Кіріспе
Ф. Шопеннің фортепиано туындысы. А-бемоль мажордағы «Полонез Фантазиясы», Op. 61 – Фредерик Шопеннің фортепианоға арналған туындысы. Ол 1846 жылы жазылып, А. Вейрет ханымға арналған. Бұл туындының музыканттар арасында танымалдыққа ие болуына оның гармониялық күрделілігі мен күрделі құрылымы кедергі келтірді. Артур Хедли осы туындыны оң бағалаған алғашқы сыншылардың бірі болды, ол 1947 жылы: «Ол тыңдаушының қиялын, Ф минорындағы Фантазия немесе төртінші Балладамен салыстыруға болатын ұсыныс күшімен қозғайды» деп жазды. Дегенмен, Светослав Рихтер, Артур Рубинштейн, Лефф Пуишнофф, Клаудио Аррау және Владимир Горовиц бұл туындыны ондаған жылдар бұрын өз бағдарламаларына қосқан. Бұл туынды метрі, ырғағының көп бөлігі және әуендік ерекшеліктерімен полянезбен тығыз байланысты, бірақ фантазия – басты формальды үлгі, және Шопен бастапқыда осы туындыны тек «Фантазия» деп атаған. F минорындағы Фантазиямен салыстырғанда, туындының жалпы тональдығы А-бемоль, оның баяу ортаңғы бөлімінің тональдығы B мажор және төмен түсетін кварта мотиві ортақ. Джеффри Каллберг «Полонез Фантазиясы» Шопеннің стиліндегі «кейінгі» кезеңнен «соңғы» кезеңге өтуді көрсетеді деп санайды. Бұл туындының формальды екіұштылығы (әсіресе лирикалық орталық бөлімге және одан тысқары дәстүрлі емес және музыкалық тұрғыдан жаңылыстыратын өтулер) осы «соңғы стильдің» ең маңызды ерекшеліктері болып табылады, ол тек осы және тағы бір туындыны – F минорындағы Мазурканы (Op. 68, № 4), Шопеннің соңғы туындысын қамтиды. Бұл туынды Сандор Марайдың «Көмірлер» романында орталық рөл атқарады.
The Polonaise Fantaisie in A flat major, Op. 61, is a composition for piano by Frédéric Chopin. It was dedicated to Mme A. Veyret, written and published in 1846. This work was slow to gain favour with musicians, due to its harmonic complexity and intricate form. Arthur Hedley was one of the first critics to speak positively of the work, writing in 1947 that it "works on the hearer's imagination with a power of suggestion equaled only by the F minor Fantasy or the fourth Ballade", although Sviatoslav Richter, Arthur Rubinstein, Leff Pouishnoff, Claudio Arrau and Vladimir Horowitz included it in their programs decades earlier. It is intimately indebted to the polonaise for its metre, much of its rhythm, and some of its melodic character, but the fantaisie is the operative formal paradigm, and Chopin is said to have referred initially to the piece only as a Fantasy. Parallels with the Fantaisie in F minor include the work's overall tonality, A flat, the key of its slower middle section, B major, and the motive of the descending fourth. Jeffrey Kallberg has suggested that the Polonaise Fantaisie represents a change in Chopin's style from 'late' to 'last'. It is suggested that the formal ambiguities of the piece (particularly the unconventional and musically misleading transitions into and out of the lyrical inner section) are the most significant defining qualities of this 'last style', which only includes this and one other piece—the F minor Mazurka (Op. 68, No. 4), Chopin's last composition. The piece plays a central role in Sandor Marai's novel Embers.