Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Босқындар құқығы – босқындарға қатысты мемлекеттердің құқықтары мен міндеттерін қарастыратын халықаралық құқықтың бір саласы. Халықаралық құқық мамандарының арасында босқындар құқығы мен халықаралық адам құқығы заңнамасы немесе гуманитарлық құқық арасындағы байланыс туралы түрлі пікірлер бар. Бұл талқылау халықаралық құқықтың фрагментациясы (бөлшектелуі) туралы үлкенгірек пікірталасқа қатысты. Кейбір мамандар әрбір саланың басқа салалардан бөлек, дербес құқықтық режим екенін жақтайды, ал басқалары осы үш саланың барлық адамдардың құқықтарын кез келген уақытта қорғауға бағытталған біртұтас нормативтік жүйе құрайтынын айтады. Соңғы көзқарасты қолдайтындар бұл жүйеге қарулы қақтығыс және әскери оккупация (IHL) сияқты нақты жағдайларға, сондай-ақ босқындар (босқындар құқығы), балалар (Балалар құқықтары туралы конвенция) және соғыс тұтқындарына (Соғыс тұтқындарына қатысты Женева конвенциясы (III)) қатысты қолданылатын нормалар да кіретінін ескереді.
Refugee law is the branch of international law which deals with the rights and duties states have vis a vis refugees. There are differences of opinion among international law scholars as to the relationship between refugee law and international human rights law or humanitarian law. The discussion forms part of a larger debate on the fragmentation of international law. While some scholars conceive each branch as a self contained regime distinct from other branches, others regard the three branches as forming a larger normative system that seeks to protect the rights of all human beings at all time. The proponents of the latter conception view this holistic regime as including norms only applicable to certain situations such as armed conflict and military occupation (IHL) or to certain groups of people including refugees (refugee law), children (the Convention on the Rights of the Child), and prisoners of war (the Geneva Convention (III) relative to the Treatment of Prisoners of War).
Босқындар
1951 жылғы босқындар туралы конвенция мен 1967 жылғы протокол бойынша, босқындар балалары заңды тұрғыдан ересек босқындардан ешқандай айырмашылығы болмады. 1988 жылы БҰҰ-ның босқындар жөніндегі жоғарғы комиссарының (БҰҰК) босқындар балаларына қатысты нұсқаулары жарияланды, ол босқындар балаларының қажеттіліктерін ескеру үшін жасалған және оларға халықаралық деңгейде мойындалған адам құқықтарын ресми түрде берді. Дегенмен, 1989 жылы БҰҰ "Балалар құқықтары туралы конвенцияны" (БКҚ) қабылдады, ол балалардың құқықтарын анықтады және оған қол қойған мемлекеттерді халықаралық құқық бойынша осы құқықтарды сақтауға міндеттеді.
According to the original 1951 Refugee Convention and 1967 Protocol, refugee children were legally indistinguishable from adult refugees. In 1988, the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) Guidelines on Refugee Children were published, specifically designed to address the needs of refugee children, officially granting them internationally recognized human rights. In 1989, however, the UN signed an additional treaty, the Convention on the Rights of the Child (CRC), which defined the rights of children and bound its signatories to upholding those rights by international law.
АҚШ-тың босқындар туралы заңы
Әр аймақтар мен елдерде босқындар заңнамасының әртүрлі нұсқалары бар. Олардың бәрі 1951 жылғы Конвенция мен босқын мәртебесіне қатысты 1967 жылғы Протоколға негізделген. АҚШ 1968 жылы осы протоколға қатысушы болды. Балалар құқықтары туралы конвенцияны жасауға белсенді қатысқанына қарамастан, АҚШ әлі күнге дейін оны ратификацияламады, осылайша Біріккен Ұлттар Ұйымында оған қатыспаған жалғыз мемлекет болып табылады. Босқын мәртебесі алғаш рет 1940 жылдары АҚШ-та заңдық санаты ретінде пайда болды, бұл коммунизмнен қашқан Шығыс Еуропалықтардың көптеп келуіне жауап ретінде болды. Осы ағынға жауап ретінде Конгресс босқын миграциясын «жалпы иммиграциядан ерекше және бөлек» деп белгіледі, бұл туралы үсыныс Постсоғыс иммиграция жөніндегі Палата комитеті берген болатын. Осылайша, АҚШ заңнамасына босқын – «расасы, діні, ұлты, нақты әлеуметтік топқа жататындығы немесе саяси нанымы үшін қудаланудан негізді қорқушылық сезінетін» адам екендігі енгізілді. Сонымен қатар, осы Конвенцияны ратификациялау босқындар мен пана іздеушілерге қатысты бұрынғы «идеологиялық және географиялық кемсітушіліктерді» жоюды білдірді. Егер адам босқын ретінде танылса, оған түрлі көмектер көрсетіледі. Оларға сапарға қарыз, сапар бойынша кеңес, медициналық тексеру және мәдени бағдарлама кіреді. Босқын келген күнінен бастап сегіз айға дейін осы ақшалай және медициналық көмекке құқылы. Трамп әкімшілігінен бұрын АҚШ босқын қабылдау бойынша әлемдік көшбасшы болып, әлемнің қалған бөлігінен гөрі көбірек адамға босқын мәртебесін берді. Трамп әкімшілігі кезінде босқын заңнамасы көптеген қиындықтарға және кері кетулерге ұшырады, себебі әкімшілік шенеуніктері иммиграция заңдарын кері қайтаруға және жыл сайын қабылданатын босқын санын азайтуға тырысты. Босқын заңнамасына қатысты туындаған мәселелердің бірі – АҚШ иммиграция жүйесінің ұзақ жылдар бойы сақталған қағидасы болып табылатын мәжбүрлеп қайтаруды болдырмау тәжірибесіне қарсы шығу болды. Трамп кезеңіндегі саясатты өзгертуге бағытталған әрекеттер Байденнің келесі президенттік әкімшілігінің басты назарында болды. 2021 жылы Байден әкімшілігі босқындар санын 15 000-нан 62 500-ге дейін көтеретінін жариялады.
Various regions and countries have different variations of refugee law. They all stem from the 1951 Convention and the 1967 Protocol which relates to refugee status. The United States became a party to this protocol in 1968. Despite playing an active role in the drafting of the Convention on the Rights of the Child, the United States has yet to ratify the treaty, making it the only nation in the United Nations that is not party to it. Refugee status first emerged as a legal category in the United States in the 1940s, responding to an influx of Eastern Europeans fleeing Communism. In response to this influx, Congress established refugee migration as "distinct and separate from general immigration admissions" upon the recommendation from the House Committee on Postwar Immigration. In doing so, it codified into U. S. law that a refugee was an individual with a "well founded fear of being persecuted for reasons of race, religion, nationality, membership in a particular social group or political opinion." Furthermore, ratifying this Convention meant the elimination of previous "ideological and geographical discriminations" against refugee and asylum seekers. If the person is approved as a refugee, they will then be provided with many forms of assistance. These include a loan for travel, advice for travel, a medical exam, and a culture orientation. The refugee is eligible for this cash and medical assistance up to eight months after their arrival date. Prior to the Trump Administration, the United States was the global leader in admitting refugees and offered refugee status to more individuals than the rest of the world altogether. Under the Trump administration, refugee immigration laws faced many challenges and setbacks, as administration officials sought to rollback immigration laws and decrease the annual number of refugees admitted. Challenges to refugee law included contesting practices of non refoulement, which has been a long standing principle of the U. S. immigration system. Attempts to reverse Trump era policies have been a focus of the subsequent Biden presidential administration. In 2021, it was announced that Biden administration would raise the refugee cap from 15,000 individuals to 62,500 individuals.
Босқын мәртебесін анықтау
Босқын мәртебесін анықтау (БМА) жүгі негізінен мемлекетке жүктеледі. Алайда, мемлекеттердің қалаусыз немесе мүмкіншілігі болмаған жағдайларда, БҰҰ-ның Қашқындар Жоғары комиссариаты (БҰҰ ҚЖК) жауапкершілікті өз мойнына алады. 2013 жылы БҰҰ ҚЖК 50-ден астам елде БМА-ны жүргізіп, 20 елде ұлттық үкіметтермен бірге жұмыс істеді. 1997 жылдан 2001 жылға дейінгі кезеңде БҰҰ ҚЖК-ға ұсынылған БМА өтініштерінің саны шамамен екі есеге артты. БМА босқындарды қайтаруға жол бермеу, қайта қоныстандыруға көмек және тікелей көмек көрсету арқылы қорғауды қамтамасыз етеді.
The burden of refugee status determination (RSD) falls primarily on the state. However, in cases where states are either unwilling or unable, the UNHCR assumes responsibility. In 2013, the UNHCR managed RSD in over 50 countries and worked in parallel with national governments in 20 countries. In the period from 1997 to 2001, the number of RSD applications submitted to the UNHCR nearly doubled. RSD provides protection for refugees through promoting non refoulement, resettlement assistance, and direct assistance.