Кіріспе

Руди Альтиг (18 наурыз 1937 – 11 маусым 2016) – неміс велосипедшісі (1937–2016 жж.). Кәсіби трек және жол жарыстарымен айналысқан, 1962 жылы Испания турының (Vuelta a España) жеңімпазы және 1966 жылы әлем чемпионы атанды. Спорттан кейін телекомментатор болып жұмыс істеді.

Әуесқой мансап

Руди Алтиг Германияның Баден штатындағы Маннхайм қаласында дүниеге келді, бұл жақсы трек велошіларын тәрбиелеген аймақ болатын. Ол 1952 жылы үлкен ағасы Виллидің қадамын басып, жарысқа қатыса бастады. 1956 жылы Ұлы жұма күні Херн Хилл велодромында өткен жарыста ол былай деді:

"Олар керемет жұп еді! Олар халықаралық жарысқа қатысушылардың ең мықтыларын жеңіп, біздің ең жақсы отандық велошіларымызды да басып тастады. Тек Мишель Руссо, кейін сол жылы спринт бойынша әлем чемпионы атанған, олардан ұпайлық спринтті ұтып алды. Бұл бірінші спринтте болды, ал содан кейін неміс жұбы әрбір ұпайлық спринтті ғана емес, сонымен қатар әрбір сыйлық айналымын да жеңіп алды. Олар Ковентриге (Құтылу мерекесінде өткен тағы бір жарысқа) барды және сол сияқты, қатысқан барлық жарыста жеңіске жетті, олардың өнері өте әдемі болды."

Кәсіби спорттық мансап

Алтигке Халықаралық Велосипедтік Одақ 1960 жылы әлем чемпионатынан кейін бір жылдың ішінде кәсіпқой болуға рұқсат берді.

Жолдағы мансап

Алтиг өзінің кәсіби мансабын трекке арналған шабандоз ретінде бастады; оны болашағы жолда екеніне Рафаэль Геминиани көндірді. Алтиг келісті, себебі жолдағы даңқ оған жарыста жақсы шарттармен келісімшарттарға мүмкіндік береді деп ойлады. 1962 жылы ол Вуэльта а Эспаньяны жеңіп алды және оның үш кезеңінде де бірінші орынды иеленді. Сол жылы өзінің алғашқы «Тур де Франс» жарысында ол жалпы есепте бес күн жетекшілік етті, үш кезеңді жеңіп, ұпайлар бойынша бірінші орынды алды және 31-ші орында аяқтады. 1964 жылы ол өзінің алғашқы классикалық жарысын, Фландрия турын жеңді, 60 км-ді жалғыз жүріп, төрт минут айырмашылықпен қарсыластарын еңсерді. Сол жылы ол Германияның ұлттық жол жарысында да жеңіске жетті. 1965 жылы Испанияның Сан-Себастьян қаласында өткен кәсіби жол жарысында ол ағылшын Том Симпсоннан кейін екінші орын алды. Симпсон былай деді:

«Алтигтің мені жеңгенін қабылдай алмайтын едім. Жарыс жолының артынан келе жатып, біз джентльмендік келісімге келдік. Екеуміз де шағын тобымызда көп жұмыс істедік, сондықтан жеңіске тең мүмкіндіктерге ие болдық. Бір километрге жеткенде, екі жаққа бөлініп, қатар жүруге келістік. Алтиг бұл туралы қуанды, өйткені ол мені жеңе алатынына сенімді болды. Міне, екі джентльмен соңғы километрде тікелей бәсекелестікке түсті. Алтигтің менің ұсынысымды қабылдағанына қуандым, себебі бұл ең әділ шешім еді. Мен оны әрқашан керемет жарысшы деп есептедім және сол күні көрсеткендері менің ойымды өзгертуге себеп болмады. Бірақ әлем чемпионаты атағы ұзақ күткен жоқ: ол 1966 жылы өз үйіне жақын жерде, Нюрбургрингте жеңіске жетті. Дау туындады, себебі Алтигке сол күні Италия үшін жарысқан, бірақ әдетте Мольтени командасындағы Алтигтің серігі Джанни Мотта көмектескен еді. Бұл мәселе алғашқы үш жүргізушінің допингке қарсы тексеру үшін зәр сынамасын беруден бас тартуымен жылдам ұмытылды. Олар тексерулердің жеткіліксіздігіне және дайындықтарына қойылған шектеулерге наразылық білдірді. Алтиг: «Біз спортшылар емес, кәсібилерміз», - деді. Үшеуі де дисквалификацияланды және уақытша жарыстарға қатысудан шеттетілді, бірақ он күннен кейін Халықаралық велосипедшілер одағы нәтижені күшінде қалдырды. Ол сондай-ақ сол жылғы Вуэльтаның екі кезеңінде жеңіске жетіп, жалпы есепте 18-ші орынды иеленді. 1969 жылы ол Жиро д’Италияда 9-шы орын алды және Тур де Франстың жеке уақыт сынағында жеңіске жетті.

Жақсылық

Алтиг өзінің алғашқы Турын команда мүшесі ретінде және Жак Анкетильдің командалық спринтері ретінде аяқтады. Екеуі Испания Турында шиеленіскен қарым-қатынас орнатты, ол Франция Турында Альтиг ерте сары жейдеге ие болғанда одан да ушықты. Альтиг таулар арқылы өзінің көшбасшылығын сақтап қалуға тырысты. Екеуі әртүрлі командада жарысқанға дейін жақын болған емес. Сол жылы екеуі Италияда өткен 111 шақырымдық Trofeo Baracchi жарысына жұп болып қатысты. Жазушы Рене де Латур былай деп жазды:

"Жалпы, Baracchi сияқты жарыста ауысымдар өте жылдам болады, әрбір кезең 300 метрден аспайды. Мен тексеруді бастағанда Альтиг алдыңғы қатарда болды және бір минуттан кейін де сол жерде тұрды. Бірдеңе дұрыс емес. Альтиг Анкетильдің өтуіне мүмкіндік беру үшін тіпті жаққа да бұрылмады. Кенеттен, тегіс жолда Анкетил қарсыластарынан қалып қойды, екеуінің арасында үш метрдей қашықтық пайда болды. Бұдан кейін мен өмірімде велосипед спортымен 35 жылдық байланысым барысында көрген ең сенсациялық оқиғалардың бірін көрдім – мен оны әлемдік сағаттық рекорд немесе классикалық жол жарысындағы жеңіс сияқты ұлы физикалық жетістік деп санаймын. Альтиг 15 минут бойы сағатына 30 шақырым жылдамдықпен жүрді. Анкетил қалып қойғанда, ол жылдамдықты төмендетіп, серігінің өтуін күтіп, оны күшпен итеріп, 10 метр жоғалтқаннан кейін қайтадан алдыңғы қатарға шығуға мәжбүр болды, содан кейін тағы да сағатына 30 шақырым жылдамдықпен жүруге көшті. Альтиг мұны бір рет емес, ондаған рет жасады. Оның неміс досы Ян Улрих туралы ол, не істемекші екені туралы көп сөйлемей, ісіне кірісуі керек деді."