Өлімге жақын тәжірибе: Психологиялық зерттеулер

Кіріспе

Психология саласы

Өлімге жақын зерттеулер – психология және психиатрия саласы, ол өлімге жақын тәжірибе (ӨЖТ) физиологиясын, феноменологиясын және оның салдарынан туындайтын әсерлерді зерттейді. Бұл сала бастапқыда Реймонд Мудидің алғашқы еңбектерін жалғастырған Солтүстік Америкалық зерттеушілер тобымен байланысты болды, олар кейіннен Халықаралық Өлімге жақын зерттеулер қауымдастығын (IANDS) және Өлімге жақын зерттеулер журналын құрды. Содан бері бұл сала кеңейіп, бүкіл әлемнен келген көптеген зерттеушілер мен сарапшылардың еңбектерін қамтиды. Өлімге жақын тәжірибелерді зерттеу көбінесе медицина, психология және психиатрия ғылымдарымен шектеледі.

Өлімге жақын тәжірибе

Өлімге жақын тәжірибе – медициналық немесе медициналық емес жағдайда өлімге жақын болған адамдар баяндайтын тәжірибе. Травма мен физикалық дағдарыстың әсері де осы құбылыстың белгісі ретінде танылған. Линда Гриффит пен Брюс Грейсонның мәлімдемесіне сәйкес, американдық ересектердің 5 пайызы өлімге жақын тәжірибеден өткен. IANDS мәліметтері бойынша, АҚШ, Австралия және Германияда жүргізілген сараптамалар халықтың 4-15 пайызының өлімге жақын тәжірибеге тап болғанын көрсетеді. Зерттеушілер өлімге жақын тәжірибемен байланысты физиологиялық, психологиялық және трансценденттік факторлардың рөлін зерттейді. Осы өлшемдер үш негізгі түсіндіру моделінің негізін құрайды. Өлімге жақын тәжірибенің жалпы сипаттамаларына мыналар жатады: денеден тыс болу сезімі; қайтыс болған туыстар мен діни тұлғалардың көріністері; мен-концепциясы мен кеңістік-уақыт шектерінен асып түсу. Өлімге жақын тәжірибе зерттеушілері бұл тәжірибенің тек батыстық емес екенін анықтады. Тәжірибенің кейбір элементтері мен ерекшеліктері мәдениеттерде ұқсас, бірақ тәжірибенің егжей-тегжейі (суреттер, жандар, оқиғалар) мен оны түсіндіру мәдениеттер арасында әртүрлі болады. Дегенмен, кейбір зерттеушілер «өлімге жақын тәжірибелердің есептері мәдени үлгілерге күшті ықпал етеді» деген гипотезаға қарсы тұрады. Ғалымдар осы оқиғаларды стресстелген және өліп бара жатқан мимен байланыстырады. Көріністер мен өмірдегі өзгерістерге оттегінің жетіспеуі, анестезияның толық еместігі және дененің жарақатқа жауап ретіндегі нейрохимиялық реакциялары себеп болуы мүмкін. Бірақ көптеген адамдар бұл көріністердің және өмірдегі өзгерістердің жай ғана галлюцинация немесе түс емес деп сенеді. Олар осы хабарламалардың және тәжірибенің оларға үлкен мақсатпен келгеніне сенімді. Өлімге жақын тәжірибе кезінде келесі 16 элементтің бірі немесе бірнешеуі кездеседі:

Уақыт жылдамдайды немесе баяулайды.
Ойлау процестері жылдамдайды.
Өткен оқиғалардың қайта көрінуі.
Кенеттен түсінік немесе жаңа ой.
Тыныштық немесе жағымдылық сезімі.
Бақыт немесе қуаныш сезімі.
Ғайни және ғаламмен бірлік сезімі.
Көрнекті жарыққа бетпе-бет кездесу.
Сезімдер күшейеді.
Экстрасенсорлық қабілет (ESP) арқылы басқа жерде болып жатқан оқиғаларды сезіну.
Болашақ оқиғаларды көру.
Денеден бөлініп кеткендей сезіну.
Ерекше, жерден тыс әлемді бастан өткеру.
Мистикалық тұлғамен кездесу немесе белгісіз дауысты есту.
Қайтыс болған адамдарды немесе діни тұлғаларды көру.
Шекараға жету немесе қайту мүмкін емес нүктеге келу.
The Lancet журналында жарияланған зерттеуде ван Ломмель және әріптестері өмірді өзгертетін әсерлер туралы мәлімдеді. Зерттеушілер жиі қорытындылайтын әсерлерге құндылықтардың, көзқарастардың және сенімдердің өзгеруі жатады. Көптеген әсерлер оң болып саналады. Ван Ломмель және әріптестері «ӨЖТ-ден кейінгі трансформациялық процестерді ұзақ мерзімді зерттеуді» жүргізіп, тәжірибенің ұзаққа созылатын трансформациялық әсерін анықтады. Өлімге жақын тәжірибенің жағымсыз әсерлері көбінесе жаңа жағдайға бейімделумен және қалыпты өмірге қайта оралумен байланысты. Бұл қорқыныш, сондай-ақ, кәсіби маманмен сөйлесу қажеттілігі де қиындық тудырады.

Қалыптасу кезеңі - ертедегі профильдер

Комментаторлар өлімге жақын зерттеулер саласының басталуы Реймонд Мудидің еңбегімен басталғанын атап өтті. Муди мансабының басында өлімге жақын тәжірибелер тақырыбына қызығушылық танытты. 1970-ші жылдардың ортасында Вирджиния университетінде психиатр ретінде медициналық ординатурадан өту кезінде, ол өлімге жақын тәжірибелерді бастан өткерген адамдармен сұхбаттар жүргізді. Муди кітабында ӨЖТ-нің әртүрлі элементтерін сипаттайды. Бұл ерекшеліктерді кейінгі зерттеушілер де қабылдады, ал кітап ӨЖТ тақырыбына жұртшылық назарын аударды. Бұл зерттеушілер тобы, әсіресе Ринг, саладағы алғашқы рецензияланған журнал – «Анабиозды» іске қосуға жауапты болды. Кейін бұл журнал «Өлімге жақын зерттеулер журналы» деп аталды. Кітапта Ринг өлімге жақын тәжірибенің негізгі тұстарын және оның сәйкес кезеңдерін анықтады. Бұл ерте зерттеу 1984 жылы Рингтің «Омегаға қарай: Өлімге жақын тәжірибенің мағынасын іздеу» кітабымен жалғасты, онда ол ӨЖТ-нің мистикалық және трансценденттік ерекшеліктерін, сондай-ақ өлімге жақын тәжірибелерді бастан өткергендер сипаттаған болашаққа қатысты көріністерді сипаттады. Майкл Сабомның алғашқы еңбектері де академиялық қауымдастық назарын аударды. Академиялық журналдарға материалдар жазудан басқа, ол 1982 жылы «Өлім естеліктері» атты кітап жазды, ол осы саланың бастауында маңызды жарияланым болып саналады. Грейсон да ӨЖТ-нің әртүрлі аспектілерін, мысалы, тәжірибенің психодинамикасын, ӨЖТ-нің типологиясын, ӨЖТ-нің түрлерін қарастырды. Сонымен қатар, ол ӨЖТ-ге клиникалық назар аударуды маңызды бағыт ретінде атап өтті. Кинселланың айтуынша, Морс және оның әріптестері педиатриялық популяцияда ӨЖТ-ні зерттеді. Олар балалардың бастан өткерген тәжірибелері ересектердің сипаттаған тәжірибелеріне ұқсас екенін анықтады. Морс кейін Пол Перримен бірлесіп екі кітап шығарды, олар жалпы оқырманға арналған: «Жарыққа жақын: балалардың өлімге жақын тәжірибелерінен үйрену» (1990) және «Жарықпен өзгертілген: өлімге жақын тәжірибелердің адамдар өміріне әсері» (1992). Британдық нейропсихиатр Питер Фенвик 1980 жылдары теледидар бағдарламаларында пайда болғаннан кейін ӨЖТ оқиғаларын жинауды бастады. Кітапта авторлар 300-ден астам ӨЖТ-ні зерттеді және «субъективті тәжірибе» ӨЖТ құбылысын түсінудің кілті екенін қорытындылады. Фенвик Сэм Парния сияқты басқа зерттеушілермен бірлесіп жұмыс істеді. Өлімге жақын тәжірибелерден басқа, зерттелгендердің қатарында реинкарнация және бұрынғы өмірлер, денеден шығу тәжірибелері, көріністер және өлімнен кейінгі байланыстар, өлім төсегіндегі көріністер де болды. Стивенсон, негізгі ғылыми қызығушылығы реинкарнация және бұрынғы өмірлер тақырыбында болған, сонымен қатар өлімге жақын зерттеулер саласына да үлес қосты. 1990 жылы Оуэнс пен Кукпен бірлесіп жүргізілген зерттеуде зерттеушілер өлімге жақын болған деп саналатын 58 адамның медициналық деректерін зерттеді. Авторлар 28 үміткердің өлімге жақын болғанын, ал 30 үміткердің өлімге жақын болғанын ойлаған, бірақ медициналық қауіпке ұшырамаған деп бағалады. Екі топ та ұқсас тәжірибелер туралы айтты, бірақ бірінші топ екінші топқа қарағанда негізгі ӨЖТ ерекшеліктерін көбірек сипаттады. 1975 жылдан 2005 жылға дейін АҚШ-та 2500 өзін-өзі хабарлаған адамдар осы құбылысты ретроспективті зерттеулерде қарастырылды. Бұл пациенттердің 62-сі (18%) ӨЖТ-ні баяндады, ал 41-і (12%) негізгі тәжірибелерді сипаттады. Зерттеудің мақсаты тәжірибенің себептерін зерттеу және жиілігімен, тереңдігімен және мазмұнымен байланысты айнымалыларды бағалау болды. Барнс еврей ауруханасымен бірлесіп, үш жыл бойы (сәуір 1991 - ақпан 1994 жж.) жүрек тоқтауынан зардап шеккен науқастар зерттелді. Пациенттердің аз бөлігі ғана аман қалды, ал осы топтан 30 науқаспен сұхбаттастырылды. Осы 30 науқастың 23%-ы өлімге жақын тәжірибелерді баяндады, ал 13%-ы «өмірге қауіп төндіретін ауру кезінде» өлімге жақын тәжірибелерді баяндады. 2001 жылы Саутгемптон бас ауруханасында жүргізілген перспективалық зерттеуде Парния және оның әріптестері жүрек тоқтауынан аман қалған 63 адамның 11,1%-ы санасыз кезең туралы естеліктер туралы хабарлады. Осы естеліктердің кейбіреулері ӨЖТ ерекшеліктерін қамтиды. Джеффри Лонгтың жұмысы академиялық және танымал салаларда ӨЖТ тақырыбына назар аударды. Лонг – өлімнен кейінгі өмірге сенеді және өлімге жақын тәжірибелерді зерттеуші. 2010 жылы ол Пол Перримен бірлесіп «Өлімнен кейінгі өмірдің дәлелі: өлімге жақын тәжірибелер туралы ғылым» атты кітап шығарды. Бұл кітапта Лонг өткен онжылдықта жүргізілген зерттеулердің нәтижелерін ұсынды. 2001 мен 2011 жылдар арасындағы он жылдық ӨЖТ-ге қатысты ғылыми әдебиеттерді талдау нәтижесінде, өлімге жақын зерттеулер саласы жаңа авторлар мен жаңа жарияланым алаңдарын қосу арқылы кеңейгені байқалды. «AWARE жобасының» (AWAreness during REsuscitation) алғашқы клиникалық мақаласы 2014 жылы жарияланды. Зерттеу АҚШ, Ұлыбритания және Австрияның медициналық орталықтарын қамтитын көп орталықты байқау зерттеуі болды. 2020 жылғы зерттеуде Шарланд Вервиль және оның әріптестері 158 қатысушының өлімге жақын тәжірибелерін мәтіндік талдау арқылы зерттеді. Бұл зерттеу қатысушылардың сөйлеу арқылы тәжірибелерін түсіндіру жолымен талдау, қатысушылардың естеліктері мен өзіндік баяндамаларына ғана сүйенуге қарағанда, ӨЖТ туралы одан да көп нәрсені түсінуге мүмкіндік беретінін көрсетті, бұл ғылыми дәлелдерге қарағанда сенімді емес. Сондай-ақ, қатысушылардың әрекеттері мен эмоциялары сияқты вербальды емес коммуникация зерттеушілерге ӨЖТ-ні және олардың адамдарға тигізетін әсерін одан да жақсы түсінуге көмектеседі.

Commentators note that the launch of the field of near death studies started with work of Raymond Moody. Moody got interested in the subject of near death experiences at the start of his career. In the mid seventies, while doing his medical residency as a psychiatrist at the University of Virginia, he conducted interviews with near death experiencers. In the book Moody outlines the different elements of the NDE. These features were picked up by later researchers, and the book brought public attention to the topic of NDEs. This group of researchers, but especially Ring, was responsible for launching Anabiosis, the first peer reviewed journal within the field. The journal later became Journal of Near Death Studies. or regarded as taboo. In the book Ring identified the core near death experience, with its corresponding stages. This early research was followed in 1984 by Ring's book Heading Toward Omega: In Search of the Meaning of the Near Death Experience, where he described the mystical and transcendent features of the NDE, and the futuristic visions described by near death experiencers. The early work of Michael Sabom also brought attention within the academic community. Besides contributing material to academic journals, he wrote a book called Recollections of Death (1982) which is considered to be a significant publication in the launching of the field. Greyson has also addressed different aspects of the NDE, such as the psychodynamics of the experience, the typology of NDEs, the varieties of NDEs, In addition, he brought attention to the NDE as a focus of clinical attention, According to Kinsella, Morse and colleagues investigated NDEs in a pediatric population. They found that children reported NDEs that were similar to those described by adults. Morse later published two books, co authored with Paul Perry, that were aimed at a general audience: Closer to the light: learning from children's near death experiences (1990) and Transformed by the light: the powerful effect of near death experiences on people's lives (1992). British neuropsychiatrist Peter Fenwick started to collect NDE stories in the 1980s, following their appearances in television programs. In the book the authors investigated more than 300 NDEs and concluded that the "subjective experience" is the key to understanding the phenomenon of NDEs. Co operating with other researchers, such as Sam Parnia, Fenwick has reviewed The division went on to produce research on a number of phenomena that were not considered to be mainstream. In addition to near death experiences this included: reincarnation and past lives, out of body experiences, apparitions and after death communications, and deathbed visions. Stevenson, whose main academic interest was the topic of reincarnation and past lives, also made contributions to the field of near death studies. In a 1990 study, co authored with Owens and Cook, the researchers studied the medical records of 58 people who were thought to have been near death. The authors judged 28 candidates to actually have been close to dying, while 30 candidates, who merely thought they were about to die, were judged to not have been in any medical danger. Both groups reported similar experiences, but the first group reported more features of the core NDE than the other group. From 1975 to 2005, some 2500 self reported individuals in the US had been reviewed in retrospective studies of the phenomena 62 patients (18%) reported NDE. 41 of these patients (12%) described a core experience. The aim of the study was to investigate the cause of the experience, and assess variables connected to frequency, depth, and content. collaborated with Barnes Jewish Hospital, where they studied cardiac arrest patients over a three year period (April 1991 – February 1994). Only a minority of the patients survived, and from this group 30 patients were interviewable. Of these 30 patients 23% reported an NDE, while 13% reported an NDE during "a prior life threatening illness". In a prospective study from 2001, conducted at Southampton General Hospital, Parnia and colleagues found that 11.1% of 63 cardiac arrest survivors reported memories of their unconscious period. Several of these memories included NDE features. The work of Jeffrey Long has also attracted attention to the topic of NDEs in both the academic, and the popular field. Long is a near death experience researcher who believes in life after death. In 2010 he released a book, co authored with Paul Perry, called Evidence of the Afterlife: The Science of Near Death Experiences. In the book Long presented results from research conducted over the previous decade. Based on the results from an analysis of scholarly NDE related periodical literature, the decade between 2001 and 2011 signaled an expansion of the field of near death studies by including new authors and new publication venues. The first clinical paper from The AWARE project (AWAreness during REsuscitation), another prospective study, was published in 2014. The research was a multicenter observational study including US, UK and Austrian medical sites. In a study from 2020 Charland Verville and colleagues studied the near death experiences of 158 participants through text mining. This study found that analyzing these experiences by the way participants explain them through speech can allow researchers to understand even more about NDEs, rather than just relying on the memories and self reports of participants, which are less confidential than scientific evidence. It was also demonstrated that non verbal communication like gestures and emotions can allow researchers to further understand NDEs and their effect on people who have had them.

Психометрия

Өлімге жақын зерттеулерге бірнеше психометриялық құралдар бейімделген. 1980 жылы Ринг NDE-нің тереңдігін өлшеу үшін салмақталған негізгі тәжірибе индексін әзірледі. Бұл индекс диализдегі науқастарға өлімге жақын тәжірибелердің әсерін өлшеу үшін де қолданылды. Кейбір сарапшылардың пікірінше, Грейсон бұл құралды жүрек тоқтауынан аман қалғандардың, ауруханадан тыс жүрек тоқтауынан аман қалғандардың, психоактивтік заттарды қолданушылардың және диализ емделушілердің арасында NDE-ні өлшеу үшін пайдаланған. Сұрақнамада білімді бағалауға арналған 23 дұрыс/жалған/белгісіз жауаптардан тұратын сұрақтар, өлімге жақын құбылыстарға қатысты жалпы көзқарасты бағалауға арналған 23 Ликерт шкаласы сұрақтары және NDE бастан өткерген клиентке көмек көрсетуге қатысты көзқарасты бағалауға арналған 20 Ликерт шкаласы сұрақтары бар. Мазмұндық жарамдылық медбикелік, әлеуметтану және психология салаларынан таңдалған сарапшылар тобы арқылы расталды. Сондай-ақ, құрал ішкі сәйкестік критерийлерін қанағаттандыратыны анықталды. Сонымен қатар, дін қызметкерлері мен тіркелген психологтар арасында Өлімге жақын тәжірибе мазмұны (ӨЖТМ) шкаласы жасалды – бұл 20 сұрақтан тұратын шкала, ол Грейсонның NDE шкаласын қайта бағалау және жаңа ӨЖТМ шкаласын тексеру мақсатымен құрастырылды. Авторлар бастапқы NDE шкаласының кемшіліктерін анықтады, бірақ жаңа ӨЖТМ шкаласы үшін жақсы психометриялық қасиеттерге ие екенін көрсетті. Грейсон өз зерттеулерінде стандартты психологиялық өлшемдерді де қолданды, мысалы: Диссоциативтік тәжірибелер шкаласы, бұл адамның жеке өліміне байланысты сезінетін қауіптің өлшемі.

Ғылыми-зерттеу ұйымдары мен академиялық орындар

Өлімге жақын зерттеулер саласына ӨЖТ феноменологиясын зерттейтін бірнеше қауымдастықтар кіреді. Ең ықпалдыларының бірі – IANDS, АҚШ-тың Солтүстік Каролина штатындағы Дарем қаласында орналасқан халықаралық ұйым, ол өлімге жақын тәжірибелер құбылысы бойынша зерттеулер мен білім беруді қолдайды. Оның жарияланымдарының арасында рецензияланған «Өлімге жақын зерттеулер журналы» бар. Тағы бір зерттеу ұйымы, Луизиана штатындағы Өлімге жақын тәжірибелерді зерттеу қоры, 1998 жылы сәулелік онколог Джеффри Лонг құрды. Бұл қор веб-сайтты және өлімге жақын жағдайлардың деректер базасын ұстап тұрады. Солтүстік Техас университеті (АҚШ) және Вирджиния университетінің (АҚШ) қабылдау зерттеулері бөлімі де осы салада жұмыс істейді. Көптеген конференцияларда алдын ала белгіленген нақты тақырыптар талқыланды. 2004 жылы қатысушылар Эванстон қаласында «Жарықтан туған шығармашылық» тақырыбында жиналды. Конференциялардың кейбіреуі академиялық орталықтарда ұйымдастырылды. 2001 жылы зерттеушілер мен қатысушылар Сиэтл Тынық мұхиты университетінде бас қосты. 2006 жылы Техас университетінің MD Андерсон қатерлі ісік орталығы жыл сайынғы IANDS конференциясын өткізген алғашқы медициналық мекеме болды. Өлімге жақын тәжірибелер тақырыбындағы алғашқы халықаралық медициналық конференция 2006 жылы өтті.

Тиісті жарияланымдар

IANDS өзінің саладағы жалғыз ғылыми журналы болып табылатын Journal of Near Death Studies журналын төрт айда бір рет шығарады. Өлімге жақын зерттеулер саласына алғашқы енгізген еңбектердің бірі – Крейг Р. Лундал редакциялаған және 1982 жылы жарық көрген «Өлімге жақын зерттеулер жинағы: физикалық өлімге жақын адамдардың тәжірибесіне қатысты ғылыми сараптамалар». Алғашқы оқырманға арналған еңбектердің бірі – 1984 жылы жарық көрген «Өлімге жақын тәжірибе: мәселелер, болжамдар, көзқарастар». 2009 жылы «Өлімге жақын тәжірибелер туралы нұсқаулық: отыз жылдық зерттеулер» жарық көрді. Бұл 2006 жылы IANDS конференциясында ұсынылған материалдар негізінде дамыған саладағы шолу болды. «Өлімге жақын тәжірибелерді түсіну: клиникалық дәрігерлерге арналған нұсқаулық» 2011 жылы жарық көрді. Кітапта көптеген авторлар еңбек етіп, психиатриялық және клиникалық тәжірибеде NDE-ге қалай қарау керектігін сипаттады. 2017 жылы Миссури университетінің баспасы «Өлімге жақын тәжірибелер ғылымы» деген атпен мақалалар жинағын жариялады, бұл мақалалар алғаш рет 2013 және 2015 жылдар аралығында «Миссури медицинасы» атты медициналық журналында жарияланған болатын.

Танылу және сын

Әдебиеттерге сәйкес, бұл мәселе бұған дейін даулы болды. Ғалымдар мен медицина қызметкерлері, жалпы алғанда, күмәнмен қарады. Саладағы сарапшылардың пікірінше, жақын өлім тәжірибелерінің ерекшеліктерін сипаттау үшін негіз ретінде қолданылатын көптеген әңгімелерді тексеру қиын. Грейсон Августин жақтаған материалистік модельге, жақын өлімді зерттеу саласындағы көптеген зерттеушілер қолдайтын "ақыл-мидың бөліну моделінен" де аз дәлелдер бар екенін айтты. Жақын өлімді зерттеу саласынан туындаған бірнеше теорияларды қарастырды. Бұл қазіргі заманғы нейробиологияға жаңа түсінік ұсынып, ми мен ақылдың қарым-қатынасын трансценденттік немесе паранормальды элементтер бағытында түсіндіретін теорияларды қамтиды. Оған жауап ретінде француз дәстүрлі ғылыми түсінікті қарастырып, қалыпты ғылыми түсіндірулерге қайшы келетін жақын өлім тәжірибелерін түсіндіруге болатын бірнеше паранормальды емес факторларды, сондай-ақ психологиялық теорияны ұсынады. Дегенмен, ол қазіргі заманғы нейробиологияның болашақта қайта қарастырылуын жоққа шығармайды, жаңа және жақсартылған зерттеу әдістерін күтеді. Бірмингем университетінің Мінез-құлық Ми ғылымдары орталығының когнитивтік нейробиология жөніндегі аға оқытушысы Джейсон Брейтвейт кейбір жақын өлім тәжірибелерін зерттеушілердің өмір сүруші нейробиологиясына терең талдау жасап, сын айтты, "олар дәлелдеуге тырысатын нәрсенің шындығын алдын ала қабылдап, қосымша және қажетсіз болжамдар жасайды, негізгі ғылымнан алынған білімнің қазіргі жағдайын бұрмалайды және қол жетімді фактілерді талдау кезінде толық емес көрінеді" деді. Мартенс жақын өлімді зерттеу медициналық зерттеулердің сапалық критерийлеріне, атап айтқанда объективтілікке сай келмейтінін көрсетті. Бірақ бұл салаға сын пікірлер оның өзінен де айтылды. Жақын өлім тәжірибелері қауымдастығына ашық хат жолдаған Ринг "жақын өлімді зерттеудегі ықтимал діни көзқарастың мәселесіне" назар салды. Рингтің сөзіне қарағанда, жақын өлімді зерттеу және NDE қозғалысы әртүрлі діни және рухани сенімдерді, көптеген дәстүрлерден келгендерді тартты, бұл жақын өлімді зерттеу атынан идеологиялық талаптар қоюға әкелді. Оның пікірінше, бұл зерттеу мен талқылаудың адалдығына зиян келтірді.

According to literature the subject was, until recently, controversial. Both scientists and medical professionals have, in general, tended to be skeptical. According to commentators in the field

Skeptics have remarked that it is difficult to verify many of the anecdotal reports that are being used as background material in order to outline the features of the NDE. Greyson responded by suggesting that the materialist model favored by Augustine is supported by even less data than the "mind brain separation model" favored by many researchers within the field of near death studies. has reviewed several of the theories that have originated from the field of near death studies. This includes theories that present a challenge to modern neuroscience by suggesting a new understanding of the mind brain relationship in the direction of transcendental, or paranormal, elements. In reply to this French considers the conventional scientific understanding, and introduces several non paranormal factors, as well as psychological theory, that might explain those near death experiences that defy conventional scientific explanations. However, he does not rule out a future revision of modern neuroscience, awaiting new and improved research procedures. Jason Braithwaite, a Senior Lecturer in Cognitive Neuroscience in the Behavioural Brain Sciences Centre, University of Birmingham, issued an in depth analysis and critique of the survivalist's neuroscience of some NDE researchers, concluding, "it is difficult to see what one could learn from the paranormal survivalist position which sets out assuming the truth of that which it seeks to establish, makes additional and unnecessary assumptions, misrepresents the current state of knowledge from mainstream science, and appears less than comprehensive in its analysis of the available facts." Martens points out that NDE research does not fulfil quality criteria of medical studies, namely objectivity. But criticism of the field has also come from commentators within its own ranks. In an open letter to the NDE community Ring has pointed to the "issue of possible religious bias in near death studies". According to Ring the field of near death studies, as well as the larger NDE movement, has attracted a variety of religious and spiritual affiliations, from a number of traditions, which makes ideological claims on behalf of NDE research. In his view this has compromised the integrity of research and discussion.