Эмилио Прадос: Испан ақыны және '27 буынының өкілі
Emilio Prados
Эмилио Прадос (1899-1962) – испандық ақын, '27 буынының өкілі. Малагада туған, Мадридтегі студенттер үйінде Ло́рка, Дали́ сияқты таланттармен танысты. Денсаулығына байланысты Швейцарияда өмір сүрді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эмилио Прадос (4 наурыз 1899 – 24 сәуір 1962) – испан ақыны және редактор, "27-ші буын" мүшесі.
Emilio Prados (4 March 1899 – 24 April 1962) was a Spanish poet and editor, a member of the Generation of '27.
Өмір
1899 жылы Андалусияның Малага қаласында дүниеге келген Прадосқа 1914 жылы Мадридтегі танымал Residencia de estudiantes-та оқуға мүмкіндік берілді және 1918 жылы университет бөліміне көшті. Осы жерде ол Лорка, Дали, Бунюэль және испан өнері мен әдебиетінде белгілі және ықпалды тұлғаларға айналған көптеген жастармен танысты. 1921 жылы ұзаққа соққан өкпе ауруы оны Швейцарияның Давосплац қаласындағы санаторийде жыл бойы емделуге мәжбүр етті. Бұл қажетті үзілісте ол еуропалық әдебиетті кеңінен оқып, өзі де жазушы болуға бел буды. 1922 жылы санаторийден шыққан соң, академиялық білімін жалғастырды: Фрайбург және Берлин университеттерінде курстар тыңдады, Германиядағы мұражайлар мен өнер галереяларын аралады, Париждің көркем мәдениетіне ден қойып, басқалармен бірге Пабло Пикассомен жолықты. 1924 жылдың жазында Малагаға оралып, жазуын жалғастырды. Мануэль Алтолагирремен бірлесіп, 1920-ші жылдардағы Испанияның ең беделді әдеби және көркем журналдарының бірі – Litoral журналын құрды. 1925 жылы ол Sur баспаханасының редакторы болып тағайындалды және тағы да Алтолагирремен тығыз жұмыс істеді. Sur «27 буынының» көптеген еңбектерін жариялауға жауапты болды, ал олардың редакциялық деңгейі Прадос пен Алтолагирреге халықаралық даңқ әкелді. Әдебиетпен айналысып, өзінің шығармашылық қабілетін дамыта отырып, Прадос қоғамдық мәселелер мен саясатқа, әсіресе қоғамның ең нашар қорланған топтарының шеттетілуіне қызығушылық танытты. 1936 жылы Испанияда Азамат соғысы басталғаннан кейін Малагадағы қауіпті жағдай оны Мадридке қайта оралуға мәжбүр етті, онда ол Alianza de Intelectuales Antifascistas ұйымына қосылып, республикалық идеологияны қолдауға белсенді қатысты. Өзінің туындыларын жариялаумен қатар (соғыс поэзиясының жинағы «Destino fiel» 1938 жылы Ұлттық әдебиет сыйлығын жеңіп алды), ол «Homenaje al poeta Federico García Lorca» және «Romancero general de la guerra de España» сияқты бірнеше кітапты редакциялады. 1938 жылы Барселонаға көшіп, Алтолагирремен бірге Республикалық Халыққа Білім беру министрлігінің басылымдарын басқарды. Алайда, көрнекті республикашыл болғандықтан, ұлтшылдар Азамат соғысында жеңіске жеткен соң ол Испаниядан қашуға мәжбүр болды. Ол Парижге қашып, 1939 жылдың шілде айының басында басқа да интеллектуалды республикашылдармен бірге Мексикаға көшті, онда 1962 жылы қайтыс болғанға дейін өмір сүрді.
Born in the Andalusian city of Málaga in 1899, Prados was offered a place at Madrid's famous Residencia de estudiantes in 1914 and moved into its university section in 1918. Here he met Lorca, Dalí, Buñuel and many other young people who were to become celebrated and influential figures in Spanish art and literature. In 1921, a long running lung complaint forced him to retire to a sanatorium in Davosplatz, Switzerland, where he spent most of the year. In this enforced seclusion from wider society he read widely in European literature and settled upon becoming a writer himself. Emerging from the sanatorium in 1922, he resumed his academic training: taking courses at the universities of Freiburg and Berlin; visiting museums and art galleries across Germany; immersing himself in the artistic culture of Paris and meeting, amongst others, Pablo Picasso. In the summer of 1924, he returned to Málaga, where he continued writing. Together with Manuel Altolaguirre he founded the magazine Litoral, one of the most influential literary and artistic publications of 1920s Spain. In 1925 he became an Editor for the Sur printing house, again working closely with Altolaguirre. Sur was responsible for publishing most of the work of the Generation of '27, and the quality of their editing brought Prados and Altolaguirre international prestige. At the same time as he was working in literature and pursuing his own creative talents, Prados took an increasing interest in social affairs and politics, particularly the marginalization of the poorest sectors of society. The climate of violence in Málaga after the outbreak of the Spanish Civil War in 1936 led him to return to Madrid, where he joined the Alianza de Intelectuales Antifascistas and began contributing enthusiastically to the intellectual side of the Republican cause. As well as publishing his own works (his compilation of war poetry, Destino fiel, won the National Literature Prize in 1938), he edited various books including Homenaje al poeta Federico García Lorca and Romancero general de la guerra de España. He moved to Barcelona in 1938 and took charge, again with Altolaguirre, of the publications of the Republican Ministry of Public Instruction. However, as a prominent Republican he was soon forced to flee Spain altogether as the Nationalists won victory in the Civil War. He escaped to Paris and then, early in July 1939, in the company of a variety of other intellectual Republican figures, to Mexico, where he lived until his death in 1962.