен 14-15 таблетка қабылдайды. Дәрі-дәрмектерді қабылдауға қатысты нашар ұстаным, полифармацияға ұшыраған және көптеген дәрілерді қабылдаушы адамдар арасында жиі кездесетін мәселе. Бұл сондай-ақ, жағымсыз дәрілік реакциялардың (қосымша әсерлер) және дәрі-дәрілік өзара әрекеттесулердің ықтималдығын арттырады. Жоғары пилл жүктемесі ауруханаға түсу, дәрі-дәрмек қателіктері жасау және дәрі-дәрмектердің өзі мен олардың салдарынан туындаған емдеуге кететін шығындардың артуымен байланысты. Соңында, пилл жүктемесі көптеген науқастар мен олардың күтушілері үшін наразылық тудырады және басқа пациенттер тобында да кездеседі. Бірнеше дәріні бірге қолдану жағымсыз дәрілік оқиғалардың қаупін арттырады. Пилл жүктемесін азайту – дәрі-дәрмектерді қабылдауға қатысты ұстанымды жақсартудың бір жолы болып табылады. Бұл «дәріні тоқтату» арқылы жүзеге асырылады, онда дәріні жалғастыру туралы шешім қабылдағанда оның тәуекелдері мен пайдасы салыстырылады. Мұндай дәрілерге остеопорозға қарсы қолданылатын бифосфонаттар жатады, олар көбінесе бес-он жылға қолданылғаннан кейін де шексіз қабылданады, бірақ оның тиімділігі дәлелденбеген. Дәріні тоқтату – адамға тағайындалған дәрілердің санын азайту, сондай-ақ пайдасы зияннан артық болмай қалған жағдайда дәрі-дәрмектерді анықтау және тоқтатуды қамтиды. Дәріні тоқтату тұрғын үйлерде, қоғамдық орталарда және ауруханаларда қолдануға болады және тиімділігі дәлелденген. Бұл алдын алу шарасын келесі жағдайлардың біреуі орын алғанда қолдану керек: 1) жаңа симптом немесе жағымсыз оқиға пайда болса, 2) науқастың ауруының соңғы сатысы пайда болса, 3) дәрілердің комбинациясы қауіпті болса немесе 4) дәріні тоқтату аурудың барысын өзгертпесе. Деменциямен ауыратын адамдардағы бірнеше аурудың (коморбидтілік) кезінде дәрі-дәрмектердің жарамдылығын бағалау құралы (MATCH D) – деменциямен ауыратын адамдарға арналған жалғыз құрал, сонымен қатар полифармация мен күрделі дәрілік режимдерге қарсы ескертеді. Дәрігерлер мен дәрі-дәрмектерді қабылдап жүрген адамдар кездесетін кедергілер дәріні тоқтату стратегияларын тәжірибеде қолдануды қиындатады. Дәрігерлер үшін бұл дәріні тоқтатудың салдарынан қорқу, дәріні тоқтату білімі мен дағдысына сенімсіздік, мамандар тағайындаған дәрілерді өзгертуге тартыншақтық, дәріні тоқтатудың мүмкіндігі, пациенттердің барлық клиникалық жазбаларына қол жеткізе алмау және бірнеше дәрігердің қатысуымен туындайтын қиындықтарды қамтиды. Дәрі-дәрмектерді тағайындаған немесе қабылдануын қажет ететін пациенттер үшін кедергілерге дәрі-дәрмектерге қатысты көзқарастар мен сенімдер, дәрігерлермен байланыс орната алмау, дәріні тоқтатуға байланысты қорқыныш пен белгісіздіктер, сондай-ақ дәрігерлердің, отбасының және БАҚ-тың ықпалы жатады. Бірнеше созылмалы аурулары (мультиморбидтілік) және полифармациясы бар адамдарда дәріні тоқтату күрделі мәселе болып табылады, өйткені клиникалық нұсқаулар әдетте бір ауру үшін жасалады. Мұндай жағдайларда дәрігерлер Беерс критерийлері және STOPP/START сияқты құралдар мен нұсқауларды қауіпсіз түрде қолдана алады, бірақ барлық науқастар дәрі-дәрмектерін тоқтатудан пайда көре бермейді. Клиникалық дәрігерлердің нұсқаулардан тыс қаншалықты жұмыс істей алатыны және олардың жауапкершілігін алуы туралы нақтылық қажет, бұл оларға күрделі жағдайларда дәрі тағайындау және тоқтатуға көмектеседі. Дәрігерлерге жеке адамға сай шешім қабылдауға көмектесетін қосымша факторлар: оларға қарасты адамдар туралы толық мәліметтерге қол жеткізу (оның ішінде олардың өмірбаяны мен жеке медициналық мақсаттары), дәрі-дәрмектерді бірінші рет тағайындалған кезде тоқтату жоспарларын талқылау және өзара сенім мен прогресті үнемі талқылауды қамтитын жақсы қарым-қатынас. Сонымен қатар, дәрі тағайындау және тоқтату үшін ұзақ уақытты бөлу дәріні тоқтату процесін түсіндіруге, байланысты мәселелерді зерттеуге және дұрыс шешімдер қабылдауға көмектеседі. Полифармацияны дұрыс пайдалануды жақсартуға арналған нақты шаралардың тиімділігі, мысалы, фармацевтік қызмет көрсету және компьютерлік шешімдерді қолдау әлі анық емес. Дәріні тоқтату дәрі-дәрмектерді қағаз немесе электрондық жүйе арқылы тағайындауға байланысты емес. Дәріні тоқтату раундтары полифармацияны азайтудың тиімді әдісі ретінде ұсынылған. Дәріні тоқтатуды іске қосып, оң нәтижелерге қол жеткізген дәрігерлердің тәжірибесін бөлісу, пациенттерге көмек көрсетуге қатысқан барлық дәрігерлер арасындағы байланысты жақсарту, дәріні тоқтатуға жұмсалған уақыт үшін сыйақыны арттыру және нақты дәріні тоқтату нұсқаулары дәріні тоқтату практикасын қолдауға көмектеседі.
Pill burden is the number of pills (tablets or capsules, the most common dosage forms) that a person takes on a regular basis, along with all associated efforts that increase with that number like storing, organizing, consuming, and understanding the various medications in one's regimen. The use of individual medications is growing faster than pill burden. A recent study found that older adults in long term care are taking an average of 14 to 15 tablets every day. Poor medical adherence is a common challenge among individuals who have increased pill burden and are subject to polypharmacy. It also increases the possibility of adverse medication reactions (side effects) and drug drug interactions. High pill burden has also been associated with an increased risk of hospitalization, medication errors, and increased costs for both the pharmaceuticals themselves and for the treatment of adverse events. Finally, pill burden is a source of dissatisfaction for many patients and family carers. and is also seen in other patient populations. The combination of multiple drugs has been associated with an increased risk of adverse drug events. Reducing pill burden is recognized as a way to improve medication compliance, also referred to as adherence. This is done through "deprescribing", where the risks and benefits are weighed when considering whether to continue a medication. This includes drugs such as bisphosphonates (for osteoporosis), which are often taken indefinitely although there is only evidence to use it for five to ten years. Deprescribing refers to reducing the number of medications that a person is prescribed and includes the identification and discontinuance of medications when the benefit no longer outweighs the harm. Deprescribing is feasible and effective in many settings including residential care, communities and hospitals. This preventative measure should be considered for anyone who exhibits one of the following: (1) a new symptom or adverse event arises, (2) when the person develops an end stage disease, (3) if the combination of drugs is risky, or (4) if stopping the drug does not alter the disease trajectory. The Medication appropriateness tool for comorbid health conditions during dementia (MATCH D) is the only tool available specifically for people with dementia, and also cautions against polypharmacy and complex medication regimens. Barriers faced by both physicians and people taking the medications have made it challenging to apply deprescribing strategies in practice. For physicians, these include fear of consequences of deprescribing, the prescriber's own confidence in their skills and knowledge to deprescribe, reluctance to alter medications that are prescribed by specialists, the feasibility of deprescribing, lack of access to all of patients' clinical notes, and the complexity of having multiple providers. For patients who are prescribed or require the medication, barriers include attitudes or beliefs about the medications, inability to communicate with physicians, fears and uncertainties surrounding deprescribing, and influence of physicians, family, and the media. In people with multiple long term conditions (multimorbidity) and polypharmacy deprescribing represents a complex challenge as clinical guidelines are usually developed for single conditions. In these cases tools and guidelines like the Beers Criteria and STOPP/START could be used safely by clinicians but not all patients might benefit from stopping their medication. There is a need for clarity about how much clinicians can do beyond the guidelines and the responsibility they need to take could help them prescribing and deprescribing for complex cases. Further factors that can help clinicians tailor their decisions to the individual are: access to detailed data on the people in their care (including their backgrounds and personal medical goals), discussing plans to stop a medicine already when it is first prescribed, and a good relationship that involves mutual trust and regular discussions on progress. Furthermore, longer appointments for prescribing and deprescribing would allow time explain the process of deprescribing, explore related concerns, and support making the right decisions. The effectiveness of specific interventions to improve the appropriate use of polypharmacy such as pharmaceutical care and computerised decision support is unclear. Deprescribing is not influenced by whether medicines are prescribed through a paper based or an electronic system. Deprescribing rounds has been proposed as a potentially successful methodology in reducing polypharmacy. Sharing of positive outcomes from physicians who have implemented deprescribing, increased communication between all practitioners involved in patient care, higher compensation for time spent deprescribing, and clear deprescribing guidelines can help enable the practice of deprescribing.