Азаттық хартасы – Оңтүстік Африка Конгресі Одағының негізгі қағидалары. «Халық үкім етсін!» талабы, тең құқықтар, репрессияға қарсы тұру жолдары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оңтүстік Африка Конгресс Альянсының манифесті
Manifesto of the South African Congress Alliance
Бостандық Хартиясы – Африка Ұлттық Конгресі (АНК) және оның одақтастары: Оңтүстік Африка Үнді Конгресі, Оңтүстік Африка Демократиялық Конгресі және Ақ түсті емес халықтар Конгресінен құралған Оңтүстік Африка Конгресс Альянсының негізгі принциптерінің жариялануы. Ол "Халық үкім етсін!" деген бастапқы талабымен ерекшеленеді.
The Freedom Charter was the statement of core principles of the South African Congress Alliance, which consisted of the African National Congress (ANC) and its allies: the South African Indian Congress, the South African Congress of Democrats and the Coloured People's Congress. It is characterised by its opening demand, "The People Shall Govern!"
Тарих
Шамамен он жыл бойы ақ нәсілді азшылық үкіметіне қарсы көп қырлы күрес пен 1952 жылғы қарсылық науқанынан кейін, "Азаттық хартасын" жасау жұмысы, ішінара, парламенттік емес наразылықты жоюға бекінген, күшейе түскен репрессивті үкіметке жауап ретінде туындады. 1955 жылы АҰК 50 000 еріктіні қалалар мен ауылдарға Оңтүстік Африка халқынан "азаттық талаптарын" жинау үшін жіберді. Бұл жүйе Оңтүстік Африканың барлық азаматтарына тең құқықтар беру мақсатымен құрылды. "Жерсіз халқына жер берілсін", "Тұрмыстық жалақы мен жұмыс уақытын қысқарту", "Түсіне, нәсіліне немесе ұлтына қарамастан тегін және міндетті білім беру" сияқты талаптар АҰК басшылары – З. К. Мэтьюс, Лайонел "Расти" Бернштейн, Этель Друс, Рут Фёрст және Алан Липман (оның әйелі Беата Липман хартаның түпнұсқасын қолмен жазды) тарапынан соңғы құжатқа біріктірілді. Харта 1955 жылғы 26 маусымда Клиптаун, Советода өткен "Халық Конгресі" деп аталған, шамамен 3000 адам қатысқан жиынға ресми түрде қабылданды. Екінші күні полиция жиынды таратып жіберді, бірақ ол кезде Харта толығымен оқылып бітірілген еді. Халық әр бөлімін мақұлдап, "Африка!" және "Майбуйе!" деп шу көтерді. Нельсон Мандела сол кездегі тыйым салу бұйрықтарымен оның қозғалысы мен байланыстары шектелгендіктен, сүт сатушы болып киініп полициядан қашып құтылды. Бұл құжат күрес дәстүрінен үлкен жаңаруды білдірді; бұл енді қоғамның қалыптасқан құрылымында орын табуға тырысатын азаматтық құқық қозғалысы емес, Оңтүстік Африка қоғамының барлық саласын түбегейлі өзгертуді талап етті.
After about a decade of multi faceted resistance to white minority rule, and in the wake of the Defiance Campaign of 1952, the work to create the Freedom Charter was in part a response to an increasingly repressive government which was bent on stamping out extra parliamentary dissent. In 1955, the ANC sent out 50,000 volunteers into townships and the countryside to collect "freedom demands" from the people of South Africa. This system was designed to give all South Africans equal rights. Demands such as "Land to be given to all landless people", "Living wages and shorter hours of work", "Free and compulsory education, irrespective of colour, race or nationality" were synthesised into the final document by ANC leaders including Z. K. Mathews, Lionel "Rusty" Bernstein, Ethel Drus, Ruth First and Alan Lipman (whose wife, Beata Lipman, hand wrote the original Charter). The Charter was officially adopted on Sunday 26 June 1955 at a gathering of about 3,000 people, known as the Congress of the People in Kliptown, Soweto. The meeting was broken up by police on the second day, although by then the Charter had been read in full. The crowd had shouted its approval of each section with cries of "Africa!" and "Mayibuye!" Nelson Mandela escaped the police by disguising himself as a milkman, as his movements and interactions were restricted by banning orders at the time. The document signified a major break with the past traditions of the struggle; this was no longer a civil rights movement seeking to be accommodated in the existing structures of society, but called for a fundamental restructuring of all aspects of South African society.