Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хромосомалық делеция синдромы
Chromosomal deletion syndrome
Вольф-Хиршхорн синдромы (ВХС) – 4-хромосоманың қысқа қол бөлігіндегі [del(4)(p16.3)] ішінара делеция нәтижесінде туындайтын хромосомалық делеция синдромы. Бұл синдромға ерекше бас-бет пішіні және интеллектуалдық қабілеттердің төмендеуі тән.
Wolf–Hirschhorn syndrome (WHS) is a chromosomal deletion syndrome resulting from a partial deletion on the short arm of chromosome 4 [del(4)(p16.3)]. Features include a distinct craniofacial phenotype and intellectual disability.
Белгілері мен симптомдары
Ең көп кездесетін ерекшеліктерге ерекше бас-бет фенотипі (микроцефалия, микрогнатия, қысқа филтрум, ірі глабелла, көздердің арасының қашықтығының артуы, дисплазиялық құлақтар және құлаққа жақын тегтер), өсудің шектелуі, зиякерлік қабілетінің төмендеуі, бұлшық еттерінің гипотониясы, құрысулар және туа біткен жүрек ақаулары кіреді. Антиденелердің жетіспеушілігі де жиі кездеседі, оның ішінде жалпы өзгермелі иммуножеткіліксіздік және IgA жетіспеушілігі. Т-жасушаларының иммунитеті қалыпты.
The most common characteristics include a distinct craniofacial phenotype (microcephaly, micrognathia, short philtrum, prominent glabella, ocular hypertelorism, dysplastic ears and periauricular tags), growth restriction, intellectual disability, muscle hypotonia, seizures, and congenital heart defects. Antibody deficiencies are also common, including common variable immunodeficiency and IgA deficiency. T cell immunity is normal.
Генетика
Вольф-Хиршхорн синдромы – 4-ші хромосоманың қысқа қолтығындағы 4p16.3 HSA аймағында, әсіресе WHSCR1 және WHSCR2 аймақтарында болатын микроделеция синдромы. WHS-тің фенотиптік ерекшеліктері Вольф-Хиршхорн синдромының 1-ші үміткер генінің (WHSC1) жеткіліксіздігімен байланысты, ол бас-бет ерекшеліктерімен және өсудің тежелуімен байланысты, сондай-ақ гомо сапиенс лейцин зиппер EF қолдары бар трансмембраналық ақуыз 1 (LETM1) генінің жеткіліксіздігімен байланысты, ол құрылыстармен байланысты. Шамамен 87% жағдайларда де ново делеция кездеседі, ал 13% жағдайларда хромосомалық транслокациясы бар ата-анадан мұраға беріледі. Отбасылық жағдайларда анадан мұраға берудің ықтималдығы әкеден 2 есе артық. Де ново жағдайлардың 80% әкеден тараған. WHS-тің сирек кездесетін себебі – сақина тәрізді хромосоманың пайда болуы. Сақина тәрізді хромосома хромосоманың үзілуінен және дөңгелек құрылымға бірігуінен пайда болады. Бұл процесс хромосоманың ұштарына қарай гендердің жоғалуына әкелуі мүмкін. Симптомдардың ауырлығы және фенотиптің көрінісі жойылған генетикалық материалдың мөлшеріне байланысты өзгереді. Фенотипті анықтау үшін маңызды аймақ 4p16.3 орналасқан және көбінесе генетикалық тестілеу және флуоресценттік in situ гибридтеу (FISH) арқылы анықталады. Зардап шеккен отбасыларға генетикалық тестілеу және генетикалық кеңес беру ұсынылады.
Wolf–Hirschhorn syndrome is a microdeletion syndrome caused by a deletion within HSA band 4p16.3 of the short arm of chromosome 4, particularly in the region of WHSCR1 and WHSCR2. The phenotypic characteristics of WHS are thought to be caused by the haploinsufficiency of the genes Wolf Hirschhorn syndrome candidate 1 (WHSC1), which is associated with craniofacial features and growth delay, and Homo Sapiens leucine zipper EF hand containing transmembrane protein 1 (LETM1), which is associated with seizures. About 87% of cases represent a de novo deletion, while about 13% are inherited from a parent with a chromosome translocation. In the cases of familial transmission, there is a 2 to 1 excess of maternal transmission. Of the de novo cases, 80% are paternally derived. A more uncommon cause for WHS is the formation of a ring chromosome. A ring chromosome can form when a chromosome breaks apart and forms a circular structure to fuse together. That process may initiate gene loss towards the ends of the chromosome. Severity of symptoms and expressed phenotype differ based on the amount of genetic material deleted. The critical region for determining the phenotype is at 4p16.3 and can often be detected through genetic testing and fluorescence in situ hybridization (FISH). Genetic testing and genetic counseling is offered to affected families.
Диагностика
Алғашқы диагноз туғаннан кейін анық бас-бет пішінінің ерекшеліктеріне негізделеді. Дәрігерлер WHS-ті емдегенде әрбір адамның көрінетін белгілерін бағады. Емдеу әдістерінің кейбіреулері: өсу аномалияларын түзету үшін хирургиялық араласу, танымдық дамуға көмектесетін білім беру бағдарламалары, бұлшықет құрылысын нығайту үшін физиотерапия және құрысуларға қарсы дәрілік препараттар.
Initial diagnosis is based on a distinct craniofacial phenotype after birth. Clinicians treat WHS by addressing the symptoms experienced by the individual. Some treatment methods are surgery for growth abnormalities, educational programs that can help with cognition, physical therapy for muscle building, and medication for seizures.
Эпидемиология
Туудың ең төменгі жиілігі 50 000-нан 1 рет деп бағаланған.
The minimum birth incidence has been estimated as 1 in 50,000.
Тарих
Вольф-Хиршхорн синдромы алғаш рет 1961 жылы австриялық тегі американдық педиатр Курт Хиршхорн және оның әріптестері сипаттады. Кейіннен, неміс генетигі Ульрих Вольф пен оның қызметтестерінің, әсіресе неміс ғылыми журналы "Humangenetik"-те жарияланған мақалаларынан кейін бұл синдром бүкіл әлемде танымал болды.
Wolf–Hirschhorn syndrome was first described in 1961 by the Austrian born American pediatrician Kurt Hirschhorn and his colleagues. Thereafter, the syndrome gained worldwide attention after publications by the German geneticist Ulrich Wolf and his co workers, specifically their articles in the German scientific magazine Humangenetik.