Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1800 жылдан бастап оңтүстік-батыс Балқанда Осман және Ресей протектораты құрылды (1800-1807).
Ottoman and Russian protectorate in the southwest Balkans from 1800 07
Септинсулярлық республика (Ἑπτάνησος Πολιτεία; ) – 1800 жылдан 1807 жылға дейін Ион аралдарында (Корфу, Паксой, Лефкада, Кефалония, Итака, Закинтос (ағылшын тілінде Занте) және Китира) номиналды орыс және Осман билігімен болған олигархиялық республика. Республика Ресей-Осман флотының бірлескен күштері аралдарды басып алып, Француз Республикасының екі жылдық үкімшілігін аяқтағаннан кейін құрылды. Арал тұрғындары толық тәуелсіздікке үміттенгенімен, жаңа мемлекетке тек автономия берілді, ол Осман Портасына салық төлеп, де-факто Ресейдің ықпалында болды. Дегенмен, бұл Византия империясының соңғы қалдықтары Осман империясының қол астына түскеннен кейін (15 ғасырдың ортасы), гректерге алғаш рет өздерін-өздері басқару құқығы берілген кез еді. 1807 жылы республика Наполеонның Француз империясына өткізілді, бірақ аралдар өз үкіметтік институттарын сақтап қалды. 1809 жылдан бастап британдықтар аралдарды біртіндеп бақылауға алды, ал Париж келісімінен кейін аралдар Британдық қорғау астындағы Ион аралдарының Біріккен Штаттары ретінде ресми түрде ұйымдастырылды.
The Septinsular Republic (Ἑπτάνησος Πολιτεία; ; ) was an oligarchic republic that existed from 1800 to 1807 under nominal Russian and Ottoman sovereignty in the Ionian Islands (Corfu, Paxoi, Lefkada, Cephalonia, Ithaca, Zakynthos (Zante in English), and Kythira). The Republic was established after a joint Russo Ottoman fleet captured the islands and ended a two year rule by the French Republic. Although the islanders had hoped for complete independence, the new state was granted only autonomy, becoming tributary to the Ottoman Porte, and de facto under Russian domination. Nevertheless, it was the first time Greeks had been granted self government since the fall of the last remnants of the Byzantine Empire to the Ottomans in the mid 15th century. In 1807, the republic was ceded to Napoleon's French Empire, but the islands kept their institutions of government. The British gradually took control of the islands from 1809 on, and following the Treaty of Paris, the islands were formally organised into the United States of the Ionian Islands under British protection.
Негізгі мәлімет: Француз билігі мен Ион аралдарын Ресей басып алды
Иония аралдары (Корфу, Паксой, Закинтос/Занте, Кефалония, Лефкада, Итака және Китира/Сериго) Эпирот материгіндегі бірнеше эксклавтармен бірге, атап айтқанда, Парга, Превеза, Воница және Бутринто теңіз жағалауындағы қалалар ғасырлар бойы Венецияның иелігінде болды, соның арқасында грек әлемінің Осман империясының жаулап алуынан құтылған жалғыз бөлігіне айналды. Бұл оларға ерекше жергілікті мәдениетті дамытуға және "Батыс пен грек Шығысының серпілісті өзара әрекеттесуі" орнына, тіпті "грек мәдениетінің Батысқа бұрылысы" болуға мүмкіндік берді, арқылы Батыс Еуропалық идеялар мен мәдениет грек әлеміне жеткізілді. Венеция билігі кезінде аралдар халқы үш топқа бөлінді: жеңілдік алған дворяндар, қалалық орта тап (циттадини) және қара халық (пополари). Дворяндар көбінесе жер иелері болды және сауда-өнеркәсіппен айналысуды, оны қалалық буржуазияға қалдырып, сықақтап қарады; нәтижесінде, соңғылары да байлық жинап, жерге ие болды және билеуші топқа қосылуға ұмтылды. Бұл бәсекеде ауыл шаруалары көбінесе саяси жағынан ықпалсыз қалды. Бұл ортағасырлық әлеуметтік тәртіп 1797 жылы Венеция Республикасының құлауынан кейін, аралдар француз бақылауына өткен кезде бұзылды. Біраз уақыттан кейін, Кампо-Формио шарты бойынша аралдар Франция Республикасына қосылды және үш департаментке бөлінді. Француз республикашылары халық тарапынан жылы қабылдалды, ал француз революциясының радикалды идеялары жергілікті дворяндықты жою, әлеуметтік және діни қауымдардың (православ, католик және еврей) теңдігі және аралдарда демократиялық режимдер мен жергілікті басқаруды орнату арқылы іске асырылды. Француздар сондай-ақ аралдардағы алғашқы мемлекеттік білім беру жүйесін құрды және қазіргі Грекиядағы алғашқы баспа машиналарын енгізді. Әрине, француз үстемдігі бұрынғы жеңілдіктерінен айырылған жергілікті аристократияның наразылығын тудырды, ал француздың ауыр салықтары мен дінге қарсылығы көп ұзамай қарапайым халықтың арасында да олардың танымаушылығына себеп болды. Францияның Мысырға басып кіргенінен кейін, Иония аралдарындағы француздық қатысу екінші коалиция соғысының бөлігі ретінде британдықтармен одақтасқан Осман және Ресей империясының қарсылығын тудырды. Константинополь патриархы Григорий V арал тұрғындарына "құдайсыз" французды айыптаған жарлық шығарып, оларды көтеріліске шақырды және Осман Портасы атынан аралдарға өз үкіметін таңдауға мүмкіндік беретінін уәделеді. 1798 жылдың күзінде орыс-османдық флот француздарды басқа аралдардан қуды және 1799 жылдың 4 наурызында (ескі стиль бойынша 20 ақпан 1799 жыл) Корфуды басып алды, ал Янинаның тәуелсіз Османлы күшті адамы Әли-паша француздықтардан Бутринто, Превеза және Воницаны тартып алу мүмкіндігін пайдаланды.
The Ionian Islands (Corfu, Paxoi, Zakynthos/Zante, Kefalonia, Lefkada, Ithaca, and Kythira/Cerigo) along with a handful of exclaves on the Epirote mainland, namely the coastal towns of Parga, Preveza, Vonitsa, and Butrinto, had been Venetian possessions for centuries, thereby becoming the only part of the Greek world to escape conquest by the Ottoman Empire, developing a distinct local culture, and becoming a place of "dynamic interaction between the West and [ ] the Greek East", indeed serving as "Greek culture's window on the West", through which Western European ideas and culture were transmitted to the Greek world. Under Venetian rule, the population of the islands was divided into three classes: the privileged nobility, the urban middle class (cittadini) and the commoners (popolari). The nobility were mostly landowners, and derided mercantile activity, which was left to the urban burghers; as a result, the latter also came to amass wealth and land, and aspired to join the ruling class. In this contest, the rural peasantry was generally politically marginalized. This medieval social order was upset after the Fall of the Republic of Venice in 1797, when the islands came under French control. Shortly after, in the Treaty of Campo Formio, the islands were annexed to the French Republic and organized into three departments. The Republican French were welcomed by the populace, and the radical ideas of the French Revolution were implemented with the abolition of the local nobility, the equality of the social and religious communities (Orthodox, Catholic, and Jewish) and the installation of democratic regimes and local self government on the islands. The French also created the islands' first public education system, and introduced the first printing press in what is now Greece. Inevitably, the French presence was resented by the local aristocracy, now deprived of its privileges, while the heavy taxation and anti clericalism of the French soon made them unpopular with broad sections of the common populace as well. Following the French invasion of Egypt furthermore, the French presence in the Ionian Islands aroused the opposition of the Ottomans and the Russian Empire, allied with the British, as part of the War of the Second Coalition. No less than the Patriarch of Constantinople, Gregory V, issued a proclamation to the Islanders denouncing the "ungodly" French, calling upon them to rise in revolt, and promising, on behalf of the Ottoman Porte, to allow the Islands to choose their own form of government. In autumn 1798, a joint Russo Ottoman fleet evicted the French from the other islands and finally captured Corfu on 4 March 1799 [O. S. 20 February 1799], while the autonomous Ottoman strongman Ali Pasha of Yanina took the opportunity to seize Butrinto, Preveza, and Vonitsa from the French.
Асылдықты қалпына келтіру
Орыс әскері басып алған барлық аралдарда бастапқыда ақсүйектер мен қала тұрғындарынан құралған уақытша әкімшіліктер құрылды. Бірақ 22 наурызда Ресей билігі Ион аралдарын басқаруды ақсүйектер жиналысына жүктеуге шақырды, осылайша бұрынғы жағдайды қалпына келтірді. Келесі күні Корфудегі Ұлы кеңес қайта құрылды; оның бірінші қадамы – одақтас үкімшілер, Осман сұлтаны, Ресей императоры және Ұлыбритания короліне алғыс айту болып табылды. Алайда, Закинтостағы жергілікті ақсүйектер кеңесі тек қана британдықтарға алғыс білдіруді жөн көрді, бұл аралдағы күшті британдық бейімділіктің көрінісі болды, себебі арал экономикасының негізгі бөлігі – жүзім кептіру саудасымен байланысты болды. 1800 жылдың 6 мамырында [ескі стиль бойынша 24 сәуір 1800], екі флоттың командирлері Ион аралдары Корфу қаласындағы Сенат (Γερουσία) басқаратын біртұтас мемлекет құрайтынын жариялады. Сенат Корфу, Кефалония және Закинтостан үштен, Лефкададан екі, ал Итака, Китира және Паксойдан бір өкілден тұрады. Аргостолидің соңғы венециялық provveditore-і, венециялық ақсүйек Анджело Орио Сенат төрағасы болып тағайындалды және жаңа мемлекет үшін конституция жасау міндеті тапсырылды. Орионың конституция жобасы 28 баптан және бір қосымшадан тұрды, ол әр аралды ақсүйектер мен жоғарғы буржуазиядан құралған Ұлы кеңес басқаратын толыққанды аристократиялық режимді көздеді. Ұлы кеңестер сенаторларды сайлайтын болды. Әр аралда алты мүшеден тұратын жергілікті әкімшілік кеңес және қазыналық болады, бірақ орталық қазыналық Корфуда орналасады. Сенат – жоғары атқарушы билік органы, ал оның төрағасы – мемлекет басшысы. Үлкен үш аралдың Ұлы кеңестері 40 мүшеден тұратын Кіші кеңесті сайлайды, ол сот ісіне, лауазымдарға үміткерлерді іріктеуге және заңнамаға кеңес беруге жауапты болады. Әр аралдың кеңесі Сенат қабылдаған заңдарды бекітуі керек. Бұған қоса, грек тілі алғаш рет сотта қолданылуына рұқсат берілді. Ушаков сондай-ақ Корфу православие архиепископтығын қалпына келтірді, ол 13 ғасырда Корфуды билеген Анжу әулеті тарапынан жойылған еді.
In all the islands they occupied, the Russians at first installed provisional administrations of nobles and burghers alike. On 22 March, however, the Russian authorities invited assemblies of the nobles to undertake the governance of the Ionian Islands, thereby restoring the previous status quo. On the next day, the Great Council of Corfu was reconstituted; its very first action was a vote of thanks to the Allied rulers, the Ottoman Sultan, the Russian Emperor, and the British King. In Zakynthos, however, the local noble council preferred to direct its thanks exclusively to the British, an expression of the strong pro British tendency on the island, due to the close commercial links centred on the currant trade. On 6 May 1800 [O. S. 24 April 1800], the commanders of the two fleets announced that the Ionian Islands would comprise a single state, governed by a Senate (Γερουσία) in Corfu city, composed of three representatives each from Corfu, Cephalonia, and Zakynthos, two from Lefkada, and one each from Ithaca, Kythira, and Paxoi. The Venetian nobleman Angelo Orio, the last Venetian provveditore of Argostoli, was appointed head of the Senate, and entrusted with the creation of a constitution for the new state. Orio's draft constitution comprised 28 articles and one addendum, and envisaged a thoroughly aristocratic regime, with each island headed by a Great Council composed of the nobles and the upper bourgeoisie. The Great Councils would elect the senators. Each island would retain a local administrative council of six members and a treasury, but a central treasury would exist in Corfu. The Senate was the ultimate executive authority, and its president the head of state. A Small Council of 40 would be elected by the Great Councils of the three largest islands, and would be responsible for justice, the selection of officials, and advising on legislation. Each island's council would have to ratify the laws passed by the Senate. In addition, the use of the Greek language was sanctioned for the first time in the courts. Ushakov also restored the Orthodox Archbishopric of Corfu, which had been abolished in the 13th century by the Angevin rulers of Corfu.
Константинополь келісім-шарты
1799 жылғы 21 маусымда Сенат әр аралдың жоғарғы топтарынан таңдалған он екі мүшеден тұратын делегацияны Константинополь мен Санкт-Петербургке жіберді. Олардың мақсаты – сұлтан мен патшаға алғыс айту, жаңа мемлекеттің тәуелсіздігін мойындауын қамтамасыз ету болды. Делегаттарға конституция жобасын жасау және ратификацияға ұсыну, сондай-ақ Әли-пашаның Бутринто, Превеза және Воницадан шығуы арқылы аралдардың теңіз және құрлық шекарасын қалпына келтіру жөніндегі мәселелерді көтеру тапсырылды. Делегация құрамында Санкт-Петербургке елші етіп тағайындалған Орио болды, ал Сенат төрағалығы бұрын француз билігі тұсында Уақытша муниципалитетке жетекшілік еткен Теотокис әулетінің атақты графы Спиридон Георгиос Теотокиске өтті. Бірақ Константинопольға келгеннен кейін делегация Портаның аралдардың тәуелсіздігін мойындауға мүдделі емес екенін, керісінше Осман империясының бағыныштылығындағы вассалдық мемлекет құруға ниеттенгенін білді. Корфиот графы Антоний Мария Каподистрияс және Закинтия графы Николаос Граденигос Сигурос Десиллас есімді екі делегат Портамен келіссөздер жүргізу үшін Константинопольде қалды, ал Орио мен Кладас тағы бір делегат Санкт-Петербургте Иондық мәселенің жақтаушысы болды. Одан кейін болған келіссөздерде Константинополь делегаттары Санкт-Петербург делегаттарына қарсы жаңа мемлекеттік құрылымның мәні туралы пікір алмасып, хат арқылы талас жүргізді. 1800 жылғы 6 сәуірде (ескі стиль бойынша 21 наурыз) Ресей мен Осман империясы арасында Константинополь шарты жасалды, кейіннен британдықтар да қосылды. Осы шарттың нәтижесінде Жеті Біріккен аралдар Республикасы (; Πολιτεία τῶν Ἑπτὰ Ἑνωμένων Νήσων) құрылды – Византия империясы құлағаннан бергілігі алғашқы автономиялы грек мемлекеті. Шарты бойынша Ион аралдары бірыңғай федеративтік мемлекет болады, бірақ әрбір арал белгілі бір дәрежеде автономиясын сақтайды. Бұл мемлекет ұзақ уақыт бойы қалыптасқан Рагуза Республикасының үлгісін ұстанады, яғни "приматтар мен атақтылар" басқаратын аристократиялық республика болып табылады және Осман империясының бағыныштылығында болады. Осының құрметі ретінде олар сұлтанға жыл сайын 75 000 пиастр төлейді. Бұл сұлтан үшін жеңіс болды, ал Константинопольдің рухани басшысы Григорий V және орыс флотының бас қолбасшысы адмирал Федор Ушаковтың үндеулерінде өздерінің басқару формасын таңдау құқығы берілген арал тұрғындары үшін көңіл көшірді. Жаңа мемлекеттің конституциясы келісілгеннен кейін, оған қол қойған елдер бекітеді. Жаңа мемлекетте әскери күштер болмағандықтан, Ресей мен Осман әскерлері оның бекіністерін күзетуге және Францияға қарсы соғыс аяқталғанға дейін қауіпсіздігін қамтамасыз етуге қалды. Ал Парга, Воница, Превеза және Бутринто сияқты материктегі анклавтар Осман империясының бақылауында қалады, бірақ Дунай княздықтарына ұқсас ерекше мәртебеге ие болады.
On 21 June 1799, the Senate sent a twelve member delegation to Constantinople and Saint Petersburg, drawn from the upper classes of each island, to express its gratitude to the Sultan and Tsar and secure recognition of the new state's independence. The delegates were also tasked with producing a draft constitution and submitting it for ratification, as well as press for the restoration of the Islands' maritime and land frontier with the withdrawal of Ali Pasha from Butrinto, Preveza, and Vonitsa. The delegation included Orio, nominated as ambassador to St. Petersburg, and the presidency of the Senate passed to Count Spyridon Georgios Theotokis of the distinguished Theotokis family, who had previously headed the Provisional Municipality under French rule. Once in Constantinople, however, the delegation quickly realized that the Porte was not interested in recognizing the Islands' independence, but rather in creating a vassal state under Ottoman suzerainty. Two of the delegates, the Corfiot Count Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας and the Zakynthian Count Nikolaos Gradenigos Sigouros Desyllas, remained in Constantinople to conduct negotiations with the Porte, while Orio and another delegate, Kladas, were to represent the Ionian cause in Saint Petersburg. In the negotiations that followed, the Constantinople delegates were pitted against the Saint Petersburg ones in a correspondence war over the nature of the new polity. On 6 April 1800 [O. S. 21 March 1800], the Treaty of Constantinople was concluded between Russia and the Ottomans, joined later by the British, creating the Republic of the Seven United Islands (; Πολιτεία τῶν Ἑπτὰ Ἑνωμένων Νήσων), the first autonomous Greek state since the Fall of the Byzantine Empire. According to the provisions of the treaty, the Ionian Islands would be a single federal state, with the individual islands preserving a degree of autonomy. It would follow the long established model of the Republic of Ragusa, being an aristocratic republic led by the "primates and notables", and under Ottoman suzerainty, as token of which they would pay an annual tribute of 75,000 piastres to the Sultan. This was a victory for the Sultan, and a disappointment for the Islanders, who had been promised the right to choose their own form of governance in the proclamations of the Ecumenical Patriarch of Constantinople, Gregory V, and the head of the Russian fleet, Admiral Fyodor Ushakov. The new state's constitution, once agreed, would be approved by the signatory powers. As the new state lacked military forces, Russian and Ottoman forces would remain to garrison its forts and guarantee its security until the end of the war against France. The mainland exclaves of Parga, Vonitsa, Preveza, and Butrinto, on the other hand, would remain under Ottoman control but would enjoy a special status similar to that of the Danubian Principalities.
"Византиялық конституцияны" қабылдау
Сонымен қатар, Санкт-Петербургтегі әріптестерімен немесе аралдардағы уақытша үкіметпен кеңеспей-ақ, Капо д'Истрия мен Сигурос Десиллас жаңа конституцияны құрастырды және мемлекеттің жаңа туын жасады. "Византиялық конституция" (constituzione bizantina) деп аталатын, бұл есім, әрине, Константинополде (көне Византия) құрастырылғандықтан, 37 баптан тұрады. Ол әр аралдағы жергілікті әкімшілікпен, жыл сайын әрбір аралдың ақсүйектерінің Ұлы кеңесінен таңдалатын үш синдик басқарған аристократиялық федеративтік республиканы көздеді. Синдиктер төрт айлық мерзімге әкімшіліктің басшысы ретінде деканды (πρύτανις) сайлады. Корфудағы Сенат аралдардың өкілдерінен тұратын федеративтік мемлекеттің ең жоғары органы болып қала берді. Оның президенті мемлекет басшысы болды. Конституция грек тілінде, әкімшілік терминдер үшін итальяндық қарыз сөздерді көп пайдалана отырып, Константинополдегі патриархалды баспадан шығарылды. Жаңа конституция өте реакциялық болды, ол әсіресе буржуазияның жемістерін ескі ақсүйек отбасылардың пайдасына кері қайтарды; тіпті француздар кеткеннен кейін 1799 жылы берілген және көбінесе бай буржуаларға берілген дворяндық атақтары да жойылды. Конституциядағы реакциялық идеяларға сәйкес жаңа ту да болды, онда аралдарды бейнелейтін жеті жебелі шоғырды ұстаған Венециялық Әулие Марк арысы және Киелі кітап бейнеленген. Көтеріліп келе жатқан феникс сияқты революциялық мағынасы бар ұсыныстар қабылданбады. 1800 жылдың 1 қарашасында жаңа конституция мен туды Ұлы визир ресми түрде бекітіп, Константинополдегі патриарх батасын берді. Санкт-Петербургтегі Иония елшілері Орио мен Кладас Константинополдегі оқиғалар туралы патшаға наразылық білдірді, бірақ нәтижесіз болды; енді ханзада титулымен мемлекет басшысы ретінде танылған Теотокис тіпті Орионы лауазымынан босатты.
At the same time, without consulting their colleagues in Saint Petersburg or the provisional government in the Islands, Capo d'Istria and Sigouros Desyllas also composed a new constitution, and designed the new flag of the state. The so called 'Byzantine Constitution' (constituzione bizantina), thus named most probably because it was composed in Constantinople (ancient Byzantion), comprised 37 articles. It envisaged an aristocratic federal republic, with a local administration on every island, headed by three syndics, to be chosen annually from the Great Council of the nobles of each island. The syndics elected a dean (πρύτανις) as head of administration for four month tenures. The Senate in Corfu remained the highest authority of the federal state, composed of the representatives of the islands. Its president, the , was the head of state. The constitution was printed in Greek, with heavy use of Italian loanwords for administrative terms, by the patriarchal press in Constantinople. The new constitution was strongly reactionary, reversing the gains of the bourgeoisie in particular, in favour of the old noble families; even the titles of nobility granted in 1799, after the French left, and which were mostly given to the wealthy burghers, were rescinded. In keeping with the reactionary ideas embodied in the constitution was also the new flag, sporting the Venetian Lion of Saint Mark holding a bundle of seven arrows, symbolizing the islands, and a Bible; suggestions with more revolutionary overtones, such as the rising phoenix, were rejected. On 1 November 1800, the new constitution and flag were formally sanctioned by the Grand Vizier and blessed by the Patriarch in Constantinople. The Ionian envoys to St. Petersburg, Orio and Kladas, protested to the Tsar about the events in Constantinople, but in vain; Theotokis, who now was recognized as head of state with the title of prince, even dismissed Orio from his position.
Саяси ахуал мен сепаратистік қозғалыстар, 18001801
1800 жылы 26 желтоқсанда Константинопольден келген екі елші Корфуға «Императорлық комиссарлар» ретінде, яғни сұлтанның аралдардағы өкілдері ретінде келді. Олардың міндеті – «Византиялық конституцияны» іске асыруды қадағалау болды. 1801 жылдың 13 қаңтарында (ескі стиль бойынша 1801 жылдың 1 қаңтары) Корфуда Семиоралтық Республиканың туы ресми түрде көтерілді. Императорлық комиссарлардың миссиясы – Антонио Мария Капо д’Истрияның орнын оның ұлы Иоаннис Каподистрия, болашақта Грекияның тұңғыш губернаторы алмастырды – тез арада қиындықтарға толы болды. Жаңа конституцияның реакциялық сипаты, ол саяси билікті тек ақсүйектерге шектеді, бірден әңгімеге түсті, себебі қарапайым халық француз республикасы кезінде алған азаматтық құқықтары мен бостандықтарына үйреніп қалған еді. Мұнымен қатар, жергілікті наразылықтар мен билік үшін күрес те қосылды, бұл кейбір аралдарда сепаратистік көзқарастарға әкелді. 1799 жылдың соңында саяси шиеленіс ақсүйектер арасында да, ақсүйектер мен басқа таптар арасында да қақтығыстарға ұласты. Корфуда Ушаковтың тікелей бақылауымен жаңа уақытша билік органдарының сайлауы мен тағайындалуы тәртіпті және бейбіт өтті, бірақ басқа аралдарда жағдай осылай болған жоқ. Ондағы процестерге таптық және жеке мүдделерге байланысты бәсекелестік, сондай-ақ Ушаковтың өкілі Николай Тизенхаузеннің еркіндіксіз араласуы үстемдік етті. Мысалы, Закинтоста 1799 жылдың 12 қыркүйегінде, аралдың Ұлы Кеңесі жиналып, жаңа үкіметті сайлайтын күні, ақсүйектерді өлтіру жоспары жасалды. Бұл жоспар орындалмаса да, оның ұйымдастырушысы Антонио Мартиненго Тизенхаузенге пара беріп, кешірім алды, ал оның серігі Цинтос атып өлтірілді. Ауылдық халықтың наразылығына байланысты 1800 жылдың 18 қаңтарында төменгі таптарға қарсы алғашқы жазалау шаралары жарияланды.
On 26 December 1800, the two envoys to Constantinople arrived in Corfu as 'Imperial Commissioners', i. e., the Sultan's representatives in the islands, with the task of overseeing the implementation of the 'Byzantine Constitution'. On 13 January 1801 [O. S. 1 January 1801], the flag of the Septinsular Republic was formally raised at Corfu. The mission of the Imperial Commissioners—Antonio Maria Capo d'Istria was soon replaced by his son, Ioannis Kapodistrias, the future first governor of Greece—quickly proved problematic: the reactionary nature of the new constitution, which limited political power to the nobility, immediately made it controversial, as the common people had grown used to the greater civic rights and liberties enjoyed during the French Republican rule. To this were added local grievances and power struggles, which resulted in secessionist tendencies in some islands. Already during the latter part of 1799, political tensions had led to the start of infighting, both among the nobility, as well as between the nobility and the other classes. While at Corfu, under the direct supervision of Ushakov, the elections of the new provisional authorities and their installation were orderly and peaceful, that was not the case in the other islands. Class and personal rivalries dominated the process there, and the arbitrary interventions of Ushakov's representative, Nikolai Tiesenhausen. In Zakynthos, for example, a plot was hatched to murder the nobles on 12 September 1799, the day the island's Great Council was to convene and elect the new government. While the plot was not carried out, its instigator, Antonio Martinengo, managed to bribe Tiesenhausen and secure an amnesty, whereas his co conspirator Tsintos was shot. Due to the restiveness of the rural population, on 18 January 1800, the first repressive measures against the lower classes were announced.
Кефалониядағы көтерілістер
Саяси жанданулар ең бірінші Кефалонияда күшейді, онда ірі орта таптың болуы реакциялық жергілікті үкіметке наразылықты арттырды. Бұған аралдың астанасы Аргостоли мен Ликсури қаласы арасындағы және Метаксас пен Аннинос ақсүйек отбасылары арасындағы бәсекелестік қосылды. 1800 жылдың 24 тамызында азаматтар мен көтерілісші әскерлерден құралған қарулы топ Аргостолидегі үкімет үйін басып алды, сондай-ақ әкімшілік мүшелерінің үйлерін мен виллаларын тонап, қиратты. 9 қыркүйекте жаңа үкімет құрылды, бірақ граф Константин Хорафасқа толық өкілеттік берілгеннен және орыс әскерлерінің күші келгеннен кейін ғана тәртіпсіздік тоқтатылды. Бұл тыныштық ұзаққа соқпады, 1801 жылдың мамыр айында Евстафий Метаксас басқаруымен көтеріліс болды. Жауап ретінде Императорлық комиссарлар аралға келіп, қақтығысты реттеу үшін 22 мүшеден тұратын Қоғамдық қауіпсіздік комитетін құрды, оның төрағалары ретінде өздері мен полковник Николаос Пиеррис тағайындалды. Ақырында Метаксастың көтерілісі Иоаннис Каподистрия жасаған келісіммен шешілді: аралдың бұрынғы үкіметі 20 мамырда отставкаға кетті, ал Комиссарлар Қоғамдық қауіпсіздік комитетімен бірге аралды басқаруды өз қолына алды, мақсаты – аралда тыныштық орнату және халықты қарусыздандыру болатын. Жергілікті жанданулар олардың жұмысына кедергі келтірді: мамыр айының соңында Ликсури делегациясы комитеттен шығып кетті, ал Ликсури тұрғындары Аргостолиге қарсы қауіпті әрекеттер жасады, нәтижесінде Императорлық комиссарлар жағдайды реттеу үшін Ликсуриге жеке баруға мәжбүр болды. Сонымен қатар, Андреас және Кайсар Метаксас ағайындары Қоғамдық қауіпсіздік комитетін мойындаудан бас тартып, көтеріліс ұйымдастырды, ол 15 маусымдағы қақтығыстардан кейін ғана басылды: Андреас басылды, бірақ Кайсар Корфуға қашты. Осы уақытта Ликсури Аргостоли үкіметінен бөлінуге дауыс берді және қала үшін жеке басқаруды талап ете отырып, Корфуға елшілер жіберді; сонымен қатар, Аногидің наразы шаруалары да көтеріліс көтеріп, Ликсуриге шабуыл жасады, Қоғамдық қауіпсіздік комитеті жіберген әскерлер олармен шайқасып, кері шегіндіргенше. Тәртіпті қалпына келтіру үшін Императорлық комиссарлар 20 шілдеде аралдың Ұлы кеңесін шақырды, ол конституцияға сәйкес үш синдикті, үш сенатор өкілдерін және басқа да мемлекеттік лауазымдарды сайлады. Барлық жағдайда, лауазымдар аралдың үш қаласының – Аргостоли, Ликсури және Святого Георгия қамалының өкілдері арасында тең бөлінді. Осыдан кейін 27 шілдеде Императорлық комиссарлар аралда заңды үкіметтің табысты құрылғанын жариялауға мүмкіндік алды. Бұл асығыс болып шықты, өйткені тамыз айында Ликсури маңындағы шаруалар көтеріліс көтеріп, қаланы басып алды және үкімет гарнизонын қуды. Каподистрия мен Андреас Панас келісімге келуге тырысты, бірақ көтерілісшілер жергілікті австриялық вице-консулдың қолдауымен келісімге келуден бас тартты.
The mounting political passions came first to a head in Cephalonia, where the existence of a large middle class increased dissatisfaction with the reactionary local government. To this was joined the rivalry between the island's capital, Argostoli, and the town of Lixouri, and between the noble families of Metaxas and Anninos. On 24 August 1800 an armed mob of civilians and rebel soldiers seized the government house in Argostoli, as well as ransacking and destroying the houses and villas of the administration members. A new government was formed on 9 September, but only after Count Konstantinos Chorafas was given plenipotentiary powers and a force of Russian troops, the unrest was suppressed. This peace did not last long, and a revolt under the nobleman Efstathios Metaxas broke out in May 1801. In response, the Imperial Commissioners came to the island to mediate in the conflict and established a 22 member Committee of Public Safety, with themselves and Colonel Nikolaos Pierris as chairmen. In the end Metaxas' revolt was subdued by a compromise reached by Ioannis Kapodistrias: the previous government of the island resigned on 20 May, and the Commissioners along with the Committee of Public Safety took over the island's governance, with the aim of pacifying the island and disarming the inhabitants. Local passions hindered their work, however: in late May, the delegation of Lixouri withdrew from the committee and the Lixouriotes made threatening moves against Argostoli, forcing the Imperial Commissioners to visit Lixouri in person to calm matters. At the same time, the brothers Andreas and Kaisar Metaxas refused to acknowledge the Committee of Public Safety and rose in revolt, which was only suppressed after heavy combats on 15 June: Andreas surrendered, but Kaisar fled to Corfu. In the meantime, Lixouri had voted for secession from the Argostoli based government, and sent envoys to Corfu demanding a separate administration for the town; at the same time, the dissatisfied peasants of Anogi also rebelled and began attacking Lixouri, until troops sent by the Committee of Public Safety clashed with them and drove them back. In order to restore order, the Imperial Commissioners convened the island's Great Council on 20 July, which according to the constitution elected the three syndics, the three senators representatives and the other public officials. In all cases, the offices were equally apportioned among representatives of the island's three towns, Argostoli, Lixouri, and St. George's Castle. After this was done, on 27 July the Imperial Commissioners felt able to proclaim the successful establishment of lawful government on the island. This proved premature, for in August, the peasantry around Lixouri rebelled, seized the town, and expelled the government garrison. Kapodistrias and Andreas Panas tried to mediate a settlement, but the rebels, backed by the local Austrian vice consul, refused.
Закинф пен Итакадағы сепаратистік қозғалыстар
Осындай тәртіпсіздіктер Китирада да болды, онда көтерілісші шаруалар әскерлер тәртіп орнатуға үлкермей тұрып, ақсүйектер мен қала тұрғындарына шабуыл жасады, сондай-ақ Лефкадада да осылай болды. Закинтоста жағдай ушығуын жалғастырды, қарсыластар мен одақтастар арасында үздірілмейтін қақтығыстар орын алды. Орталық үкімет төңкеріс жоспарлап жатқанда, британдықтар қолдаған тағы бір төңкеріс бұрыннан басталды. 1801 жылдың 20 ақпанында Закинтос Республикадан бөлініп, оның орнына британдық ту көтерілді, бұл британдық полковник, Джеймс Каллендер деген адамның қолдауымен болды. Ол сол кезде аралда болып, әскери губернатор болып тағайындалған еді. Бұл әрекет Портадағы британдық елшісі, Эльгин графы тарапынан дереу айыпталды, бірақ конституциялық тәртіп 1801 жылдың 12 қыркүйегінде бес османдық кемесі мен британдық соғыс кемесі аралға келгенге дейін толыққанды қалпына келтірілмеді. Ұқсас сепаратистік қозғалыс Итакада да қысқа мерзімге басып алды, онда жергілікті билік Закинтоспен байланыс орнатты. 18 тамызда конституциялық негіздегі басқаруды орнату мақсатымен аралға келген императорлық комиссарлар алдында жергілікті билік отставкаға шықты. Британдықтарға деген ықылас тек Вати қаласында ғана байқалды, ал ауыл тұрғындары комиссарлардың күш-жігерін қолдады.
Similar unrest also broke out in Kythira, where rioting peasants attacked the nobles and burghers before troops restored order, and in Lefkada. On Zakynthos, the turmoil continued, with constant clashes between rival groups and coalitions. While the central government planned a coup, another, pro British coup broke out first. On 20 February 1801, Zakynthos seceded from the Republic, raising the British flag instead, apparently with the support of a supposed British colonel, a certain James Kallender, who happened to be on the island and became its military governor. The initiative was quickly denounced by the British ambassador to the Porte, the Earl of Elgin, but constitutional order was not restored until five Ottoman vessels and a British warship arrived before the island on 12 September 1801. A similar secessionist movement also briefly took hold of Ithaca, where the local government entertained contacts with Zakynthos. When the Imperial Commissioners arrived on 18 August on the island with the intention of installing a constitutionally based administration, the local government resigned. Pro British sentiments were limited to the capital of Vathy, however, while the rural population supported the Commissioners' efforts.
Орыс-Осман әскерлерінің және "Құрметті делегацияның" кетуі
Тіпті Корфуда да тәртіпсіздіктер болды: 1801 жылғы 8 маусымда [О. С. 27 мамыр 1801] қаладағы қарулы Осман әскерлерінің жосықсыз мінез-құлқынан қанды тәртіпсіздіктер шықты. Өз әскерлері жағдайды басып таба алмады – қолдағы күштердің көп бөлігі Кефалонияға жіберілген болатын. Сенат, жалпы қырғынға жол бермеу және тәртіпті қалпына келтіру үшін, билікті лейтенант-полковник Карл Хастферт басқаратын ресейліктерге тапсырды. Ресейдің араласуы жағдайды уақытша тоқтатты, бірақ Сенат Осман әскерлерін аралдан шығаруды сұрады. Керісінше, ресейліктер өз әскерлерін алып кету ниеттерін жариялағанда, Сенат төрағасы Теотокис ресейліктерді аралда қалып, аралдардың ішкі тыныштығы мен сыртқы қауіпсіздігін қамтамасыз етуге шақырды. Дегенмен, 1801 жылғы 25 тамызда басқыншы күштер бекіністерді ресми түрде тапсырып, кетіп қалды. Бұл әрекет үкіметтің тұрақтылығына ауыр соққы берді, оның қатаң шаралары буржуазия мен шаруаларды одан әрі наразылыққа итерді. Осы кезде Корфу қаласы ауылдық халықпен дерлік қоршауда қалды, олар ақсүйектердің ауылдық меншіктерін тонады. Сенат әлсіреген сайын билік спиридон Дельвиниотис, Каролос Манесис және Александрос Август Когевинас сияқты шаруалармен байланысы бар буржуазия тобының қолына көшті. Халықтың наразылығына және азаматтық құқықтарға талаптардың күшеюіне қарсы тұру үшін Сенат Теотокиске диктаторлық өкілеттік берді. Теотокис Димитриос Арменос, Стамос Халикьопулос және Иоаннис Кападокастан тұратын «Қоғамдық қауіпсіздіктің ерекше комитетін» (Commissione Estraordinaria di Pubblica Sicurezza) құрды, бірақ наразылық білдірген төменгі топтар оның билігін мойындаудан бас тартты. Оның орнына буржуазия мен шаруалар өздерінің өкілдерін сайлап, 64 адамнан тұратын «Корфу қаласының, қалашықтарының және ауылдарының құрметті делегациясын» (Onoranda Deputazione della città, borghi e ville di Corfù) құрды. Олар 1800 жылғы конституцияны күштен шығарып, жаңа, демократиялық конституцияның жобасын әзірлеуге кірісті. «Құрметті делегация» ұсынған конституция Корфудағы егемендік билікті «Ең жақсылардың» 240 мүшесінен тұратын кеңеске берді. Олар жалпы, бірақ жанама сайлау арқылы өмір бойына сайланды. 100 мүше қаладан, оның ішінде 40 ақсүйек, 40 буржуа, 14 саудагер және 6 қолөнерші кірді. Қалған мүшелер ауылдық жерлерден сайланды. Атқарушы билік «Ең жақсылардың» арасынан сайланған және кеңестің отырыстарын жүргізген төрт прокуратордан тұратын комитетке жүктелді. Кеңес барлық мәселелерді шешті және Ион Сенатына аралдың үш өкілін сайлады, ол өзінің бастапқы функцияларын сақтауға тиіс болды. Асылдық ұғымы, сонымен бірге сайлау құқығы, 1000 талерден астам табысы бар барлық адамдарға, тұрғылықты жеріне немесе кәсібіне қарамастан, таратылды. Оқиғалар жылдам дамыды: конституция жобасы 1801 жылғы 21 қазанда Сенатқа жіберілді, ал он күннен кейін «Құрметті делегация» Теотокистен Корфу үшін ортақ уақытша үкімет құру үшін ақсүйектердің өкілдерін тағайындауды талап етті. Бірлік пен таптық келісімнің символдық көрсетілісі ретінде 28 қарашада «Құрметті делегация» «әлеуметтік биліктің» 14 өкілімен бірлесіп билікті басып алды; келесі күні ақсүйектер жаңа конституцияға қол қойды.
Even Corfu was not spared unrest: on 8 June 1801 [O. S. 27 May 1801], bloody riots broke out due to the arrogant behaviour of armed Ottoman soldiers in the city. With its own troops unable to contain the situation—most of the available forces had been shipped to Cephalonia—the Senate handed over authority to the Russians, under Lt. Colonel Karl Hastfert, so as to prevent a general massacre and restore order. The Russian intervention calmed the situation, but the Senate requested that the Ottomans remove their troops from the island. Conversely, when the Russians announced their intention of removing their own troops, the Senate president Theotokis implored the Russian to remain and ensure the islands' domestic tranquility and external security. Nevertheless, on 25 August 1801, the occupying powers officially handed over control of the fortresses and departed. This act seriously undermined the stability of the government, whose repressive measures only alienated the burghers and peasantry further. By this time, the city of Corfu was virtually under siege by the rural population, which ransacked the nobility's country estates. While the Senate became increasingly powerless, power increasingly shifted to a group of burghers (Spyridon Delviniotis, Karolos Manesis, and Alexandros Avgoustos Kogevinas) who maintained contacts with the peasantry. To counter the restiveness of the populace, and the increasing demands for civic rights, the Senate gave Theotokis dictatorial powers. Theotokis formed an 'Extraordinary Committee of Public Safety' (Commissione Estraordinaria di Pubblica Sicurezza) composed of Dimitrios Armenos, Stamos Chalikiopoulos, and Ioannis Kapadokas, but the rebellious lower classes refused to accept its authority. Instead the burghers and peasants elected their own delegates, resulting in the formation of a body of 64 men, the 'Honourable Deputation of the City, Boroughs, and Villages of Corfu' (Onoranda Deputazione della città, borghi e ville di Corfù), which declared the 1800 constitution as void, and began drafting a new, more democratic constitution. The constitution proposed by the 'Honourable Deputation' vested sovereign power in Corfu in a 240 member council of 'Best Ones', elected for life in general, albeit indirect, suffrage. 100 members would come from the city, with 40 noblemen, 40 burghers, 14 merchants, and 6 artisans; the rest of the members would come from the countryside. Executive power was vested in a committee of four procuratori, who were elected from among the 'Best Ones' and chaired its proceedings. The council decided on all matters, and also elected the three representatives of the island to the Ionian Senate, which was intended to retain its original functions. The definition of nobility, and with it suffrage, was broadened to all those who had an income of 1,000 thalers, regardless of residence or profession. Events proceeded quickly: the draft constitution was sent to the Senate on 21 October 1801, and ten days later, the 'Honourable Deputation' demanded from Theotokis to appoint representatives of the nobility to form a common provisional government for Corfu. In a highly symbolic display of unity and class reconciliation, on 28 November the 'Honourable Deputation' joined with 14 representatives of the "so called nobility", as they were termed, to take over power; on the next day, the nobles signed the new constitution.
Шетелдік интервенция және олигархиялық конституция 1803 жылы
Корфудың жаңа режимі Екінші коалицияның одақтас елдеріне де, ақсүйектер билігіндегі Сенатқа да ұнамады: 1802 жылдың наурыз айының басында Теотокистің шақыруымен британдық әскер Корфуға қонды және Республика әскерлерімен бірікті. Османдықтар да оқиғаға наразылық білдірді, бірақ бастапқы конституцияға реформалар енгізу қажеттігін мойындады. Порта Сенат президенті қалған Теотокиске, одақтас елдер, императорлық комиссарлар және арал тұрғындары қатысатын тиісті кеңеске дейін бұрынғы жағдайды қалпына келтіруді бұйырды. Ауыл халқы Корфу қаласына қарай жорыққа шығуға айналды, бірақ Османдықтардың "Құрметті делегацияға" берген ескертулері және француз консулы Ромие шаруаларға сөйлеген сөздері жағдайды уақытша басып тынды. Жағдай әлі де тұрақсыз болғандықтан, ресейліктер басқа ірі державалардың аралдарға өз әскерлерін жіберуіне келісім алды. Флоренцияда бұрынғы Ресей елшісі және қысқа мерзімге Септинсулярлық Республиканың Санкт-Петербургтегі өкілі болған Закинтия графы Джорджио Мочениго, патшаның толық өкілеттігі бар өкілі ретінде тағайындалды. Осы уақытта Амиен шарты Франция, Испания, Ұлыбритания және Батавия Республикасы тарапынан Константинополь шартында құрылған Республиканы ресми мойындауға әкелді.
The new regime of Corfu was not welcome to the Allied powers of the Second Coalition, nor to the noble dominated Senate: in early March 1802, on the invitation of Theotokis, a British force landed on Corfu and joined with the troops of the Republic. The Ottomans also disapproved of events, although they recognized the necessity of reforms to the original constitution. The Porte charged Theotokis, who remained president of the Senate, to restore the previous status quo, until proper deliberations involving the Allied powers, the Imperial Commissioners, and the islanders could take place. The rural population was on the point of marching on Corfu city, but the warnings of the Ottomans to the 'Honourable Deputation', and the French consul, Romieu, who addressed the peasants, temporarily calmed matters. With the situation still volatile, the Russians secured the agreement of the other Great Powers to send their own troops to the islands, with the Zakynthian count Giorgio Mocenigo, a former Russian ambassador to Florence and briefly the Septinsular Republic's envoy to St. Petersburg, as the Tsar's plenipotentiary. In the meantime, the Treaty of Amiens led to the formal recognition of the Republic, as constituted in the Treaty of Constantinople, by France, Spain, the United Kingdom, and the Batavian Republic.
Джорджио Моценигоның келуі және реформалары
Моцениго 1802 жылдың 1 қыркүйегінде бес ресейлік кемемен және 1600 әскермен Корфуға келді. Осы аралықта "Құрметті делегацияның" ұсыныстары қабылданбады, және тек британдық әскерлердің болуы ғана оның жақтастарын Корфу қаласынан алшақтатып ұстады. Осы атмосферада Моценигоның келуін екі тарап та қуана қарсы алды: ақсүйектер оның олардың билігін қолдайтынына сенді, ал қара халық олардан босатылатынына үміттенді. Дейін, Моцениго бірден Республика институтарын реформалауға кірісті, ақсүйектердің билігін де, жеке аралдардың автономиясын да шектеді. Моцениго әр аралда жаңа уақытша үкімет немесе "регенттік" (reggenza) құрды, онда атқару билігі регенттің (reggente) қолына шоғырландырылды, ол әр жағдайда басқа аралдан болуы керек еді, бірақ оған арал халқынан өзі таңдаған екі орынбасар көмектесті. Моценигомен жақсы қарым-қатынас орнатқан Теотокис Сенат Президенті (және осылайша мемлекет басшысы лауазымында) қалды, бірақ қолданыстағы Сенат 1802 жылдың 30 желтоқсанында таратылды, және Моцениго тағайындаған уақытша Сенат құрылды, бұл жалпы наразылық тудырды. Жаңа режим кез келген наразылықтың немесе бүлік белгілерін тез басуға тырысты, ал француздық көзқарастар, әсіресе француз генералы Себастьянидің Закинтоста сөйлеген сөзіне жағымды жауап алынғаннан кейін, жақтырмас болды. 1803 жылдың 3 ақпанында уақытша Сенат ескі дворяндық кеңестерінің орнына жаңа сайлау коллегияларын – "синклиттерді" (sincliti) құру туралы жариялады. Бірақ оларға мүшелікке қатысу мүлік, азаматтық, діни және кәсіби талаптармен шектелгендіктен, олар айқын олигархиялық сипатқа ие болды. Бұл синклиттер өз кезегінде 40 мүшеден тұратын заң шығару органыны (Corpo Legislativo) сайлады (Корфу, Кефалония және Закинтостан әрқайсынан он мүше, Лефкададан төрт, Итака мен Китирадан екеу және Паксойдан біреу) және он жеті мүшеден тұратын Сенатты (Корфу, Кефалония және Закинтостан әрқайсынан төрт мүше, Лефкададан екеу және басқа аралдардан біреу). Жаңа Сенат Иоаннис Каподистрияны Мемлекеттік хатшы етіп тағайындады.
Mocenigo arrived at Corfu on 1 September 1802, with five Russian vessels and 1,600 troops. In the meantime, the proposals of the 'Honourable Deputation' had been rejected, and only the presence of the British troops kept its supporters out of Corfu city. In this atmosphere, Mocenigo's arrival was welcomed by both sides: the nobles felt that he would support their authority, while the lower classes hoped that he would liberate them from it. Indeed, Mocenigo immediately began to reform the institutions of the Republic, by limiting the power of the nobles as well as the autonomy of the individual islands. Mocenigo established a new provisional government or 'regency' (reggenza) in each island, where executive power was concentrated in the hands of a regent (reggente), who in all cases had to come from a different island, but was assisted by two deputies chosen by him from the island's population. While Theotokis, who was able to work well with Mocenigo, remained as President of the Senate (and thus titulary head of state), the existing Senate was dissolved on 30 December 1802, and a provisional Senate appointed by Mocenigo, to general dissatisfaction. The new regime was quick to stamp out any sign of dissent or rebellion, and pro French sentiment was frowned upon, particularly after the positive reception of a speech by the French general Sebastiani at Zakynthos. On 3 February 1803, the provisional Senate announced the creation of new electoral colleges, the so called sincliti, replacing the old councils of the nobility. Nevertheless, membership to these was restricted by a series of property, citizenship, religious, and professional qualifications, so that they had a pronounced oligarchic character. These sinliti in turn elected a 40 member legislative body (Corpo Legislativo), with ten members each from Corfu, Cephalonia, and Zakynthos, four from Lefkada, two each from Ithaca and Kythira and one from Paxoi) and a seventeen member Senate (with four members each from Corfu, Cephalonia, and Zakynthos, two from Lefkada, and one each from the other islands). The new Senate appointed Ioannis Kapodistrias as Secretary of State.
1803 жылғы Конституция
26 қазанда Конституциялық жиналыс шақырылды, ол 5 желтоқсанда 1803 жылы Республиканың жаңа конституциясын қабылдады. Оның 212 бабы прогрессивті қағидалар мен мемлекеттің олигархиялық сипатын қамтамасыз ететін саяси құқықтарды шектеулердің үйлесімінен тұрды. Венеция дәуіріндегі мұрагерлік дворяндық жойылса, оның орнын жаңа азаматтық аристократия («конституциялық дворяндық») алды. Ол мүліктік немесе академиялық біліктілік негізінде, көптеген бұрынғы дворяндар мен қала тұрғындарынан құралды. Бұл жаңа аристократия синклитті сайлаушылар құрады, ол бұрынғыдай Сенатты және заң шығару органының құрамын сайлап отырды. 1803 жылғы Конституция билікті бөлу принципін енгізіп, Конституцияның сақталуын қадағалап, Сенатқа кеңесшілер ретінде қызмет ететін цензорлар (цензори) деп аталатын жаңа орган құрды. Сенат үш бөлімнен – сыртқы істер, ішкі істер, қаржы және әскери істер бөлімдерінен тұратын, негізгі атқарушы орган болып қала берді. Әр арал әзірге өз үкіметін сақтап қалды, оның басында декана немесе ректор (притано) тұрды, ал оның екі орынбасары регенттер (эггенти) деп аталды. Жаңа конституцияның прогрессивті элементтері қазылар алқасының құрылуы, жеке бостандықтар, азаматтардың үйіне қол сұғылмаушылық және діни төзімділік болды. Конституция сондай-ақ 1810 жылдан бастап мемлекеттік қызметке үміткерлер үшін грек тілін міндетті етуді және 1820 жылдан бастап барлық ресми құжаттардың тек грек тілінде болуын қарастырды. Жаңа конституция 27 желтоқсанда күшіне енді, Корфу митрополиті оған бата берді, ал Конституциялық жиналыстың президенті мен Сенат төрағасының орынбасары оған ант берді. 24 қарашада Теотокис қайтыс болғандықтан, Сенат пен Республиканың жаңа президенті Закинфтен Антоний Комутос сайланды. Келесі кезеңде қарқынды заң шығару және әкімшілік жұмыстар жүргізілді: 1804 жылдың қаңтар және наурыз айлары аралығында жергілікті басқару, теңіз шаруашылығы, ауылдық қауымдастықтар және білім беру саласындағы заңдар қабылданды, шіркеу әкімшілігі реформаланды және министрліктер құрылды. Республика енді толыққанды мемлекетке айналды және грек зиялыларының үмітін оятты: Адамантиос Кораис және Евгений Вульгарис өздерінің еңбектерін Республикаға арнады. Дегенмен, Моченигоның іс-қимылының нәтижесінде ресейліктер жаңа конституцияны ратификацияламады. Сонымен қатар, Ресейдің өкілетті өкілі ретінде Мочениго мемлекеттегі ең ықпалды тұлға болды, барлық мәселелерде шешуші дауысқа ие және жақын арада конституцияны ерекше комитеттер құру, қалыпты соттарды айналып өту және өзінің адал адамдарымен жабдықталған және өзі басқаратын «Жоғары полиция» құру арқылы әлсірете бастады.
On 26 October, the Constitutional Assembly convened, which on 5 December 1803 passed the new constitution of the Republic. Its 212 articles were a mixture of progressive principles and restrictions on political rights that ensured the oligarchic nature of the state. While the Venetian era hereditary nobility was abolished, a new civic aristocracy ('constitutional nobility') took its place. Based on property or academic qualifications, it was composed of many former nobles as well as burghers. This new aristocracy formed the electorate for the sincliti, which continued to elect the Senate and the legislative body as before. The Constitution of 1803 introduced the principle of separation of powers, and instituted a new body, the censors (censori) who were to safeguard compliance to the Constitution and function as advisors to the Senate. The Senate remained the main executive body, with three branches for foreign affairs, interior and finance affairs, and military affairs. Each island retained its own government for the time being, headed by a dean or rector (pritano), while his two deputies were now named regents (eggenti). Among the progressive elements of the new constitution were the institution of juries, personal liberties, the inviolability of a citizen's home, and religious tolerance. The constitution also contained a clause that made knowledge of the Greek language mandatory for any candidate for public office after 1810, while from 1820 on all public documents were to be exclusively in Greek. The new constitution went into force on 27 December, when the Metropolitan of Corfu blessed it and the president of the Constitutional Assembly and deputy president of the Senate took their oaths on it. With Theotokis having died on 24 November, a new president of the Senate and head of state of the Republic was elected: Αντώνιος Κομούτος from Zakynthos. The following period saw a flurry of legislative and administrative activity: between January and March 1804, laws concerning local administration, shipping, rural communes, and education were passed, the ecclesiastical administration was reformed, and the ministries were established. The Republic now became truly a proper state, and aroused the expectations and hopes of the Greek intelligentsia: Adamantios Korais and Eugenios Voulgaris dedicated their works to the Republic. Nevertheless, due to the machinations of Mocenigo, the Russians never ratified the new constitution. Furthermore, as the Russian plenipotentiary, Mocenigo was the most influential person in the state, with a decisive voice in all matters, and soon began to undermine the constitution by creating extraordinary committees, bypassing the ordinary courts, and establishing a 'Sublime Police', staffed by his own nominees and controlled by him.
Әли пашамен қарым-қатынас, Сулиоттар және грек легионын құру
Республика мен оның көршісі Әли паша арасындағы қарым-қатынас шиеленісіп, күрделі болды. Иония аралдары, әсіресе Лефкада, грек материгінің Осман билігінен қашып келген клепттер мен қарақшылардың жиі кездесетін панасы еді. Аралдарды қауіпсіз база ретінде пайдаланып, олар түрік жағалауларына шабуылдар ұйымдастырып отырды. Әли паша өз кезегінде Республиканың азаматтарын мазалап, өзі бақылаған порттардағы кемелеріне ауыр салықтар салды. Осы кезеңде Әли паша бірнеше жорықтар арқылы өзінің билігіне бағынбаған бүлікшіл сулиоттарды басып тастады. Георгиос Боцарис кеңесімен, Әли Сули аймағын қоршауға алып, оны қоршау стратегиясын ұстанды. 1800 жылы сулиоттар Теотокиске Әли пашаның ниеттеріне қарсы көмек сұрап хат жазды. Ол өз кезегінде Парга тұрғындарын сулиоттарға көмек көрсетуден ауыз ашпау үшін қорқытты. 1803 жылға қарай сулиоттардың жағдайы қиынға түсті және олар Септинсулярлық Республикадан оқ-дәрі сұрады. Сулиот елшілігі Моценигоға барып, Александр патшаға үндеу жасады. Моцениго оларға аздаған оқ-дәрі берді, бірақ орыстардан құпия түрде; осы және кейінгі ресейлік делдалдық туралы өтініштер жауапсыз қалды, тіпті Әли паша, Сұлтанның қолдауымен, сулиоттардың қарсыласу орталықтарын жоюға кірісті. Әлидің әскерінен қашып құтылған сулиоттар Парғаға бет алды, бірақ 1804 жылғы наурыз айында Әли паша қалаға шабуыл жасаумен қорқытқаннан кейін теңіз арқылы Септинсулярлық Республикаға өтуге мәжбүр болды. 1803 жылғы қарашада Республика Нафпактос митрополиті Игнатийдің өкілі болған Әли пашамен келісімге келді. Іония аралдарында шамамен 3000 сулиот қоныстанды, көбінесе Корфу мен Паксойда, онда оларға жер берілді. Соғысшыл сулиоттар жаңа ортаға бейімделуге тырысып, жергілікті тұрғындардан мал мен отын ұрлады және өз отандарының жоғалғанына күйінді. Грекия материгіне ықпалын кеңейтуді көздеген Ресей 1804 жылғы 27 маусымда Химмариот және Чам албандық бектерімен одақ жасады. Сулиот босқындары шабуылға дайындалды, бірақ Әли паша орыс жоспарларын білгенде және Османдық теңіз эскадрильясы күтпеген жерден Корфу жанынан пайда болғанда, шабуыл тоқтатылды. 1805 жылы француз-осман қарым-қатынастары жақсарған кезде, орыстар Іония аралдарын қорғау үшін жергілікті әскери құралымдар құра бастады, сулиоттарды, гимариоттарды, акарнаниялықтарды және мореоттарды грек легионына қабылдады, оған грек туған генерал-майор Эммануил Пападопулос басшылық етті. 1805 жылдың күзінде грек легионы Неапольге ағылшын-орыс шапқыншылығына қатысты, ал 1806 жылы Котор шығанағында француздарға қарсы шайқасты.
Relations between the Republic and its neighbour Ali Pasha were tense and complicated. The Ionian Islands, and especially Lefkada, were a common refuge for klephts and brigands fleeing the Ottoman authorities of the Greek mainland. With the Islands as a secure base, they often launched raids on the Turkish held shores. In turn, Ali Pasha harassed the Republic's citizens, and imposed heavy tolls on its vessels in the harbours he controlled. During this period, Ali Pasha in a series of campaigns suppressed the rebellious Souliots, who defied his authority. Advised by the turncoat Georgios Botsaris, Ali pursued a strategy of encircling the area of Souli with forts and besieging it. Already in 1800, the Souliots wrote to Theotokis for aid against the designs of Ali Pasha. The latter in turn threatened the inhabitants of Parga, to prevent them from lending any aid to the Souliots. By 1803, the position of the Souliots had grown dire, and they implored the Septinsular Republic for ammunition. A Souliot embassy visited Mocenigo, conveying an appeal to Tsar Alexander. Mocenigo gave them some ammunition, but secretly from the Russians; this and later requests for Russian mediation remained unanswered, even as Ali Pasha, with the Sultan's backing, moved to eradicate the last centres of Souliot resistance. The Souliots who managed to escape from Ali's forces made for Parga, but they were forced to cross the sea to the Septinsular Republic in March 1804, after Ali Pasha threatened to attack the city. In November 1803, the Republic signed a treaty with Ali Pasha, who was represented by the Metropolitan of Nafpaktos Ignatios. Approximately 3,000 Souliotes settled in the Ionian Islands, mostly in Corfu and Paxoi, where they were provided with farmland. The warlike Souliotes struggled to fit in their new environment, stealing cattle and firewood from local residents and lamenting the loss of their homeland. Anxious to expand its influence to the Greek mainland, Russia signed alliances with Himariot and Cham Albanian beys on 27 June 1804. Souliot refugees were mobilized for an offensive, which was cut short when Ali Pasha learned of the Russian plans and an Ottoman naval squadron made an unexpected appearance off Corfu. As French–Ottoman relations began to warm in 1805, the Russians began raising native military formations for the defence of the Ionian Islands, enrolling Souliots, Himariots, Acarnanians, and Moreots into the so called 'Greek Legion', which was placed under the command of the Greek born Major General Emmanouil Papadopoulos. In autumn 1805 the Greek Legion participated in the Anglo Russian invasion of Naples, and in 1806 it fought against the French at the Bay of Kotor.
1806 жылғы "орыс" Конституциясы
Моценигоның ықпалы 1806 жылға жоспарланған 1803 жылғы конституцияны қайта қарау алдында шешуші болды. Моценигоның ұсынысы бойынша Сенат конституцияға өзгерістерді зерттеу үшін «Децемвират» (Δεκανδρία) құрды; нәтижесінде кеңестің ұсыныстары Моценигоның жобаларын көрсетті. 1806 жылдың 13 қыркүйегінде синклиттер конституциялық жиналысқа өкілдерін сайлау үшін шақырылғанда, бұл сайлау формалдыққа айналды: Моцениго әр аралға сайланатын өкілдердің тізімдерін дайындаған елші жіберді. Соңында, 27 қазанда Конституциялық жиналыс шақырылған кезде Моцениго мемлекеттік лауазымдарға кандидаттардың тізімін дайындауға тиіс болған бүкіл Заң шығарушы кеңесті өзінің таңдауымен алмастырды және Иоаннис Каподистрияны оның хатшысы және баяндамашысы етіп тағайындады. Каподистрия конституция жобасын 22 желтоқсанда Конституциялық жиналысқа ұсынды. Бұл қадамдар айтарлықтай қарсылық туғызды, бірақ Каподистрия Санкт-Петербургтың келісімін алатын басқа жол жоқ екенін сәтті дәлелдеді, және жаңа конституция бес күннен кейін бекітілді. Жаңа конституция «белсенді дворяндыққа» билікті табысы мен академиялық атақтары бойынша берді. Бұл шектеу, шын мәнінде, сол кезде кедейленіп қалған кейбір ескі ақсүйек отбасыларын билікке қатысудан шеттетуге әкелді. 17 мүшеден тұратын Заң шығарушы Сенатқа (Корфу, Кефалония және Закинтостан әрқайсысы төрт, Лефкададан екі, кіші аралдардан әрқайсысы бір) тоғызы үш жылға, ал сегізі төрт жылға сайланды, заң шығарушы билік берілді, ал атқарушы билік бес мүшеден тұратын колледжге, принципатоға берілді. «Республика басшылары» (capi della repubblica) деп аталатын мүшелер Корфу, Кефалония және Закинфтың үш ірі аралынан, ал төртіншісі үш аралдың бірінен немесе Лефкададан, ал бесіншісі Лефкададан немесе кіші аралдардың бірінен тағайындалды. Принципатоның президенттік кезеңі бір жылды құрады; сол жылы президент сонымен қатар мемлекет басшысы және республиканың ханзадасы болды. Принципато сондай-ақ төрт министрді тағайындады: сыртқы істер, соғыс және теңіз істері, ішкі істер, қаржы және әділет істері. Аралдардың жергілікті басқарулары өзгеріссіз қалды, бірақ 1806 жылғы конституция оның алдыңғы нұсқасының көптеген прогрессивті және либералды қағидаларын жойды. Ең бастысы, ол Ресейдің ішкі және сыртқы істеріне араласу құқығын мойындау арқылы республиканың автономиясын жойды. Тарихшылар арасында 1806 жылғы конституцияға енгізілген түзетулер Ресей үкіметінің бастамасы болды ма, әлде Моценигоның айналасындағы кішкентай топтың билікті азайту мақсатымен жасаған әрекеті болды ма, деген мәселе әлі де талқыланып жүр. Дегенмен, «Ресей Конституциясы» деп тез арада белгілі болған бұл құжат Ресейдің және про-ресейлік элементтердің беделін нығайтып, Францияның күдігін тудырды.
Mocenigo's influence became decisive in the run up to the revision of the 1803 constitution, scheduled for 1806. On Mocenigo's suggestion, the Senate instituted a 'Decemvirate' (Δεκανδρία) to study the changes to the constitution; in the end, the council's suggestions reflected Mocenigo's designs. When the sincliti were convened to elect their representatives to the Constitutional Assembly on 13 September 1806, they turned into a sham: Mocenigo sent an envoy to every island with prepared lists of the representatives to be elected. Finally, when the Constitutional Assembly convened on 27 October, Mocenigo simply replaced the entire Legislative Council, which was to prepare the lists of the candidates for public office, with his own choices, and appointed Ioannis Kapodistrias as its secretary and rapporteur. Kapodistrias presented the draft constitution to the Constitutional Assembly on 22 December. These moves aroused considerable opposition, but Kapodistrias successfully argued that there was no alternative that would enjoy the consent of St. Petersburg, and the new constitution was approved five days later. The new constitution vested sovereignty in the so called 'active nobility', determined by income and academic titles. This restriction actually resulted in the exclusion some of the old noble families, that had become impoverished in the meantime. A Legislative Senate of 17 members (four each for Corfu, Cephalonia, and Zakynthos, two for Lefkada, and one each for the minor islands), of whom nine served for three years and eight for four, was given legislative authority, while executive authority was vested in a five member college, the principato. The members, known as the 'heads of the republic' (capi della repubblica), came one each from the three major islands of Corfu, Cephalonia, and Zakynthos, while the fourth came either from the three islands or from Lefkada, and the fifth either from Lefkada or from the minor islands. The principato had a rotating presidency, with a tenure of one year; for that year, the president was also the head of state and prince of the Republic. The principato further appointed the four ministers: for foreign affairs, war and naval affairs, interior affairs, finances and justice. The local governments of the islands were not changed, but the constitution of 1806 abolished many of the more progressive and liberal clauses of its predecessor. Above all, it effectively abolished the Republic's autonomy by recognizing the right of Russia to intervene in its domestic and foreign affairs. It is still debated among historians whether the revisions incorporated in the 1806 constitution reflected an initiative of the Russian government, or whether it was driven by a small coterie of men around Mocenigo, aiming to concentrate power in fewer hands. Nevertheless, the 'Russian Constitution', as it soon became known, strongly reinforced the position of Russia and the pro Russian elements in the Republic, arousing the suspicions of France.
Тілдер
Венецияның ұзақ билігінің нәтижесінде, Иония аралдары Италияның тілдік және мәдени ықпалына ішкі денді. Венеция кезеңінде итальян тілі аралдарда ресми мақсаттар үшін қолданылды, сонымен қатар қалаларда кеңінен таралды, ал ауылдық жерлерде халық грек тілінде сөйлеуді жалғастырды. Итальян (венеция) тілі ең көп тараған арал – Кефалония болды, онда көптеген адамдар оны ана тілі ретінде қабылдады. Италия мәдениеті мен тілі 19 ғасырдың басына дейін білімді қалалық элиталар арасында үстемдік сақтап келді – итальян тілі 1851 жылға дейін ресми тіл статусын жоғалтпады, бірақ қара халық «бір тілді және бір мәдени грек» болып қала берді. Алғашқыда ресми тіл итальян тілі болды, кейін 1803 жылы грек тілі де итальян тілімен бірге республиканың екі ресми тілінің бірі ретінде мойындалды. Септинсулярлық республиканың конституциясы Константинопольдегі патриархалды баспадан грек тілінде жарық көрді, онда техникалық терминдер үшін итальян тілінен алынған көптеген сөздер қолданылды. Дегенмен, 1803 жылы бекітілген жаңа конституция итальян тілінде жазылды. Конституция мәтініне оны әзірлеген комиссияның баяндамасы қоса берілді, онда былай делінген: «Венециялықтар тарапынан қуылған асыл, бай және әдемі эллин диалектісі қайтадан билікке оралып, әкімшілік тіліне және белсенді азаматтардың тілмашысына айналуы керек». Бұл мәселе соншалықты маңызды саналды, тіпті конституцияда оған жеке бап (211-бап) арналды. Аталған бапқа сәйкес, 1820 жылға қарай грек тілі итальян тілін ресми құжаттардағы жұмыс тілі ретінде алмастыруға тиіс болды.
Due to the long Venetian rule, the Ionian Islands were linguistically and culturally influenced by Italy. During the Venetian period, Italian was used for official purposes in the islands but it was also widely spoken in the cities, whereas in the countryside people continued to speak Greek. The only island in which Italian (Venetian) had a wider spread was Cefalonia, where a greater number of people had adopted Venetian as their first language. Italian culture and language retained a dominant status among the educated urban elites well into the 19th century—Italian remained an official language until 1851—but the lower classes remained "monolingually and monoculturally Greek". The official language was at first the Italian language and then in 1803 Greek became, along with Italian, one of the two official languages of the Republic. The constitution of the Septinsular Republic was printed in Greek by the patriarchal press in Constantinople, using many loanwords from Italian for technical terms. However, the new constitution approved in 1803 was drafted in Italian. The text of the constitution was prefaced by the report of the committee that drafted it, which stated that: "the noble, rich and harmonious Hellenic dialect, having been exiled by the Venetians, should be recalled to the dominion and become the language of administration and the interpreter of the active citizens." This issue was considered to be so important that it was even given a separate article (Art. 211) in the constitution. According to the article, Greek was scheduled to replace Italian as the working language in public acts by the year 1820.
Дін
Бұл аралдардағы адамдардың көпшілігі осы кезеңде христиан дінін ұстанды, Корфу, Зантеде шағын яһуди қауымы және Кефалонияда одан да аз яһудилер болды. Христиандардың көп бөлігі Шығыс православиесіне жатты. Дегенмен, әсіресе Корфу, Занте және Кефалонияда католиктердің айтарлықтай саны болды. 1803 жылғы Конституция православиені үстем дін ретінде мойындады; сондай-ақ, Рим-католик діні де мойындалып, қорғалатынын жариялады. Конституцияда мемлекетте тұратын яһудилердің құқықтарын белгілейтін заң қабылдануы да қарастырылды.
Most of the people on these islands during this period were Christians, with a small number of Jews on Corfu, Zante and an even smaller number on Cefalonia. The majority of Christians were Eastern Orthodox. However, there was a significant number of Catholics, especially on Corfu, Zante and Cefalonia. The Constitution of 1803 recognized Orthodoxy as the dominant faith; it also stated that the Roman Catholic faith was recognized and protected. The Constitution also provided for the enactment of a law defining the privileges of the Jews residing in the State.